Kod ICD-10: I25.1

Kod I25.1 to Choroba serca w przebiegu miażdżycy

Kod ICD-10: I25.1 obejmuje chorobę serca spowodowaną miażdżycą tętnic wieńcowych. Oznacza to przewlekłe choroby niedokrwienne serca, wywołane zwężeniem lub zamknięciem naczyń wieńcowych w wyniku odkładania się blaszki miażdżycowej. Kod stosowany jest do klasyfikacji pacjentów z udokumentowaną chorobą wieńcową, która prowadzi do przewlekłego niedokrwienia mięśnia sercowego.

Wskazania do stosowania kodu

• Choroba niedokrwienna serca rozpoznana na podstawie objawów klinicznych, badań obrazowych (angiografia, koronarografia, tomografia) oraz testów laboratoryjnych.
• Przewlekłe objawy: stabilna dławica piersiowa, objawy przewlekłego niedokrwienia mięśnia sercowego, dyskomfort zamostkowy, nietypowe bóle w klatce piersiowej.
• Udokumentowana miażdżyca tętnic wieńcowych bez jednoznacznego przebiegu ostrego (np. bez ostrego zespołu wieńcowego).
• Pozostałe postaci przewlekłej choroby niedokrwiennej serca wywołane miażdżycą.

Kod I25.1 nie jest stosowany przy ostrych zespołach wieńcowych ani do jednorazowych, przemijających incydentów niedokrwiennych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Leki przeciwpłytkowe (np. kwas acetylosalicylowy, klopidogrel): redukują ryzyko zakrzepicy.
• Statyny (atorwastatyna, rosuwastatyna): obniżają poziom cholesterolu i stabilizują blaszkę miażdżycową.
• Leki beta-adrenolityczne (metoprolol, bisoprolol): obniżają zapotrzebowanie serca na tlen.
• ACE-inhibitory/ARB (ramipryl, losartan): poprawiają rokowanie sercowo-naczyniowe, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi.
• Azotany (nitrogliceryna, izosorbid dinitrate): w leczeniu objawowym dławicy piersiowej.
• Leki z grupy antagonistów wapnia (amlodypina): alternatywnie lub uzupełniająco w terapii.

Leczenie powinno być zindywidualizowane, z uwzględnieniem chorób współistniejących oraz indywidualnych czynników ryzyka pacjenta.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod I25.1 ma kluczowe znaczenie dla klasyfikacji pacjentów z przewlekłymi chorobami wieńcowymi spowodowanymi miażdżycą. Umożliwia właściwe planowanie diagnostyki, leczenia oraz monitorowanie skuteczności terapii farmakologicznej i interwencji zabiegowych (np. PCI, CABG).

Poprawne użycie tego kodu ułatwia również rozliczenie i dokumentację świadczeń medycznych, a także monitorowanie trendów epidemiologicznych choroby w praktyce klinicznej.