wypadanie całkowite odbytnicy
Wypadanie całkowite odbytnicy (prolapsus recti) to stan, w którym błona śluzowa i ściana odbytnicy wraz z jej całą grubością wychodzi przez odbyt na zewnątrz. Schorzenie to należy odróżnić od wypadania częściowego, które dotyczy jedynie błony śluzowej. Wypadanie całkowite charakteryzuje się koncentrycznymi fałdami śluzówki, a w badaniu per rectum można stwierdzić brak przegrody odbytniczo-pochwowej lub odbytniczo-sterczowej.
Etiologia wypadania odbytnicy obejmuje osłabienie dna miednicy, zaburzenia unerwienia zwieraczy odbytu, nadmierne parcie podczas wypróżnień, a także choroby przewlekłe prowadzące do wyniszczenia organizmu. Często występuje u dzieci poniżej 3. roku życia oraz u osób starszych, szczególnie kobiet po przebytych porodach. Czynnikami ryzyka są również przewlekłe zaparcia, długotrwała biegunka oraz choroby neurologiczne.
Diagnostyka opiera się głównie na badaniu fizykalnym, podczas którego pacjent jest proszony o wykonanie parcia. Może być uzupełniona o defekografię, manometrię anorektalną oraz badania obrazowe, takie jak ultrasonografia przezodbytnicza czy rezonans magnetyczny miednicy mniejszej. Leczenie może być zachowawcze (modyfikacja diety, regulacja wypróżnień, ćwiczenia mięśni dna miednicy) lub operacyjne, zależnie od stopnia zaawansowania i dolegliwości.
Metody chirurgiczne leczenia wypadania całkowitego odbytnicy obejmują zabiegi brzuszne (rektopeksja, resekcja odbytnicy) oraz zabiegi kroczowe (operacja Altemeiera, operacja Delorme’a). Wybór techniki operacyjnej zależy od stanu ogólnego pacjenta, stopnia wypadania oraz doświadczenia zespołu chirurgicznego. Nieleczone wypadanie może prowadzić do owrzodzeń śluzówki, krwawień, nietrzymania stolca oraz trudności w oddawaniu moczu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie odbytnicy – Objawy
Wypadanie odbytnicy (rectal prolapse) to patologiczne wysunięcie odbytnicy przez kanał odbytu, najczęściej dotykające kobiety po 50. roku życia, z sześciokrotnie wyższą częstością niż u mężczyzn. Schorzenie dzieli się na wypadanie wewnętrzne (intussuscepcja), wypadanie błony śluzowej oraz wypadanie całkowite (zewnętrzne). Objawy rozwijają się stopniowo i obejmują czerwonawą masę wystającą przez odbyt, uczucie niepełnego wypróżnienia, zaparcia (występujące u 30-67% pacjentów), trudności z defekacją oraz nietrzymanie stolca, które dotyczy 50-75% chorych. W zaawansowanych stadiach dochodzi do trwałego wypadania odbytnicy, wymagającego ręcznego repozycjonowania, a także do powikłań takich jak owrzodzenia, osłabienie mięśnia zwieracza i uszkodzenie nerwów, co pogarsza inkontynencję kałową. Dodatkowo mogą wystąpić krwawienia, świąd, ból i wydzielina śluzowa.
błona śluzowa, ból miednicy, cystocele, dysfagia, dyspareunia, inkontynencja kałowa, intussuscepcja, jelito grube, kanał odbytu, krwawienie z odbytu, leczenie chirurgiczne, martwica tkanki, nietrzymanie stolca, odbytnica, owrzodzenie, perforacja odbytnicy, strangulacja, uwięźnięcie odbytnicy, wydzielina śluzowa, wypadanie błony śluzowej odbytnicy, wypadanie całkowite odbytnicy, wypadanie macicy, wypadanie odbytnicy, wypadanie wewnętrzne odbytnicy, zaburzenia dna miednicy, zwieracz odbytu