przeciwciało przeciwmitochondrialne
Przeciwciała przeciwmitochondrialne (AMA – anti-mitochondrial antibodies) to autoprzeciwciała skierowane przeciwko składnikom mitochondriów. Ich obecność w surowicy jest ważnym markerem diagnostycznym, szczególnie w pierwotnej marskości żółciowej wątroby (PBC), gdzie wykrywa się je u około 90-95% pacjentów.
Podstawowym typem przeciwciał przeciwmitochondrialnych jest AMA-M2, które wiąże się z kompleksem dehydrogenazy pirogronianowej. Badanie AMA wykonuje się metodą immunofluorescencji pośredniej lub testami immunoenzymatycznymi (ELISA). Obecność przeciwciał w mianie ≥1:40 jest diagnostycznie istotna.
Oprócz PBC, przeciwciała przeciwmitochondrialne mogą występować również w innych chorobach autoimmunologicznych, choć zwykle w niższym mianie. W diagnostyce różnicowej chorób wątroby badanie AMA jest często łączone z oznaczeniem innych autoprzeciwciał, takich jak przeciwciała przeciwjądrowe (ANA) czy przeciwciała przeciwko mięśniom gładkim (ASMA).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wątroby – Diagnostyka i diagnoza
Choroby wątroby stanowią istotne wyzwanie kliniczne ze względu na ich często bezobjawowy przebieg i różnorodność etiologiczną. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie obejmującej wywiad, badanie fizykalne, testy laboratoryjne (m.in. ALT, AST, GGTP, bilirubina, albumina, PT/INR) oraz obrazowanie (USG, TK, MRI). Szczególną uwagę zwraca się na stosunek AST/ALT >1 jako wskaźnik uszkodzenia alkoholowego, choć w marskości alkoholowej aminotransferazy mogą być prawie normatywne. Nowoczesne metody, takie jak elastografia przejściowa (FibroScan) z wynikami w kPa (F0-F1: 2-6 kPa, F4 >14 kPa), oraz biomarkery (APRI, FIB-4, NAFLD Fibrosis Score) umożliwiają nieinwazyjną ocenę stopnia włóknienia. Biopsja wątroby pozostaje złotym standardem, szczególnie przy niejednoznacznych wynikach lub podejrzeniu współistniejących schorzeń, pozwalając na dokładną ocenę histopatologiczną i różnicowanie m.in. MASLD/MASH, PBC czy AIH.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, autoimmunologiczna choroba wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, badanie ultrasonograficzne, badanie wirusologiczne, biopsja wątroby, choroba wątroby, czas protrombinowy, elastografia przejściowa, elastografia rezonansu magnetycznego, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hemochromatoza, marskość alkoholowa, marskość wątroby, nadużywanie alkoholu, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, pierwotne zapalenie dróg żółciowych, przeciwciało przeciwmitochondrialne, rak wątrobowokomórkowy, stłuszczeniowa choroba wątroby, sztuczna inteligencja, test funkcji wątroby, tomografia komputerowa, wirusowe zapalenie wątroby, wywiad medyczny, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pierwotna dróg żółciowych (dawniej nazywana pierwotną marskością dróg żółciowych) – Patofizjologia i mechanizm
Choroba pierwotna dróg żółciowych (PBC) to przewlekła, autoimmunologiczna cholestazowa choroba wątroby, charakteryzująca się stopniowym niszczeniem małych wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych, prowadzącym do zapalenia okołowrotnego, cholestazy, marskości i nadciśnienia wrotnego. Patogeneza PBC obejmuje interakcję predyspozycji genetycznej (m.in. allel HLA-DRB1*08) z czynnikami środowiskowymi (np. toksyny, bakterie jak Escherichia coli), co skutkuje utratą tolerancji immunologicznej wobec kompleksu dehydrogenazy pirogronianowej (PDC-E2). Charakterystycznym markerem są przeciwciała przeciwmitochondrialne (AMA), obecne u ponad 95% pacjentów. Uszkodzenie dróg żółciowych jest mediowane przez autoreaktywne limfocyty T CD4+ i CD8+, a dysfunkcja wymieniacza Cl/HCO3 AE2 w cholangiocytach prowadzi do zaburzenia ochronnego „parasola alkalicznego”, co zwiększa podatność na apoptozę indukowaną kwasami żółciowymi. Proces ten jest dodatkowo nasilany przez dysregulację autofagii, senescencję komórek nabłonka dróg żółciowych oraz stres oksydacyjny.
antygen leukocytarny, apoptoza, autofagia, cholangiocyt, cholestaza, choroba pierwotna dróg żółciowych, fibrat, fosfataza alkaliczna, komórka gwiaździsta wątroby, kwas obeticholowy, kwas ursodeoksycholowy, kwas żółciowy, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, lipopolisacharyd, marskość wątroby, miofibroblast, mitofagia, nadciśnienie wrotne, pierwotna marskość dróg żółciowych, przeciwciało przeciwmitochondrialne, receptor Toll-podobny, senescencja komórkowa, włóknienie wątroby, zapalenie okołowrotne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ursofalk 500 mg
Ursofalk, zawierający 500 mg kwasu ursodeoksycholowego (UDCA) w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do rozpuszczania kamieni cholesterolowych w pęcherzyku żółciowym u pacjentów z przeciwwskazaniami do leczenia operacyjnego. Kryteria kwalifikacji obejmują kamienie o średnicy ≤15 mm, przepuszczalne dla promieni rentgenowskich oraz zachowaną czynność pęcherzyka żółciowego. Terapia jest rekomendowana po potwierdzeniu tych parametrów w diagnostyce obrazowej oraz w przypadku wysokiego ryzyka operacyjnego, ciężkich schorzeń współistniejących lub odmowy zabiegu chirurgicznego przez pacjenta.
biopsja wątroby, cholecystektomia, cholecystografia, cholestaza, drogi żółciowe, enzym wątrobowy, kamień żółciowy, kamienie cholesterolowe, kwas ursodeoksycholowy, marskość żółciowa wątroby, mukowiscydoza, niewyrównana marskość wątroby, pęcherzyk żółciowy, pierwotna marskość żółciowa, przeciwciało przeciwmitochondrialne, USG wątroby, zwłóknienie torbielowate