mięsień przywodziciel kciuka
Mięsień przywodziciel kciuka (łac. musculus adductor pollicis) to istotny element anatomiczny ręki, który odgrywa kluczową rolę w precyzyjnych ruchach kciuka. Składa się z dwóch głów: poprzecznej (caput transversum) i skośnej (caput obliquum), które różnią się miejscem przyczepu i przebiegiem włókien mięśniowych.
Głowa poprzeczna rozpoczyna się na trzeciej kości śródręcza, natomiast głowa skośna ma swój początek na kości czworobocznej większej, podstawach drugiej i trzeciej kości śródręcza oraz na pochewkach ścięgnistych mięśni zginacza głębokiego palców. Obie głowy łączą się i przyczepają do przyśrodkowej powierzchni podstawy paliczka bliższego kciuka oraz do trzeszczki przyśrodkowej.
Funkcjonalnie mięsień przywodziciel kciuka odpowiada za przywodzenie kciuka do płaszczyzny dłoni, co jest niezbędne przy precyzyjnym chwycie i manipulacji drobnymi przedmiotami. Unerwiony jest przez gałąź głęboką nerwu łokciowego (C8-Th1), co czyni go wyjątkowym wśród mięśni kłębu kciuka, gdyż pozostałe są unerwione przez nerw pośrodkowy.
W diagnostyce klinicznej osłabienie mięśnia przywodziciela kciuka może wskazywać na uszkodzenie nerwu łokciowego. Test Froment’a, polegający na próbie utrzymania kartki papieru między kciukiem a palcem wskazującym, jest użytecznym badaniem funkcji tego mięśnia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Neurotoksyna Clostridium botulinum typu A – Dawkowanie i sposób podawania
Neurotoksyna Clostridium botulinum typu A jest stosowana w leczeniu spastyczności mięśniowej, kręczu szyi, łagodnego kurczu powiek (BEB) oraz neurogennej nadreaktywności wypieracza. Dawkowanie jest ściśle zależne od wskazania klinicznego, masy ciała pacjenta oraz lokalizacji mięśni. W leczeniu spastyczności u dzieci dawka maksymalna wynosi do 15 j./kg na jedną kończynę dolną i do 16 j./kg na jedną kończynę górną, z całkowitą dawką nieprzekraczającą 1000 jednostek lub 30 j./kg mc. (mniejsza wartość). W przypadku leczenia nietrzymania moczu zalecana dawka to 600 jednostek, z możliwością zwiększenia do 800 jednostek, podawana w 30 iniekcjach do mięśnia wypieracza. Dla kręczu szyi dawka początkowa wynosi 500 jednostek, z możliwością dostosowania do 1000 jednostek, a w leczeniu BEB stosuje się dawki od 40 do 120 jednostek na oko, z zalecanym odstępem między iniekcjami co najmniej 12 tygodni.
cystoskop, dystonia szyjna, elektromiografia, elektrostymulacja, kurcz powiek, kurczowy kręcz szyi, mięsień brzuchaty łydki, mięsień dwugłowy ramienia, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień kulszowo-goleniowy, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, mięsień nawrotny obły, mięsień okrężny, mięsień piszczelowy tylny, mięsień płaszczkowaty, mięsień płatowaty głowy, mięsień przywodziciel kciuka, mięsień przywodziciel stawu biodrowego, mięsień zginacz głęboki palców, mięsień zginacz łokciowy nadgarstka, mięsień zginacz powierzchowny palców, mięsień zginacz promieniowy nadgarstka, mózgowe porażenie dziecięce, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, opadanie powieki, połowiczy kurcz twarzy, roztwór chlorku sodu, spastyczność ogniskowa, ultrasonografia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dysport 500 jednostek kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A/fiolkę
Produkt leczniczy Dysport zawiera toksynę botulinową i jest stosowany w leczeniu różnych schorzeń neurologicznych, w tym spastyczności mięśni kończyn dolnych i górnych, kurczu szyi, łagodnego kurczu powiek (BEB), połowiczego kurczu twarzy, nadmiernej potliwości pach oraz nietrzymania moczu z powodu neurogennej nadreaktywności wypieracza. Dawkowanie Dysportu jest ściśle indywidualizowane, zależne od masy ciała pacjenta, nasilenia objawów oraz lokalizacji i liczby mięśni objętych terapią. Maksymalne dawki podczas jednej sesji terapeutycznej nie powinny przekraczać 1000–1500 jednostek, z podziałem na mięśnie i miejsca iniekcji, przy maksymalnej objętości 0,5–1 ml na jedno miejsce podania. Preparat rekonstytuuje się w 0,9% roztworze chlorku sodu, a techniki wspomagające lokalizację mięśni (EMG, elektrostymulacja, ultrasonografia) są zalecane dla precyzyjnego podania. Powtórne iniekcje wykonuje się po co najmniej 12–16 tygodniach, w zależności od utrzymania efektu terapeutycznego.
cystoskop, dysfagia, elektromiografia, elektrostymulacja, heparyna drobnocząsteczkowa, iniekcja domięśniowa, kurczowy kręcz szyi, lek przeciwzakrzepowy, mięsień brzuchaty łydki, mięsień dwugłowy ramienia, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, mięsień nawrotny czworoboczny, mięsień nawrotny obły, mięsień okrężny, mięsień piszczelowy tylny, mięsień płatowaty głowy, mięsień przywodziciel kciuka, mięsień wypieracz, mięsień zginacz głęboki palców, mięsień zginacz łokciowy nadgarstka, mięsień zginacz powierzchowny palców, mięsień zginacz promieniowy nadgarstka, mięśnie kulszowo-goleniowe, mózgowe porażenie dziecięce, nadmierna potliwość pach, neurogenna nadreaktywność wypieracza, obustronny kurcz powiek, opadanie powieki, połowiczy kurcz twarzy, remisja, sedacja, spastyczność ogniskowa, technika ultrasonograficzna, test jodowo-skrobiowy, toksyna botulinowa, wstrzyknięcie śródskórne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cisatracurium Accord 2 mg/ml
Cisatracurium Accord jest niedepolaryzującym środkiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe o strukturze benzylizochinolinowej, działającym poprzez konkurencyjne blokowanie receptorów cholinergicznych w płytce motorycznej. Mechanizm działania polega na antagonizmie acetylocholiny, co prowadzi do zahamowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Blok ten jest odwracalny za pomocą inhibitorów acetylocholinoesterazy, takich jak neostygmina czy edrofonium. W warunkach znieczulenia złożonego (tiopental/fentanyl/midazolam) u dorosłych, dawka ED95 wynosi 0,05 mg/kg masy ciała, natomiast u dzieci znieczulonych halotanem jest nieco niższa i wynosi 0,04 mg/kg masy ciała.
antagonista acetylocholiny, blok niedepolaryzacyjny, blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, cisatrakurium, ED95, edrofonium, fentanyl, inhibitor acetylocholinoesterazy, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, midazolam, mięsień przywodziciel kciuka, neostygmina, płytka motoryczna, receptor cholinergiczny, struktura benzylizochinolinowa, stymulacja nerwu łokciowego, tiopental, uwalnianie histaminy, znieczulenie halotanem, znieczulenie złożone