głuchota czuciowo-nerwowa

Głuchota czuciowo-nerwowa, nazywana również głuchotą odbiorczą lub neuroczuciową, to rodzaj utraty słuchu wynikający z uszkodzenia struktur ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego. W przeciwieństwie do głuchoty przewodzeniowej, która dotyczy ucha zewnętrznego lub środkowego, ten typ niedosłuchu charakteryzuje się upośledzeniem zdolności do przetwarzania dźwięków przez komórki słuchowe ślimaka lub zaburzeniem przewodzenia impulsów nerwowych do mózgu.

Przyczyny głuchoty czuciowo-nerwowej są zróżnicowane i mogą obejmować czynniki wrodzone (genetyczne, infekcje wewnątrzmaciczne), nabyte (urazy akustyczne, infekcje wirusowe jak świnka czy zapalenie opon mózgowych), ototoksyczne działanie leków (aminoglikozydy, leki cytostatyczne), choroby metaboliczne, a także zmiany degeneracyjne związane z wiekiem (presbyacusis). Uszkodzenia mogą dotyczyć komórek rzęsatych ślimaka, nerwu słuchowego lub centralnych dróg słuchowych.

Diagnostyka głuchoty czuciowo-nerwowej obejmuje audiometrię tonalną, audiometrię słowną, tympanometrię, badanie emisji otoakustycznych oraz potencjałów wywołanych z pnia mózgu. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie badań obrazowych (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) w celu wykluczenia zmian strukturalnych, takich jak guzy nerwu przedsionkowo-ślimakowego.

Leczenie głuchoty czuciowo-nerwowej stanowi wyzwanie, ponieważ uszkodzone struktury ucha wewnętrznego mają ograniczoną zdolność regeneracji. W przypadkach niedosłuchu stosuje się aparaty słuchowe, a w głębokiej głuchocie rozważa się implantację ślimakową. Wczesna interwencja i rehabilitacja słuchowa mają kluczowe znaczenie, szczególnie u dzieci, gdzie prawidłowy rozwój mowy zależy od odpowiedniej stymulacji akustycznej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl