receptor limfocytów B

Receptor limfocytów B (BCR, ang. B-cell receptor) to kompleks białkowy znajdujący się na powierzchni limfocytów B, odpowiedzialny za rozpoznawanie antygenów. Składa się z immunoglobuliny powierzchniowej (która ma taką samą swoistość jak przeciwciała, które będzie wytwarzał dany limfocyt B po aktywacji) oraz heterodimeru Igα/Igβ (CD79) odpowiedzialnego za przekazywanie sygnału do wnętrza komórki.

BCR odgrywa kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej humoralnej. Po związaniu antygenu przez immunoglobulinę powierzchniową, dochodzi do aktywacji kaskady sygnałowej wewnątrz limfocytu B, co prowadzi do jego proliferacji, różnicowania w komórki plazmatyczne wydzielające przeciwciała oraz w komórki pamięci immunologicznej.

Receptory limfocytów B charakteryzują się ogromną różnorodnością, co jest wynikiem rearanżacji genów immunoglobulinowych podczas rozwoju limfocytów B w szpiku kostnym. Ta różnorodność umożliwia rozpoznawanie praktycznie nieograniczonej liczby antygenów. Zaburzenia w funkcjonowaniu BCR mogą prowadzić do chorób autoimmunologicznych, niedoborów odporności oraz niektórych nowotworów układu limfatycznego.