Nieprawidłowość refrakcji siatkówki to termin określający zaburzenia w załamywaniu światła w oku, które skutkują niedokładnym skupianiem promieni świetlnych na siatkówce. Główne typy nieprawidłowości refrakcyjnych to krótkowzroczność (myopia), nadwzroczność (hyperopia), astygmatyzm i starczowzroczność (presbyopia).
W przypadku krótkowzroczności promienie świetlne skupiają się przed siatkówką, powodując niewyraźne widzenie odległych przedmiotów. Nadwzroczność charakteryzuje się skupianiem promieni za siatkówką, co utrudnia widzenie obiektów znajdujących się blisko. Astygmatyzm wynika z nieregularnej krzywizny rogówki lub soczewki, prowadząc do zniekształconego widzenia. Starczowzroczność to naturalny proces związany z wiekiem, powodujący stopniową utratę elastyczności soczewki i trudności z akomodacją oka do widzenia z bliska.
Diagnostyka nieprawidłowości refrakcyjnych obejmuje badanie ostrości wzroku, refrakcję obiektywną i subiektywną oraz badanie przedmiotowe gałki ocznej. Leczenie może obejmować korekcję okularową, soczewki kontaktowe lub procedury chirurgiczne, takie jak LASIK, PRK czy wszczepienie soczewek wewnątrzgałkowych. Wybór metody zależy od rodzaju i stopnia wady refrakcji, wieku pacjenta oraz współistniejących chorób oczu.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej Myconafine 1%, obejmowały długoterminową toksyczność, potencjał rakotwórczy, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję u różnych gatunków zwierząt. W badaniach długoterminowych na szczurach i psach nie stwierdzono toksyczności przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę, natomiast wyższe dawki wykazały toksyczność głównie wątroby i nerek. W dwuletnich badaniach rakotwórczości u myszy (dawki do 130 mg/kg mc./dobę u samców i 156 mg/kg mc./dobę u samic) nie zaobserwowano zmian nowotworowych, natomiast u szczurów samców poddanych dawce 69 mg/kg mc./dobę odnotowano wzrost częstości guzów wątroby, co jest prawdopodobnie efektem specyficznego dla szczurów rozrostu peroksysomów. U małp podawanie dawek >50 mg/kg mc. wiązało się z odwracalnymi zaburzeniami refrakcji siatkówki, bez zmian histologicznych.
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej leku Tersilat stosowanego miejscowo w postaci aerozolu 10 mg/g, wykazały brak toksyczności przy dawkach doustnych do 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów. Dwuletnie badania karcynogenności ujawniły brak zmian nowotworowych u myszy przy dawkach do 156 mg/kg mc./dobę, natomiast u szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc./dobę, co jest efektem specyficznym dla gatunku i związanym z rozrostem peroksysomów. U małp podawanie dawek doustnych powyżej 50 mg/kg mc./dobę powodowało odwracalne zmiany refrakcji siatkówki, bez histologicznych uszkodzeń tkanek oka.
Strona wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikom jak najwyższy komfort korzystania z serwisu, personalizować treści i reklamy, udostępniać funkcje społecznościowe oraz analizować ruch w Internecie. Dane te mogą obejmować Twój adres IP, identyfikatory plików cookie oraz dane przeglądarki.
Przetwarzanie Twoich danych osobowych odbywa się zgodnie z Polityką prywatności. Klikając przycisk „Akceptuję”, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies oraz przetwarzanie Twoich danych osobowych w celach marketingowych, takich jak dopasowanie reklam do Twoich preferencji i analiza efektywności reklam.
Masz prawo do wycofania zgody, dostępu, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych. Szczegóły na temat przetwarzania danych osobowych znajdują się w Polityce prywatności.
