inhibitor CYP2C8

Inhibitor CYP2C8 to substancja, która hamuje aktywność enzymu cytochromu P450 2C8 (CYP2C8) – jednego z kluczowych enzymów wątrobowych uczestniczących w metabolizmie leków i innych ksenobiotyków. CYP2C8 odpowiada za biotransformację około 5% leków stosowanych klinicznie, w tym leków przeciwcukrzycowych (rosiglitazon, pioglitazon), przeciwnowotworowych (paklitaksel), statyn (cerywastyna) oraz niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Do znanych inhibitorów CYP2C8 należą gemfibrozyl (silny inhibitor), trimetoprim, montelukast, ketokonazol oraz niektóre makrolidy. Hamowanie aktywności CYP2C8 może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji lekowych, skutkujących zwiększeniem stężenia w osoczu i wydłużeniem działania leków metabolizowanych przez ten enzym, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych i toksyczności.

W praktyce klinicznej znajomość inhibitorów CYP2C8 ma szczególne znaczenie przy stosowaniu terapii wielolekowych. Na przykład jednoczesne podawanie gemfibrozylu z cerywastatyną doprowadziło do przypadków ciężkiej rabdomiolizy, co przyczyniło się do wycofania cerywastatyny z rynku. Podobnie, stosowanie gemfibrozylu z repaglinidem może znacząco zwiększyć ryzyko hipoglikemii poprzez zahamowanie metabolizmu repaglinidu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomid Adamed 14 mg

Teriflunomid jest metabolizowany głównie przez hydrolizę, a utlenianie stanowi szlak drugorzędny. Silne induktory enzymów CYP450 (np. ryfampicyna 600 mg/d przez 22 dni) oraz białek transportowych (P-gp, BCRP) mogą obniżać ekspozycję na teriflunomid o około 40%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Substancje takie jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina i dziurawiec zwyczajny wykazują podobne działanie. Cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i znaczne zmniejszenie stężenia teriflunomidu w osoczu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego, co może być wykorzystane do przyspieszonej eliminacji leku. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co skutkuje wzrostem Cmax repaglinidu 1,7-krotnie i AUC 2,4-krotnie, dlatego leki metabolizowane przez CYP2C8 (repaglinid, paklitaksel, pioglitazon, rozyglitazon) należy stosować ostrożnie. Ponadto teriflunomid wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych, zwiększając Cmax i AUC etynyloestradiolu (odpowiednio 1,58 i 1,54 razy) oraz lewonorgestrelu (1,33 i 1,41 razy), co należy uwzględnić przy doborze terapii antykoncepcyjnej.
benzylopenicylina, białko oporności raka piersi, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kofeina, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, repaglinid, rozuwastatyna, ryfampicyna, spożywanie alkoholu, substrat BCRP, symwastatyna, uszkodzenie wątroby, warfaryna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tresuvi

Preparat Tresuvi, zawierający treprostynil w stężeniu 10 mg/ml do infuzji, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza ze względu na jego silne działanie rozszerzające naczynia płucne i ogólnoustrojowe. Terapia prowadzona jest w formie ciągłego wlewu dożylnego, co wymaga od pacjenta akceptacji i odpowiedzialności za stały cewnik naczyniowy. Nie zaleca się rozpoczynania leczenia u pacjentów ze skurczowym ciśnieniem tętniczym poniżej 85 mmHg z powodu ryzyka niedociśnienia systemowego. Monitorowanie ciśnienia tętniczego i tętna jest obligatoryjne podczas modyfikacji dawki, a nagłe odstawienie lub gwałtowne zmniejszenie dawki może wywołać niebezpieczne nadciśnienie płucne typu „z odbicia”. U pacjentów z otyłością (BMI >30 kg/m²) metabolizm leku jest spowolniony, co wymaga ostrożnego dostosowania dawki. Ponadto, u osób z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od niższych dawek z monitorowaniem parametrów wątrobowych.
agregacja płytek krwi, cewnik naczyniowy, ciśnienie tętnicze krwi, działanie naczyniorozszerzające, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie wrotne, niedociśnienie systemowe, obrzęk płuc, przeciek lewo-prawy, skurczowe ciśnienie tętnicze, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie wirusem HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Biseptol 960 800 mg + 160 mg

Biseptol (kotrimoksazol), zawierający sulfametoksazol i trimetoprim, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Trimetoprim jest inhibitorem transportera OCT2 oraz CYP2C8, a sulfametoksazol hamuje CYP2C9, co prowadzi do zwiększenia stężenia leków takich jak dofetylid (wzrost AUC o 103% i Cmax o 93%), paklitaksel, amiodaron, kumaryny (np. warfaryna), fenytoina (wydłużenie t1/2 o 39%, zmniejszenie klirensu o 27%) oraz pochodne sulfonylomocznika. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie Biseptolu z dofetylidem (ryzyko ciężkich arytmii komorowych) oraz z klozapiną (ryzyko agranulocytozy). Ponadto, kotrimoksazol może zwiększać stężenie digoksyny, a także nasilać toksyczność metotreksatu, co wymaga suplementacji kwasem foliowym u pacjentów z grup ryzyka. W przypadku leków przeciwcukrzycowych (repaglinid, rozyglitazon, pioglitazon) i tiazydowych leków moczopędnych obserwuje się zwiększone ryzyko hipoglikemii i trombocytopenii, co wymaga regularnej kontroli glikemii i morfologii krwi.
acenokumarol, agranulocytoza, amantadyna, amiodaron, azatiopryna, chlorpropamid, cyklosporyna, dapson, digoksyna, dofetylid, fenprokumon, fenytoina, glibenklamid, gliklazyd, glipizyd, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, kotrimoksazol, kumaryna, lamiwudyna, lek oszczędzający potas, lek przeciwzakrzepowy, majaczenie, memantyna, merkaptopuryna, methemoglobinemia, metotreksat, mielosupresja, mioklonie, nefrotoksyczność, niedokrwistość megaloblastyczna, OCT2, paklitaksel, pancytopenia, pioglitazon, pirymetamina, pochodna sulfonylomocznika, prednizolon, reduktaza dehydrofolianowa, repaglinid, rozyglitazon, spironolakton, sulfametoksazol, takrolimus, tiazydowy lek moczopędny, tolbutamid, torsades de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia
Leksykon substancji czynnych
Deferazyroks – Interakcje

Deferazyroks, stosowany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm leku zależy od enzymów UGT, a silne induktory tych enzymów (np. ryfampicyna 600 mg/dobę) zmniejszają ekspozycję na deferazyroks o 44%, co wymaga monitorowania stężenia ferrytyny i dostosowania dawki. Deferazyroks jest również inhibitorem enzymów CYP1A2 i CYP2C8, co prowadzi do znacznego zwiększenia AUC teofiliny (o 84%) oraz repaglinidu (2,3-krotnie) i Cmax repaglinidu (1,6-krotnie). Jednoczesne stosowanie z tymi lekami jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, deferazyroks zmniejsza ekspozycję na substraty CYP3A4 (np. midazolam) o około 17%, co może obniżać skuteczność tych leków. Zaleca się ostrożność i monitorowanie podczas kojarzenia z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak cyklosporyna czy hormonalne środki antykoncepcyjne.
beprydyl, biodostępność, busulfan, cyklosporyna, deferazyroks, doustny bisfosfonian, ergotamina, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hormonalny lek antykoncepcyjny, induktor UGT, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, karbamazepina, klozapina, kolestyramina, kortykosteroid, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, paklitaksel, repaglinid, ryfampicyna, rytonawir, środek chelatujący żelazo, stężenie ferrytyny, substrat CYP3A4, symwastatyna, teofilina, tyzanidyna, urydyno-difosfoglukuronozylotransferaza
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Sandoz 4 mg

Montelukast Sandoz wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, nie wpływając istotnie na metabolizm leków takich jak teofilina, prednizon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna czy warfaryna. Metabolizm montelukastu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu induktorów tych enzymów, np. fenobarbitalu, fenytoiny czy ryfampicyny, które mogą zmniejszyć AUC montelukastu nawet o około 40%. Montelukast jest silnym inhibitorem CYP2C8 in vitro, jednak badania kliniczne nie wykazały istotnej inhibicji tego enzymu in vivo, co eliminuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C8, takimi jak paklitaksel, rozyglitazon czy repaglinid. Współpodawanie z gemfibrozylem, silnym inhibitorem CYP2C8 i CYP2C9, zwiększa ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, jednak nie wymaga zmiany dawkowania, choć zaleca się monitorowanie działań niepożądanych.
alkohol etylowy, astma, astma oskrzelowa, CYP2E1, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, indukcja enzymów, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzymy CYP, metabolizm wątrobowy, montelukast, objawy astmatyczne, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, pole pod krzywą stężenia, politerapia, prednizolon, prednizon, receptor leukotrienowy, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, senność, substrat CYP2C8, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna, zawroty głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tresuvi

Treprostynil (Tresuvi 5 mg/ml) jest silnym lekiem rozszerzającym naczynia płucne i ogólnoustrojowe, stosowanym w długotrwałej terapii tętniczego nadciśnienia płucnego. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić zdolność pacjenta do samodzielnej obsługi stałego cewnika naczyniowego i urządzenia do infuzji. Lek nie jest zalecany u pacjentów ze skurczowym ciśnieniem tętniczym poniżej 85 mmHg ze względu na ryzyko niedociśnienia systemowego. Monitorowanie ciśnienia tętniczego i tętna jest obligatoryjne podczas modyfikacji dawki, a w przypadku niedociśnienia lub wartości skurczowego ciśnienia ≤85 mmHg należy natychmiast przerwać infuzję. Nagłe odstawienie treprostynilu może wywołać gwałtowne pogorszenie stanu klinicznego z powodu „z odbicia” nadciśnienia płucnego. U pacjentów z obrzękiem płuc należy rozważyć chorobę zarostową żył płucnych i przerwać leczenie, gdyż może ono pogorszyć przebieg schorzenia.
agregacja płytek krwi, cewnik naczyniowy, choroba zarostowa żył płucnych, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, klasyfikacja NYHA, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie wrotne, New York Heart Association, niedociśnienie systemowe, obrzęk płuc, otyłość, przeciek lewo-prawy, roztwór do infuzji, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, treprostynil sodowy, Tresuvi, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Treprostinil Reddy 10 mg/ml

Treprostynil, wykazujący działanie rozszerzające naczynia krwionośne oraz hamujące agregację płytek krwi, może wchodzić w istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami. Szczególnie istotne jest ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami moczopędnymi, przeciwnadciśnieniowymi lub innymi środkami rozszerzającymi naczynia, co może prowadzić do ogólnoustrojowego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, kojarzenie treprostynilu z lekami antyagregacyjnymi, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), donorami tlenku azotu oraz lekami przeciwzakrzepowymi zwiększa ryzyko powikłań krwotocznych, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i parametrów krzepnięcia. W badaniach wykazano, że ciągła infuzja podskórna treprostynilu nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny w dawce 25 mg, jednak brak jest danych dotyczących interakcji z donorami tlenku azotu.
antagonista receptora endoteliny, donor tlenku azotu, działanie antyagregacyjne, działanie hipotensyjne, działanie rozszerzające naczynia krwionośne, efekt hipotensyjny, farmakodynamika i farmakokinetyka, hamowanie agregacji płytek krwi, hamowanie cyklooksygenazy, induktor CYP2C8, infuzja podskórna treprostynilu, inhibitor CYP2C8, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, interakcja farmakokinetyczna, kaskada krzepnięcia, klirens osoczowy treprostynilu, kwas glukuronowy, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, metabolizm treprostynilu, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze ogólnoustrojowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, powikłanie krwotoczne, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tętnicze nadciśnienie płucne, zaburzenie czynności płytek krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Teva 5 mg

Montelukast Teva wykazuje niski potencjał istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami stosowanymi w profilaktyce i leczeniu astmy. Zalecana dawka montelukastu nie wpływa znacząco na farmakokinetykę teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol/noretyndron 35/1), terfenadyny, digoksyny oraz warfaryny. Montelukast jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących te enzymy, zwłaszcza u dzieci. Fenobarbital indukuje enzymy CYP, powodując zmniejszenie AUC montelukastu o około 40%, co może wymagać dostosowania dawki. Gemfibrozyl, silny inhibitor CYP2C8 i CYP2C9, zwiększa ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, jednak rutynowa modyfikacja dawki nie jest konieczna, choć zalecane jest monitorowanie działań niepożądanych.
alkohol etylowy, astma, AUC, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, ekspozycja organizmu na lek, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, indukcja enzymu cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, metabolizm leku, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Leflunomid Bluefish 10 mg

Leflunomid wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście hepatotoksyczności i mielotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leflunomidu z lekami hepatotoksycznymi, mielotoksycznymi oraz warfaryną, gdzie obserwowano wydłużenie czasu protrombinowego i zmniejszenie INR o 25%. W badaniu klinicznym u 30 pacjentów stosujących leflunomid (10-20 mg/dobę) i metotreksat (10-25 mg/tydzień) odnotowano 2-3-krotne oraz ponad 3-krotne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych i hematologicznych. Nie zaleca się stosowania cholestyraminy i węgla aktywowanego ze względu na szybkie obniżenie stężenia aktywnego metabolitu A771726 w osoczu. Ponadto, leflunomid wpływa na metabolizm leków poprzez interakcje z izoenzymami CYP450 (CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4) oraz transportery OAT3 i BCRP, co może prowadzić do zwiększenia stężenia leków takich jak repaglinid (1,7-2,4-krotnie), rozuwastatyna (2,5-2,65-krotnie) czy cefaklor (1,43-1,54-krotnie), a także zmniejszenia stężenia kofeiny i innych substratów CYP1A2 o 18-55%.
alosetron, atorwastatyna, benzylpenicylina, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, doustna antykoncepcja, duloksetyna, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, inhibitor CYP2C8, inhibitory reduktazy HMG-CoA, INR, ketoprofen, kortykosteroidy, leflunomid, lewonorgestrel, metotreksat, nateglinid, NLPZ, OAT3, paklitaksel, parametry hematologiczne, pioglitazon, prawastatyna, repaglinid, reumatoidalne zapalenie stawów, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, symwastatyna, teofilina, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Etanol – Interakcje

Etanol, obecny w wielu produktach leczniczych jako substancja czynna lub pomocnicza, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, barbiturany, opioidy), które mogą prowadzić do nasilonej sedacji i depresji oddechowej (poziom istotności bardzo wysoki). Etanol wpływa także na metabolizm leków przeciwpadaczkowych (zmniejszenie działania, wysoki poziom istotności), leków metabolizowanych przez cytochrom P450 (zwłaszcza CYP2E1 i CYP2C8), leków przeciwzakrzepowych (zwiększone ryzyko krwawień), a także na działanie leków kardiologicznych, w tym przeciwnadciśnieniowych i wydłużających odstęp QT. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem etanolu a innymi lekami oraz monitorowanie parametrów klinicznych, takich jak stężenie digoksyny czy glikemia przy lekach przeciwcukrzycowych.
agonista dopaminy, alkohol etylowy, antagonista receptora, barbituran, benzodiazepina, chlorheksydyna, cymetydyna, CYP2E1, cytochrom P450, deksametazon, depresja oddechowa, digoksyna, fenytoina, hipertonia macicy, hipoglikemia, inhibitor CYP2C8, joflupan, karmustyna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek znieczulający, lewozymendan, melfalan, miłorząb japoński, niemiarowość serca, oksytocyna, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, prawoślaz lekarski, prostaglandyna, reakcja disulfiramowa, siarczan baru, substancja powierzchniowo czynna, transporter dopaminy, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Leflunomide Sandoz 20 mg

Leflunomid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Jednoczesne stosowanie z metotreksatem (10-25 mg/tydzień) może prowadzić do 2-3-krotnego, a nawet >3-krotnego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych. Współpodawanie z warfaryną i innymi pochodnymi kumaryny wiąże się z wydłużeniem czasu protrombinowego i zmniejszeniem INR o 25%, co wymaga regularnej kontroli INR i monitorowania pacjenta. Leflunomid i jego aktywny metabolit A771726 wpływają na metabolizm leków poprzez inhibitory i induktory CYP450 oraz transportery, m.in. zwiększając stężenia substratów CYP2C8 (repaglinid, paklitaksel, pioglitazon, rozyglitazon) nawet do 2,4-krotności AUC, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Z kolei A771726 może obniżać stężenia substratów CYP1A2 (np. duloksetyna, teofilina) o 18-55%, co może skutkować zmniejszeniem ich skuteczności. Istotne jest także zwiększenie stężenia rozuwastatyny (Cmax 2,65x, AUC 2,51x), dlatego dawka tej statyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę podczas terapii leflunomidem.
A771726, alosetron, atorwastatyna, benzylopenicylina, cefaklor, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, funkcja wątroby, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, ketoprofen, kolestyramina, kortykosteroid, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, martwica wątroby, metabolit leflunomidu, metotreksat, nateglinid, niewydolność wątroby, NLPZ, paklitaksel, pioglitazon, pochodne kumaryny, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, reumatoidalne zapalenie stawów, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, substrat BCRP, substrat OATP, sulfasalazyna, symwastatyna, szczepionka żywa atenuowana, teofilina, topotekan, tyzanidyna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, węgiel aktywny, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide Teva 14 mg

Teriflunomid, główny składnik leku Teriflunomide Teva, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wynikające z wpływu na enzymy cytochromu P450 (zwłaszcza CYP2C8 i CYP1A2) oraz białka transportowe (OAT3, BCRP, OATP1B1/B3). Metabolizm teriflunomidu odbywa się głównie przez hydrolizę, a utlenianie jest szlakiem drugorzędnym. Silne induktory enzymów i transporterów, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina oraz dziurawiec zwyczajny, mogą obniżyć stężenie teriflunomidu w osoczu o około 40%, co wymaga ostrożności i monitorowania skuteczności terapii. Substraty CYP2C8 (np. repaglinid, paklitaksel, pioglitazon) wykazują wzrost stężenia (repaglinid: Cmax 1,7x, AUC 2,4x), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki. Teriflunomid zwiększa również stężenia składników doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol: Cmax 1,58x, AUC 1,54x; lewonorgestrel: Cmax 1,33x, AUC 1,41x), jednak bez negatywnego wpływu na skuteczność antykoncepcji.
alosetron, atorwastatyna, benzylopenicylina, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, dysfagia, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, hepatotoksyczność, hydroliza, indometacyna, induktor CYP, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, karbamazepina, ketoprofen, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nateglinid, OATP1B1/B3, paklitaksel, pioglitazon, polipeptydy transportujące aniony organiczne, prawastatyna, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, sulfasalazyna, symwastatyna, teofilina, teriflunomid, topotekan, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levosimendan Kabi 2,5 mg/ml

Lewozymendan wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 0,05-0,2 µg/kg mc./min, z objętością dystrybucji około 0,2 l/kg i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97-98%, głównie albuminą). Lek ulega całkowitemu metabolizmowi, z minimalnym wydalaniem niezmienionym (<0,05% dawki). Metabolizm przebiega głównie przez sprzężenie z nieaktywnymi koniugatami (95%) oraz redukcję w jelicie do aktywnych metabolitów OR-1855 i OR-1896 (5%), których eliminacja jest powolna (okres półtrwania 75-80 godzin). Polimorfizm enzymu NAT2 wpływa na proporcje metabolitów, jednak nie zmienia efektu hemodynamicznego. Klirens lewozymendanu wynosi około 3,0 ml/min/kg, a okres półtrwania około 1 godziny. Lek jest eliminowany w 54% z moczem i 44% z kałem, a metabolity głównie z moczem.
aktywny metabolit, analiza populacyjna, cytochrom P450, droga eliminacji leku, działanie hemodynamiczne, farmakokinetyka liniowa, fenotyp szybkiej acetylacji, frakcja niezwiązana leku, inhibitor CYP2C8, interakcja lekowa, klirens, klirens dializy, lewozymendan, metabolizm całkowity, N-acetylotransferaza 2, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Loper 2 mg

Loperamid, będący substratem glikoproteiny P, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami tej glikoproteiny oraz enzymów cytochromu P450, takich jak CYP3A4 i CYP2C8. Jednoczesne podanie loperamidu w dawkach od 2 mg do 16 mg z inhibitorami glikoproteiny P (np. chinidyna, rytonawir) powoduje 2-3-krotny wzrost stężenia loperamidu w osoczu. Inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i ketokonazol, zwiększają stężenie loperamidu odpowiednio 3-4 i 5-krotnie. Gemfibrozyl, inhibitor CYP2C8, podwaja stężenie loperamidu, a połączenie gemfibrozylu z itrakonazolem wywołuje synergistyczny efekt, prowadząc do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia i aż 13-krotnego wzrostu całkowitej ekspozycji loperamidu. Pomimo tych znacznych wzrostów stężeń, badania nie wykazały nasilenia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, co potwierdzono testami psychomotorycznymi i pupilometrią.
charakterystyka produktu leczniczego, chinidyna, desmopresyna, działanie depresyjne, działanie farmakodynamiczne, ekspozycja osocza, enzym metabolizujący, gemfibrozyl, glikoproteina p, hamowanie metabolizmu, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, ketokonazol, loperamid, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, pupilometria, rytonawir, stężenie w osoczu, substancja czynna, test psychomotoryczny, właściwość farmakologiczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Treprostinil Reddy 2,5 mg/ml

Treprostynil wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii skojarzonej. Szczególną uwagę należy zwrócić na synergistyczne działanie z lekami moczopędnymi, przeciwnadciśnieniowymi oraz innymi środkami rozszerzającymi naczynia, co znacząco zwiększa ryzyko ogólnoustrojowego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, treprostynil hamuje czynność płytek krwi, co w połączeniu z lekami antyagregacyjnymi (w tym NLPZ) oraz przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, heparyna, DOAC) podnosi ryzyko powikłań krwotocznych. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów hemostazy i hemodynamiki oraz rozważenie modyfikacji dawkowania leków. Warto podkreślić, że u pacjentów stosujących furosemid obserwuje się zmniejszenie osoczowego klirensu treprostynilu, co może wymagać dostosowania dawki.
alkohol etylowy, bozentan, deferasiroks, DOAC, donor tlenku azotu, działanie naczyniorozszerzające, dziurawiec, efekt hipotensyjny, farmakokinetyka warfaryny, fenobarbital, fenytoina, furosemid, gemfibrozyl, hamowanie czynności płytek krwi, hemostaza, heparyna, induktor CYP2C8, infuzja podskórna, inhibitor CYP2C8, inhibitor cytochromu, karbamazepina, klirens osoczowy, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, parametr krzepnięcia, podanie dożylne, powikłanie krwotoczne, ryfampicyna, sildenafil, treprostynil, trimetoprim
Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide Medical Valley 14 mg

Teriflunomid wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wynikające z wpływu na enzymy cytochromu P450 oraz białka transportowe, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii wielolekowej. Silne induktory CYP (np. ryfampicyna 600 mg/dobę przez 22 dni) mogą obniżyć ekspozycję na teriflunomid o około 40%. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co skutkuje zwiększeniem stężenia substratów tego enzymu, takich jak repaglinid (Cmax 1,7x, AUC 2,4x), paklitaksel, pioglitazon i rozyglitazon, co może wymagać dostosowania dawek. Ponadto, teriflunomid działa jako słaby induktor CYP1A2, zmniejszając stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. kofeina, duloksetyna) i jest inhibitorem transportera OAT3, zwiększając stężenia substratów takich jak cefaklor (Cmax 1,43x, AUC 1,54x) czy metotreksat. W przypadku leków metabolizowanych przez BCRP i OATP1B1/B3 (np. rozuwastatyna) obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji (Cmax 2,65x, AUC 2,51x), co wymaga zmniejszenia dawki rozuwastatyny o 50% i ostrożności przy innych substratach.
białko oporności raka piersi, białko transportowe, cholestyramina, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, induktor CYP1A2, induktor CYP2B6, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, inhibitor reduktazy HMG-CoA, krążenie jelitowo-wątrobowe, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolizm teriflunomidu, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, polipeptydy transportujące aniony organiczne, ryfampicyna, substrat BCRP, substrat CYP2C8, substrat OAT3, terapia wielolekowa, warfaryna, węgiel aktywowany
Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide MSN 14 mg

Teriflunomid, substancja czynna leku Teriflunomide MSN 14 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne związane głównie z jego metabolizmem przez hydrolizę i utlenianie oraz wpływem na enzymy i transportery, takie jak CYP450 (zwłaszcza CYP2C8 i CYP1A2), OAT3, BCRP oraz OATP1B1/B3. Silne induktory CYP (np. ryfampicyna 600 mg/dobę, karbamazepina, fenobarbital) obniżają ekspozycję na teriflunomid o około 40%, co wymaga ostrożności w ich stosowaniu. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co zwiększa Cmax i AUC repaglinidu odpowiednio 1,7- i 2,4-krotnie, a także podwyższa stężenia doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol i lewonorgestrel) o około 1,3-1,6 raza. Jednoczesne stosowanie z lekami metabolizowanymi przez CYP1A2 może obniżać ich skuteczność (np. kofeina – spadek Cmax o 18% i AUC o 55%). Warfaryna w połączeniu z teriflunomidem wykazuje zmniejszenie INR o 25%, co wymaga ścisłego monitorowania. Substraty transporterów OAT3 i BCRP/OATP1B1/B3 (np. cefaklor, rozuwastatyna) wykazują zwiększoną ekspozycję (Cmax i AUC wzrost do 2,65-krotnego), co wymaga dostosowania dawki i monitorowania działań niepożądanych.
alosetron, atorwastatyna, benzylopenicylina, białko transportowe, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, hepatotoksyczność, hydroliza, indometacyna, indukcja CYP1A2, induktor CYP, induktor CYP2B6, induktor cytochromu P450, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, karbamazepina, ketoprofen, kofeina, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, maksymalne stężenie, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nateglinid, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, pioglitazon, pole pod krzywą AUC, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, S-warfaryna, substrat BCRP, substrat CYP1A2, substrat CYP2C8, substrat OAT3, sulfasalazyna, symwastatyna, teofilina, teriflunomid, topotekan, transporter P-gp, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Treprostinil Zentiva 10 mg/ml

Treprostinil Zentiva wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii skojarzonej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko addytywnego działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych, przeciwnadciśnieniowych oraz innych wazodylatatorów, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, treprostinil wpływa na funkcję płytek krwi, co w połączeniu z NLPZ, donorami tlenku azotu oraz lekami przeciwzakrzepowymi zwiększa ryzyko krwawień; w takich przypadkach konieczna jest intensywna kontrola kliniczna i unikanie dodatkowych leków antyagregacyjnych u pacjentów na terapii przeciwzakrzepowej. Interakcje metaboliczne obejmują hamowanie metabolizmu przez inhibitory CYP2C8 (np. gemfibrozyl), które mogą dwukrotnie zwiększyć ekspozycję na treprostinil, oraz induktory CYP2C8 (np. ryfampicyna), zmniejszające ekspozycję o około 20%, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki leku.
bozentan, ciśnienie tętnicze, deferazyroks, donor tlenku azotu, dysfagia, działanie hipotensyjne, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, furosemid, gemfibrozyl, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, karbamazepina, klirens leku, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, płytki krwi, ryfampicyna, sildenafil, szlak metaboliczny, treprostynil, trimetoprim, warfaryna, wazodylatacja, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Denofix 120 mg

Febuksostat, inhibitor oksydazy ksantynowej (XO), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z merkaptopuryną lub azatiopryną ze względu na ryzyko mielotoksyczności, co wymaga redukcji dawki tych leków do 20% pierwotnej. Febuksostat w dawce 80 mg/dobę nie wpływa istotnie na farmakokinetykę teofiliny (400 mg) ani rozyglitazonu (4 mg), co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania. Współpodawanie z naproksenem (250 mg 2x/dobę) zwiększa ekspozycję na febuksostat (Cmax +28%, AUC +41%, t1/2 +26%), jednak bez klinicznie istotnego wzrostu działań niepożądanych, co pozwala na stosowanie bez zmiany dawek. Podobnie, brak konieczności modyfikacji dawki dotyczy kolchicyny, indometacyny, hydrochlorotiazydu oraz warfaryny, przy czym febuksostat nie wpływa na INR ani aktywność czynnika VII.
azatiopryna, czynnik krzepnięcia VII, dezypramina, dna moczanowa, enzym UGT, farmakokinetyka rozyglitazonu, febuksostat, glukuronylotransferaza, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2D6, inhibitor oksydazy ksantynowej, kolchicyna, kwas moczowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, merkaptopuryna, mielotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, probenecyd, przeciwciała monoklonalne, substrat CYP2C8, teofilina, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik INR, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Interakcje leku – Exferana 90 mg

Deferazyroks, stosowany w postaci tabletek powlekanych (Exferana), nie powinien być łączony z innymi lekami chelatującymi żelazo ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa takiego skojarzenia. Przyjmowanie deferazyroksu z pokarmem wysokotłuszczowym zwiększa maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o 29%, dlatego zaleca się regularność podawania leku o stałej porze, najlepiej na czczo lub z lekkim posiłkiem. Metabolizm deferazyroksu zależy od enzymów UGT, a silne induktory UGT (np. ryfampicyna 600 mg/dobę) mogą zmniejszać ekspozycję na lek nawet o 44% (90% CI: 37%-51%), co wymaga monitorowania stężenia ferrytyny i dostosowania dawki. Kolestyramina znacząco obniża ekspozycję na deferazyroks, co może obniżyć jego skuteczność terapeutyczną.
busulfan, cyklosporyna, deferazyroks, doustny bisfosfonian, ergotamina, fenobarbital, fenytoina, hormonalny lek antykoncepcyjny, induktor UGT, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kolestyramina, kortykosteroid, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, paklitaksel, perforacja przewodu pokarmowego, repaglinid, ryfampicyna, rytonawir, środek chelatujący żelazo, środek zobojętniający, stężenie ferrytyny, stężenie glukozy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, substrat cytochromu P450, symwastatyna, tabletka powlekana, teofilina, tyzanidyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide Glenmark 14 mg

Teriflunomid, główny składnik leku Teriflunomide Glenmark, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez wpływ na enzymy cytochromu P450 (CYP) oraz białka transportowe. Metabolizm teriflunomidu odbywa się przede wszystkim przez hydrolizę, z utlenianiem jako szlakiem drugorzędnym. Silne induktory CYP (np. ryfampicyna 600 mg/dobę przez 22 dni) obniżają ekspozycję na teriflunomid o około 40%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co skutkuje wzrostem Cmax repaglinidu 1,7-krotnie i AUC 2,4-krotnie, a także wpływa na substraty OAT3 (np. cefaklor: Cmax wzrost 1,43 razy, AUC 1,54 razy) oraz BCRP/OATP1B1/B3 (np. rozuwastatyna: Cmax wzrost 2,65 razy, AUC 2,51 razy), co wymaga monitorowania i dostosowania dawek leków. Ponadto, teriflunomid indukuje CYP1A2, obniżając ekspozycję na kofeinę (Cmax -18%, AUC -55%), co może zmniejszać skuteczność leków metabolizowanych przez ten enzym (np. duloksetyna, teofilina).
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, funkcja wątroby, furosemid, hepatotoksyczność, hydroliza, indometacyna, indukcja enzymatyczna, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C8, inhibitor enzymatyczny, inhibitor OAT3, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, interakcje lekowe, karbamazepina, ketoprofen, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metabolizm alkoholu, metabolizm leku, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monitorowanie funkcji wątroby, nateglinid, OATP1B1/B3, paklitaksel, pioglitazon, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, próby wątrobowe, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, statyna, substrat BCRP, sulfasalazyna, symwastatyna, szlak metaboliczny, teofilina, teriflunomid, topotekan, transporter anionów organicznych, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide +pharma 14 mg

Teriflunomid wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez modulację enzymów cytochromu P450 oraz białek transportowych, co wpływa na stężenia teriflunomidu i leków współstosowanych. Silni induktorzy CYP (np. ryfampicyna 600 mg/dobę przez 22 dni) obniżają ekspozycję na teriflunomid o około 40%, co może zmniejszać jego skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania cholestyraminy i węgla aktywowanego, które szybko i znacząco redukują stężenie teriflunomidu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co powoduje wzrost stężeń leków takich jak repaglinid (Cₘₐₓ ↑1,7x, AUC ↑2,4x), paklitaksel, pioglitazon i rozyglitazon, wymagając ostrożności i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, teriflunomid zwiększa stężenia składników doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol: Cₘₐₓ ↑1,58x, AUC ↑1,54x; lewonorgestrel: Cₘₐₓ ↑1,33x, AUC ↑1,41x), co należy uwzględnić przy ich doborze i dawkowaniu.
alosetron, atorwastatyna, benzylopenicylina, białko oporności raka piersi, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP1A2, induktor CYP2B6, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketoprofen, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nateglinid, paklitaksel, parametry funkcji wątroby, pioglitazon, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, sulfasalazyna, symwastatyna, teofilina, teriflunomid, toksyczność hepatocytów, topotekan, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie czynności wątroby, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamid APTEO MED 2 mg

Loperamid APTEO MED (loperamidu chlorowodorek) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na glikoproteinę P oraz izoenzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2C8. Inhibitory glikoproteiny P, takie jak chinidyna i rytonawir, zwiększają stężenie loperamidu w osoczu 2-3-krotnie po dawce 16 mg. Silne inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P, np. itrakonazol (4 mg loperamidu) i ketokonazol (16 mg loperamidu), powodują wzrost stężenia loperamidu odpowiednio 3-4 i 5-krotny. Gemfibrozyl, inhibitor CYP2C8, podwaja stężenie loperamidu, a ich skojarzenie (itrakonazol + gemfibrozyl) prowadzi do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia i 13-krotnej ekspozycji. Pomimo tych wzrostów, nie zaobserwowano nasilenia działań ośrodkowych, co potwierdzono testami psychomotorycznymi i pupilometrią. Jednak ze względu na potencjalne ryzyko, zaleca się ostrożność, monitorowanie pacjentów i rozważenie zmniejszenia dawki loperamidu przy jednoczesnym stosowaniu tych inhibitorów.
antagonizm farmakodynamiczny, chinidyna, cisapryd, cytochrom P450, desmopresyna, działanie farmakodynamiczne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, gemfibrozyl, glikoproteina p, hiponatremia, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, loperamid chlorowodorek, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, rytonawir, skojarzenie itrakonazolu i gemfibrozylu, synergizm farmakodynamiczny, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zatrucie wodne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tresuvi

Treprostynil, stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego, wymaga długotrwałego ciągłego wlewu, co wiąże się z koniecznością stałego noszenia cewnika naczyniowego i urządzenia do infuzji. Lek działa jako silny rozszerzacz naczyń płucnych i ogólnoustrojowych, jednak u pacjentów z wyjściowo niskim skurczowym ciśnieniem tętniczym (<85 mmHg) istnieje ryzyko niedociśnienia systemowego, co wymaga monitorowania ciśnienia i tętna oraz przerwania wlewu w przypadku spadku ciśnienia do 85 mmHg lub pojawienia się objawów niedociśnienia. Nagłe odstawienie lub znaczne zmniejszenie dawki może prowadzić do nasilenia nadciśnienia płucnego z odbicia, stanowiąc poważne zagrożenie. U pacjentów z otyłością (BMI >30 kg/m²) obserwuje się wolniejsze wydalanie leku, co może wymagać dostosowania dawkowania. Treprostynilu nie zaleca się u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem płucnym w IV klasie NYHA oraz w przypadkach związanych z przeciekiem lewo-prawym, nadciśnieniem wrotnym lub zakażeniem HIV. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz w sytuacjach zwiększonego ryzyka krwawień, ze względu na hamowanie agregacji płytek krwi przez lek.
agregacja płytek krwi, centralny żylny cewnik naczyniowy, cewnik naczyniowy, choroba zarostowa żył płucnych, ciśnienie tętnicze krwi, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, nadciśnienie wrotne, niedociśnienie systemowe, obrzęk płuc, pompa infuzyjna, pompa wewnątrzustrojowa, posocznica, skurczowe ciśnienie tętnicze, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, wlew podskórny, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Levosimendan Mercapharm 2,5 mg/ml

Lewozymendan, wykazujący działanie inotropowe dodatnie oraz naczyniorozszerzające, może wchodzić w istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie ryzykowne jest jednoczesne podawanie lewozymendanu z dożylnymi lekami naczyniorozszerzającymi oraz monoazotanem izosorbidu, które mogą nasilać efekt hipotensyjny, zwiększając ryzyko niedociśnienia tętniczego i hipotonii ortostatycznej. Warto podkreślić, że lewozymendan nie wykazuje interakcji farmakokinetycznych z digoksyną ani nie traci skuteczności w połączeniu z beta-adrenolitykami, co jest istotne w terapii pacjentów z niewydolnością serca. Ponadto, lewozymendan działa jako inhibitor enzymu CYP2C8, co może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez ten enzym, takie jak loperamid, pioglitazon, repaglinid i enzalutamid, wymagając unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania i dostosowania dawek.
antagonista receptora angiotensyny II, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk, dysfagia, działanie inotropowe dodatnie, działanie naczyniorozszerzające, efekt hipotensyjny, enzalutamid, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C8, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy, loperamid, monoazotan izosorbidu, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, parametr hemodynamiczny, pioglitazon, repaglinid, tiazolidynedion, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Prohidna 120 mg

Febuksostat, będący inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie febuksostatu z merkaptopuryną lub azatiopryną ze względu na ryzyko toksyczności wynikające ze znacznego wzrostu ich stężenia w osoczu; w przypadku konieczności kojarzenia terapii, dawki tych leków powinny być zredukowane do 20% lub mniej. Febuksostat w dawce 80 mg/dobę nie wpływa na farmakokinetykę teofiliny (400 mg), a jednoczesne podawanie z NLPZ, takimi jak naproksen (250 mg 2x/dobę), powoduje wzrost ekspozycji na febuksostat (Cmax +28%, AUC +41%, t1/2 +26%) bez konieczności modyfikacji dawek. Ponadto, brak jest klinicznie istotnych interakcji z kolchicyną, indometacyną, hydrochlorotiazydem oraz warfaryną (bez wpływu na INR i czynnik VII), a także z rosiglitazonem i innymi substratami CYP2C8, co potwierdza brak konieczności dostosowania dawkowania.
azatiopryna, czynnik krzepnięcia VII, dezypramina, działanie niepożądane, farmakokinetyka teofiliny, febuksostat, glukuronylotransferaza, hydrochlorotiazyd, indometacyna, induktor glukuronidacji, inhibitor CYP2C8, inhibitor glukuronidacji, INR, kolchicyna, kwas moczowy, lek cytotoksyczny, lek zobojętniający, merkaptopuryna, NLPZ, oksydaza ksantynowa, probenecyd, przeciwciało monoklonalne, rosiglitazon, substrat CYP2D6, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide Pharmascience 14 mg

Teriflunomid, metabolizowany głównie przez hydrolizę z drugorzędnym utlenianiem, wchodzi w istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z silnymi induktorami enzymów CYP450 i białek transportowych, które mogą obniżać jego stężenie w osoczu nawet o około 40% (np. ryfampicyna 600 mg/d przez 22 dni). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami takimi jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina oraz zioło dziurawca, które mogą obniżać skuteczność terapeutyczną teriflunomidu. Cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i znaczące zmniejszenie stężenia teriflunomidu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego, co jest wykorzystywane do przyspieszonej eliminacji leku. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co skutkuje wzrostem Cₘₐₓ repaglinidu o 1,7 raza i AUC o 2,4 raza, a także wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (wzrost Cₘₐₓ i AUC etynyloestradiolu odpowiednio 1,58 i 1,54 razy oraz lewonorgestrelu 1,33 i 1,41 razy). Ponadto, teriflunomid jest słabym induktorem CYP1A2, zmniejszającym Cₘₐₓ kofeiny o 18% i AUC o 55%, co może obniżać skuteczność leków metabolizowanych przez ten enzym.
alosetron, atorwastatyna, AUC, benzylopenicylina, białko BCRP, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, CYP2B6, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, induktor transporterów, inhibitor CYP2C8, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, karbamazepina, ketoprofen, kofeina, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, nateglinid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paklitaksel, pioglitazon, polipeptyd transportujący aniony organiczne, polipeptydy OATP, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, substrat CYP1A2, substrat CYP2C8, substrat OAT3, sulfasalazyna, symwastatyna, teofilina, teriflunomid, topotekan, transporter anionów organicznych, transporter OAT3, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany, współczynnik INR, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Clopidogrel Aurovitas 75 mg

Klopidogrel wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii przeciwpłytkowej. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol) oraz inhibitorami glikoprotein IIb/IIIa znacząco zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga unikania lub szczególnej ostrożności i monitorowania. Interakcje z kwasem acetylosalicylowym (ASA) i heparyną również nasilają efekt przeciwpłytkowy i ryzyko krwawień, choć ASA nie modyfikuje hamowania agregacji indukowanej ADP przez klopidogrel. W przypadku NLPZ, w tym inhibitorów COX-2, obserwuje się zwiększone ryzyko utajonej utraty krwi z przewodu pokarmowego. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) nasilają działanie przeciwpłytkowe klopidogrelu poprzez hamowanie wychwytu serotoniny w płytkach, co również zwiększa ryzyko krwawień. W terapii z lekami trombolitycznymi i heparyną u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego konieczne jest uważne monitorowanie powikłań krwotocznych.
agonista opioidowy, agregacja płytek, aktywny metabolit, ASA, bloker receptora H2, CYP2C19, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie farmakodynamiczne, farmakokinetyka, induktor CYP2C19, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C8, inhibitor glikoproteiny IIb/IIIa, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczna, klopidogrel, krwawienie, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek trombolityczny, leki gastroprotekcyjne, metabolit czynny, monitorowanie kliniczne, NLPZ, ostry zespół wieńcowy, powikłanie krwotoczne, ryfampicyna, SSRI, terapia przeciwretrowirusowa, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Leflunomid Egis 15 mg

Leflunomid Egis wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leflunomidu z metotreksatem, gdzie obserwuje się istotne podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, co może wymagać odstawienia leku. Interakcje z warfaryną prowadzą do 25% spadku szczytowego INR, co wymaga regularnej kontroli INR i dostosowania dawki. Nie zaleca się stosowania cholestyraminy i węgla aktywnego, które szybko obniżają stężenie aktywnego metabolitu A771726. W przypadku leków metabolizowanych przez CYP450, leflunomid wykazuje działanie indukujące CYP1A2 (np. zmniejszenie ekspozycji kofeiny o 55%) oraz hamujące CYP2C8 (np. wzrost ekspozycji repaglinidu 2,4-krotnie), co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek leków takich jak repaglinid, paklitaksel, pioglitazon, czy duloksetyna. Ponadto, leflunomid zwiększa ekspozycję na substraty OAT3 (np. cefaklor, metotreksat) oraz na rosuwastatynę (2,5-krotny wzrost AUC), przy czym dawka rosuwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę.
alosetron, atorwastatyna, benzylopenicylina, białko oporności raka piersi, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny lek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, działanie mielotoksyczne, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, furosemid, indometacyna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, interakcja farmakokinetyczna, ketoprofen, kofeina, kortykosteroid, lewonorgestrel, metabolit A771726, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nateglinid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, paklitaksel, pioglitazon, pochodne kumaryny, polipeptydy transportujące aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, reumatoidalne zapalenie stawów, rosuwastatyna, roziglitazon, ryfampicyna, S-warfaryna, sulfasalazyna, symwastatyna, teofilina, topotekan, transporter anionów organicznych-3, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywny, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Bluefish Pharma 4 mg

Montelukast Bluefish Pharma w dawce 4 mg, stosowany w terapii astmy, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z wieloma lekami, w tym teofiliną, glikokortykosteroidami (prednizon, prednizolon), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol/noretyndron 35:1), terfenadyną, digoksyną oraz warfaryną. Montelukast jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP 3A4, 2C8 i 2C9, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących te enzymy, takich jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, które mogą zmniejszać ekspozycję na montelukast (np. fenobarbital obniża AUC montelukastu o około 40%). W przypadku inhibitorów CYP 2C8, takich jak gemfibrozyl, obserwuje się 4,4-krotne zwiększenie ekspozycji na montelukast, jednak nie jest konieczna zmiana dawkowania, choć może wzrosnąć częstość działań niepożądanych. Inhibitory o mniejszej sile, np. trimetoprim, oraz inhibitor CYP 3A4 itrakonazol nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę montelukastu.
antybiotyk, astma, biodostępność, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie niepożądane OUN, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, glikokortykosteroidy, gruźlica, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, interakcja leku z alkoholem, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający oskrzela, montelukast, niewydolność serca, paklitaksel, pole pod krzywą stężenia, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, stan zapalny, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna, zaostrzenie astmy
Leksykon leków
Interakcje leku – Treprostinil Reddy 1 mg/ml

Podczas terapii Treprostinilem Reddy (1 mg/ml, roztwór do infuzji) należy uwzględnić liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Szczególnie istotne jest ryzyko nasilonego niedociśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych, przeciwnadciśnieniowych oraz innych wazodylatatorów, co wymaga ostrożnego dawkowania i systematycznej kontroli ciśnienia. Treprostinil wpływa na funkcję płytek krwi, dlatego kojarzenie go z lekami antyagregacyjnymi (w tym NLPZ i donorami tlenku azotu) oraz przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna 25 mg) zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemostazy. Furosemid może nieznacznie zmniejszać osoczowy klirens treprostynilu, jednak zazwyczaj nie wymaga to modyfikacji dawki.
bozentan, deferasiroks, donor tlenku azotu, dziurawiec, efekt antyagregacyjny, efekt wazodylatacyjny, fenobarbital, fenytoina, furosemid, gemfibrozyl, glukuronidacja, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens osoczowy treprostynilu, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm treprostynilu, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze ogólnoustrojowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametry krzepnięcia, płytki krwi, ryfampicyna, sildenafil, szlak metaboliczny, trimetoprim, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Leflunomide Aurovitas 15 mg

Badania interakcji leku Leflunomide Aurovitas przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów, podkreślając konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków hepatotoksycznych i hematotoksycznych. W badaniu klinicznym u 30 pacjentów stosujących leflunomid (10-20 mg/dobę) i metotreksat (10-25 mg/tydzień) odnotowano 2-3-krotny wzrost aktywności enzymów wątrobowych u 5 pacjentów oraz ponad 3-krotny wzrost u kolejnych 5, z powrotem do normy po odstawieniu lub kontynuacji leczenia. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między tymi lekami. Zaleca się unikanie szczepień żywymi atenuowanymi szczepionkami podczas terapii oraz ścisłe monitorowanie INR u pacjentów stosujących warfarynę, ze względu na ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego i 25% spadku szczytowego INR. Spożywanie alkoholu podczas leczenia zwiększa ryzyko hepatotoksyczności, dlatego wskazane jest jego ograniczenie i regularne monitorowanie funkcji wątroby.
alosetron, atorwastatyna, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny lek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, furosemid, indometacyna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym cytochromu P450, ketoprofen, kortykosteroid, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, lek hepatotoksyczny, lewonorgestrel, metabolit leflunomidu, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nateglinid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paklitaksel, penicylina benzylowa, pioglitazon, prawastatyna, repaglinid, reumatoidalne zapalenie stawów, rosuwastatyna, roziglitazon, ryfampicyna, substrat BCRP, substrat CYP2C8, substrat CYP2C9, substrat OATP, sulfasalazyna, symwastatyna, szczepionka, teofilina, transporter anionów organicznych, tyzanidyna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, węgiel aktywny, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Leflunomid – Interakcje

Leflunomid charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, co skutkuje licznymi interakcjami lekowymi o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie istotne jest ryzyko addytywnej hepatotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu leflunomidu (10-20 mg/dobę) z metotreksatem (10-25 mg/tydzień), co może prowadzić do podwyższenia aktywności enzymów wątrobowych, obserwowanego u części pacjentów. W trakcie terapii zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów wątrobowych i hematologicznych, zwłaszcza przy stosowaniu leków o działaniu toksycznym na wątrobę i układ krwiotwórczy. Ponadto, leflunomid wykazuje interakcje farmakodynamiczne z warfaryną, powodując zmniejszenie maksymalnego wzrostu INR o 25%, co wymaga intensywnej kontroli INR i monitorowania pacjenta. Nie zaleca się stosowania szczepionek zawierających żywe atenuowane drobnoustroje podczas terapii ze względu na immunosupresję oraz długi okres półtrwania leku.
AUC, cefaklor, cholestyramina, Cmax, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, doustne środki antykoncepcyjne, duloksetyna, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, immunosupresja, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, INR, interakcja farmakodynamiczna, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, metabolit A771726, metabolit leflunomidu, mikrosomy wątrobowe, nadmierna ekspozycja, NLPZ, parametry wątrobowe, podwyższenie enzymów wątrobowych, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, reumatoidalne zapalenie stawów, rozuwastatyna, substrat BCRP, szczepionka atenuowana, toksyczność wątrobowa, topotekan, transporter OAT3, transportery anionów organicznych, tyzanidyna, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Trimetoprim – Interakcje

Kotrimoksazol, zawierający trimetoprim (160 mg) i sulfametoksazol (800 mg), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez inhibicję transportera OCT2 oraz enzymów CYP2C8 i CYP2C9. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z dofetylidem (500 μg), gdzie obserwuje się wzrost AUC dofetylidu o 103% i Cmax o 93%, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym torsades de pointes. Inne ważne interakcje obejmują zwiększone ryzyko działań niepożądanych neurologicznych przy stosowaniu amantadyny i memantyny, wzrost ekspozycji na lamiwudynę o 40%, a także potencjalne zwiększenie stężenia digoksyny u osób starszych. Kotrimoksazol może także nasilać działanie leków przeciwcukrzycowych z grupy sulfonylomocznika, powodując ryzyko hipoglikemii, oraz wydłużać okres półtrwania fenytoiny, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia leku.
acenokumarol, agranulocytoza, amiodaron, antagonista kwasu foliowego, bloker receptora angiotensynowego, cyklosporyna, czas protrombinowy, dapson, digoksyna, dofetylid, działanie niepożądane neurologiczne, fenprokumon, fenytoina, hiperkaliemia, inhibitor CYP2C8, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, kotrimoksazol, kumaryna, lamiwudyna, lek moczopędny oszczędzający potas, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwzakrzepowy, majaczenie, małopłytkowość, methemoglobinemia, metotreksat, niedokrwistość megaloblastyczna, paklitaksel, pancytopenia, pirymetamina, pochodna sulfonylomocznika, reduktaza dehydrofolianowa, sulfametoksazol, torsades de pointes, transporter kationów organicznych, trombocytopenia, warfaryna, zaburzenie hematologiczne, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Promonta 10 mg 10 mg

Montelukast może być stosowany łącznie z wieloma lekami stosowanymi w terapii astmy bez konieczności modyfikacji dawkowania, gdyż nie wpływa istotnie na farmakokinetykę teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol z noretyndronem w stosunku 35:1), terfenadyny, digoksyny i warfaryny. Jednakże należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy CYP3A4, 2C8 i 2C9, takich jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, które mogą zmniejszać AUC montelukastu nawet o około 40%, co może wymagać monitorowania skuteczności terapii, zwłaszcza u dzieci. Montelukast jest substratem CYP2C8, a także w mniejszym stopniu CYP2C9 i CYP3A4, natomiast silnym inhibitorem CYP2C8 in vitro, choć nie potwierdzono klinicznie istotnego hamowania metabolizmu leków metabolizowanych przez ten enzym (np. rozyglitazonu).
astma, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działania niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzymy CYP, etynyloestradiol, farmakokinetyka leków, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktory cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, metabolizm wątrobowy, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, substrat CYP2C8, teofilina, terfenadyna, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Treprostynil – Interakcje

Treprostynil, stosowany w terapii nadciśnienia płucnego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne implikacje kliniczne. Jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi, przeciwnadciśnieniowymi lub innymi środkami rozszerzającymi naczynia zwiększa ryzyko ogólnoustrojowego niedociśnienia tętniczego, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia i ewentualnej modyfikacji dawki. Ponadto, treprostynil wpływa na funkcję płytek krwi, co w połączeniu z lekami antyagregacyjnymi (w tym NLPZ), przeciwzakrzepowymi oraz donorami tlenku azotu może zwiększać ryzyko krwawień. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, a także unikanie jednoczesnego stosowania wielu leków antyagregacyjnych. W badaniach farmakokinetycznych nie stwierdzono wpływu treprostynilu na farmakodynamikę pojedynczej dawki warfaryny (25 mg), jednak brak jest danych dotyczących interakcji z donorami tlenku azotu.
badanie farmakokinetyczne, cytochrom P450 CYP2C8, donor tlenku azotu, farmakokinetyka, infuzja podskórna, inhibitor CYP2C8, inhibitor enzymu, klirens osoczowy, krwawienie, krzepnięcie krwi, kwas glukuronowy, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, nadciśnienie płucne, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze ogólnoustrojowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, płytki krwi, podanie pozajelitowe, synergizm, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Remodulin 2,5 mg/ml

Treprostynil, składnik aktywny Remodulin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii nadciśnienia płucnego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych (np. furosemidu), przeciwnadciśnieniowych oraz innych środków wazodylatacyjnych, ze względu na ryzyko nasilonego działania hipotensyjnego i powikłań związanych z hipoperfuzją narządową. Treprostynil może również zwiększać ryzyko krwawień w połączeniu z lekami antyagregacyjnymi i przeciwzakrzepowymi, w tym NLPZ, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i ewentualnej korekty dawkowania. Metabolizm treprostynilu odbywa się głównie przez CYP2C8, dlatego inhibitory (np. gemfibrozyl) mogą podnosić stężenie leku i nasilać działania niepożądane, natomiast induktory (np. ryfampicyna) mogą obniżać jego skuteczność terapeutyczną, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawki.
antagonista receptora endoteliny, bozentan, cytochrom P450 2C8, diuretyk pętlowy, działanie przeciwpłytkowe, działanie wazodylatacyjne, furosemid, hipoperfuzja narządowa, hipotonia, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy ortostatyczne, parametr hemodynamiczny, parametr koagulologiczny, perfuzja narządowa, sildenafil, spadek ciśnienia tętniczego, treprostynil
Leksykon leków
Interakcje leku – Biseptol 120 100 mg + 20 mg

Kotrimoksazol (Biseptol), będący połączeniem sulfametoksazolu i trimetoprimu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Trimetoprim hamuje organiczny transporter kationów 2 (OCT2) oraz enzym CYP2C8, natomiast sulfametoksazol działa jako słaby inhibitor CYP2C9. W efekcie dochodzi do zwiększenia ekspozycji na leki takie jak dofetylid (AUC ↑103%, Cmax ↑93%), co jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich arytmii (torsades de pointes). Inne istotne interakcje obejmują wzrost ryzyka methemoglobinemii przy stosowaniu dapsonu, nasilone działanie przeciwzakrzepowe kumaryn (wymagające monitorowania parametrów krzepnięcia), wydłużenie okresu półtrwania fenytoiny o 39% oraz zwiększone ryzyko hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika i leków hipoglikemizujących metabolizowanych przez CYP2C8. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się także podwyższone stężenia digoksyny, co wymaga kontroli terapeutycznej.
agranulocytoza, amantadyna, amiodaron, bloker receptora angiotensyny, cyklosporyna, dapson, delirium, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dofetylid, działanie przeciwzakrzepowe, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcje lekowe, klozapina, kotrimoksazol, kumaryna, lamiwudyna, lek mielosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek oszczędzający potas, mechanizm farmakodynamiczny, mechanizm farmakokinetyczny, memantyna, methemoglobinemia, metotreksat, mielotoksyczność, nefrotoksyczność, niedokrwistość megaloblastyczna, paklitaksel, pancytopenia, pioglitazon, pirymetamina, pochodna sulfonylomocznika, repaglinid, rozyglitazon, stężenie kreatyniny, tiazydowy lek moczopędny, torsades de pointes, transporter kationów organicznych 2, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamide Grindeks 2 mg

Loperamid Grindeks, będący substratem glikoproteiny P, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, szczególnie z inhibitorami tego transportera oraz enzymów CYP3A4 i CYP2C8. Jednoczesne podanie loperamidu w dawkach od 2 do 16 mg z chinidyną lub rytonawirem powoduje 2-3-krotne zwiększenie stężenia leku w osoczu. Inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P, takie jak itrakonazol i ketokonazol, zwiększają stężenie loperamidu odpowiednio 3-4 i 5-krotnie, natomiast gemfibrozyl (inhibitor CYP2C8) podwaja stężenie. Kombinacja itrakonazolu i gemfibrozylu prowadzi do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia i aż 13-krotnego wzrostu całkowitej ekspozycji loperamidu. Pomimo tych znacznych wzrostów stężenia, badania kliniczne nie wykazały nasilenia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, co potwierdzają testy psychomotoryczne i pupilometryczne.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, badanie pupilometryczne, chlorowodorek loperamidu, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, działanie farmakodynamiczne, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja w osoczu, enzym CYP3A4, farmakokinetyka loperamidu, glikoproteina p, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, kozłek lekarski, lek przeciwgrzybiczny, loperamid, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, szlak enzymatyczny, test psychomotoryczny, transporter błonowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Toctino 30 mg

Alitretynoina, metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP450 (CYP2C9, CYP2C8, CYP3A4), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) oraz CYP2C9 i CYP2C8 (np. flukonazol, gemfibrozyl) powodują wzrost stężenia alitretynoiny w osoczu, co wymaga rozważenia redukcji dawki do 10 mg. Alitretynoina zwiększa ekspozycję na substraty CYP2C8, szczególnie amiodaron, którego jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności. W przypadku innych substratów CYP2C8 (paklitaksel, rozyglitazon, repaglinid) zaleca się ostrożność i monitorowanie działań niepożądanych. Nie stwierdzono istotnych interakcji z cyklosporyną ani ketokonazolem, a alitretynoina nie wpływa znacząco na farmakokinetykę symwastatyny (zmniejszenie stężenia o <25%).
alitretynoina, amiodaron, cyklosporyna, gemfibrozyl, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, hiperwitaminoza A, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izoenzymy CYP, izoenzymy cytochromu P450, izomeryzacja, ketokonazol, leki przeciwgrzybicze, metabolizm alitretynoiny, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, retynoidy, substrat CYP2C8, substraty CYP2C8, symwastatyna, tetracykliny, witamina A
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Sandoz 4 mg

Montelukast, stosowany w terapii astmy, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 oraz CYP2C9, co determinuje jego potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Silni induktorzy tych enzymów, tacy jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, mogą obniżyć stężenie montelukastu w osoczu o około 40%, co może wymagać dostosowania dawki. Z kolei silni inhibitory CYP2C8, np. gemfibrozyl, zwiększają ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, co wiąże się z ryzykiem nasilenia działań niepożądanych, takich jak bóle głowy czy zaburzenia zachowania. Inhibitory słabsze, jak trimetoprim, oraz silni inhibitory CYP3A4, np. itrakonazol, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę montelukastu. Montelukast nie hamuje aktywności CYP2C8 in vivo, co eliminuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten enzym, takimi jak paklitaksel, rozyglitazon czy repaglinid.
alkohol etylowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, montelukast, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamid Dr. Max 2 mg

Loperamid Dr. Max (2 mg loperamidu chlorowodorek) jest substratem P-glikoproteiny, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami P-glikoproteiny (chinidyna, rytonawir) prowadzącymi do 2-3-krotnego wzrostu stężenia leku w osoczu. Inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i ketokonazol, powodują odpowiednio 3-4- i 5-krotny wzrost stężenia loperamidu, jednak bez nasilenia działań niepożądanych ze strony OUN, co potwierdzają testy psychomotoryczne i pupilometryczne. Inhibitory CYP2C8 (gemfibrozyl) podwajają stężenie loperamidu, a ich jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4 (itrakonazol + gemfibrozyl) prowadzi do 4-krotnego wzrostu szczytowego stężenia i aż 13-krotnego wzrostu całkowitej ekspozycji na lek, co stanowi bardzo wysokie ryzyko farmakokinetyczne. Ponadto, loperamid spowalnia perystaltykę jelit, co zwiększa wchłanianie leków takich jak desmopresyna (3-krotny wzrost stężenia w osoczu) i może nasilać działanie innych leków przeciwbiegunkowych, natomiast prokinetyki mogą osłabiać jego skuteczność.
badanie pupilometryczne, biegunka infekcyjna, charakterystyka produktu leczniczego, chinidyna, desmopresyna, działanie niepożądane loperamidu, gemfibrozyl, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor P-glikoproteiny, itrakonazol, ketokonazol, lek przeciwbiegunkowy, loperamidu chlorowodorek, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, perystaltyka przewodu pokarmowego, prokinetyk, rytonawir, stężenie loperamidu w osoczu, test psychomotoryczny, test zastępowania cyfr symbolami, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Toctino 10 mg

Alitretynoina, metabolizowana głównie przez enzymy CYP2C9, CYP2C8 oraz CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) oraz silne inhibitory CYP2C9 (flukonazol, mikonazol, oksandrolon) i CYP2C8 (gemfibrozyl) mogą znacząco podnosić stężenia alitretynoiny w osoczu, co wymaga rozważenia redukcji dawki do 10 mg. Jednoczesne stosowanie alitretynoiny z substratami CYP2C8, zwłaszcza amiodaronem o wąskim indeksie terapeutycznym, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększonej ekspozycji na te leki. Symwastatyna wykazuje zmniejszenie stężenia o mniej niż 25% podczas terapii alitretynoiną, co wymaga monitorowania skuteczności leczenia hipolipemizującego. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych odnotowano z cyklosporyną, co jest istotne dla pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi lub po przeszczepach.
alitretynoina, amiodaron, cyklosporyna, cytochrom P450, doksycyklina, erytromycyna, flukonazol, gemfibrozyl, guz rzekomy mózgu, hiperwitaminoza A, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, izotretynoina, ketokonazol, klarytromycyna, metabolizm wątrobowy, mikonazol, minocyklina, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, oksandrolon, paklitaksel, repaglinid, retynoid, rozyglitazon, rytonawir, substrat CYP2C8, symwastatyna, tetracyklina, Toctino, toksyczność wątrobowa, tretynoina, witamina A
Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Interakcje

Teriflunomid, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wynikające z wpływu na enzymy CYP oraz białka transportowe. Silne induktory CYP (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, dziurawiec) obniżają ekspozycję na teriflunomid o około 40%, co wymaga ostrożności w ich stosowaniu. Cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i istotne zmniejszenie stężenia teriflunomidu w osoczu, dlatego ich stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że celem jest przyspieszona eliminacja leku. Teriflunomid działa jako inhibitor CYP2C8, zwiększając Cmax repaglinidu 1,7-krotnie i AUC 2,4-krotnie, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu substratów CYP2C8 (np. paklitaksel, pioglitazon). Ponadto, teriflunomid indukuje CYP1A2, zmniejszając Cmax kofeiny o 18% i AUC o 55%, co może obniżać skuteczność leków metabolizowanych przez ten enzym (np. duloksetyna, teofilina). Współpodawanie z warfaryną obniża maksymalną wartość INR o 25%, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
atorwastatyna, AUC, białka transportowe, białko oporności raka piersi, cholestyramina, Cmax, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustne środki antykoncepcyjne, duloksetyna, działania niepożądane, etynyloestradiol, farmakokinetyka, funkcja wątroby, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hydroliza, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, paklitaksel, polipeptydy transportujące aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, stwardnienie rozsiane, substrat CYP1A2, substrat CYP2C8, sulfasalazyna, teofilina, topotekan, transporter anionów organicznych, tyzanidyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamid WZF 2 mg

Loperamid WZF (2 mg loperamidu chlorowodorku) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez inhibicję glikoproteiny P oraz enzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C8). Inhibitory glikoproteiny P, takie jak chinidyna i rytonawir, powodują 2-3-krotne zwiększenie stężenia loperamidu w osoczu. Itrakonazol (inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P) zwiększa stężenie loperamidu 3-4-krotnie, a ketokonazol nawet 5-krotnie, bez istotnego nasilenia działań niepożądanych ze strony OUN. Gemfibrozyl (inhibitor CYP2C8) podwaja stężenie loperamidu, a ich połączenie z itrakonazolem prowadzi do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia i 13-krotnego wzrostu całkowitej ekspozycji na lek. Jednoczesne stosowanie loperamidu z doustną desmopresyną skutkuje trzykrotnym wzrostem stężenia desmopresyny, prawdopodobnie z powodu zmniejszonej motoryki przewodu pokarmowego.
antagonista dopaminy, azole przeciwgrzybicze, błona śluzowa przewodu pokarmowego, chinidyna, cytochrom P450, desmopresyna, efekt depresyjny, gemfibrozyl, glikoproteina p, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, itrakonazol, ketokonazol, lek cholinergiczny, lek hipolipemizujący, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka jelit, prokinetyk, rytonawir, środek przeczyszczający
Leksykon leków
Interakcje leku – Levomine midi 30 mcg + 125 mcg

Levomine midi, zawierający 30 µg etynyloestradiolu i 125 µg lewonorgestrelu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami oraz substancjami. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy mikrosomalne (np. fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna), które zwiększają klirens hormonów płciowych, co może prowadzić do krwawień śródcyklicznych i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. Indukcja enzymatyczna pojawia się w ciągu kilku dni i może utrzymywać się do 4 tygodni po zakończeniu terapii indukującej. Zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji mechanicznej podczas i przez 28 dni po terapii indukującej. Ponadto, preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca zwyczajnego są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. Leki zwiększające motorykę przewodu pokarmowego, takie jak metoklopramid, mogą obniżać wchłanianie hormonów, co również wymaga rozważenia dodatkowej ochrony antykoncepcyjnej.
alkohol etylowy, aminotransferaza alaninowa, barbiturany, cholestaza wewnątrzwątrobowa, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, dasabuwir, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne, erytromycyna, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP1A1, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2J2, inhibitor CYP3A4/5, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lewonorgestrel, melatonina, metabolizm węglowodanów, metoklopramid, midazolam, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, prymidon, rybawiryna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, teofilina, tizanidyna, topiramat, troleandomycyna, werapamil, worykonazol
Leksykon substancji czynnych
Lewozymendan – Właściwości farmakokinetyczne

Lewozymendan, stosowany w leczeniu ostrej niewydolności serca, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 0,05-0,2 µg/kg mc./min. Po dożylnym podaniu osiąga stężenie maksymalne w około 1 godzinę, a stan stacjonarny w ciągu 5 godzin infuzji. Objętość dystrybucji wynosi 0,2-0,3 L/kg i rośnie liniowo z masą ciała. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (97-98%), głównie albuminą, natomiast jego aktywne metabolity OR-1855 i OR-1896 wykazują niższe wiązanie (39% i 42%). Lewozymendan jest całkowicie metabolizowany, z minimalnym wydalaniem leku macierzystego (<0,05% dawki). Metabolizm obejmuje sprzęganie z koniugatami cysteiny oraz redukcję do aktywnych metabolitów w jelicie, które wykazują długi okres półtrwania 75-80 godzin i odpowiadają za przedłużone działanie hemodynamiczne trwające do 7-9 dni po 24-godzinnej infuzji. Polimorfizm genetyczny N-acetylotransferazy 2 wpływa na proporcje metabolitów, jednak bez istotnego wpływu na efekt kliniczny.
aktywny metabolit, aminofenylopirydazynon, analiza populacyjna, dawka terapeutyczna, dializoterapia, dystrybucja lewozymendanu, działanie hemodynamiczne, farmakokinetyka metabolitów, infuzja lewozymendanu, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, klirens lewozymendanu, lewozymendan, metabolizm lewozymendanu, N-acetylotransferaza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra niewydolność serca, pole pod krzywą stężeń, polimorfizm genetyczny, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Febuxostat Laboratorios Liconsa 120 mg

Febuksostat, jako inhibitor oksydazy ksantynowej (XO), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z merkaptopuryną i azatiopryną, gdzie hamowanie XO prowadzi do znacznego wzrostu stężenia tych leków w osoczu i ryzyka mielotoksyczności. Zaleca się redukcję dawki merkaptopuryny/azatiopryny do 20% lub mniej pierwotnej dawki, a w miarę możliwości unikanie terapii skojarzonej. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji febuksostatu (80-120 mg/dobę) z rosiglitazonem (substrat CYP2C8), teofiliną (80 mg/dobę), warfaryną, kolchicyną, indometacyną, hydrochlorotiazydem oraz lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, mimo że obserwowano opóźnienie wchłaniania i zmniejszenie Cmax febuksostatu o 32% przy jednoczesnym stosowaniu leków zobojętniających. Febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2D6, co skutkuje wzrostem AUC dezypraminy o 22%, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania innych substratów CYP2D6.
czynnik krzepnięcia VII, enzym UGT, farmakokinetyka rosiglitazonu, febuksostat, glukuronidacja, glukuronylotransferaza, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2D6, inhibitor oksydazy ksantynowej, inhibitor XO, kwas moczowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, merkaptopuryna, mielotoksyczność, N-desmetyl rosiglitazon, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oksydaza ksantynowa, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, teofilina, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik INR, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Interakcje leku – Asmenol 10 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Asmenol, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych z wieloma lekami stosowanymi w terapii astmy, takimi jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem w stosunku 35:1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna, bez istotnego wpływu na ich metabolizm. Montelukast jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje, że jednoczesne stosowanie z induktorami tego enzymu, takimi jak fenobarbital, fenytoina czy ryfampicyna, może prowadzić do znacznego zmniejszenia stężenia montelukastu w osoczu (np. o około 40% przy fenobarbitalu), co wymaga monitorowania skuteczności klinicznej, zwłaszcza w populacji pediatrycznej. Pomimo silnego hamowania CYP2C8 in vitro, montelukast nie wpływa istotnie na metabolizm leków będących substratami tego enzymu (paklitaksel, rozyglitazon, repaglinid) in vivo.
AUC, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka kortykosteroidów, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C8, interakcja lekowa, montelukast, objaw astmatyczny, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, pole pod krzywą stężenia, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levosimendan Accord 2,5 mg/ml

Lewozymendan, wykazujący działanie inotropowe dodatnie oraz rozszerzające naczynia, wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami, zwłaszcza dożylnymi środkami rozszerzającymi naczynia, ze względu na ryzyko nasilenia niedociśnienia tętniczego. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną, a lewozymendan można bezpiecznie stosować z beta-adrenolitykami bez utraty skuteczności. Jednakże jednoczesne podawanie monoazotanu izosorbidu znacząco nasila hipotonię ortostatyczną. Lewozymendan jest inhibitorem CYP2C8 in vitro, co może zwiększać ekspozycję na leki metabolizowane przez ten enzym, takie jak loperamid, pioglitazon, repaglinid i enzalutamid, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub stosować z dużą ostrożnością.
aktywny metabolit, azotan, beta-adrenolityk, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, efekt sedatywny, enzalutamid, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP2C8, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnowotworowy, lek rozszerzający naczynia, lewozymendan, loperamid, metabolizm wątrobowy, monoazotan izosorbidu, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, pioglitazon, rak prostaty, repaglinid, zaburzenie rytmu serca