krążenie jelitowo-wątrobowe
Krążenie jelitowo-wątrobowe (enterohepatic circulation) to fizjologiczny proces recyrkulacji substancji między jelitami a wątrobą. W jego trakcie związki wydzielane z żółcią do światła przewodu pokarmowego ulegają wchłanianiu zwrotnemu w jelicie i transportowi przez układ wrotny z powrotem do wątroby.
Mechanizm ten ma szczególne znaczenie dla gospodarki kwasami żółciowymi, których około 95% ulega reabsorpcji w jelicie krętym i powraca do wątroby. Proces ten umożliwia organizmowi efektywne wykorzystanie kwasów żółciowych, które są niezbędne do emulgacji tłuszczów i wchłaniania lipidów oraz witamin rozpuszczalnych w tłuszczach.
Krążenie jelitowo-wątrobowe ma istotne implikacje kliniczne i farmakologiczne. Leki podlegające temu procesowi charakteryzują się wydłużonym okresem półtrwania i mogą wykazywać efekt kumulacji. Dotyczy to m.in. niektórych antybiotyków, leków przeciwpadaczkowych czy hormonów steroidowych. Zaburzenia krążenia jelitowo-wątrobowego mogą prowadzić do nieprawidłowości w metabolizmie lipidów oraz wpływać na biodostępność i działanie leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olimestra 40 mg
Olmesartan medoksomil jest prolekiem, który ulega szybkiej konwersji do aktywnego olmesartanu podczas absorpcji w przewodzie pokarmowym, z biodostępnością wynoszącą 25,6%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach, a lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) oraz objętością dystrybucji 16-29 l. Całkowity klirens osoczowy wynosi średnio 1,3 l/h, z klirensem nerkowym 0,5-0,7 l/h, a okres półtrwania w fazie eliminacji to 10-15 godzin. Wydalanie olmesartanu odbywa się w około 40% przez nerki i 60% drogą wątrobowo-żółciową, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych. Stan stacjonarny osiągany jest po kilku dawkach, bez dalszej kumulacji po 14 dniach stosowania.
biodostępność olmesartanu, Cmax, esteraza, interakcja lekowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, parametr farmakokinetyczny, prolek, sekwestrant kwasu żółciowego, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Mycophenolate mofetil Sandoz 250 mg kapsułki twarde 250 mg
Mykofenolan mofetylu (MMF), stosowany w transplantologii jako lek immunosupresyjny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Interakcje te obejmują m.in. zwiększenie stężenia acyklowiru i MPAG u pacjentów z niewydolnością nerek, zmniejszenie ekspozycji na kwas mykofenolowy (MPA) przez leki zobojętniające kwas solny, inhibitory pompy protonowej (IPP), kolestyraminę (zmniejszenie AUC MPA o 40%), cyklosporynę A (obniżenie ekspozycji na MPA o 30-50%), oraz antybiotyki eliminujące bakterie β-glukuronidazę (np. cyprofloksacyna, amoksycylina z kwasem klawulanowym, norfloksacyna z metronidazolem), które mogą obniżać stężenia MPA nawet o 30-50%. Inne istotne interakcje to zwiększenie AUC MPA o 35% przez izawukonazol oraz zmniejszenie stężenia MPA o około 30% przez telmisartan, choć bez istotnych klinicznych konsekwencji. Ryfampicyna może obniżyć ekspozycję na MPA od 18% do 70%, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki MMF. Sewelamer zmniejsza Cmax i AUC MPA odpowiednio o 30% i 25%, dlatego zaleca się podawanie MMF co najmniej godzinę przed lub trzy godziny po sewelamerze.
aminoglikozyd, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk eliminujący bakterie, belatacept, beta-glukuronidaza, cefalosporyna, cyklosporyna A, cyprofloksacyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane leku, fluorochinolon, gancyklowir, glukuronid kwasu mykofenolowego, glukuronidacja, hepatotoksyczność, infekcja oportunistyczna, inhibitor pompy protonowej, izawukonazol, kolestyramina, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, metronidazol, mykofenolan mofetylu, norfloksacyna, odrzucenie przeszczepu, penicylina, probenecyd, receptor PPAR gamma, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, ryfampicyna, sewelamer, syrolimus, szczepionka zawierająca żywe drobnoustroje, takrolimus, telmisartan, trimetoprym-sulfametoksazol, walgancyklowir, wodorotlenek magnezu i glinu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 5 mg + 10 mg
Produkt Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne obu substancji czynnych, rozuwastatyny i ezetymibu, które wpływają na ich skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Rozuwastatyna charakteryzuje się biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi około 19 godzin. Wydalana jest głównie z kałem (90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, a jej wiązanie z białkami osocza wynosi około 90%. U pacjentów azjatyckich obserwuje się dwukrotnie wyższą ekspozycję (AUC i Cmax) w porównaniu do rasy kaukaskiej, co wymaga uwagi klinicznej. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitu N-demetylowego są znacząco podwyższone (odpowiednio 3- i 9-krotnie). Polimorfizmy genetyczne transporterów OATP1B1 i BCRP mogą dodatkowo zwiększać ekspozycję na lek, co sugeruje konieczność dostosowania dawki u wybranych pacjentów.
białko BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność leku, cholesterol LDL, cytochrom CYP2C19, cytochrom CYP2C9, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dysfagia, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, synteza cholesterolu, transporter OATP-C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aknenormin 20 mg 20 mg
Izotretynoina, substancja czynna Aknenorminu, charakteryzuje się zmienną i liniową absorpcją z przewodu pokarmowego, z biodostępnością znacząco zwiększoną (dwukrotnie) przy podaniu z posiłkiem. Po wchłonięciu wiąże się w 99,9% z białkami osocza, głównie albuminami. Stężenie izotretynoiny w osoczu jest około 1,7 razy wyższe niż we krwi pełnej, a w naskórku jej poziom wynosi połowę stężenia w surowicy. Metabolizm obejmuje powstawanie trzech głównych metabolitów: 4-oksoizotretynoiny (stężenie 2,5-krotnie wyższe niż izotretynoiny, aktywna biologicznie), tretynoiny (kwas all-trans-retinowy) oraz 4-oksotretynoiny, z udziałem wielu izoenzymów cytochromu P450 bez dominującego enzymu. Izotretynoina i jej metabolity nie wpływają istotnie na aktywność tych izoenzymów.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, absorpcja, Aknenormin, albumina, białko osocza, biodostępność, cytochrom P450, glukuronian, izotretynoina, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas all-trans-retinowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, przewód pokarmowy, retynoid, trądzik, tretynoina, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Revival 40 mg
Olmesartan medoksomil, prolek stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego metabolitu olmesartanu w błonie śluzowej jelita i krwi żyły wrotnej, co potwierdza pełną biokonwersję. Średnia bezwzględna biodostępność wynosi 25,6%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach od podania doustnego. Farmakokinetyka olmesartanu jest liniowa do dawki 80 mg, a spożycie posiłku nie wpływa istotnie na jego biodostępność, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Olmesartan wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), a jego objętość dystrybucji wynosi 16-29 litrów. Klirens osoczowy jest niski (1,3 l/godz), co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (około 40%), jak i wątrobę (około 60%), a lek nie ulega istotnej biotransformacji do metabolitów. Okres półtrwania wynosi 10-15 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po kilku dawkach bez kumulacji.
bioaktywacja, biodostępność, biokonwersja, błona śluzowa jelita, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, esterazy, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, pole pod krzywą, prolek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mycofit 250 mg
Mykofenolan mofetylu (MMF) jest prolekiem, który po podaniu doustnym ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego metabolitu, kwasu mykofenolowego (MPA). Biodostępność doustna MMF wynosi około 94% względem podania dożylnego, a jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na AUC MPA, choć redukuje Cmax o 40%. Charakterystyczne jest wtórne zwiększenie stężenia MPA w osoczu po 6-12 godzinach, związane z krążeniem jelitowo-wątrobowym, co potwierdza zmniejszenie AUC MPA o około 40% przy jednoczesnym podaniu cholestyraminy. MPA wykazuje wysokie (97%) wiązanie z albuminami osocza. Farmakokinetyka MPA różni się w zależności od czasu po transplantacji – we wczesnym okresie (<40 dni) AUC i Cmax są odpowiednio o 30% i 40% niższe niż w późniejszym okresie (3-6 miesięcy). Metabolizm MPA zachodzi głównie przez UGT1A9 do nieaktywnego MPAG, który ulega recyrkulacji w krążeniu jelitowo-wątrobowym, a niewielkie ilości aktywnego acyloglukuronidu (AcMPAG) mogą odpowiadać za działania niepożądane, takie jak biegunka i leukopenia.
acyloglukuronid, albumina osocza, alkoholowa marskość wątroby, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, biodostępność, cholestyramina, choroba autoimmunologiczna, dystrybucja leku, działanie immunosupresyjne, glukuronid fenolowy, glukuronylotransferaza, hamowanie owulacji, krążenie jelitowo-wątrobowe, krążenie wrotne wątroby, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, mykofenolan mofetylu, opóźniona czynność nerki przeszczepionej, parametr farmakokinetyczny, pierwotna marskość żółciowa, polipeptyd transportujący aniony organiczne, proces farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, sekwestrant kwasów żółciowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crosuvo Plus 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Crosuvo Plus łączy rozuwastatynę i ezetymib, których farmakokinetyka obejmuje wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i eliminację. Rozuwastatyna charakteryzuje się biodostępnością około 20%, osiąga Cmax po około 5 godzinach, wykazuje wysokie (~90%) wiązanie z albuminami i objętość dystrybucji około 134 l. Metabolizowana jest w niewielkim stopniu (~10%) głównie przez CYP2C9, a jej metabolity N-demetylowane mają około 50% aktywności biologicznej, podczas gdy laktonowe są nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%), z okresem półtrwania około 19 godzin i klirensem osoczowym około 50 l/godz. Ezetymib szybko się wchłania, osiągając Cmax dla glukuronianu fenolowego w 1-2 godziny, a dla niezmienionego leku w 4-12 godzin, wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), jest metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i eliminuje się głównie drogą żółciowo-kałową (78% w kale, 11% w moczu), z okresem półtrwania około 22 godzin. Wspólne podanie 10 mg obu substancji powoduje 1,2-krotny wzrost AUC rozuwastatyny u pacjentów z hipercholesterolemią, co wskazuje na interakcje farmakokinetyczne i potencjalne farmakodynamiczne.
AUC, białko BCRP, biodostępność bezwzględna, cholesterol LDL, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, hepatocyty, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, izoenzym CYP2C9, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, polimorfizm SLCO1B1, reakcja fazy I, reduktaza HMG-CoA, rodzinna hipercholesterolemia heterozygotyczna, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, transporter OATP-C, transporter OATP1B1 - Leksykon substancji czynnych
Deferazyroks – Właściwości farmakokinetyczne
Deferazyroks wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jego skuteczność w leczeniu nadmiaru żelaza. Po podaniu doustnym w formie tabletek powlekanych (360 mg) biodostępność jest o 36% wyższa niż w przypadku tabletek do sporządzania zawiesiny (500 mg), przy czym AUC jest równoważne. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wzrasta o 30% (90% CI: 20,3%-40,0%), jednak bez klinicznie istotnych konsekwencji. Tmax wynosi od 1,5 do 4 godzin. Pokarm wpływa na wchłanianie: niskotłuszczowy posiłek obniża AUC i Cmax odpowiednio o 11% i 16%, a wysokotłuszczowy zwiększa je o 18% i 29%. Zaleca się przyjmowanie tabletek powlekanych na czczo lub z lekkim posiłkiem, aby uniknąć sumowania efektów zwiększających Cmax. Deferazyroks wiąże się w 99% z albuminą surowicy, ma objętość dystrybucji około 14 litrów i jest metabolizowany głównie przez glukuronidację (enzymy UGT1A1 i UGT1A3), z minimalnym udziałem cytochromu P450 (ok. 8%).
albumina surowicy, aminotransferaza wątrobowa, AUC, BCRP, biodostępność, cytochrom P450, deferazyroks, dystrybucja leku, farmakokinetyka, glukuronidacja, hydroksymocznik, klirens, kolestyramina, krążenie jelitowo-wątrobowe, MRP2, nadmiar żelaza, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletka do sporządzania zawiesiny doustnej, tabletka powlekana, UGT1A1, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – SeHCAT 370 kBq
Kwas tauroselcholowy znakowany radioizotopem selenu-75 (75Se) w postaci kapsułek SeHCAT o aktywności 370 kBq wykazuje wysoką efektywność wchłaniania (~95%) w końcowym odcinku jelita krętego, co jest kluczowe dla oceny krążenia jelitowo-wątrobowego kwasów żółciowych. Dystrybucja radiofarmaceutyku jest ograniczona do światła dróg żółciowych, jelit oraz wątroby, co umożliwia precyzyjną diagnostykę zaburzeń wchłaniania kwasów żółciowych. Fizyczny okres półtrwania 75Se wynosi około 118 dni, a emisja promieniowania gamma o energiach 0,136 MeV i 0,265 MeV pozwala na zewnętrzną detekcję za pomocą standardowych kamer gamma.
bezpieczeństwo radiacyjne, biologiczny okres półtrwania, drogi żółciowe, dystrybucja tkankowa, fizyczny okres półtrwania, hepatocyt, jelito kręte, kamera gamma, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas tauroselcholowy, promieniowanie gamma, przewód pokarmowy, radiofarmaceutyk, wchłanianie kwasów żółciowych, zaburzenia wchłaniania kwasów żółciowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mirvedol 10 mg
Przedawkowanie memantyny, substancji czynnej Mirvedol 10 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się głównie objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz układu pokarmowego. Dawki poniżej 140 mg wywołują objawy neurologiczne takie jak splątanie, ospałość, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresję, omamy i zaburzenia chodu, a także wymioty i biegunkę. Przy dawkach 105-200 mg/dobę przez 3 dni obserwuje się zmęczenie, osłabienie i biegunkę, czasem bezobjawowo. W ciężkich przypadkach, przy jednorazowym przedawkowaniu 400-2000 mg, mogą wystąpić poważne zaburzenia neurologiczne, w tym śpiączka (trwająca nawet 10 dni), podwójne widzenie, psychoza, omamy wzrokowe, stan przeddrgawkowy, stupor i utrata świadomości. Pomimo ciężkiego przebiegu, opisywane przypadki wskazują na możliwość pełnego powrotu do zdrowia po leczeniu objawowym i intensywnej terapii, w tym plazmaferezie.
biegunka, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadpobudliwość OUN, niepokój, omamy, omamy wzrokowe, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, płukanie żołądka, pobudzenie, podwójne widzenie, przedawkowanie memantyny, psychoza, śpiączka, splątanie, stan przeddrgawkowy, stupor, utrata świadomości, węgiel leczniczy, wymioty, wymuszona diureza, zaburzony chód, zakwaszenie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Polmatine 10 mg
Przedawkowanie memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Polmatine, może manifestować się różnorodnymi objawami neurologicznymi i żołądkowo-jelitowymi, zależnie od dawki i czasu ekspozycji. Dawki rzędu 105-200 mg/dobę przez 3 dni zwykle wywołują łagodne objawy, takie jak zmęczenie, osłabienie i biegunka, a czasem brak symptomów klinicznych. Przy dawkach poniżej 140 mg jednorazowo lub nieznanej dawce obserwuje się splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresję, omamy oraz zaburzenia chodu, a także wymioty i biegunkę. W przypadkach znacznego przedawkowania, np. 400 mg lub 2000 mg jednorazowo, mogą wystąpić ciężkie objawy neurologiczne, takie jak psychoza, omamy wzrokowe, stan przeddrgawkowy, śpiączka trwająca do 10 dni, a także podwójne widzenie i pobudzenie. Pomimo poważnego przebiegu klinicznego, opisywane przypadki wskazują na możliwość pełnego powrotu do zdrowia bez trwałych następstw neurologicznych przy odpowiednim leczeniu.
agresja, biegunka, funkcje życiowe, krążenie jelitowo-wątrobowe, lek neurologiczny, memantyna chlorowodorek, nadmierne pobudzenie, niepokój, omamy, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, płukanie żołądka, pobudzenie, podwójne widzenie, Polmatine, psychoza, senność, śpiączka, splątanie, stan przeddrgawkowy, stupor, utrata świadomości, węgiel aktywny, wymioty, wymuszona diureza, zaburzony chód, zakwaszenie moczu, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apo-Doperil 10 mg
Donepezyl chlorowodorek, substancja czynna Apo-Doperilu, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-4 godzinach od podania doustnego oraz długim okresem półtrwania około 70 godzin, co umożliwia stopniowe osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 3 tygodniach terapii. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%) i jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, dając aktywny metabolit 6-O-demetylodonepezyl o podobnej aktywności farmakologicznej. Donepezyl i jego metabolity eliminowane są głównie przez biotransformację wątrobową oraz wydalanie z moczem (około 57% dawki, w tym 17% w postaci niezmienionej) i kałem (około 14,5%). Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku, co ułatwia jego stosowanie niezależnie od posiłków.
5-O-demetylodonepezyl, 6-O-demetylodonepezyl, biotransformacja, biotransformacja wątrobowa, cis-N-tlenek donepezylu, cytochrom P450, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, donepezyl chlorowodorek, końcowy okres półtrwania, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, otępienie naczyniopochodne, otępienie w chorobie Alzheimera, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi stężenia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Curacne 5 mg 5 mg
Izotretynoina wykazuje zmienne, liniowe w zakresie dawek terapeutycznych wchłanianie z przewodu pokarmowego, z biodostępnością istotnie zwiększoną (dwukrotnie) przy podaniu podczas posiłku. Substancja wiąże się silnie z albuminami osocza (99,9%), a jej stężenie w surowicy jest około 1,7 razy wyższe niż we krwi pełnej, co należy uwzględnić przy interpretacji badań laboratoryjnych. W organizmie izotretynoina ulega metabolizmowi do aktywnych metabolitów: 4-oksoizotretynoiny (stężenie 2,5-krotnie wyższe niż substancji macierzystej), tretynoiny oraz 4-oksotretynoiny, które wykazują aktywność biologiczną, szczególnie 4-oksoizotretynoina wpływa na zmniejszenie wydzielania łoju. Metabolizm obejmuje również izomeryzację (20-30% dawki) oraz udział enzymów cytochromu P450 bez dominującego izoenzymu, a izotretynoina i jej metabolity nie wykazują istotnego wpływu na aktywność CYP, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, aktywność biologiczna, biodostępność, cytochrom CYP, faza eliminacji, glukuronizacja, interakcje lekowe, interkonwersja, izotretynoina, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, krwinki czerwone, kwas all-trans-retynowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, retynoid, trądzik, tretynoina, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie łoju, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvardio Plus 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvardio Plus łączy rozuwastatynę (10 mg) i ezetymib (10 mg), wykazując złożony profil farmakokinetyczny. Rozuwastatyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%, jest w dużej mierze wychwytywana przez wątrobę, a jej metabolizm ograniczony do około 10%, głównie przez CYP2C9. Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%). Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i ezetymibu powoduje 1,2-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Clkr <30 ml/min) stężenie rozuwastatyny wzrasta trzykrotnie, a jej N-demetylowego metabolitu dziewięciokrotnie. U pacjentów z niewydolnością wątroby o punktacji Childa-Pugha 8-9 obserwuje się co najmniej dwukrotne zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę. Polimorfizmy genetyczne SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
albumina, BCRP, biodostępność, cholesterol LDL, cyklosporyna, cytochrom P450, ezetymib, farmakokinetyka, glukuronid fenolowy, hemodializa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Femoston 2 mg estradiolu (tabletki ceglasto-czerwone), 2 mg estradiolu + 10 mg dydrogesteronu (tabletki żółte)
Femoston zawiera mikronizowany 17β-estradiol oraz dydrogesteron, których farmakokinetyka determinuje skuteczność terapii hormonalnej. Estradiol wykazuje biodostępność zależną od mikronizacji, co poprawia wchłanianie z przewodu pokarmowego. Po podaniu dawki 2 mg, stężenia w stanie równowagi dynamicznej wynoszą: Cmax 103,7 ± 48,2 pg/ml, Cmin 48 ± 30 pg/ml, a AUC0-24 1619 ± 733 pg·h/ml. Estradiol wiąże się w 98-99% z białkami osocza, głównie albuminami (30-52%) i SHBG (46-69%), co wpływa na jego biodostępność i działanie biologiczne. Metabolity estradiolu, estron (Cmax 622,2 ± 263,6 pg/ml) i siarczan estronu (Cmax 25,9 ± 16,4 ng/ml), wykazują aktywność estrogenową i uczestniczą w krążeniu jelitowo-wątrobowym, co może przedłużać efekt terapeutyczny. Czas półtrwania estradiolu wynosi 10-16 godzin, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 5-11 dniach stosowania. Estrogeny przenikają do mleka kobiecego, co jest istotne w kontekście karmienia piersią.
17β-estradiol, 20 α-dihydrodydrogesteron, 6 dien-3-jeden, aktywność androgenowa, aktywność estrogenowa, albumina, białko osocza, biodostępność estradiolu, DHD, dihydrodydrogesteron, dydrogesteron, estron, farmakokinetyka dydrogesteronu, farmakokinetyka estradiolu, forma mikronizowana, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronian estradiolu, glukuronian estronu, klirens osocza, konfiguracja 4, krążenie jelitowo-wątrobowe, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, receptor estrogenowy, SHBG, siarczan estronu, stan równowagi dynamicznej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Totylem 60 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy TOTYLEM zawiera 60 mg żelaza w postaci hydratu glukonianu żelaza(II) oraz 0,4 mg kwasu foliowego (hydratu kwasu foliowego). Żelazo jest wchłaniane aktywnie głównie w dwunastnicy i proksymalnej części jelita czczego, a jego absorpcja jest odwrotnie proporcjonalna do zapasów żelaza w organizmie. Transport żelaza odbywa się przez transferynę, a magazynowane jest w szpiku kostnym, erytrocytach oraz wątrobie, śledzionie i szpiku w formie kompleksu z ferrytyną. Żelazo nie ulega metabolizmowi w wątrobie, a jego eliminacja wynosi około 1 mg/dobę, odbywając się przez przewód pokarmowy, układ moczowo-płciowy oraz skórę. Brak jest fizjologicznego mechanizmu aktywnego wydalania nadmiaru żelaza, co ma istotne znaczenie kliniczne.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Polmatine 20 mg
Przedawkowanie memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Polmatine, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych, głównie ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz przewodu pokarmowego. Dawki poniżej 140 mg lub nieznane dawki wywołują symptomy takie jak splątanie, senność, zaburzenia chodu, wymioty i biegunkę. Przy dawkach 105-200 mg/dobę przez 3 dni obserwuje się zmęczenie, osłabienie oraz sporadycznie biegunkę. W ciężkich przypadkach, np. po jednorazowym przyjęciu 400 mg, mogą wystąpić objawy neuropsychiatryczne, takie jak psychoza, omamy wzrokowe, stan przeddrgawkowy, stupor i utrata świadomości, natomiast dawka 2000 mg może prowadzić do głębokiej śpiączki trwającej nawet 10 dni, z późniejszymi zaburzeniami widzenia i pobudzeniem. Mimo poważnego przebiegu, opisywane przypadki zakończyły się pełnym powrotem do zdrowia po leczeniu objawowym i plazmaferezach, bez trwałych następstw.
diureza wymuszona, krążenie jelitowo-wątrobowe, memantyna chlorowodorek, objawy żołądkowo-jelitowe, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, płukanie żołądka, pobudzenie nadmierne, podwójne widzenie, przedawkowanie memantyny, śpiączka głęboka, splątanie, stan przeddrgawkowy, stupor, węgiel aktywny, zaburzenie chodu, zakwaszenie moczu