metabolit N-demetylowany
Metabolit N-demetylowany to produkt procesu N-demetylacji, jednej z kluczowych reakcji biotransformacji fazy I w metabolizmie leków i związków chemicznych zawierających grupy aminowe. Proces ten polega na usunięciu grupy metylowej (CH3) z atomu azotu, co zazwyczaj powoduje zmniejszenie lipofilności cząsteczki i jej aktywności biologicznej.
Reakcja N-demetylacji jest katalizowana głównie przez enzymy cytochromu P450 (CYP), szczególnie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2. Proces ten ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż metabolity N-demetylowane mogą wykazywać odmienną aktywność farmakologiczną w porównaniu do związku macierzystego – mogą być mniej aktywne, nieaktywne, a w niektórych przypadkach mogą także posiadać własną aktywność terapeutyczną lub toksyczną.
Identyfikacja metabolitów N-demetylowanych jest kluczowym elementem badań farmakokinetycznych i toksykologicznych. Ich wykrywanie i oznaczanie ilościowe jest możliwe dzięki zaawansowanym technikom analitycznym, takim jak chromatografia cieczowa sprzężona ze spektrometrią mas (LC-MS/MS). Monitorowanie stężenia tych metabolitów pomaga w przewidywaniu interakcji lekowych, optymalizacji dawkowania oraz identyfikacji potencjalnych efektów niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crosuvo Plus 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Crosuvo Plus łączy rozuwastatynę (10 mg) i ezetymib (10 mg) w terapii hipercholesterolemii, wykazując specyficzne właściwości farmakokinetyczne obu składników. Rozuwastatyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20% i silnym wiązaniem z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest minimalny (~10%), głównie przez CYP2C9, z okres półtrwania około 19 godzin i eliminacją głównie z kałem (90%) oraz moczem (5%). Wchłanianie i eliminacja wykazują farmakokinetykę liniową bez akumulacji przy dawkowaniu raz na dobę. U pacjentów azjatyckich obserwuje się dwukrotnie wyższe wartości AUC i Cmax, a u osób z ciężką niewydolnością nerek (ClCr < 30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitów są odpowiednio 3- i 9-krotnie podwyższone. Polimorfizmy genetyczne w genach SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
białko BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność, cholesterol LDL, cytochrom CYP2C9, dysfagia, ekspozycja ustrojowa, farmakokinetyka liniowa, glukuronian fenolowy, hepatocyty, hipercholesterolemia, izoenzym 2C19, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolit laktonowy, metabolit N-demetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rodzinna hipercholesterolemia heterozygotyczna, rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, transporter OATP-C - Leksykon substancji czynnych
Bosutynib – Właściwości farmakokinetyczne
Bosutynib, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg, jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu białaczki z chromosomem Philadelphia (Ph+). Charakteryzuje się umiarkowaną szybkością wchłaniania i niską biodostępnością (34% po dawce 500 mg podanej podczas posiłku), z Tmax wynoszącym około 6 godzin. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie 200-600 mg i są istotnie zwiększane przez spożycie pokarmu (Cmax wzrasta 1,8-krotnie, AUC 1,7-krotnie). U pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową po dawce 400 mg podczas posiłku Cmax wynosi średnio 145 ng/ml (CV 14%), a AUCss 2700 ng•h/ml (CV 16%), natomiast po dawce 500 mg odpowiednio 200 ng/ml (CV 6%) i 3640 ng•h/ml (CV 12%). Bosutynib wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (94-96%) oraz dużą objętość dystrybucji (2331 L). Metabolizm wątrobowy zachodzi głównie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) mają ≤5% aktywności farmakologicznej substancji macierzystej. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3% dawki), z niewielkim wydalaniem nerkowym (3,29%). Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a klirens 61,9 L/h.
bilans masy, biodostępność, chromosom Philadelphia, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, inhibitor kinazy tyrozynowej, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens leku, maksymalne stężenie leku, metabolit N-demetylowany, metabolit oksydechlorowany, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, przewlekła białaczka szpikowa, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvezen Neo 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy SUVEZEN NEO zawiera rozuwastatynę (10 mg) i ezetymib (10 mg), które nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych przy stosowaniu skojarzonym. Rozuwastatyna charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej klirens osoczowy wynosi około 50 l/h. Ezetymib jest szybko wchłaniany, z maksymalnym stężeniem glukuronianu ezetymibu po 1-2 godzinach i ezetymibu po 4-12 godzinach, z okresem półtrwania około 22 godzin. Oba leki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (rozuwastatyna ~90%, ezetymib 99,7%), a metabolizm rozuwastatyny odbywa się głównie przez CYP2C9, z minimalnym udziałem innych izoenzymów CYP. Ezetymib jest metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalany z żółcią, z minimalnym metabolizmem oksydacyjnym. Wydalanie rozuwastatyny odbywa się głównie z kałem (około 90%), a ezetymibu z kałem i moczem (78% i 11%).
BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność ezetymibu, choroba nerek, CYP 2C9, cytochrom P450, dysfagia, glukuronian ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolit N-demetylowany, metabolizm jelitowy, metabolizm oksydacyjny, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, reakcja II fazy, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, synteza cholesterolu, transporter OATP-C, usuwanie LDL-C, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin MSN 5 mg
Rozuwastatyna charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 5 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do wątroby, gdzie jest głównie wychwytywany i działa terapeutycznie, z objętością dystrybucji około 134 L i wiązaniem z białkami osocza na poziomie 90%. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z aktywnymi metabolitami N-demetylowanymi o około 50% mniejszej aktywności. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (90% w postaci niezmienionej), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu, a parametry nie różnią się istotnie pod względem wieku i płci.
białko transportujące OATP1B1, biodostępność leku, cholesterol LDL, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C9, cytochrom P450, dystrybucja leku, genotyp SLCO1B1, genotypowanie, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, liniowa farmakokinetyka, ludzki hepatocyt, metabolit laktonowy, metabolit N-demetylowany, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, statyna, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, transporter OATP-C, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin MSN 10 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką, która wpływa na jej skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po około 5 godzinach, z biodostępnością bezwzględną około 20%. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do tkanki wątrobowej, z objętością dystrybucji około 134 L i wiązaniem z białkami osocza na poziomie 90%. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (około 10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6. Metabolity N-demetylowane zachowują około 50% aktywności farmakologicznej, natomiast metabolity laktonowe są nieaktywne. Eliminacja leku odbywa się głównie z kałem (około 90% dawki), a z moczem wydalane jest około 10%, z czego 5% w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę, a klirens osoczowy wynosi około 50 L/h (zmienność 21,7%). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa i nie ulega kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
białko BCRP, białko osocza, białko transportujące OATP-C, biodostępność leku, cytochrom P450, hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP2C9, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit N-demetylowany, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pochodna laktonowa, polimorfizm genetyczny, polipeptyd transportujący aniony organiczne, powinowactwo do tkanki wątrobowej, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, stężenie substancji czynnej w osoczu, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 400 mg
Bosutynib, dostępny w dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z medianą tmax wynoszącą 6 godzin oraz biodostępnością 34% po dawce 500 mg podanej podczas posiłku. W zakresie dawek 200–600 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, które są istotnie zwiększone przez obecność pokarmu (Cmax 1,8-krotnie, AUC 1,7-krotnie). Bosutynib wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 2331 L) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94–96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z dominującymi metabolitami M2, M5 i M6, które mają ≤ 5% aktywności biologicznej leku. Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem z moczem (3,29%).
białaczka Philadelphia, bilans masy, biodostępność leku, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka bosutynibu, farmakokinetyka populacyjna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, metabolit N-demetylowany, metabolit oksydechlorowany, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przewlekła białaczka szpikowa, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, trudność w połykaniu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Medical Valley 5 mg
Rozuwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się farmakokinetyką umożliwiającą skuteczne i przewidywalne obniżanie poziomu cholesterolu LDL. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z bezwzględną biodostępnością około 20%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 L) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony do około 10% dawki, głównie przez izoenzymy CYP 2C9, 2C19, 3A4 i 2D6, z powstaniem aktywnych N-demetylowanych metabolitów o około 50% aktywności leku macierzystego. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja odbywa się głównie drogą wątrobową (90% z kałem, 5% z moczem w postaci niezmienionej). Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna po wielokrotnym podaniu, bez istotnego wpływu wieku czy płci u dorosłych.
białka osocza, białko transportujące OATP1B1, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, dyslipidemia, farmakokinetyka liniowa, genotyp, hepatocyt, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens osoczowy, metabolit N-demetylowany, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna laktonowa, pochodna N-demetylowana, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, transporter OATP-C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sildenafil Synoptis 100 mg
Syldenafil, substancja czynna leku Sildenafil Synoptis (cytrynian syldenafilu), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym średnio po 60 minutach i biodostępnością około 41% (zakres 25-63%). Parametry farmakokinetyczne, takie jak AUC i Cmax, rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie 25-100 mg. Spożycie posiłku opóźnia Tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Syldenafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd = 105 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), co skutkuje maksymalnym stężeniem wolnej frakcji aktywnej około 18 ng/ml (38 nM). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu N-demetylowanego, którego aktywność na PDE5 wynosi około 50% związku macierzystego, a stężenie w osoczu stanowi 40% stężenia syldenafilu. Okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (80%) i mocz (13%).
biodostępność leku, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, cytrynian syldenafilu, enzymy mikrosomalne wątroby, fosfodiesteraza typu 5, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, maksymalne stężenie, marskość wątroby, metabolit N-demetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, PDE5, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, Sildenafil Synoptis, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Medical Valley 40 mg
Rozuwastatyna, dostępna w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jej skuteczność terapeutyczną. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, a jej bezwzględna biodostępność wynosi około 20%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 L) oraz silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Metabolity N-demetylowane wykazują aktywność inhibicyjną reduktazy HMG-CoA o około 50% niższą niż związek macierzysty, natomiast metabolity laktonowe są klinicznie nieaktywne. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy średnio 50 L/h. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%), a około 5% leku wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych i stabilna przy wielokrotnym podawaniu.
ABCG2, BCRP, bezwzględna biodostępność, cholesterol LDL, CYP 2C19, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka rozuwastatyny, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, metabolit laktonowy, metabolit N-demetylowany, metabolizm leku, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, wchłanianie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolmitriptan STADA 2,5 mg
Zolmitryptan, podawany doustnie w dawce 2,5 mg, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego (≥64%) oraz bezwzględną biodostępnością około 40%. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w ciągu 1 godziny, a stężenie terapeutyczne utrzymuje się przez 4-5 godzin. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 2,5-50 mg. Zolmitryptan ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie, gdzie powstaje aktywny N-demetylowany metabolit o sile działania 2-6 razy większej niż związek macierzysty. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 25%, a okres półtrwania leku i metabolitu mieści się w zakresie 2,5-3 godzin. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (ponad 60% dawki w postaci kwasu indolilooctowego) oraz w mniejszym stopniu przez kał (około 30% dawki, głównie niezmieniony lek). Klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi 10 ml/min/kg, z udziałem klirensu nerkowego na poziomie 25%, co wskazuje na sekrecję kanalikową.
AUC, biodostępność leku, Cmax, farmakokinetyka liniowa, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas indolilooctowy, metabolit N-demetylowany, napad migreny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, opróżnianie żołądka, pochodna N-demetylowa, pochodna N-tlenkowa, receptor 5HT 1B/1D, sekrecja kanalikowa, wchłanianie zolmitryptanu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Krka 40 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Rosuvastatin Krka, charakteryzuje się farmakokinetyką umożliwiającą skuteczne i bezpieczne stosowanie w terapii hiperlipidemii. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, z bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6. Metabolity N-demetylowane wykazują aktywność hipolipemizującą obniżoną o około 50%, natomiast metabolity laktonowe są klinicznie nieaktywne. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 20 godzin, co pozwala na dawkowanie raz na dobę, a główną drogą eliminacji jest kał (90% dawki), z niewielkim wydalaniem nerkowym (5% w formie niezmienionej). Klirens osoczowy wynosi około 50 l/h (CV 21,7%).
biodostępność, cholesterol LDL, Cmax, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, działanie hipolipemizujące, ekspozycja na lek, farmakokinetyka liniowa, genotyp ABCG2, genotyp SLCO1B1, hepatocyt, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, metabolit laktonowy, metabolit N-demetylowany, metabolizm rozuwastatyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, tabletka, transporter BCRP, transporter OATP-C, transporter OATP1B1 - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Permen Med Forte 50 mg
Syldenafil, substancja czynna leku Permen Med Forte (50 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w czasie 30-120 minut (mediana 60 minut) i biodostępnością około 41%. Farmakokinetyka syldenafilu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 25-100 mg, a obecność pokarmu opóźnia wchłanianie (tmax wydłużone o 60 minut) i zmniejsza Cmax o 29%. Objętość dystrybucji wynosi 105 l, a stopień wiązania z białkami osocza to 96%, co skutkuje niskim stężeniem wolnej formy leku (około 18 ng/ml). Syldenafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz częściowo przez CYP2C9 do aktywnego metabolitu N-demetylowanego, który wykazuje około 50% aktywności PDE5 w porównaniu do leku macierzystego i osiąga stężenia stanowiące 40% stężenia syldenafilu. Okres półtrwania eliminacyjnego syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a klirens całkowity 41 l/h. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (80%) i moczem (13%).
AUC, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C9, CYP3A4, dystrybucja syldenafilu, eliminacja syldenafilu, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka syldenafilu, fosfodiesteraza, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, łagodne zaburzenie czynności nerek, marskość wątroby, metabolit N-demetylowany, metabolizm syldenafilu, N-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, podanie dożylne, skala Childa-Pugh, stężenie w osoczu, Tmax, wchłanianie syldenafilu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosufy 20 mg
Rozuwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne w leczeniu dyslipidemii. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~134 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6, prowadząc do powstania metabolitów N-demetylowanych (aktywność farmakologiczna zmniejszona o 50%) oraz laktonowych (klinicznie nieaktywne). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (~90% dawki w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (~5% w postaci niezmienionej). Ekspozycja na lek jest liniowo zależna od dawki, bez kumulacji przy wielokrotnym podaniu.
ABCG2, albumina, BCRP, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP 2C9, cytochrom P450, dializa, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, ludzki hepatocyt, metabolit laktonowy, metabolit N-demetylowany, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, wątroba - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 100 mg
Bosutynib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w terapii przeciwnowotworowej, wykazuje biodostępność 34% po podaniu doustnym dawki 500 mg podczas posiłku, z Tmax około 6 godzin. W zakresie dawek 200-600 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, przy czym podanie z posiłkiem zwiększa Cmax 1,8-krotnie i AUC 1,7-krotnie. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2331 L) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-96%). Metabolizm bosutynibu odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z identyfikacją aktywnych metabolitów M2, M5 i M6, które mają ≤5% aktywności leku macierzystego. Okres półtrwania wynosi średnio 35,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem przez mocz (3,29%).
białaczka Philadelphia, biodostępność bosutynibu, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, maksymalne stężenie leku, metabolit N-demetylowany, metabolit oksydechlorowany, N-tlenek bosutynibu, okres półtrwania leku, pochodzenie etniczne, przewlekła białaczka szpikowa, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Permen Med 25 mg
Syldenafil w dawce 25 mg (syldenafil cytrynian) wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 440 ng/ml po 60 minutach na czczo, z biodostępnością około 41%. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 25-100 mg. Spożycie posiłku opóźnia Tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (Vd = 105 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96%), co skutkuje niskim stężeniem wolnej frakcji (18 ng/ml). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i częściowo CYP2C9, z powstaniem aktywnego metabolitu N-demetylowanego, którego stężenie stanowi około 40% stężenia syldenafilu, a okres półtrwania wynosi około 4 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (80%) i moczem (13%), a okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin.
biodostępność bezwzględna, cytrynian syldenafilu, czas maksymalnego stężenia, dawka terapeutyczna, enzymy mikrosomalne, farmakokinetyka liniowa, fosfodiesteraza, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie osoczowe, marskość wątroby, metabolit N-demetylowany, metabolizm syldenafilu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugh, stan stacjonarny, syldenafil, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aporoza 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna preparatu Aporoza, charakteryzuje się farmakokinetyką o liniowym profilu z biodostępnością około 20% i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 5 godzinach od podania doustnego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6, a metabolity N-demetylowane wykazują zmniejszoną aktywność farmakologiczną. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~5% niezmienionej substancji). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Wchłanianie i eliminacja nie ulegają zmianie po wielokrotnym podaniu, a farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez wiek czy płeć pacjenta.
ABCG2 c.421AA, albumina, AUC, BCRP, bezwzględna biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, CYP2C9, cytochrom P450, dializoterapia, ekspozycja ogólnoustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, kał, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit N-demetylowany, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pochodna laktonowa, polimorfizm genetyczny, reduktaza HGM-CoA, skala Child-Pugh, SLCO1B1 c.521CC, wątroba, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosufy 40 mg
Rozuwastatyna charakteryzuje się farmakokinetyką liniową z biodostępnością około 20% po podaniu doustnym i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po około 5 godzinach. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%) oraz dużą objętość dystrybucji (~134 l), co świadczy o dobrej penetracji do tkanek. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6; metabolity N-demetylowane zachowują około 50% aktywności farmakologicznej, natomiast metabolity laktonowe są nieaktywne klinicznie. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~5%). Transport hepatocytarny rozuwastatyny jest zależny od białka OATP-C, co jest kluczowe dla jej działania w wątrobie.
ABCG2, albumina, BCRP, bezwzględna biodostępność, białko transportowe, CYP 2C19, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, farmakokinetyka liniowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, LDL-C, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit laktonowy, metabolit N-demetylowany, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, polipeptyd transportujący aniony organiczne, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, SLCO1B1, stan stacjonarny, wychwyt wątrobowy