guzek krwawniczy
Guzek krwawniczy (łac. nodulus haemorrhoidalis), znany również jako hemoroid, to patologiczne poszerzenie splotów naczyniowych okolicy odbytu lub odbytnicy, wynikające z niewydolności żylnej. Klasyfikuje się je jako zewnętrzne (poniżej linii grzebieniastej) oraz wewnętrzne (powyżej linii grzebieniastej), przy czym mogą występować jednocześnie oba typy.
Patogeneza guzków krwawniczych wiąże się z przewlekłym wzrostem ciśnienia w żyłach odbytu, co prowadzi do ich poszerzenia i tworzenia się żylaków. Czynniki ryzyka obejmują przewlekłe zaparcia, siedzący tryb życia, ciążę, otyłość oraz predyspozycje genetyczne. Główne objawy to krwawienie podczas defekacji, świąd okolicy odbytu, dyskomfort lub ból, zwłaszcza podczas siedzenia, oraz wyczuwalne zgrubienia w okolicy odbytu.
Diagnostyka guzków krwawniczych opiera się głównie na badaniu per rectum oraz anoskopii. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie rektoskopii lub kolonoskopii w celu wykluczenia innych schorzeń jelita grubego. Leczenie uzależnione jest od stopnia zaawansowania choroby – od modyfikacji stylu życia i leków miejscowych po metody zabiegowe, takie jak podwiązanie gumowe, skleroterapia, fotokoagulacja czy w zaawansowanych przypadkach leczenie operacyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kwiat rumianku – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające kwiat rumianku (Matricaria recutita L.) są stosowane w różnych wskazaniach terapeutycznych, jednak ich użycie wymaga uwzględnienia licznych ograniczeń i środków ostrożności. Wiek pacjenta jest kluczowym czynnikiem – np. Digestonic nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat, Iberogast Balance i Vagosan u osób poniżej 18 lat, a Imupret u dzieci poniżej 6 lat. Niektóre preparaty, takie jak Digestonic (60-68% etanolu, 5 ml zawiera do 2,7 g alkoholu) i Iberogast Balance (ok. 31% etanolu, 20 kropli zawiera mniej niż 7 ml piwa), zawierają etanol, co jest istotne u pacjentów z alkoholizmem. Stosowanie u kobiet w ciąży i karmiących piersią jest ograniczone, a u pacjentów z chorobami wątroby, padaczką lub nietolerancją cukrów (w przypadku Imupret) wymagana jest szczególna ostrożność. Zaleca się konsultację lekarską, jeśli objawy utrzymują się dłużej niż 7 dni lub pojawią się nowe dolegliwości.
alkoholizm, benzokaina, choroba wątroby, czopek, duszność, działanie przeczyszczające, działanie uczulające, etanol, ginekolog, guzek krwawniczy, hemoroid, kobieta w ciąży i karmiąca piersią, kwiat rumianku, Matricaria recutita, methemoglobinemia, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, padaczka, sinica, środki ostrożności, stan zapalny narządów płciowych, tabletka drażowana, tachykardia, uciskowa bolesność, wyciąg płynny z rumianku, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olfen UNO 150 mg
Olfen UNO (diklofenak sodowy) w dawce 150 mg w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania i układów narządów. Najczęstsze działania obejmują zaburzenia ze strony układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania hematologiczne (trombocytopenia, agranulocytoza), reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia psychiczne, poważne uszkodzenia wątroby (zapalenie, żółtaczka, niewydolność), a także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevens-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Występują również rzadkie, ale istotne działania ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak kołatanie serca, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca oraz nadciśnienie tętnicze. Wskazane jest szczególne monitorowanie pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadciśnieniem lub niewydolnością serca.
agranulocytoza, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, diklofenak sodowy, guzek krwawniczy, hipotensja, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, plamica alergiczna, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, udar naczyniowy mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie psychotyczne, zakrzepica tętnic, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy błędnikowy, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevens-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon chorób i schorzeń
Szczelina odbytu – Diagnostyka i diagnoza
Szczelina odbytu to powierzchowne pęknięcie skóry dystalnie od linii grzebieniastej odbytu, będące jedną z najczęstszych łagodnych chorób anorektalnych, manifestującą się bólem (często opisywanym jako „przechodzenie przez rozbite szkło”) oraz krwawieniem. Diagnoza opiera się na charakterystycznym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym wizualnej ocenie szczeliny w pozycji bocznej oraz ewentualnej anoskopii czy proktoskopii. Ostre szczeliny trwają krócej niż 6-8 tygodni i zwykle goją się zachowawczo, natomiast przewlekłe (powyżej 6-8 tygodni) cechują się głębszym pęknięciem, obecnością guzka wartowniczego i widocznymi włóknami mięśnia zwieracza wewnętrznego. Badanie per rectum jest ograniczone ze względu na ból i stosowane znieczulenie miejscowe. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć hemoroidy, ropnie, przetoki, choroby zapalne jelit, nowotwory oraz infekcje.
anoskopia, badanie odbytnicy, badanie per rectum, biopsja, chirurg kolorektalny, choroba anorektalna, choroba Crohna, choroba zapalna jelit, gastroenterolog, guzek krwawniczy, guzek wartowniczy, hemoroid, kolonoskopia, krwawienie z odbytu, lidokaina, linia grzebieniasta odbytu, mięsień zwieracz wewnętrzny, nietrzymanie stolca, nowotwór odbytu, proktoskopia, przetoka, przetoka odbytnicza, ropień okołoodbytniczy, sigmoidoskopia elastyczna, szczelina odbytu, USG analne, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie odbytnicy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hemorol –
Lek Hemorol w postaci czopków doodbytniczych jest wskazany do leczenia objawowego żylaków odbytu u dorosłych, łagodząc ból, świąd, pieczenie oraz ból podczas defekacji. Preparat zawiera 100 mg benzokainy o działaniu miejscowo znieczulającym, 80 mg wyciągu gęstego z ziela żarnowca, kory kasztanowca, kłącza pięciornika i ziela krwawnika (w stosunku 1:1:1:1, ekstrahowanych etanolem 40%), 50 mg wyciągu z kwiatu rumianku (ekstrahowanego wodą) oraz 11,12–20 mg wyciągu z korzenia pokrzyku (odpowiadającego 0,20 mg atropiny, ekstrahowanego etanolem 70%). Dodatkowo, czopki zawierają 150–159 mg glicerolu, który działa nawilżająco i zmiękczająco na śluzówkę odbytu, wspomagając proces leczenia. Postać czopków umożliwia miejscowe, precyzyjne dawkowanie i przedłużone uwalnianie substancji czynnych, minimalizując ryzyko działań ogólnoustrojowych.
Składniki leku Hemorol wykazują synergistyczne działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne, ściągające i spazmolityczne, co przekłada się na redukcję stanu zapalnego, obrzęku, krwawienia oraz napięcia mięśni gładkich w okolicy odbytu. Benzokaina blokuje przewodnictwo nerwowe, zmniejszając ból i świąd, natomiast wyciągi roślinne (ziele żarnowca, kora kasztanowca, kłącze pięciornika, ziele krwawnika, kwiat rumianku) działają przeciwzapalnie, przeciwobrzękowo i regenerująco. Atropina z korzenia pokrzyku wykazuje efekt antycholinergiczny i spazmolityczny, łagodząc ból skurczowy. Hemorol jest zalecany w leczeniu zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych hemoroidów, szczególnie w stanach zaostrzenia po zaparciach lub biegunkach, a także u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak ciąża, okres poporodowy czy siedzący tryb życia.
atropina, benzokaina, choroba hemoroidalna, czopek doodbytniczy, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwkrwotoczne, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, działanie spazmolityczne, glicerol, guzek krwawniczy, hemoroid, kłącze pięciornika, kora kasztanowca, wyciąg gęsty złożony, wyciąg z korzenia pokrzyku, wyciąg z kwiatu rumianku, ziele krwawnika, ziele żarnowca, znieczulenie miejscowe, żylaki odbytu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Posterisan –
Lek Posterisan w formie czopków doodbytniczych jest wskazany w leczeniu objawów choroby hemoroidalnej, takich jak świąd, sączenie oraz pieczenie w okolicy odbytu, które wynikają z obecności guzków krwawniczych. Każdy czopek zawiera 387,1 mg standaryzowanej zawiesiny inaktywowanych fenolem (6,6 mg) bakterii Escherichia coli, odpowiadającej 660 milionom komórek, co ma na celu modulację lokalnej odpowiedzi zapalnej i poprawę stanu błony śluzowej odbytu. Preparat ma postać białych lub prawie białych czopków o jednorodnej strukturze, co ułatwia aplikację i miejscowe działanie terapeutyczne.
- Leksykon substancji czynnych
Fenol – Wskazania do stosowania
Fenol jest kluczowym składnikiem aktywnym w preparatach proktologicznych Posterisan i Posterisan H, stosowanych miejscowo w leczeniu dolegliwości okolicy odbytu związanych z chorobą hemoroidalną. W maści Posterisan i Posterisan H fenol występuje w stężeniu 3,3 mg/g, natomiast w czopkach Posterisan jego zawartość wynosi 6,6 mg na czopek. Fenol pełni funkcję konserwantu zawiesiny bakteryjnej Escherichia coli, zabezpieczając ją przed degradacją i umożliwiając zachowanie właściwości terapeutycznych. Preparaty te są wskazane w leczeniu świądu, sączenia i pieczenia okolicy odbytu, objawów etiologicznie związanych z guzkami krwawniczymi. Posterisan H, zawierający dodatkowo hydrokortyzon 2,5 mg/g, jest dedykowany cięższym przypadkom, obejmującym stany zapalne, szczeliny, rozpadliny oraz wyprysk okolicy odbytu, rozszerzając spektrum działania o właściwości przeciwzapalne i przeciwświądowe.
- Leksykon chorób i schorzeń
Ból odbytu – Leczenie
Ból odbytu jest objawem o szerokim spektrum etiologicznym, obejmującym m.in. szczeliny odbytu, hemoroidy, przetoki oraz ropnie odbytu, a także skurcze mięśni dna miednicy i zwieracza odbytu. Wstępne leczenie zachowawcze obejmuje stosowanie leków przeciwbólowych (paracetamol, NLPZ), maści z hydrokortyzonem lub lidokainą, kąpiele nasiadowe trwające 10-20 minut kilka razy dziennie, oraz środki zmiękczające stolec i dietę bogatą w błonnik (25-35 g/dobę) wraz z odpowiednim nawodnieniem. W przypadku braku poprawy lub nasilenia objawów po 24-48 godzinach wskazana jest konsultacja lekarska. Leczenie farmakologiczne może obejmować antybiotyki, leki przeciwwirusowe, miejscowe środki rozluźniające mięśnie zwieracza (nitrogliceryna, diltiazem, nifedypina) oraz leki przeciwbólowe na receptę. Szczególną uwagę należy zwrócić na przewlekłe szczeliny odbytu, które mogą wymagać iniekcji toksyny botulinowej lub sfinkterotomii wewnętrznej bocznej, a także na powikłania takie jak ropnie i przetoki, które często wymagają interwencji chirurgicznej i drenażu.
analgetyk, biofeedback, bloker kanału wapniowego, Botox, choroba zapalna jelit, diltiazem, fissura ani, fizjoterapia, guzek krwawniczy, hemoroid, hemoroidektomia, hydrokortyzon, kąpiel nasiadowa, laktuloza, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lidokaina, makrogol, maść lecznicza, mięsień dna miednicy, neuralgia nerwu sromowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, przetoka odbytu, ropień odbytu, środek przeczyszczający, środek zmiękczający stolec, stymulacja elektryczna, szczelina odbytu, toksyna botulinowa, wypadanie odbytnicy, zapalenie odbytnicy - Leksykon substancji czynnych
Cynchokaina – Właściwości farmakodynamiczne
Cynchokaina, będąca amidowym środkiem miejscowo znieczulającym, wykazuje wyjątkowo silne i długotrwałe działanie znieczulające poprzez blokadę kanałów sodowych w neuronach, co hamuje przewodzenie impulsów nerwowych. W preparacie Proktosedon cynchokaina występuje w stężeniu 5 mg/g maści lub 5 mg w czopku i działa synergistycznie z hydrokortyzonem, siarczanem neomycyny oraz eskuliną. Takie połączenie zapewnia wielokierunkowe działanie terapeutyczne: miejscowe znieczulenie, efekt przeciwzapalny, przeciwbakteryjny oraz zmniejszenie krwawień i obrzęków, co jest szczególnie korzystne w leczeniu dolegliwości proktologicznych, takich jak żylaki odbytu. Ze względu na wysoką toksyczność cynchokainy, jej stosowanie w preparacie Proktosedon jest ograniczone do form miejscowych, co minimalizuje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Neomycyna, obecna w preparacie, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-ujemnych, m.in. Escherichia spp., Pseudomonas spp. i Klebsiella spp., poprzez hamowanie syntezy białek drobnoustrojów. Kompleksowy profil farmakodynamiczny Proktosedonu umożliwia skuteczne łagodzenie bólu, stanu zapalnego, świądu, obrzęku oraz krwawień, co przekłada się na poprawę komfortu i jakości życia pacjentów z chorobami odbytu.
amidowy środek znieczulający, bakteria Gram-ujemna, blokowanie kanałów sodowych, blokowanie przewodnictwa nerwowego, chlorowodorek cynchokainy, choroba proktologiczna, cynchokaina, dysfagia, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwzapalne, eskulina, guzek krwawniczy, hydrokortyzon, Proktosedon, siarczan neomycyny, środek miejscowo znieczulający, synteza białka, zakażenie bakteryjne, znieczulenie dokanałowe, znieczulenie powierzchniowe, żylak odbytu - Leksykon substancji czynnych
Lauromakrogol – Wskazania do stosowania
Lauromakrogol 400 (polidokanol) jest substancją czynną stosowaną w skleroterapii schorzeń żylnych, w tym żylaków kończyn dolnych oraz guzków krwawniczych (hemoroidów) I i II stopnia. Preparaty Aethoxysklerol dostępne są w stężeniach 0,5% (5 mg/ml) oraz 3% (30 mg/ml), co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do rozmiaru i zaawansowania zmian naczyniowych. Roztwory do wstrzykiwań mają przezroczystą, lekko zielonożółtą barwę. Stężenie 0,5% jest rekomendowane do leczenia mniejszych żylaków, natomiast 3% stosuje się w przypadku większych żylaków oraz guzków krwawniczych o niewielkim i średnim stopniu zaawansowania. Dawki w 2 ml roztworu wynoszą odpowiednio 10 mg i 60 mg lauromakrogolu 400.
Aethoxysklerol, guzek krwawniczy, lauromakrogol 400, leczenie hemoroidów, obliteracja naczynia, polidokanol, przekrwienie, roztwór do wstrzykiwań, schorzenie współistniejące, schorzenie żylne, skleroterapia hemoroidów, skleroterapia żył, skleroterapia żylaków, stopień zaawansowania, substancja pomocnicza, uszkodzenie śródbłonka, włóknienie, zmiana naczyniowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Laxol 100 mg
Lek Laxol w formie czopków zawiera 100 mg sodu dokuzynianu i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także obecność zapalnych chorób jelita grubego, takich jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego czy choroba Leśniowskiego-Crohna. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedrożnością jelit (mechaniczną, czynnościową lub porażenną) ze względu na ryzyko poważnych powikłań, w tym perforacji jelita. Przeciwwskazania obejmują również schorzenia okolicy odbytu, takie jak hemoroidy i szczelina odbytu, gdzie stosowanie czopków może nasilać dolegliwości bólowe i stan zapalny.
choroba Leśniowskiego-Crohna, guzek krwawniczy, hemoroidy, niedrożność czynnościowa, niedrożność jelit, niedrożność mechaniczna, niedrożność porażenna, nieswoiste zapalenie jelit, nowotwór przewodu pokarmowego, perforacja jelita, reakcja nadwrażliwości, schorzenie okolicy odbytu, sodu dokuzynian, środek przeczyszczający, szczelina odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie uchyłków, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalna choroba jelita grubego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aethoxysklerol 3% 30 mg/ml
Lek Aethoxysklerol 3% (lauromakrogol 400, 60 mg/2 ml) jest skutecznym środkiem do skleroterapii, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Nie należy go podawać osobom z ciężkimi, nieleczonymi chorobami układowymi, unieruchomionym, z ciężką chorobą obturacyjną tętnic kończyn dolnych (stadia III i IV wg Fontaine), chorobami zakrzepowo-zatorowymi lub dużym ryzykiem zakrzepicy (np. dziedziczna trombofilia, stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych, terapia hormonalna zastępcza, otyłość, palenie tytoniu, długotrwałe unieruchomienie). W leczeniu hemoroidów lek jest przeciwwskazany przy ostrych stanach zapalnych okolicy odbytu. Dodatkowo, stosowanie mikropiany jest niewskazane u pacjentów z objawowym przeciekiem lewo-prawym ze względu na ryzyko zatorowości tętniczej.
Przed kwalifikacją do skleroterapii z użyciem Aethoxysklerolu 3% konieczna jest szczegółowa ocena ryzyka zakrzepowo-zatorowego, zwłaszcza przy współistnieniu kilku czynników ryzyka, takich jak hormonalne środki antykoncepcyjne, terapia zastępcza, otyłość, palenie czy planowane unieruchomienie (np. długie loty). U pacjentów z bezobjawowym przeciekiem lewo-prawym (np. przetrwały otwór owalny) zaleca się rozważenie alternatywnych metod leczenia, aby uniknąć powikłań neurologicznych. W przypadku przewlekłych chorób układowych, nawet dobrze kontrolowanych, należy starannie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka oraz ewentualnie zastosować dodatkowe środki ostrożności. Obecność stanów zapalnych skóry lub tkanek podskórnych w miejscu planowanego zabiegu wymaga odroczenia procedury do czasu ich ustąpienia. W razie wątpliwości wskazane jest rozważenie innych metod terapeutycznych o niższym ryzyku.
choroba obturacyjna tętnic kończyn dolnych, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężka ostra choroba układowa, czynnik ryzyka zakrzepowo-zatorowy, dziedziczna skłonność do zakrzepicy, guzek krwawniczy, hormonalna terapia zastępcza, hormonalny środek antykoncepcyjny, lauromakrogol 400, mikropiana, nadwrażliwość, otyłość, powikłanie neurologiczne, przeciek lewo-prawy, przetrwały otwór owalny, ryzyko zakrzepicy, skleroterapia, skleroterapia hemoroidów, stan zapalny skóry, unieruchomienie pacjenta, zatorowość, żylaki kończyn dolnych - Leksykon chorób i schorzeń
Ból odbytu – Epidemiologia
Ból odbytu jest powszechnym, lecz często niedoszacowanym problemem klinicznym, z częstością występowania objawów analnych w populacji ogólnej około 15,6% (95% CI: 14-18). Znaczna większość pacjentów (85%) nie zgłasza spontanicznie dolegliwości lekarzom, co prowadzi do opóźnień w diagnostyce i leczeniu. Szczególnie często występują schorzenia takie jak szczelina odbytu (zapadalność 1,1/1000 osobolat, ryzyko życiowe 7,8%), guzki krwawnicze (4,4% populacji) oraz zespół mięśnia dźwigacza odbytu (około 6%). Czynniki ryzyka obejmują m.in. dietę ubogą w błonnik, zaparcia, ciążę, a także infekcje przewodu pokarmowego i palenie papierosów w kontekście chorób zapalnych jelit. Wzrost częstości raka odbytu (2,9% u kobiet i 1,6% u mężczyzn rocznie) wiąże się głównie z infekcją HPV, co podkreśla konieczność uwzględnienia nowotworów w diagnostyce różnicowej bólu anorektalnego.
choroba anorektalna, choroba Leśniowskiego-Crohna, diagnoza i leczenie, guzek krwawniczy, hemoroid, infekcja HPV, kanał odbytu, krwawienie z odbytnicy, krwiak okołoodbytniczy, manometria anorektalna, niedoczynność tarczycy, nieswoista choroba zapalna jelit, proctalgia fugax, przetoka, przetoka okołoodbytnicza, przewlekły ból miednicy, rak odbytnicy, rak odbytu, ropień okołoodbytniczy, szczelina odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół mięśnia dźwigacza odbytu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hemorol
Produkt leczniczy Hemorol w postaci czopków zawiera 100 mg benzokainy, atropinę oraz wyciągi roślinne (m.in. ziela żarnowca, kory kasztanowca, krwawnika i rumianku), co wymaga szczególnej ostrożności w doborze pacjentów. Przed zastosowaniem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku uczuleń na rośliny z rodziny Asteraceae. Należy poinformować pacjenta o konieczności konsultacji lekarskiej po tygodniu stosowania w przypadku braku poprawy lub pojawienia się nowych objawów. Istotnym ryzykiem jest możliwość wystąpienia methemoglobinemii po miejscowym podaniu benzokainy, objawiającej się sinicą centralną i obwodową, dusznością, tachykardią oraz zaburzeniami neurologicznymi, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii i zgłoszenia się do lekarza. Dodatkowo, obecność glicerolu (150-159 mg na czopek) może wywołać łagodne działanie przeczyszczające, które u pacjentów z hemoroidami jest zwykle korzystne.
atropina, benzokaina, choroba hemoroidalna, defekacja, duszność, guzek krwawniczy, hemoroidy, methemoglobinemia, methemoglobinemia polekowa, sinica, sinica obwodowa, środek przeczyszczający, tachykardia, utlenienie hemoglobiny, wyciąg roślinny, zaburzenia świadomości, zaburzenia transportu tlenu, zaparcia - Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Objawy
Hemoroidy to patologiczne poszerzenia naczyń żylnych w kanale odbytu lub wokół odbytu, dzielone na wewnętrzne (powyżej linii grzebieniowej) i zewnętrzne (podskórne). Szacuje się, że problem dotyczy około 5% dorosłych, a częstość wzrasta do ponad 50% po 50. roku życia. Hemoroidy wewnętrzne zwykle manifestują się bezbolesnym jasnoczerwonym krwawieniem podczas defekacji, uczuciem niepełnego wypróżnienia, wydzieliną śluzową oraz ewentualnym wypadaniem (prolaps) stopnia I-IV, gdzie stopień IV wymaga interwencji chirurgicznej. Hemoroidy zewnętrzne charakteryzują się bólem, świądem, obrzękiem i wyczuwalnymi guzkami, a ich powikłaniem może być zakrzepica hemoroidalna, objawiająca się silnym bólem, obrzękiem i twardym, przebarwionym guzkiem, z bólem osiągającym szczyt po 48-72 godzinach i ustępującym po 4-5 dniach. Przewlekły przebieg choroby z okresami zaostrzeń i remisji, a także ryzyko nawrotów (10-50% w ciągu 5 lat) wymaga odpowiedniego monitorowania i leczenia.
biegunka przewlekła, guzek krwawniczy, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zakrzepowy, hemoroid zewnętrzny, kanał odbytu, krwawienie bezbolesne, martwica tkanki, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niepełne wypróżnienie, nietrzymanie stolca, nowotwór jelita grubego, nowotwór odbytu, poduszeczka naczyniowa, pruritus ani, przetoka odbytu, wydzielina śluzowa, zapalenie skóry okolicy odbytu, zaparcie przewlekłe, żylak odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Objawy
Hemoroidy to patologiczne poszerzenia naczyń żylnych w obrębie odbytnicy i odbytu, dzielone na wewnętrzne (powyżej linii grzebieniastej) i zewnętrzne (poniżej linii grzebieniastej). Hemoroidy wewnętrzne zwykle przebiegają bezbólowo, manifestując się bezbolesnym krwawieniem jasnoczerwoną krwią podczas lub po defekacji, wypadaniem (prolapsem) stopnia I-IV oraz uczuciem dyskomfortu i niepełnego wypróżnienia. Hemoroidy zewnętrzne cechują się bólem, obrzękiem, świądem i wyczuwalnymi guzkami, a ich zakrzepica powoduje ostry ból i fioletowo-niebieskie zabarwienie. Występują powikłania takie jak zakrzepica, uwięźnięcie, zakażenie, wyprysk odbytu oraz niedokrwistość z niedoboru żelaza w przypadku przewlekłego krwawienia. Czynniki ryzyka obejmują przewlekłe zaparcia, siedzący tryb życia, otyłość, ciążę, wiek powyżej 50 lat, dźwiganie ciężarów oraz dietę ubogą w błonnik.
choroba hemoroidalna, choroba Leśniowskiego-Crohna, guzek krwawniczy, hemoroid, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zakrzepowy, hemoroid zewnętrzny, krwawienie bezbolesne, krwawienie z odbytu, linia grzebieniasta, linia zębata, martwica, niedokrwistość z niedoboru żelaza, prolaps, przetoka, rak jelita grubego, rak odbytu, ropień okołoodbytniczy, skrzeplina krwi, stan zapalny, szczelina odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wydzielina śluzowa, zakończenie nerwowe, zakrzepica, żylak odbytu