Yersinia pseudotuberculosis
Yersinia pseudotuberculosis to Gram-ujemna bakteria z rodziny Enterobacteriaceae, spokrewniona z Yersinia pestis (czynnikiem etiologicznym dżumy) i Yersinia enterocolitica. Występuje powszechnie w środowisku naturalnym, w glebie i wodzie, a jej rezerwuarem są głównie gryzonie, ptaki i inne zwierzęta.
Zakażenie Y. pseudotuberculosis u ludzi objawia się najczęściej jako zapalenie przewodu pokarmowego (yersinioza), charakteryzujące się bólem brzucha, gorączką i biegunką. Szczególnie u młodzieży i młodych dorosłych może imitować zapalenie wyrostka robaczkowego. Droga zakażenia jest zazwyczaj pokarmowa, poprzez spożycie zanieczyszczonej żywności lub wody.
Bakteria ta posiada zdolność do przeżywania w niskich temperaturach (4°C), co sprzyja jej namnażaniu się w przechowywanych produktach spożywczych. Y. pseudotuberculosis może wywoływać również objawy pozajelitowe, w tym zapalenie stawów reaktywne, rumień guzowaty czy zapalenie spojówek. Rzadziej może prowadzić do posocznicy, szczególnie u osób z obniżoną odpornością.
Diagnostyka zakażeń Y. pseudotuberculosis opiera się na badaniach mikrobiologicznych (posiewy kału, krwi), serologicznych oraz technikach molekularnych (PCR). W leczeniu stosuje się antybiotykoterapię, głównie aminoglikozydy, fluorochinolony czy tetracykliny, choć większość niepowikłanych infekcji przewodu pokarmowego ustępuje samoistnie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hemolityczno-uremicznego – Etiologia i przyczyny
Zespół hemolityczno-uremiczny (HUS) to złożona choroba mikroangiopatyczna charakteryzująca się triadą: mikroangiopatyczną niedokrwistością hemolityczną, małopłytkowością oraz ostrym uszkodzeniem nerek. Typowy HUS (STEC-HUS), stanowiący około 90% przypadków, jest najczęściej wywołany infekcją bakteriami produkującymi toksynę Shiga, głównie Escherichia coli O157:H7 i O26:H11. Toksyna Shiga (Stx1, Stx2) uszkadza śródbłonek naczyń nerkowych, prowadząc do aktywacji układu dopełniacza, mikrozakrzepów i hemolizy. HUS rozwija się u 5-15% zakażonych STEC, z wyższym ryzykiem u dzieci (10-15%). Atypowy HUS (aHUS), stanowiący 5-10% przypadków, jest związany z mutacjami genów regulujących alternatywną drogę dopełniacza (np. CFH, CFI, MCP), co prowadzi do niekontrolowanej aktywacji dopełniacza i uszkodzenia naczyń. Wtórny HUS może być powikłaniem infekcji (np. Streptococcus pneumoniae), chorób autoimmunologicznych, nowotworów, stosowania leków immunosupresyjnych lub przeciwnowotworowych oraz powikłaniem po przeszczepach. Śmiertelność w HUS wynosi około 5-7%, a poważne powikłania nerkowe dotyczą podobnego odsetka pacjentów.
alternatywna droga dopełniacza, atypowy zespół hemolityczno-uremiczny, autoprzeciwciała, białko C-reaktywne, Campylobacter jejuni, czynnik H dopełniacza, E. coli O157:H7, Escherichia coli, inhibitory VEGF, krwotok, Legionella pneumophila, leki immunosupresyjne, małopłytkowość, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, mutacje genetyczne, Neisseria meningitidis, niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przeszczepienie narządów, przewlekła choroba nerek, Shigella dysenteriae, śródbłonek naczyniowy, Streptococcus pneumoniae, toczeń rumieniowaty układowy, toksyna shiga, twardzina układowa, układ dopełniacza, układ immunologiczny, Yersinia pseudotuberculosis, zakrzepy, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zespół antyfosfolipidowy, zespół HELLP, zespół hemolityczno-uremiczny, zoonoza - Leksykon chorób i schorzeń
Dżuma – Etiologia i przyczyny
Dżuma, wywoływana przez Gram-ujemną bakterię Yersinia pestis, jest ciężką chorobą zoonotyczną o wysokiej zjadliwości, wynikającej z obecności 32 specyficznych genów chromosomalnych oraz trzech plazmidów wirulencji (w tym pPst/pPCP1 o wielkości 9,5 kb kodującego aktywator plazminogenu Pla oraz pFra/pMT1 o wielkości 100 kb). Bakteria ta przetrwa w środowisku do 100 dni we krwi i do 9 miesięcy w ciałach ludzkich, a jej głównym rezerwuarem są gryzonie i ich pchły, zwłaszcza pchła szczura (Xenopsylla cheopis). Do zakażenia ludzi dochodzi najczęściej przez ukąszenie zakażonej pchły, ale także przez kontakt z zakażonymi zwierzętami, spożycie niedogotowanego mięsa czy inhalację zakaźnych kropli w przypadku dżumy płucnej, która jest jedyną formą przenoszoną bezpośrednio między ludźmi. Epidemiologia dżumy obejmuje endemiczne ogniska na wszystkich kontynentach poza Australią, z największą liczbą przypadków w Afryce i sporadycznymi zachorowaniami w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych.
aktywator plazminogenu, aldehyd glutarowy, białko błony zewnętrznej, broń biologiczna, choroba zakaźna, choroba zoonotyczna, Czarna Śmierć, czynnik wirulencji, dymienica, dżuma dymienicza, dżuma płucna, dżuma posocznicowa, niewydolność oddechowa, pałeczka Gram-ujemna, plazmid wirulencji, podchloryn sodu, posocznica, środek dezynfekujący, wektor choroby, Yersinia pestis, Yersinia pseudotuberculosis, zapalenie płuc