badanie histopatologiczne
Badanie histopatologiczne to procedura diagnostyczna polegająca na mikroskopowej analizie próbek tkanek pobranych podczas biopsji lub zabiegu chirurgicznego. Jest to złoty standard w diagnostyce wielu chorób, szczególnie w onkologii, gdzie pozwala na precyzyjne określenie typu nowotworu, jego stopnia złośliwości oraz innych cech istotnych dla planowania leczenia.
Proces badania histopatologicznego obejmuje kilka etapów: utrwalenie materiału, zatopienie w parafinie, skrojenie na cienkie plastry (mikrotomem), barwienie (najczęściej hematoksyliną i eozyną) oraz ocenę mikroskopową przez patomorfologa. W zależności od potrzeb klinicznych, mogą być stosowane dodatkowe techniki, jak barwienia immunohistochemiczne czy badania molekularne.
Wynik badania histopatologicznego zawiera szczegółowy opis mikroskopowy tkanki, rozpoznanie oraz często dodatkowe informacje o znaczeniu prognostycznym i predykcyjnym. W przypadku nowotworów złośliwych ocenia się m.in. typ histologiczny, stopień zróżnicowania (grading), głębokość naciekania, zajęcie naczyń limfatycznych i krwionośnych oraz marginesy wycięcia.
Interpretacja wyników badania histopatologicznego wymaga współpracy między patologiem a lekarzem prowadzącym, a w złożonych przypadkach często omawiana jest na spotkaniach zespołów wielodyscyplinarnych. Nowoczesna histopatologia coraz częściej korzysta z automatyzacji i wspomagania komputerowego, co zwiększa powtarzalność i dokładność diagnostyki.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Progesteron – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Progesteron, jako endogenny hormon steroidowy, odgrywa kluczową rolę w procesach reprodukcyjnych, a badania przedkliniczne potwierdzają jego dobrą tolerancję przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach na modelach zwierzęcych preparaty dopochwowe zawierające 100 mg progesteronu podawane dwa razy na dobę przez 28 dni nie wykazywały działania drażniącego. Podawanie podskórne dawką 6,7 mg/kg/dobę przez 7 dni nie powodowało istotnych zmian histopatologicznych, natomiast domięśniowe wstrzyknięcia wiązały się z miejscową martwicą i reakcją zapalną, choć zmiany te były ograniczone i nieklinicznie istotne. Dłuższe podawanie progesteronu w dawkach 1 mg/kg (s.c.) i 4 mg/kg (i.m.) nie wywołało znaczących objawów klinicznych ani istotnych zmian histopatologicznych po 28 dniach leczenia i 14-dniowej obserwacji.
badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie toksyczności, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, działanie karcinogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, hormon płciowy, hormon steroidowy, martwica tkanki, mięsak zrębu endometrium, mutacja punktowa, nowotwór z komórek ziarnistych, podanie domięśniowe, podanie pozajelitowe, preparat dopochwowy, progresja guza, rak sutka, reakcja makrofagów, rozrost nowotworowy, supresja spermatogenezy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja pochwowa, uszkodzenie chromosomalne, wstrzyknięcie podskórne, zahamowanie owulacji, żel dopochwowy, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Diagnostyka i diagnoza
Cholesteatoma to łagodny, ale potencjalnie niebezpieczny rozrost nabłonka płaskiego i złogów keratyny w uchu środkowym i wyrostku sutkowatym, który wymaga wczesnej diagnostyki i leczenia operacyjnego. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu otoskopowym (w tym wideo-otoskopii i endoskopii), oraz badaniach audiologicznych, takich jak audiometria tonalna i tympanometria, które najczęściej wykazują niedosłuch przewodzeniowy. Kluczową rolę odgrywają badania obrazowe: wysokorozdzielcza tomografia komputerowa (HRCT) kości skroniowej pozwala na ocenę ubytków kostnych i rozległości zmiany, natomiast rezonans magnetyczny (MR) z sekwencjami dyfuzyjnymi (zwłaszcza non-EPI DWI i PROPELLER DWI) umożliwia różnicowanie cholesteatoma od innych zmian oraz wykrywanie nawrotów i powikłań, takich jak zapalenie opon mózgowych czy ropień. W badaniu TK typowe cechy to obecność nieprzepuszczalnej tkanki miękkiej, erozja kosteczek słuchowych i poszerzenie aditus ad antrum.
audiometria tonalna, badanie histopatologiczne, błona bębenkowa, cholesteatoma, elektronystagmografia, kanał półkolisty boczny, kieszonka retrakcyjna, nabłonek płaski, niedosłuch odbiorczy, niedosłuch przewodzeniowy, otoskopia, perforacja błony bębenkowej, porażenie nerwu twarzowego, przetoka błędnikowa, przewlekła infekcja ucha środkowego, rezonans magnetyczny, ropień mózgu, sekwencja dyfuzyjna, słuchowe potencjały wywołane, tomografia komputerowa, tympanometria, ucho środkowe, wyrostek sutkowaty, zakrzepica zatoki esowatej, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Medical Valley 37,5 mg
Sunitynib jabłczan, dostępny w postaci kapsułek twardych w dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg (Sunitynib Medical Valley), jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanymi nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (oporność lub nietolerancja), zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) oraz wysoko zróżnicowanymi, nieoperacyjnymi lub przerzutowymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby. Diagnostyka powinna obejmować potwierdzenie histopatologiczne oraz odpowiednie badania obrazowe (TK, MRI, PET) w celu oceny zaawansowania i progresji nowotworu. Lek jest stosowany w warunkach ambulatoryjnych, co zwiększa komfort terapii, jednak wymaga ścisłego monitorowania ze względu na potencjalne działania niepożądane.
badania obrazowe, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, chirurg onkologiczny, działanie niepożądane, GIST, kapsułka twarda, MRCC, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, onkolog kliniczny, oporność nowotworu, pNET, progresja choroby nowotworowej, radioterapeuta, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, substancja czynna, sunitynibu jabłczan, terapia imatynibem, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Bowena, czyli rak kolczystokomórkowy in situ, to wczesna postać raka skóry ograniczona do naskórka, bez naciekania skóry właściwej. Klinicznie manifestuje się jako czerwone, łuszczące się, dobrze odgraniczone zmiany, najczęściej na obszarach eksponowanych na UV. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, dermoskopii (obserwacja łuszczącej powierzchni, charakterystycznych naczyń kłębuszkowatych i zmian barwnikowych) oraz przede wszystkim biopsji skóry (shave, punch lub wycinkowa), która pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. Histopatologia wykazuje pełną dysplazję naskórka z atypią keratynocytów, hiperkeratozę, parakeratozę i brak naciekania błony podstawnej. Immunohistochemia (markery PCNA, CK10, CK14, p16, p53, Ki-67, p27) wspomaga diagnostykę różnicową, zwłaszcza z chorobą Pageta. Nowoczesne metody obrazowania in vivo, takie jak mikroskopia konfokalna refleksyjna (RCM), pozwalają na ocenę zmian na poziomie komórkowym bez biopsji, szczególnie przydatne w postaci barwnikowej i monitorowaniu leczenia.
akantoza, badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja ścinająca, biopsja skóry, biopsja sztancowa, biopsja wycinkowa, błona podstawna, choroba Bowena, choroba Pageta, cytokeratyna, dermoskopia, dysplazja naskórka, figura mitotyczna, hiperkeratoza, inwazyjny rak kolczystokomórkowy, keratynocyt, łuszczyca, mikroskopia konfokalna refleksyjna, parakeratoza, powierzchowny rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy in situ, rogowacenie słoneczne, wyprysk - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry nieczerniakowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nieczerniakowy rak skóry (NMSC) stanowi najczęstszy nowotwór złośliwy na świecie, z ponad 5,4 milionami diagnoz rocznie w USA. Dominują dwa główne typy: rak podstawnokomórkowy (BCC, 70-80%) oraz rak kolczystokomórkowy (SCC, 20-30%), z ekspozycją na promieniowanie UV jako głównym czynnikiem etiologicznym. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, biopsję i ocenę histopatologiczną, a leczenie jest wielodyscyplinarne, obejmujące chirurgię (wycięcie z marginesem 4-6 mm, chirurgia Mohsa z wskaźnikiem wyleczenia do 99%), radioterapię, leczenie miejscowe (5-fluorouracyl, imikwimod, terapia fotodynamiczna) oraz terapie systemowe (immunoterapia z inhibitorami PD-1, inhibitory szlaku Hedgehog, chemioterapia). Koszt leczenia w USA wynosi około 4,8 mld USD rocznie. Szczególną uwagę wymaga opieka nad pacjentami z immunosupresją, np. biorcami przeszczepów, u których ryzyko agresywnego SCC jest 100-krotnie wyższe.
5-fluorouracyl, badanie histopatologiczne, biopsja, biorca przeszczepu narządu, cemiplimab, chirurg onkologiczny, chirurg plastyczny, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, czynnik ryzyka, dermatolog, dermatologia, imikwimod, immunomodulacja, immunosupresja, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitor szlaku Hedgehog, komórka nowotworowa, krem z filtrem, krioterapia, lek immunosupresyjny, łyżeczkowanie i elektrokoagulacja, NMSC, obraz ciała, onkolog kliniczny, patolog, pembrolizumab, pielęgniarka onkologiczna, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, przeciwciało anty-PD-1, przewlekła białaczka limfocytowa, radioterapeuta, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry nieczerniakowy, rak z komórek Merkla, rogowacenie słoneczne, sonidegib, terapia fotodynamiczna, układ odpornościowy, wismodegib, wycięcie chirurgiczne, zespół znamion dysplastycznych, znamię dysplastyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Chlorchinaldin H (30 mg + 10 mg)/g
Preparat Chlorchinaldin H w postaci maści, zawierający 30 mg chlorochinaldolu oraz 10 mg hydrokortyzonu octanu na 1 g produktu, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych negatywnych efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły objawów toksyczności narządowej, a parametry biochemiczne, hematologiczne oraz badania histopatologiczne nie wskazały na zagrożenia przy standardowym stosowaniu. Ponadto, badania genotoksyczności, przeprowadzone metodami in vitro i in vivo, nie wykazały potencjału mutagennego ani uszkodzeń DNA. Ocena kancerogenności na modelach zwierzęcych nie potwierdziła ryzyka indukcji nowotworów.
aberracja chromosomowa, alkohol cetylowy, badanie histopatologiczne, badanie toksykologiczne, Chlorchinaldin H, chlorochinaldol, działanie rakotwórcze, hydrokortyzon octan, kancerogeneza, lanolina, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, potencjał genotoksyczny, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja pomocnicza, test in vitro, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybiec pierścieniowy – Diagnostyka i diagnoza
Grzybiec pierścieniowy (Granuloma annulare, GA) to łagodne, niezakaźne ziarniniakowe schorzenie skóry, charakteryzujące się obrączkowatymi zmianami rumieniowymi lub cielistymi, najczęściej lokalizowanymi na grzbietowych i bocznych powierzchniach rąk i stóp. Diagnostyka opiera się głównie na ocenie klinicznej, z uwzględnieniem braku łuszczenia się naskórka, co odróżnia GA od grzybicy i innych łuszczących się dermatoz. W przypadkach niejednoznacznych wskazana jest biopsja skóry, która wykazuje obecność ziarniniaków palisadowych, degenerację kolagenu, złogi mucyny oraz naciek limfohistiocytarny. Barwienia koloidalne żelazem lub błękitem acianowym uwidaczniają zwiększoną ilość mucyny, co jest cechą diagnostyczną odróżniającą GA od innych ziarniniakowych chorób skóry, takich jak sarkoidoza czy necrobiosis lipoidica.
badanie histopatologiczne, biopsja skóry, czynnik reumatoidalny, degeneracja kolagenu, granuloma annulare, grzybica skóry, grzybiec pierścieniowy, guzek reumatoidalny, immunofluorescencja, liszaj płaski, morfologia krwi, naciek limfohistiocytarny, przeciwciała anty-Ro, przeciwciała przeciwjądrowe, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, toczeń rumieniowaty podostry skórny, tomografia komputerowa, wskaźnik opadania erytrocytów, ziarniniak grzybiasty - Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Wskazania do stosowania
Bizmut w postaci bizmutu potasu cytrynianu zasadowego, zawarty w preparacie Pylera (140 mg bizmutu potasu cytrynianu zasadowego odpowiadające 40 mg bizmutu tlenku, 125 mg metronidazolu oraz 125 mg chlorowodorku tetracykliny na kapsułkę), jest skutecznym składnikiem terapii eradykacyjnej Helicobacter pylori. Pylera stosowana jest wyłącznie w połączeniu z inhibitorem pompy protonowej, najczęściej omeprazolem, co zwiększa efektywność leczenia. Wskazania do stosowania obejmują potwierdzone zakażenie H. pylori, chorobę wrzodową żołądka związaną z tym patogenem, profilaktykę nawrotów u pacjentów po przebytym epizodzie wrzodów oraz przypadki niepowodzenia wcześniejszych terapii eradykacyjnych bez bizmutu. Preparat jest szczególnie zalecany w regionach o wysokiej oporności H. pylori na klarytromycynę i metronidazol oraz u pacjentów z ryzykiem ciężkiego przebiegu choroby wrzodowej.
antybiotykoterapia, badanie histopatologiczne, bizmut potasu cytrynian zasadowy, błona śluzowa żołądka, chlorowodorek tetracykliny, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, działanie cytoprotekcyjne, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, laktoza jednowodna, metronidazol, omeprazol, oporność bakterii na antybiotyki, oporność na klarytromycynę, schemat eradykacyjny, terapia eradykacyjna, test antygenu w kale, test oddechowy, test ureazowy, tlenek bizmutu, wrzód żołądka, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zakażenie Helicobacter pylori - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flavamed max 30 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna Flavamed max, wykazuje niski profil toksyczności ostrej oraz brak istotnych działań niepożądanych przy długotrwałym podawaniu w dawkach do 150 mg/kg/dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg/dobę u szczurów (52-78 tygodni), 40 mg/kg/dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg/dobę u psów (52 tygodnie). Badania toksyczności po podaniu dożylnym (szczury: 4-64 mg/kg/dobę, psy: 45-120 mg/kg/dobę) nie wykazały ciężkiej toksyczności miejscowej ani układowej, a obserwowane działania niepożądane miały charakter odwracalny. Nie stwierdzono specyficznej toksyczności narządowej, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa stosowania substancji.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, mutacja genowa, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, poziom dawkowania, rozwój okołoporodowy, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mucosolvan 30 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Mucosolvan, wykazuje niski wskaźnik ostrej toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach NOAEL: myszy 150 mg/kg mc./dobę (4 tygodnie), szczury 50 mg/kg mc./dobę (52 i 78 tygodni), króliki 40 mg/kg mc./dobę (26 tygodni) oraz psy 10 mg/kg mc./dobę (52 tygodnie). Podawanie dożylne przez 4 tygodnie w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wykazało ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej, co potwierdziły badania histopatologiczne. Wszystkie działania niepożądane miały charakter przemijający, a narządy docelowe nie wykazywały zmian toksycznych.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badania przedkliniczne, badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, NOAEL, ostra toksyczność, podanie dożylne, potencjał rakotwórczy, rozwój postnatalny, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczne działanie w narządach docelowych, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Anastrozole Eugia 1 mg
Anastrozole Eugia w dawce 1 mg w postaci tabletek powlekanych jest inhibitorem aromatazy stosowanym wyłącznie u kobiet po menopauzie z rakiem piersi wykazującym ekspresję receptorów estrogenowych (ER+). Lek znajduje zastosowanie w terapii zaawansowanego raka piersi, leczeniu uzupełniającym wczesnego raka piersi po zabiegu chirurgicznym oraz w terapii sekwencyjnej po 2-3 latach stosowania tamoksyfenu. Mechanizm działania polega na hamowaniu produkcji estrogenów, co prowadzi do zahamowania wzrostu komórek nowotworowych zależnych od estrogenów. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie statusu pomenopauzalnego pacjentki oraz obecności receptorów estrogenowych w tkance guza, gdyż lek jest nieskuteczny u pacjentek ER- i przeciwwskazany u kobiet przed menopauzą.
badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, działanie niepożądane, ekspresja receptorów estrogenowych, gęstość mineralna kości, hamowanie aromatazy, inhibitor aromatazy, kobieta po menopauzie, laktoza jednowodna, leczenie sekwencyjne, leczenie uzupełniające, nawrót choroby nowotworowej, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, okres pomenopauzalny, receptor estrogenowy, status receptorów estrogenowych, tabletka powlekana, terapia hormonalna, terapia tamoksyfenem, wydzielanie gonadotropin, zaawansowany rak piersi, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flavamed 30 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej Flavamed 30 mg, wykazały brak istotnych działań niepożądanych przy dawkach NOAEL wynoszących odpowiednio: 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Podawanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wywołało ciężkich objawów toksyczności, a obserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający. Ambroksol nie wykazał działania embriotoksycznego ani teratogennego w dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów i 200 mg/kg mc./dobę u królików, a dawki do 500 mg/kg mc./dobę nie wpływały na płodność u szczurów. W okresie okołourodzeniowym dawka 50 mg/kg mc./dobę była bezpieczna, natomiast 500 mg/kg mc./dobę wykazała nieznaczną toksyczność manifestującą się opóźnieniem przyrostu masy ciała i zmniejszeniem liczebności miotu.
aberracja chromosomowa, ambroksol chlorowodorek, badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie embriotoksyczne, działanie guzotwórcze, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, narząd docelowy, podanie dożylne, potencjał rakotwórczy, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność wielokrotnego podania, zaburzenie płodności - Leksykon chorób i schorzeń
Ameloblastoma – Diagnostyka i diagnoza
Ameloblastoma to rzadki, łagodny, lecz miejscowo agresywny guz odontogenny, stanowiący około 1% wszystkich guzów szczęki i 11-13% guzów odontogennych. Najczęściej lokalizuje się w tylnej części żuchwy (około 80% przypadków), manifestując się jako wolno rosnący, bezbolesny guz, często wykrywany dopiero w zaawansowanym stadium. Diagnostyka opiera się na badaniach klinicznych, obrazowych (RTG, TK, MRI) oraz histopatologicznych, z wykorzystaniem biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (BAC) o czułości 86,6% i swoistości 100%. Obraz radiologiczny może przyjmować formę wielokomorową („bańka mydlana”) lub jednokomorową, a nowoczesne metody, takie jak CBCT, oferują czułość 77,33% i swoistość 90%. Kluczowe jest różnicowanie ameloblastoma z innymi zmianami, zwłaszcza rogowaciejącą torbielą zębopochodną, co wspomagają zaawansowane techniki obrazowania i algorytmy oparte na sieciach neuronowych (dokładność 90,36%, AUC=0,946).
ameloblastoma, ameloblastoma konwencjonalny, badanie histopatologiczne, biopsja, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja incyzyjna, dabrafenib, dysplazja włóknista, guz odontogenny, kostniakomięsak, mutacja genu, rak ameloblastyczny, rezonans magnetyczny, rogowaciejąca torbiel zębopochodna, sieć neuronowa konwolucyjna, śluzak zębopochodny, stożkowa tomografia komputerowa, terapia molekularna, tomografia komputerowa, torbiel tętniakowa kości, torbiel zawiązkowa, trametynib, wemurafenib, ząb trzonowy, zdjęcie pantomograficzne - Leksykon chorób i schorzeń
Ciąża poroniona – Leczenie
Ciąża poroniona (molar pregnancy) to patologiczny rozwój tkanki łożyskowej zamiast prawidłowego zarodka, wymagający natychmiastowego leczenia ze względu na ryzyko powikłań, w tym neoplazji trofoblastycznej ciążowej (GTN). Podstawową metodą terapii jest łyżeczkowanie z próżniowym odsysaniem (DC), wykonywane w znieczuleniu ogólnym, z histopatologicznym potwierdzeniem diagnozy. Histerektomia jest zarezerwowana dla pacjentek nieplanujących dalszych ciąż i zmniejsza ryzyko przetrwałej choroby trofoblastycznej o około 80%. W wybranych przypadkach stosuje się farmakologiczne wywołanie skurczów macicy, jednak wiąże się to z wyższym ryzykiem powikłań. Profilaktyka immunizacji Rh u pacjentek Rh-ujemnych obejmuje podanie immunoglobuliny anty-D. Po zabiegu konieczne jest ścisłe monitorowanie poziomu hCG – cotygodniowo do normalizacji, a następnie comiesięcznie przez 3 miesiące po ciąży całkowitej i 1 miesiąc po częściowej; w przypadku ciąży całkowitej monitorowanie trwa minimum 6 miesięcy.
antykoncepcja, badanie histopatologiczne, badanie ultrasonograficzne, chemioterapia, choriocarcinoma, choroba trofoblastyczna, ciąża poroniona, gonadotropina kosmówkowa, histerektomia, immunoglobulina anty-D, łyżeczkowanie, metotreksat, neoplazja trofoblastyczna ciążowa, nowotwór wtórny, przetrwała choroba trofoblastyczna, radioterapia, skurcze macicy, tkanka łożyskowa, wsparcie psychologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorazepam TZF 4 mg/ml
Przedkliniczne badania lorazepamu wykazały, że LD50 po podaniu dożylnym, domięśniowym i dootrzewnowym mieści się w zakresie 24-70 mg/kg mc., zróżnicowanym w zależności od gatunku zwierzęcia. Toksyczność przewlekła po podaniu doustnym u szczurów (80 tygodni) i psów (12 miesięcy) nie wykazała istotnych zmian histopatologicznych, okulistycznych ani hematologicznych, nawet przy wysokich dawkach. W badaniach podprzewlekłych po podaniu pozajelitowym (do 20 mg/kg i.m. u szczurów, do 10 mg/kg i.m. u psów oraz do 8 mg/kg i.v. u szczurów) obserwowano jedynie odwracalne reakcje tkankowe w miejscach wstrzyknięć, bez innych poważnych nieprawidłowości. Wyniki testów mutagenności były negatywne, a badania rakotwórczości u szczurów i myszy nie wykazały potencjału kancerogennego lorazepamu podawanego doustnie.
badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie mutagenności, badanie okulistyczne, badanie teratogenności, benzodiazepina, dawka śmiertelna, droga podania, dysmorfia zewnętrzna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, LD50, lorazepam, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja teratogenna, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, upośledzenie umysłowe, wpływ na rozrodczość, zaburzenie zachowania - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy – Diagnostyka i diagnoza
Guzy to zmiany o różnej konsystencji (miękkie, twarde, sprężyste), które mogą występować w dowolnej lokalizacji ciała i mieć charakter łagodny lub złośliwy. Diagnostyka guzów opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych takich jak USG, TK, MRI, mammografia i PET-CT, które pozwalają ocenić lokalizację, rozmiar, strukturę i unaczynienie zmiany. Biopsje (cienkoigłowa, gruboigłowa, chirurgiczna) stanowią złoty standard w potwierdzeniu charakteru guza i umożliwiają ocenę histopatologiczną, w tym typ komórek i stopień zróżnicowania. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się cechy kliniczne i obrazowe sugerujące łagodność (np. powolny wzrost, dobrze odgraniczone brzegi) lub złośliwość (szybki wzrost, nieregularne granice, objawy systemowe). Markery nowotworowe (CEA, AFP, hCG, PSA, CA 15-3, CA 125) wspomagają diagnostykę, ale nie są specyficzne.
alfa-fetoproteina, antygen karcynoembrionalny, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacinająca, chemioterapia, dysfagia, gonadotropina kosmówkowa, guz łagodny, guz tkanki miękkiej, hormonoterapia, immunoterapia, limfadenopatia, mammografia, marker nowotworowy, nowotwór złośliwy, orchidektomia, patomorfolog, radioterapia, rak jajnika, rak piersi, rak prostaty, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny, ropień, swoisty antygen sterczowy, terapia celowana, tomografia komputerowa, torbiel, ultrasonografia, węzeł chłonny regionalny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pęcherza moczowego – Diagnostyka i diagnoza
Rak pęcherza moczowego, stanowiący szósty najczęstszy nowotwór złośliwy globalnie, charakteryzuje się dominującą postacią urotelialną. Kluczowym objawem jest bezobjawowy krwiomocz, który wymaga diagnostyki zwłaszcza u pacjentów powyżej 35. roku życia lub z czynnikami ryzyka. Diagnostyka opiera się na badaniu ogólnym moczu, cytologii (czułość 80-90% dla guzów wysokiego stopnia, 4-31% dla niskiego stopnia) oraz markerach nowotworowych (NMP22, BTA stat, UroVysion i inne). Złotym standardem pozostaje cystoskopia, wskazana u pacjentów z makroskopowym krwiomoczem oraz z czynnikami ryzyka niezależnie od wieku. Biopsja i przezcewkowa resekcja guza (TURBT) umożliwiają potwierdzenie histopatologiczne, ocenę stopnia złośliwości (low-grade vs. high-grade) oraz zaawansowania (system TNM), co jest niezbędne do planowania leczenia. Powtórna TURBT zalecana jest w ciągu 2-6 tygodni u pacjentów z guzami T1 lub niecałkowicie wyciętymi zmianami.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie ogólne moczu, badanie per rectum, carcinoma in situ, cystoskopia, cytologia moczu, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, marker epigenetyczny, przezcewkowa resekcja guza pęcherza moczowego, rak in situ, rak pęcherza moczowego, rak urotelialny, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, stopień złośliwości nowotworu, system TNM, test molekularny, TK urografia, TURBT, ultrasonografia, urografia dożylna, wąskopasmowe obrazowanie, wieloparametryczny rezonans magnetyczny, wodonercze - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba trzewna – Epidemiologia
Choroba trzewna (CD) to przewlekła autoimmunologiczna enteropatia wywołana spożyciem glutenu u osób genetycznie predysponowanych, z globalną seroprewalencją około 1,4% (95% CI: 1,1%-1,7%) i potwierdzoną histopatologicznie częstością 0,7% (95% CI: 0,5%-0,9%). Występuje zróżnicowanie regionalne: najniższa w Ameryce Południowej (0,4%) i Afryce (0,5%), a najwyższa w Europie i Oceanii (0,8%), z rekordową częstością 5,6% u populacji Saharawi. Choroba ujawnia się najczęściej w dwóch szczytach: u niemowląt (8-12 miesięcy) oraz w trzeciej i czwartej dekadzie życia, z przewagą zachorowań u kobiet (17,4 vs 7,8 na 100 000 osobolat). Wysokie ryzyko dotyczy krewnych pierwszego stopnia (4,5-10%), osób z cukrzycą typu 1 i autoimmunologicznymi chorobami tarczycy (5-10%). Epidemiologicznie obserwuje się wzrost zapadalności o 7,5% rocznie, co wiąże się z lepszą diagnostyką, wzrostem świadomości oraz czynnikami środowiskowymi.
autoimmunologiczna choroba tarczycy, badanie endoskopowe, badanie histopatologiczne, badanie przesiewowe, biopsja jelita cienkiego, choroba autoimmunologiczna, choroba przewlekła, choroba trzewna, cukrzyca typu 1, czynnik ryzyka, dieta bezglutenowa, gluten, jelito cienkie, krewny pierwszego stopnia, objawy żołądkowo-jelitowe, osobolat, potwierdzenie biopsyjne, predyspozycja genetyczna, protokół diagnostyczny, przeciwciało, remisja, seroprewalencja, test serologiczny, uszkodzenie błony śluzowej jelita cienkiego, zespół Downa, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Wyprysk potowy (świerzb potowy) – Diagnostyka i diagnoza
Wyprysk potowy (miliaria) to dermatoza wynikająca z zablokowania gruczołów potowych i przewodów wyprowadzających pot, prowadząca do cofania się potu do naskórka lub skóry właściwej. Klinicznie manifestuje się jako małe, czerwone grudki o średnicy 2-4 mm, lokalizujące się w obszarach narażonych na pocenie, często z towarzyszącym świądem i uczuciem kłucia. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym i wywiadzie, uwzględniającym ekspozycję na wysoką temperaturę i wilgotność, noszenie obcisłej odzieży oraz nadmierne pocenie. W przypadkach trudnych do rozpoznania lub podejrzenia powikłań stosuje się dodatkowe metody, takie jak dermoskopia (obserwacja białych globuli otoczonych ciemniejszymi obwódkami), biopsja skóry z oceną histopatologiczną (miliaria crystallina – pęcherzyki w warstwie rogowej naskórka, miliaria rubra – spongioza i pęcherzyki spongiotyczne), badanie Tzancka, HR-OCT oraz posiewy w przypadku podejrzenia infekcji bakteryjnej.
badanie histopatologiczne, biopsja skóry, dermatolog, dermoskop, dermoskopia, gruczoł potowy, infekcja grzybicza, lampa Wooda, miliaria, miliaria crystallina, miliaria rubra, obraz histopatologiczny, opryszczka zwykła, optyczna tomografia koherencyjna, reakcja polekowa, spongioza, świerzb potowy, trądzik, wyprysk kontaktowy, wyprysk potowy, zakażenie bakteryjne, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon substancji czynnych
Nadroparyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania nad nadroparyną wapniową, substancją czynną leków Fraxiparine i Fraxiparine Multi, wykazały brak istotnych działań niepożądanych na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy, nerwowy oraz wydalniczy przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Ocena toksyczności przewlekłej w modelach zwierzęcych nie ujawniła istotnych efektów toksycznych, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) potwierdziły brak potencjału mutagennego. Długotrwałe badania kancerogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów ani zmian przedrakowych, co wskazuje na brak działania rakotwórczego nadroparyny wapniowej.
aberracja chromosomowa, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, Fraxiparine, genotoksyczność, kancerogeneza, Nadroparinum calcicum, nadroparyna wapniowa, nowotwór, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, rozwój płodowy, rozwój potomstwa, rozwój zarodkowy, test Amesa, toksyczność przewlekła, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, układ wydalniczy, uszkodzenie DNA, wada rozwojowa, wpływ na rozród, zmiana przedrakowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cholestil 400 mg
Przedkliniczne badania hymekromonu, substancji czynnej preparatu Cholestil 400 mg, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, obejmujące ocenę parametrów biochemicznych, hematologicznych oraz histopatologicznych narządów, nie wykazały patologii ani toksyczności narządowej w dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani zdolności do wywoływania aberracji chromosomowych, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania leku.
aberracja chromosomowa, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, Cholestil, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hymekromon, mutacja genowa, nowotwór, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, płodność, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój postnatalny, rozwój potomstwa, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki podeszwowe – Diagnostyka i diagnoza
Brodawki podeszwowe (verruca plantaris) to zmiany skórne wywołane zakażeniem HPV, głównie typami 1, 2, 4, 27 i 57, lokalizujące się na podeszwowej części stopy. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym, gdzie kluczowe są cechy takie jak obecność czarnych kropek (zakrzepnięte naczynia krwionośne), przerwanie linii dermatoglifów oraz ból przy bocznym ucisku zmiany. Test uciskowy i dermatoskopia wspomagają różnicowanie brodawek od odcisków i modzeli. W przypadkach wątpliwych stosuje się przycięcie warstwy rogowej, biopsję, badania molekularne (PCR, hybrydyzacja Southern blot) lub ultrasonografię w celu oceny głębokości zmiany. Diagnostyka różnicowa obejmuje odciski, modzele, czarną piętę, porokeratozę, torbiele włączeniowe oraz czerniaka, co wymaga szczególnej uwagi przy zmianach atypowych lub szybko rosnących.
5-fluorouracyl, akantoza, azotan srebra, badanie histopatologiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja, brodawka podeszwowa, ciekły azot, czerniak, dermatoskop, dysfagia, hiperplazja naskórka, HPV, hybrydyzacja Southern blot, immunoterapia, krioterapia, kwas salicylowy, leczenie chirurgiczne, modzel, papillomatoza, PCR, porokeratoza, reakcja łańcuchowa polimerazy, środek keratolityczny, terapia laserowa, test uciskowy, verruca plantaris, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Buscopan forte 20 mg
Hioscyny butylobromek, substancja czynna Buscopan Forte, wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z LD50 po podaniu doustnym wynoszącym 1000-3000 mg/kg u myszy, 1040-3300 mg/kg u szczurów oraz 600 mg/kg u psów, natomiast po podaniu dożylnym LD50 jest znacznie niższe: 10-23 mg/kg u myszy i 18 mg/kg u szczurów. Objawy toksyczności obejmują ataksję, obniżone napięcie mięśni, drżenia, drgawki, a u psów także mydriasis, suchość błon śluzowych i tachykardię. W badaniach przewlekłych NOAEL ustalono na poziomie 500 mg/kg (4 tygodnie, szczury, doustnie) oraz 30 mg/kg (39 tygodni, psy, doustnie). Dawki powyżej tych wartości powodowały hamowanie czynności przewodu pokarmowego, zaparcia oraz zgony. W badaniach dożylnych i domięśniowych obserwowano objawy toksyczne zależne od dawki, w tym drgawki i śmiertelność przy dawkach ≥9 mg/kg dożylnie oraz uszkodzenia mięśni przy dawkach domięśniowych ≥10 mg/kg.
aberracja chromosomalna, ataksja, badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczno-chemiczne, drgawka, działanie teratogenne, hioscyna butylobromek, hipotonia mięśniowa, martwica, mydriasis, nabłonek łożyska, NOAEL, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ślinotok, suchość błon śluzowych, tachykardia, test Amesa, test mikrojądrowy szpiku kostnego, toksyczność ostra, zaparcie, zatrzymanie oddechu - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zapalna jelit – Diagnostyka i diagnoza
Nieswoiste choroby zapalne jelit (IBD), obejmujące chorobę Leśniowskiego-Crohna (CD) oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC), stanowią wyzwanie diagnostyczne ze względu na brak pojedynczego testu potwierdzającego rozpoznanie. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, laboratoryjnej (morfologia, CRP, OB, albuminy, markery niedoborów żywieniowych), badaniach kału (kalprotektyna, laktoferyna, krew utajona, wykluczenie patogenów), endoskopii (kolonoskopia z ileoskopią, sigmoidoskopia, gastroskopia, endoskopia kapsułkowa, enteroskopia, chromoendoskopia) oraz histopatologii biopsji z wielu segmentów przewodu pokarmowego. Charakterystyczne cechy różnicujące CD i UC obejmują lokalizację, charakter zmian (skip lesions vs. ciągłe), głębokość zapalenia (transmuralne vs. błona śluzowa i podśluzowa), obraz endoskopowy i histologiczny (ziarniniaki nieserowaciejące w CD, ropnie krypt w UC) oraz powikłania. Badania obrazowe (TK, MR, USG) uzupełniają diagnostykę, szczególnie w ocenie jelita cienkiego i powikłań. Markery serologiczne (pANCA, ASCA) mają ograniczone zastosowanie i nie są zalecane rutynowo.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, białko C-reaktywne, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, chromoendoskopia, endoskopia kapsułkowa, enterografia MR, enterografia TK, enteroskopia, gastroskopia, kalprotektyna kałowa, kolonoskopia, krwawienie z odbytu, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoferyna kałowa, mikrobiota jelitowa, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, morfologia krwi, niedokrwienne zapalenie jelita, nieswoista choroba zapalna jelit, nowotwór jelita grubego, odczyn Biernackiego, przeciwciała ASCA, przeciwciała pANCA, przetoka okołoodbytnicza, przewlekła biegunka, rezonans magnetyczny, ropień krypty, sigmoidoskopia, toksyczne rozdęcie okrężnicy, tomografia komputerowa, ultrasonografia jelitowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wskaźnik zapalny, zapalenie żołądka i jelit, zespół jelita drażliwego, ziarniniak nieserowaciejący - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniak – Diagnostyka i diagnoza
Naczyniak niemowlęcy to najczęstszy łagodny nowotwór okresu niemowlęcego, wynikający z proliferacji komórek śródbłonka naczyniowego, charakteryzujący się szybkim wzrostem w pierwszych 6-9 miesiącach życia (faza proliferacji) i powolną inwolucją. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, uwzględniającym wiek wystąpienia (90% do 6 miesiąca życia), charakterystyczny kolor (różowy do czerwonego dla naczyniaków powierzchownych, niebieskawy dla głębokich) oraz lokalizację (60% głowa i szyja). Wskazane jest wykonanie badań obrazowych, takich jak USG z Dopplerem (czułość do 97% dla naczyniaków wątroby), MRI (czułość 92-100%, swoistość 85,7-99,4%) oraz CT z kontrastem, zwłaszcza w przypadku głębokich lub segmentalnych zmian, podejrzenia powikłań lub różnicowania z innymi guzami. Biopsja i badanie immunohistochemiczne z markerem GLUT-1 są zarezerwowane dla wątpliwych przypadków diagnostycznych, gdyż GLUT-1 jest specyficzny dla naczyniaków niemowlęcych.
angiosarcoma, badanie dopplerowskie, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie kliniczne, badanie obrazowe, faza inwolucji, faza proliferacji, malformacja naczyniowa, naczyniak, naczyniak naczyniówki oka, naczyniak niemowlęcy, naczyniak powierzchowny, naczyniak wątroby, niedoczynność tarczycy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia, tomografia komputerowa, ultrasonografia, ultrasonografia kontrastowa, zaburzenia krzepnięcia, zespół PHACE - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Diagnostyka i diagnoza
Rak zapalny piersi (IBC) to rzadki (1-5% przypadków) i agresywny nowotwór piersi, klasyfikowany jako T4d w systemie TNM, charakteryzujący się szybkim początkiem objawów (rumień, obrzęk, „skórka pomarańczy”) trwających do 6 miesięcy i zajęciem co najmniej 1/3 powierzchni piersi. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, obrazowym (mammografia o czułości ~68%, USG, MRI z czułością do 98-100%) oraz biopsji (gruboigłowa, skóry, węzłów chłonnych). Typowe cechy histopatologiczne to zatory nowotworowe w naczyniach limfatycznych skóry, choć ich brak nie wyklucza rozpoznania. IBC jest zwykle diagnozowany w stadium co najmniej III (IIIB, IIIC lub IV), z około 33% pacjentek mających przerzuty odległe przy rozpoznaniu. Kompleksowa ocena zaawansowania obejmuje badania laboratoryjne, CT, scyntygrafię kości i PET/CT.
antracykliny, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, biopsja gruboigłowa, biopsja skóry, biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia neoadjuwantowa, docetaksel, hormonoterapia, inhibitory aromatazy, klasyfikacja AJCC, klasyfikacja TNM, leczenie chirurgiczne, limfadenektomia, lumpektomia, mammografia, mastektomia, morfologia krwi, obrzęk, paklitaksel, PET-CT, potrójnie ujemny rak piersi, radioterapia, rak inwazyjny, rak zapalny piersi, receptory hormonalne, rezonans magnetyczny, rumień, scyntygrafia kości, skórka pomarańczowa, status HER2, taksany, tamoksyfen, terapia celowana, tomografia komputerowa, trastuzumab, ultrasonografia, zapalenie piersi, zator nowotworowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lignox 50 mg/g
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące lidokainy chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Lignox (50 mg/g, żel), wykazały, że lek charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu nerwowego, sercowo-naczyniowego ani oddechowego. Toksyczność ostra po jednorazowym podaniu doustnym była niska, a badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnych zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych. W modelach zwierzęcych zaobserwowano potencjalne działanie ototoksyczne, jednak jego znaczenie kliniczne przy miejscowym stosowaniu Lignox wymaga dalszej oceny. Kompleksowe testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowy) nie potwierdziły działania mutagennego lidokainy.
6-dimetyloanilina, aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie ototoksyczne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, lidokainy chlorowodorek, parametr biochemiczny, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z owoców boczni piłkowanej – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wyciąg z owoców boczni piłkowanej (Serenoa repens, Sabal serrulata) w dawce 320 mg, stosowany w preparacie Prostalong Max, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. Oceny farmakologiczne nie wykazały istotnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły patologicznych zmian w parametrach biochemicznych, hematologicznych ani w badaniach histopatologicznych narządów wewnętrznych zwierząt, co wskazuje na brak toksyczności przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, testy genotoksyczności, w tym mutacje genowe, aberracje chromosomowe oraz uszkodzenia DNA, nie potwierdziły potencjału genotoksycznego tej substancji.
aberracja chromosomowa, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, łagodny rozrost gruczołu krokowego, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, płodność, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, Sabal serrulata, Serenoa repens, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, właściwości kancerogenne, wyciąg z boczni piłkowanej - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy i torbiele szczęk – Patofizjologia i mechanizm
Guzy i torbiele szczęk stanowią heterogeniczną grupę zmian patologicznych, najczęściej o charakterze łagodnym, rozwijających się w kościach szczęk lub tkankach miękkich jamy ustnej i twarzy. Podział obejmuje zmiany zębopochodne (odontogenne) oraz niezębopochodne (nieodontogenne). Patogeneza torbieli przebiega w trzech etapach: inicjacji, tworzenia i powiększania, z udziałem mechanizmów osmotycznych, proliferacji komórek nabłonkowych oraz mediatorów zapalnych i resorpcyjnych, takich jak prostaglandyna-2 i interleukina-1. Torbiele korzeniowe, najczęstsze torbiele zębopochodne, powstają w wyniku przewlekłego zakażenia i aktywacji RANKL, co prowadzi do patologicznej resorpcji kości. Charakterystyczne mutacje genetyczne, m.in. w genach BRAF (w 63% ameloblastom), PTCH (torbiele zębopochodne rogowaciejące) oraz mutacje w genach ameloblastyny, KRAS, FHIT i P53, odgrywają kluczową rolę w rozwoju guzów i torbieli zębopochodnych. Molekularna dysregulacja szlaku MAPK jest istotna w patogenezie ameloblastomy, a obecność komórek macierzystych nabłonkowych wpływa na agresywność i progresję zmian, takich jak centralny włókniak zębopochodny (COF).
ameloblastoma, badanie histopatologiczne, blaszka zębowa, guzy i torbiele szczęk, komórki macierzyste, martwica miazgi, mutacja genetyczna, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak płaskonabłonkowy, rak śluzowo-naskórkowy, resorpcja korzenia, resztki nabłonkowe Malasseza, rezonans magnetyczny, śluzak zębopochodny, szlak sygnałowy kinazy, szlak sygnałowy Sonic hedgehog, teoria osmotyczna, tomografia komputerowa, torbiel korzeniowa, zmiany niezębopochodne, zmiany zębopochodne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Subinit 25 mg
Subinit, zawierający sunitynib w formie jabłczanu, dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg (odpowiednio 16,70 mg, 33,40 mg i 66,80 mg sunitynibu jabłczanu). Lek jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (w przypadku oporności lub nietolerancji), zaawansowanym lub przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC) jako terapia pierwszego rzutu oraz wysoko zróżnicowanymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) z potwierdzoną progresją choroby. Wskazania obejmują zarówno guzy nieoperacyjne, jak i przerzutowe, a decyzja o terapii powinna opierać się na potwierdzeniu histopatologicznym, ocenie zaawansowania choroby oraz odpowiednich badaniach obrazowych (TK, MRI, PET-CT).
badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, GIST, imatynib, jabłczan sunitynibu, kapsułka twarda, nieoperacyjność, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, przerzut, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel pilonidalna – Diagnostyka i diagnoza
Torbiel pilonidalna to schorzenie skóry i tkanki podskórnej lokalizujące się najczęściej w okolicy szpary międzypośladkowej przy kości ogonowej. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, gdzie poszukuje się charakterystycznych objawów takich jak obecność dołków w linii pośrodkowej, zaczerwienienie, obrzęk, bolesność, ropna wydzielina czy wyczuwalna masa podskórna. Badania obrazowe (USG, MRI, CT) są wskazane w przypadkach niepewnej diagnozy, podejrzenia ropni, przetok lub w celu planowania leczenia chirurgicznego. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. hidradenitis suppurativa, przetokę okołoodbytniczą, zapalenie mieszków włosowych, ropień okołoodbytniczy oraz choroby zapalne jelit. Wskazane jest także badanie odbytniczo-odbytowe w celu wykluczenia przetoki odbytniczej.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, biopsja skóry, choroba Leśniowskiego-Crohna, hidradenitis suppurativa, jama torbielowata, kanał przetokowy, morfologia krwi, okolica krzyżowo-ogonowa, posiew treści ropnej, procedura Cleft Lift, przetoka odbytnicza, przetoka okołoodbytnicza, pyoderma gangrenosum, reakcja typu ciała obcego, rezonans magnetyczny, ropień okołoodbytniczy, ropień pilonidalny, szpara międzypośladkowa, tkanka ziarninowa, tomografia komputerowa, torbiel dermoidalna, torbiel pilonidalna, USG przyłóżkowe, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Actair 100 IR
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego ACTAIR, zawierającego standaryzowane wyciągi alergenów roztoczy kurzu domowego (Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae) w stężeniu 100 IR, nie wykazały istotnych zagrożeń farmakologicznych ani toksycznych. Ocena funkcji fizjologicznych, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz parametrów biochemicznych, hematologicznych i histopatologicznych potwierdziła brak klinicznie istotnych efektów niepożądanych. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani kancerogennego potencjału składników leku, a badania tolerancji miejscowej podjęzykowej formy ACTAIR potwierdziły dobrą akceptowalność i brak podrażnień błony śluzowej jamy ustnej.
badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, błona śluzowa jamy ustnej, Dermatophagoides farinae, Dermatophagoides pteronyssinus, mutagenność, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, podanie podjęzykowe, podrażnienie błony śluzowej, reakcja miejscowa, roztocze kurzu domowego, tabletka podjęzykowa, test genotoksyczności, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotnego podania, tolerancja miejscowa, wyciąg alergenu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salbutamol WZF 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa salbutamolu wykazały, że dawka śmiertelna LD50 u myszy i szczurów przekracza 2000 mg/kg masy ciała, co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Długoterminowe badania onkogenności na myszach, przy dawkach do 500 mg/kg przez 18 miesięcy, nie potwierdziły działania rakotwórczego, choć sporadycznie obserwowano mięśniaki gładkich mięśni krezki jelita przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Test Amesa nie wykazał mutagenności, a badania na szczurach potwierdziły brak negatywnego wpływu na płodność i funkcje rozrodcze. Te wyniki wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa salbutamolu w kontekście toksyczności, onkogenności, mutagenności oraz wpływu na rozrodczość.
badanie genotoksyczności, badanie histopatologiczne, badanie onkogenności, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, lek sympatykomimetyczny, martwica mięśnia sercowego, mięśniak gładki krezki jelita, nagły zgon, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność ostra, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zassida 25 mg/ml
Przed rozpoczęciem terapii azacytydyną (Zassida, 25 mg/ml) konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na substancję czynną lub składniki pomocnicze, zaawansowanych nowotworów złośliwych wątroby oraz stanu karmienia piersią, które stanowią bezwzględne przeciwwskazania. Szczególną uwagę należy zwrócić na ocenę funkcji wątroby i nerek, wykluczenie zaawansowanych zmian nowotworowych w wątrobie oraz wywiad alergiczny. U kobiet w wieku rozrodczym wskazane jest wykonanie testu ciążowego i zapewnienie skutecznej antykoncepcji ze względu na potencjalne ryzyko teratogenności i cytotoksycznego działania leku.
azacytydyna, badanie histopatologiczne, diagnostyka obrazowa, działanie hepatotoksyczne, karmienie piersią, mechanizm cytotoksyczny, nadwrażliwość na azacytydynę, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność narządowa, niewydolność wielonarządowa, nowotwór złośliwy wątroby, pacjent w podeszłym wieku, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, redukcja dawki, supresja szpiku kostnego, teratogenność, trombocytopenia, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotny skórny chłoniak z komórek b – Epidemiologia
Pierwotny skórny chłoniak z komórek B (PCBCL) stanowi około 25-30% wszystkich pierwotnych chłoniaków skórnych, z częstością występowania około 3,1 przypadków na 1 000 000 osobolat według danych SEER. Choroba dotyka głównie osoby dorosłe w wieku 60-65 lat, z różnicami w zależności od podtypu: PCMZL pojawia się zwykle w 5. dekadzie życia, PCFCL około 51 lat, a PCDLBCL-LT u osób starszych (70-80 lat). PCBCL jest częstszy u mężczyzn (stosunek M/F około 1,7), z wyjątkiem PCDLBCL-LT, który dominuje u kobiet (M/F 1:3-4). Epidemiologia wykazuje także zróżnicowanie geograficzne i rasowe – PCBCL występuje najczęściej u nie-latynoskich białych (3,5/1 000 000 osobolat), a najrzadziej u osób rasy czarnej (1,5/1 000 000 osobolat). Najczęstsze podtypy to pcDLBCL (40%), PCFCL (30%) i PCMZL (25%), zróżnicowane pod względem rokowania i agresywności.
badanie histopatologiczne, badanie PET, biopsja skóry, biopsja szpiku kostnego, biopsja sztancowa, biopsja wycinająca, chłoniak skórny z komórek T, choroba układowa, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, immunosupresja, lek immunosupresyjny, limfocyt B, morfologia krwi, nawrót skórny, pierwotny skórny chłoniak rozlany z dużych komórek B, pierwotny skórny chłoniak strefy brzeżnej, pierwotny skórny chłoniak z komórek B, pierwotny skórny chłoniak z ośrodków rozmnażania, przeżycie względne, rozsiew pozaskórny, tomografia komputerowa, wskaźnik przeżycia, zajęcie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy drobne, okrągłe z desmoplastyczną stroma – Diagnostyka i diagnoza
Desmoplastic Small Round Cell Tumor (DSRCT) to rzadki, wysoce agresywny nowotwór tkanek miękkich, najczęściej występujący u młodych mężczyzn, lokalizujący się głównie w jamie brzusznej i miednicy. Charakterystyczne cechy obrazowe w tomografii komputerowej (CT) obejmują liczne masy tkankowe w jamie otrzewnej/sieci (95% przypadków) bez wyraźnego narządu pochodzenia, heterogenne wzmocnienie kontrastowe, obecność wodobrzusza oraz powiększone węzły chłonne. Diagnostyka wymaga biopsji z oceną histopatologiczną, immunohistochemiczną (ekspresja cytokeratyn KL1, AE1/AE3, EMA, wimentyny, desminy z punktową ekspresją okołojądrową oraz markerów neuralnych NSE i CD56) oraz potwierdzenia obecności translokacji t(11;22)(p13;q12) prowadzącej do genu fuzyjnego EWSR1-WT1, wykrywanej metodami FISH, RT-PCR lub NGS. Różnicowanie obejmuje mięsak Ewinga, neuroblastoma, chłoniaki i inne nowotwory drobnokomórkowe.
badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, badanie obrazowe, DSRCT, FISH, GIST, jama brzuszna, leczenie wielomodalne, marker mezenchymalny, marker nabłonkowy, mediana przeżycia całkowitego, międzybłoniak złośliwy, mięsak Ewinga, mięsak maziówkowy, mięśniakomięsak prążkowanokomórkowy, neuroblastoma, nowotwór tkanki miękkiej, PET-CT, przerzut do wątroby, przeżycie wolne od choroby, rezonans magnetyczny, RT-PCR, sekwencjonowanie nowej generacji, stopień zaawansowania, szlak sygnałowy, tomografia komputerowa, translokacja chromosomowa, ultrasonografia - Leksykon chorób i schorzeń
Dyshydroza – Diagnostyka i diagnoza
Dyshidroza, czyli wyprysk dyshidrotyczny (pompholyx), to przewlekła dermatoza charakteryzująca się występowaniem małych, głęboko osadzonych pęcherzyków wypełnionych płynem, lokalizujących się głównie na bocznych częściach palców, dłoniach i stopach. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym oraz szczegółowym wywiadzie, uwzględniającym czas pojawienia się objawów, ich nasilenie, czynniki zaostrzające i łagodzące, a także ekspozycję na alergeny i stres. W diagnostyce różnicowej istotne jest wykluczenie alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, infekcji grzybiczych (test KOH, zeskrobiny), bakteryjnych (posiew) oraz innych dermatoz pęcherzowych. Testy płatkowe są zalecane zwłaszcza przy utrzymujących się ponad 3 miesiące zmianach lub podejrzeniu alergii kontaktowej, z uwzględnieniem alergenów takich jak nikiel, kobalt czy chrom. Biopsja skóry jest rzadko konieczna, ale może być pomocna w nietypowych lub opornych przypadkach, gdzie w badaniu histopatologicznym obserwuje się spongiozę i śródnaskórkowe pęcherzyki z naciekiem limfocytarnym.
alergen, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skóry, chłoniak T-komórkowy, choroba autoimmunologiczna, choroba skóry, dermatolog, dyshydroza, grzybica stóp, infekcja grzybicza, metylotransferaza tiopurynowa, pęcherzyki śródnaskórkowe, pemfigoid pęcherzowy, pompholyx, posiew bakteryjny, poziom IgE, test KOH, test płatkowy, wywiad medyczny, zeskrobina skóry - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prospan 26 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wyciągu z liści bluszczu (Hedera helix L.) wykazały brak toksyczności ostrej po podaniu doustnym w dawce 3 g/kg masy ciała oraz podskórnym w dawce 0,5 g/kg m.c. Badania przewlekłe trwające 3 miesiące, przeprowadzone na szczurach z dawkami od 30 do 750 mg/kg m.c. dziennie, potwierdziły dobrą tolerancję preparatu. Nie zaobserwowano negatywnych zmian w zachowaniu zwierząt, funkcjonowaniu narządów wewnętrznych ani w budowie histopatologicznej tkanek, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa wyciągu przy długotrwałym stosowaniu.
badanie bezpieczeństwa, badanie histopatologiczne, efekt toksyczny, Hedera helix, hematokryt, hormon stymulujący komórki śródmiąższowe, objaw neurologiczny, parametr biochemiczny, podanie doustne, podanie podskórne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wyciąg z liści bluszczu, zaburzenie koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Furaginum US Pharmacia 50 mg
Furazydyna, substancja czynna leku Furaginum US Pharmacia (tabletki 50 mg), została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej akceptowalny profil bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne wykazały brak istotnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz układ oddechowy przy dawkach terapeutycznych. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły objawów przewlekłej toksyczności, a parametry biochemiczne, hematologiczne oraz obserwacje histopatologiczne potwierdziły bezpieczeństwo stosowania w długoterminowej terapii zakażeń układu moczowego.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, Furagina, Furaginum, furazydyna, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, test mutagenności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroksol Hasco Max 60 mg
Chlorowodorek ambroksolu wykazuje niski wskaźnik ostrej toksyczności, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku Ambroksol Hasco Max. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym ustalono wartości NOAEL: 150 mg/kg m.c./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg m.c./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg m.c./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg m.c./dobę u psów (52 tygodnie). Nie zaobserwowano toksycznego wpływu na narządy docelowe. Podanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg m.c./dobę u szczurów i do 120 mg/kg m.c./dobę u psów nie wykazało ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej, a wszelkie działania niepożądane miały charakter odwracalny.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, NOAEL, ostra toksyczność, podanie doustne, potencjał karcynogenny, rozwój okołoporodowy, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ambroksolu, toksyczność dożylna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zapalenie zatok – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekłe zapalenie zatok przynosowych (PZZP) definiuje się jako utrzymujący się przez ≥12 tygodni stan zapalny błon śluzowych zatok i jamy nosowej, charakteryzujący się co najmniej dwoma z czterech głównych objawów: ropną wydzieliną z nosa, niedrożnością nosa, bólem lub uczuciem rozpierania twarzy oraz hiposmią lub anosmią. Rozpoznanie wymaga potwierdzenia stanu zapalnego w badaniu endoskopowym lub obrazowym. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad lekarski, badanie przedmiotowe, endoskopię nosową oraz tomografię komputerową zatok (TK), która jest złotym standardem obrazowania, szczególnie przy niejasnym obrazie klinicznym, braku odpowiedzi na leczenie, podejrzeniu powikłań lub zmian nowotworowych. Endoskopia umożliwia ocenę błony śluzowej, identyfikację polipów i pobranie materiału do badań mikrobiologicznych i histopatologicznych. Rezonans magnetyczny (MRI) stosuje się w wybranych przypadkach, np. podejrzeniu grzybiczego zapalenia lub powikłań wewnątrzczaszkowych.
alergiczne grzybicze zapalenie zatok, alergiczny nieżyt nosa, anosmia, badanie histopatologiczne, ból twarzy, choroba przyzębia, CRSsNP, CRSwNP, diagnostyka alergologiczna, endoskopia nosowa, eozynofilia, grzybicze zapalenie zatok, hiposmia, kompleks ujściowo-przewodowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, niealergiczny nieżyt nosa, niedrożność nosa, nowotwór zatoki przynosowej, polip nosa, polip nosowy, posiew mikrobiologiczny, przeciwciało IgE, przerost małżowin nosowych, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, rezonans magnetyczny, ropna wydzielina z nosa, skrzywienie przegrody nosowej, test skórny punktowy, tomografia komputerowa zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (dcis) – Diagnostyka i diagnoza
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (DCIS) stanowi stadium 0 raka piersi, charakteryzując się obecnością komórek nowotworowych ograniczonych do przewodów mlekowych bez naciekania tkanek otaczających. Diagnostyka opiera się głównie na mammografii, gdzie DCIS manifestuje się jako mikrozwapnienia o rozmiarach od 2 do 300 μm, z charakterystyczną liniową lub segmentalną dystrybucją, co wskazuje na rozprzestrzenianie się choroby. Dodatkowo stosuje się USG i MRI, które cechują się wysoką czułością, szczególnie MRI z kontrastem, umożliwiające precyzyjną ocenę zakresu zmiany przedoperacyjnie. Potwierdzenie rozpoznania wymaga biopsji gruboigłowej pod kontrolą obrazowania, z oceną histopatologiczną obejmującą stopień zróżnicowania (Grade I-III), wzory architektoniczne (comedo, lity, brodawkowaty, sitowaty, mikrobrodawkowaty) oraz status receptorów hormonalnych (ER, PR), co ma kluczowe znaczenie dla dalszego leczenia.
badanie histopatologiczne, badanie mammograficzne, biopsja gruboigłowa, biopsja stereotaktyczna, inwazyjny rak piersi, mammografia, margines chirurgiczny, martwica typu comedo, mikrozwapnienia, MRI z kontrastem, radioterapia, rak wewnątrzprzewodowy in situ, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny, terapia hormonalna, test Oncotype DX, trudność w połykaniu, typ brodawkowaty, ultrasonografia piersi, zmiana przedinwazyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Buscopan 10 mg
Butylobromek hioscyny, substancja czynna leku Buscopan, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z LD50 po podaniu doustnym wynoszącym 1000-3300 mg/kg m.c. u myszy i szczurów oraz 600 mg/kg m.c. u psów, natomiast po podaniu dożylnym LD50 spada do 10-23 mg/kg m.c. u myszy i 18 mg/kg m.c. u szczurów. Objawy toksyczności obejmują ataksję, zmniejszone napięcie mięśni, drżenia i drgawki u myszy oraz mydriasis, suchość błon śluzowych i tachykardię u psów. W badaniach przewlekłych NOAEL ustalono na poziomie 500 mg/kg m.c. (4 tygodnie, szczury), 200 mg/kg m.c. (26 tygodni, szczury) oraz 30 mg/kg m.c. (39 tygodni, psy). Wyższe dawki powodowały hamowanie czynności przewodu pokarmowego, zaparcia, śmiertelność oraz objawy neurologiczne. Miejscowa tolerancja była dobra, choć przy podaniu domięśniowym dawki ≥10 mg/kg m.c. obserwowano uszkodzenia mięśni w miejscu iniekcji.
aberracja chromosomalna, ataksja, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, butylobromek hioscyny, dawka śmiertelna 50, drgawki, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hipotonia mięśniowa, kserostomia, mutacja genowa, mutagenność, mydriasis, nabłonek łożyska, ognisko martwicze, podanie domięśniowe, podanie dożylne, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, poziom dawkowania bez obserwowanego działania niepożądanego, szpik kostny, tachykardia, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, zaparcie, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – MENSIL MAX 50 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne syldenafilu, substancji czynnej leku MENSIL MAX (50 mg tabletki do rozgryzania i żucia), wykazały brak istotnych działań niepożądanych w dawkach terapeutycznych. Ocena farmakologiczna bezpieczeństwa nie wykazała negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły efektów toksycznych w parametrach biochemicznych, hematologicznych i histopatologicznych. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym test Amesa i test aberracji chromosomowych, nie potwierdziły potencjału mutagennego syldenafilu.
aberracje chromosomowe, badanie histopatologiczne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, syldenafil, tabletki do rozgryzania i żucia, teratogenność, test Amesa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Agastin 20 mg 20 mg
Agastin 20 mg, zawierający omeprazol w postaci kapsułek dojelitowych, jest wskazany w leczeniu szerokiego spektrum schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego, takich jak owrzodzenie dwunastnicy i żołądka, refluksowe zapalenie przełyku (GERD), zespół Zollingera-Ellisona oraz w eradykacji Helicobacter pylori w skojarzeniu z antybiotykami. U dorosłych stosuje się go zarówno w terapii aktywnej choroby wrzodowej, jak i profilaktyce nawrotów, a także w zapobieganiu i leczeniu owrzodzeń związanych z NLPZ. W populacji pediatrycznej Agastin jest dopuszczony do stosowania u dzieci powyżej 1 roku życia i masie ciała ≥ 10 kg w leczeniu refluksowego zapalenia przełyku oraz objawowej choroby refluksowej, a u dzieci powyżej 4 lat w terapii eradykacyjnej H. pylori. Każda kapsułka zawiera od 102 do 116 mg sacharozy, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą lub na diecie niskocukrowej.
badanie endoskopowe, badanie histopatologiczne, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, endoskopia, eradykacja Helicobacter pylori, GERD, guz neuroendokrynny, kapsułka dojelitowa, mikrogranulki, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, owrzodzenie związane z NLPZ, pH-metria, refluksowe zapalenie przełyku, sacharoza, terapia eradykacyjna, test ureazowy, zakażenie Helicobacter pylori, zespół Zollingera-Ellisona, zgaga - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biosteron 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dehydroepiandrosteronu (DHEA), substancji czynnej preparatu Biosteron, wykazały brak istotnych zagrożeń farmakologicznych dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym, obejmujące analizę parametrów biochemicznych, funkcji narządów oraz badania histopatologiczne, nie wykazały klinicznie istotnych efektów toksycznych. Dodatkowo, badania genotoksyczności (testy mutacji genowych in vitro, aberracji chromosomowych oraz mikrojądrowe in vivo) potwierdziły brak potencjału uszkodzeń materiału genetycznego. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego związanego ze stosowaniem DHEA.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie histopatologiczne, badanie toksyczności, bezpieczeństwo onkologiczne, dehydroepiandrosteron, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, model zwierzęcy, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne krwi, rozwój płodu, rozwój postnatalny, substancja czynna, test genotoksyczności, test mikrojądrowy, układ sercowo-naczyniowy, zmiana nowotworowa