zeskrobina skóry
Zeskrobina skóry to podstawowa, mało inwazyjna procedura diagnostyczna stosowana w dermatologii, polegająca na pobraniu wierzchniej warstwy skóry lub zmian skórnych w celu dalszego badania mikroskopowego. Technika ta umożliwia identyfikację patogenów grzybiczych, bakteryjnych, wirusowych oraz ocenę zmian komórkowych.
Procedura wykonywana jest najczęściej przy pomocy skalpela, łyżeczki dermatologicznej lub szkiełka mikroskopowego, którym delikatnie zeskrobuje się powierzchnię zmiany. Pobrany materiał poddawany jest różnym rodzajom badań w zależności od podejrzewanej patologii – może to być badanie mikologiczne, cytologiczne, czy ocena pod kątem obecności pasożytów.
Zeskrobina znajduje zastosowanie w diagnostyce różnorodnych schorzeń dermatologicznych, w tym grzybic skóry, świerzbu, łuszczycy, liszaja płaskiego, brodawek wirusowych oraz niektórych zmian nowotworowych. Zaletami metody są niski koszt, szybkość wykonania oraz minimalna inwazyjność przy jednoczesnej wysokiej wartości diagnostycznej w przypadku wielu dermatoz.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dyshydroza – Diagnostyka i diagnoza
Dyshidroza, czyli wyprysk dyshidrotyczny (pompholyx), to przewlekła dermatoza charakteryzująca się występowaniem małych, głęboko osadzonych pęcherzyków wypełnionych płynem, lokalizujących się głównie na bocznych częściach palców, dłoniach i stopach. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym oraz szczegółowym wywiadzie, uwzględniającym czas pojawienia się objawów, ich nasilenie, czynniki zaostrzające i łagodzące, a także ekspozycję na alergeny i stres. W diagnostyce różnicowej istotne jest wykluczenie alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, infekcji grzybiczych (test KOH, zeskrobiny), bakteryjnych (posiew) oraz innych dermatoz pęcherzowych. Testy płatkowe są zalecane zwłaszcza przy utrzymujących się ponad 3 miesiące zmianach lub podejrzeniu alergii kontaktowej, z uwzględnieniem alergenów takich jak nikiel, kobalt czy chrom. Biopsja skóry jest rzadko konieczna, ale może być pomocna w nietypowych lub opornych przypadkach, gdzie w badaniu histopatologicznym obserwuje się spongiozę i śródnaskórkowe pęcherzyki z naciekiem limfocytarnym.
alergen, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skóry, chłoniak T-komórkowy, choroba autoimmunologiczna, choroba skóry, dermatolog, dyshydroza, grzybica stóp, infekcja grzybicza, metylotransferaza tiopurynowa, pęcherzyki śródnaskórkowe, pemfigoid pęcherzowy, pompholyx, posiew bakteryjny, poziom IgE, test KOH, test płatkowy, wywiad medyczny, zeskrobina skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica stóp – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Grzybica stóp (tinea pedis) to powszechna infekcja dermatofitowa skóry stóp, szczególnie przestrzeni międzypalcowych, wywołana przez grzyby żywiące się keratyną. Czynniki ryzyka obejmują noszenie nieprzepuszczalnego obuwia, nadmierną potliwość, uszkodzenia skóry oraz osłabienie odporności. Objawy kliniczne to świąd, pieczenie, łuszczenie się skóry, zaczerwienienie, pęcherze oraz nieprzyjemny zapach. Nieleczona infekcja może rozszerzać się na paznokcie, dłonie i pachwiny, a także prowadzić do wtórnych infekcji bakteryjnych. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i, w razie wątpliwości, badaniu mikroskopowym lub hodowli. Leczenie miejscowe obejmuje stosowanie azoli (np. klotrimazol, mikonazol), allilamin (terbinafina, naftifina) oraz innych preparatów (cyklopiroks, tolnaftat) przez 1-6 tygodni, z kontynuacją terapii 1-2 tygodnie po ustąpieniu objawów. W cięższych przypadkach stosuje się doustne leki przeciwgrzybicze, takie jak terbinafina, itrakonazol czy flukonazol, przez 2-6 miesięcy, z monitorowaniem funkcji wątroby.
allilaminy, azole, cellulitis, dermatofity, flukonazol, grzybica pachwin, grzybica paznokci, hiperpigmentacja, itrakonazol, klotrimazol, kwas salicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lichenifikacja, mikonazol, neuropatia, onychomykoza, preparat keratolityczny, roztwór Whitfielda, Scytalidium, stan zapalny skóry, stopa atlety, terbinafina, tinea pedis, wtórna infekcja bakteryjna, zapalenie tkanki łącznej, zeskrobina skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica pachwinowa – Epidemiologia
Grzybica pachwinowa (tinea cruris) jest powszechną dermatofitozą obejmującą okolice pachwin, genitaliów, krocza i okolic okołoodbytniczych, wywoływaną głównie przez Trichophyton rubrum (77,6%) oraz T. tonsurans (14,5%). Choroba dotyka około 20-25% populacji światowej, z przewagą u mężczyzn w stosunku 3:1, szczególnie u nastolatków i dorosłych. Występuje częściej w klimatach gorących i wilgotnych oraz u osób z czynnikami ryzyka, takimi jak nadmierna potliwość, cukrzyca, osłabiony układ odpornościowy, czy kontakt ze zwierzętami zakażonymi dermatofitami. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz mikologicznym zeskrobin skóry z użyciem testu KOH, co pozwala na potwierdzenie obecności grzybów i różnicowanie z innymi dermatozami. W USA w latach 2019-2023 odnotowano 2026 przypadków, co podkreśla znaczenie epidemiologiczne tej infekcji.
badanie mikologiczne, dermatofit, dermatofitoza, grzybica pachwinowa, grzybica skóry, grzybica stóp, infekcja dermatofitowa, infekcja grzybicza, keratyna, samozakażenie, świąd sportowca, test KOH, tinea pedis, Trichophyton indotineae, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, Trichophyton tonsurans, układ odpornościowy, wodorotlenek potasu, wysypka łuszcząca, wysypka skórna, zeskrobina skóry, zmiana skórna