N-demetyloklobazam
N-demetyloklobazam, znany również jako norklobazam, jest głównym aktywnym metabolitem klobazamu, leku przeciwpadaczkowego z grupy benzodiazepin. Powstaje w wyniku procesu demetylacji klobazamu w wątrobie, głównie przy udziale enzymu CYP2C19.
Ten metabolit charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania niż związek macierzysty (od 36 do 72 godzin), co przyczynia się do przedłużonego działania terapeutycznego klobazamu. N-demetyloklobazam wykazuje podobne właściwości farmakologiczne do klobazamu, działając jako pozytywny allosteryczny modulator receptora GABA-A, co prowadzi do zwiększenia hamującego działania neuroprzekaźnika GABA w ośrodkowym układzie nerwowym.
W praktyce klinicznej monitorowanie stężenia N-demetyloklobazamu we krwi może być istotne przy długotrwałej terapii klobazamem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na aktywność CYP2C19. Znaczące różnice w metabolizmie klobazamu do N-demetyloklobazamu obserwuje się u osób z polimorfizmami genu CYP2C19, co może wpływać na skuteczność leczenia i ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Frisium 10 10 mg
Badania przedkliniczne klobazamu (Frisium 10) wykazały dawkozależne efekty toksyczności przewlekłej u szczurów (12-1000 mg/kg/dobę), psów (2,5-80 mg/kg/dobę) i małp (2,5-20 mg/kg/dobę). U szczurów przy najwyższej dawce zaobserwowano zmniejszenie aktywności spontanicznej, przyrostu masy ciała, zahamowanie ośrodka oddechowego oraz hipotermię. U psów i małp początkowo występowały objawy neurologiczne (uspokojenie, senność, ataksja, drżenia), które z czasem ustępowały. Klobazam nie wykazał działania genotoksycznego ani mutagennego. W badaniach rakotwórczości u szczurów dawka 100 mg/kg/dobę spowodowała istotny wzrost liczby gruczolaków komórek pęcherzykowych tarczycy, co wiąże się z aktywacją tarczycy typową dla benzodiazepin, jednak zmiany te nie wystąpiły u innych gatunków.
aktywacja tarczycy, ataksja, badanie reprodukcyjne, benzodiazepina, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak komórek pęcherzykowych tarczycy, hipotermia, klobazam, laktacja, N-demetyloklobazam, NOAEL, organogeneza, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, reprodukcja, śmiertelność zarodków, talidomid, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, wady rozwojowe płodu, zaburzenia płodności, zahamowanie ośrodka oddechowego - Leksykon substancji czynnych
Klobazam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej klobazamu wykazały dawkozależne efekty u różnych gatunków zwierząt. U szczurów dawki 12-1000 mg/kg mc./dobę powodowały zmniejszenie aktywności spontanicznej, a przy najwyższej dawce obserwowano zahamowanie ośrodka oddechowego, hipotermię i spowolnienie przyrostu masy ciała. U psów (2,5-80 mg/kg mc./dobę) i małp (2,5-20 mg/kg mc./dobę) odnotowano początkowe objawy neurologiczne, takie jak senność i ataksja, które ustępowały z czasem, wskazując na rozwój tolerancji. Klobazam nie wykazał działania genotoksycznego ani mutagennego. W badaniach rakotwórczości u szczurów przy dawce 100 mg/kg mc. stwierdzono wzrost liczby gruczolaków komórek pęcherzykowych tarczycy, co jest efektem specyficznym dla tego gatunku i związanym z aktywacją tarczycy przez benzodiazepiny.
aktywacja tarczycy, ataksja, benzodiazepina, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, gruczolak komórek pęcherzykowych tarczycy, hipotermia, klobazam, N-demetyloklobazam, organogeneza, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, tolerancja lekowa, wada rozwojowa płodu - Leksykon substancji czynnych
Klobazam – Interakcje
Klobazam wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii padaczki i leczeniu zaburzeń psychicznych. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania klobazamu z opioidami ze względu na wysokie ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Współpodawanie z lekami przeciwdrgawkowymi, takimi jak karbamazepina, fenytoina czy kwas walproinowy, wymaga monitorowania stężeń leków i dostosowania dawek, gdyż może dochodzić do zwiększenia metabolizmu klobazamu lub wzrostu stężenia tych leków w osoczu. Inhibitory CYP2C19 (np. flukonazol, fluwoksamina, tiklopidyna, omeprazol) oraz stiripentol znacząco podwyższają stężenia klobazamu i jego aktywnego metabolitu N-demetyloklobazamu, co wymaga korekty dawkowania. Interakcje z kannabidiolem prowadzą do 3-4-krotnego wzrostu stężenia N-demetyloklobazamu i nasilają sedację, co również wymaga uwagi klinicznej i ewentualnej redukcji dawki klobazamu.
benzodiazepiny, dekstometorfan, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, euforia, fenytoina, flukonazol, fluwoksamina, inhibitor CYP2C19, interakcje farmakokinetyczne, kannabidiol, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwlękowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpsychotyczne, leki zwiotczające mięśnie, monitorowanie EEG, N-demetyloklobazam, nebiwolol, omeprazol, opioidowe leki przeciwbólowe, paroksetyna, pimozyd, podtlenek azotu, śpiączka, stiripentol, tiklopidyna, uzależnienie psychiczne, zaburzenia psychomotoryczne, zatrucie lekami, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Frisium 10 10 mg
Klobazam, substancja czynna leku Frisium 10, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwlękowymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwdrgawkowymi, przeciwhistaminowymi, nasennymi, opioidami oraz środkami znieczulającymi. Interakcje z opioidami niosą bardzo wysokie ryzyko nadmiernej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet śmierci, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub stosowanie najniższych skutecznych dawek przez krótki czas. W terapii padaczki konieczne jest monitorowanie stężeń leków przeciwdrgawkowych (kwas walproinowy, fenytoina) oraz dostosowanie dawki klobazamu, zwłaszcza przy włączaniu stiripentolu, który hamuje CYP3A4 i CYP2C19, zwiększając stężenia klobazamu i jego aktywnego metabolitu N-demetyloklobazamu. Spożycie alkoholu podczas terapii klobazamem zwiększa biodostępność leku o około 50%, co potęguje ryzyko sedacji, zaburzeń koordynacji i depresji oddechowej, dlatego jest bezwzględnie przeciwwskazane.
beta-adrenolityk, dekstometorfan, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie anksjolityczne, enzymy CYP, fenytoina, flukonazol, fluwoksamina, inhibitor enzymatyczny, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczna, kannabidiol, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy sedatywny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, monitorowanie EEG, N-demetyloklobazam, nadmierne uspokojenie, nebiwolol, omeprazol, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pamięć krótkotrwała, paroksetyna, pimozyd, podtlenek azotu, śpiączka, środek znieczulający, SSRI, stężenie leku we krwi, stiripentol, tiklopidyna, uzależnienie psychiczne, zaburzenia koordynacji, zaburzenia poznawcze, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Frisium 10
Klobazam (Frisium 10) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych, amnezja następcza, uzależnienie fizyczne i psychiczne oraz zespół odstawienia. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie klobazamu z alkoholem oraz opioidami, co może prowadzić do depresji oddechowej, śpiączki, a nawet śmierci. Zaleca się stosowanie najmniejszych skutecznych dawek i ograniczenie czasu terapii, a także systematyczne monitorowanie pacjentów pod kątem objawów nadmiernego uspokojenia i depresji oddechowej. U pacjentów z niewydolnością oddechową, miastenią oraz zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest dostosowanie dawki lub całkowite unikanie leku. W podeszłym wieku wskazane jest stosowanie zredukowanych dawek ze względu na zwiększone ryzyko senności, zawrotów głowy i osłabienia mięśni, co może prowadzić do upadków.
amnezja następcza, ataksja, ataksja móżdżkowa, ataksja rdzeniowa, benzodiazepina, delirium, depersonalizacja, depresja, depresja oddechowa, działanie przeciwdrgawkowe, izoenzym CYP2C19, kannabidiol, klobazam, lek przeciwpadaczkowy, miastenia, N-demetyloklobazam, nadmierne uspokojenie, napad drgawkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, osłabienie mięśni, śpiączka, stan lękowy, toksyczna martwica naskórka, tolerancja lekowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie osobowości, zaburzenie snu, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko odbicia