organogeneza
Organogeneza to kluczowy etap rozwoju prenatalnego, następujący po gastrulacji, podczas którego z trzech listków zarodkowych (ektodermy, mezodermy i endodermy) formują się zawiązki wszystkich narządów wewnętrznych. U człowieka proces ten rozpoczyna się około 3. tygodnia życia płodowego i trwa zasadniczo do końca 8. tygodnia, choć rozwój i dojrzewanie narządów kontynuowane są przez cały okres płodowy.
W przebiegu organogenezy z ektodermy powstają: układ nerwowy, naskórek, przysadka mózgowa, siatkówka i soczewka oka. Z mezodermy różnicują się: układ mięśniowy, układ kostno-szkieletowy, układ krwionośny, gonady, nerki i kora nadnerczy. Natomiast z endodermy rozwijają się: nabłonek przewodu pokarmowego, wątroba, trzustka, płuca i pęcherz moczowy.
Zaburzenia procesu organogenezy mogą prowadzić do wad wrodzonych, których częstotliwość występowania wynosi około 2-3% żywych urodzeń. Czynniki teratogenne działające w tym okresie, takie jak niektóre leki (np. kwas retinowy, talidomid), infekcje (np. różyczka), alkohol czy promieniowanie jonizujące, mogą powodować poważne malformacje narządów wewnętrznych. Z tego powodu pierwszy trymestr ciąży uznawany jest za okres najwyższej wrażliwości na teratogeny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Procto-Glyvenol (50 mg + 20 mg)/g
Procto-Glyvenol w postaci kremu doodbytniczego zawiera trybenozyd (50 mg/g) oraz lidokainy chlorowodorek (20 mg/g) i wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w ciąży i okresie laktacji. Brak jest kontrolowanych badań klinicznych oceniających bezpieczeństwo tych substancji u kobiet ciężarnych, co skutkuje przeciwwskazaniem do stosowania leku w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na ryzyko dla organogenezy płodu. Od drugiego trymestru (po 4. miesiącu ciąży) możliwe jest stosowanie Procto-Glyvenolu, jednak wyłącznie w zalecanych dawkach, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych u matki i płodu. Podobne zalecenia dotyczą kobiet karmiących piersią, gdzie brak danych o wpływie na dziecko wymaga ostrożności i ścisłego przestrzegania dawkowania, aby ograniczyć przenikanie substancji czynnych do mleka matki.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dexketoprofen Adamed 50 mg
Deksleketoprofen (50 mg/2 ml) z grupy NLPZ, stosowany w postaci roztworu do wstrzykiwań/infuzji, wykazuje mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i rozwój płodu. Dane farmakoepidemiologiczne wskazują na wzrost ryzyka poronienia oraz wad rozwojowych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%), szczególnie przy dłuższym czasie terapii i wyższych dawkach. W okresie organogenezy u zwierząt obserwowano zwiększoną częstość wad wrodzonych, choć specyficzne badania na deksleketoprofenie nie wykazały toksyczności reprodukcyjnej. Po 20. tygodniu ciąży stosowanie leku może prowadzić do małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego, które ustępują po odstawieniu leku. W I i II trymestrze stosowanie jest dopuszczalne tylko w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy minimalnej dawce i krótkim czasie terapii, z zaleceniem monitorowania po 20. tygodniu ciąży.
antyagregacja płytek krwi, deksketoprofen, działanie antyagregacyjne, hamowanie czynności skurczowej macicy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, prostaglandyna, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie budowy układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie czynności nerek płodu, zamknięcie przewodu tętniczego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dimethyl fumarate Teva 240 mg
Przedkliniczne badania fumaranu dimetylu nie wykazały potencjału genotoksycznego, co potwierdzają ujemne wyniki testu Amesa, badań aberracji chromosomalnych oraz testu mikrojąderkowego in vivo. W dwuletnich badaniach rakotwórczych na myszach i szczurach zaobserwowano zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek przy dawkach od 75 mg/kg mc./dobę u myszy oraz 100 mg/kg mc./dobę u szczurów, co odpowiada ekspozycji zbliżonej lub dwukrotnie wyższej niż zalecana dawka u ludzi (AUC). Dodatkowo u myszy i szczurów stwierdzono zmiany w przedżołądku, jednak ich znaczenie kliniczne jest ograniczone ze względu na brak anatomicznego odpowiednika tego narządu u ludzi. W badaniach toksykologicznych na różnych gatunkach zwierząt obserwowano zmiany w nerkach, takie jak regeneracja nabłonka kanalików nerkowych oraz rozrost kanalików, przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane dawki u ludzi. W nerkach małp dawki 2-6-krotnie wyższe niż u ludzi powodowały martwicę komórek i włóknienie śródmiąższowe, jednak znaczenie tych obserwacji dla pacjentów pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, brodawczak płaskonabłonkowy, densytometria kości, działanie neurobehawioralne, działanie niepożądane, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, genotoksyczność, gęstość kości, gruczolak jąder z komórek Leydiga, hiperkeratoza, hiperplazja, martwica pojedynczych komórek, opóźnienie kostnienia, organogeneza, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przedżołądek, rak komórek kanalikowych nerek, regeneracja nabłonka kanalików nerkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozrost komórek płaskonabłonkowych, stan zapalny, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczne działanie na matkę, toksyczność u młodych zwierząt, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego - Leksykon substancji czynnych
Mebendazol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Mebendazol, substancja czynna preparatu Vermox, wykazuje potencjalne działanie embriotoksyczne i teratogenne, co potwierdzają badania przedkliniczne na zwierzętach laboratoryjnych. Z tego względu lek nie jest zalecany u kobiet ciężarnych, zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży, kiedy zachodzi organogeneza i ryzyko teratogenności jest największe. W przypadku konieczności leczenia zakażeń pasożytniczych u kobiet ciężarnych, lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, rozważyć alternatywne terapie o lepszym profilu bezpieczeństwa oraz stosować najmniejszą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas, monitorując jednocześnie stan pacjentki i płodu. Ponadto, ze względu na ograniczone dane dotyczące przenikania mebendazolu do mleka kobiecego, zaleca się ostrożność podczas stosowania leku u kobiet karmiących piersią, a w niektórych przypadkach rozważenie przerwania karmienia lub odroczenia terapii.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Viatris 20 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, małpy, króliki). Główne efekty toksyczne dotyczyły układu pokarmowego (jelito jako narząd docelowy u szczurów i małp, toksyczność ograniczająca dawkę), krwiotwórczego (zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego, bardziej nasilone u szczurów) oraz limfatycznego (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych u szczurów). Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu leczenia. Dodatkowo, u małp obserwowano zwiększoną mineralizację śródmiąższową nerek bez klinicznie istotnych zaburzeń funkcji nerek. W zakresie hemostazy dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, a u małp po pojedynczej dawce odnotowano krwotok skórny, jednak nie stwierdzono samoistnych krwotoków przy wielokrotnym podawaniu. Badania kardiotoksyczności wykazały potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QT in vitro, lecz badania in vivo na małpach nie potwierdziły tych zmian.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, czas krwawienia, dazatynib, działanie klastogenne, elektrokardiografia, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, mutagenność, odstęp QT, organogeneza, rak płaskonabłonkowy, rakotwórczość, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, układ limfatyczny, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon substancji czynnych
Alteplaza – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności alteplazy, substancji czynnej Actilyse, przeprowadzone na szczurach i małpach marmoset wykazały brak nieoczekiwanych działań niepożądanych, potwierdzając akceptowalny profil bezpieczeństwa. Testy mutagenności nie wykazały potencjału mutagennego, co eliminuje ryzyko kancerogenne związane z terapią. W kontekście bezpieczeństwa reprodukcyjnego alteplaza nie wykazywała działania teratogennego przy dawkach terapeutycznych podawanych dożylnie w okresie organogenezy. Jednakże, w badaniach na królikach zaobserwowano embriotoksyczność przy dawkach przekraczających 3 mg/kg/dobę, znacznie wyższych niż stosowane klinicznie. Badania na szczurach potwierdziły brak negatywnego wpływu na rozwój okołoporodowy i poporodowy przy dawkach do 10 mg/kg/dobę.
aktywność biologiczna, aktywność specyficzna, alteplaza, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, komórki jajowe chomika chińskiego, organogeneza, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rekombinacja DNA, rozwój okołoporodowy, ryzyko kancerogenne, śmiertelność zarodków, test mutagenności, toksyczność podostra, wada wrodzona płodu, zahamowanie wzrostu - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak epolaminy – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Diklofenak epolaminy, będący substancją czynną plastra leczniczego Diklofenak Viatris, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o mechanizmie działania polegającym na hamowaniu syntezy prostaglandyn. Pomimo niższego stężenia diklofenaku w organizmie po zastosowaniu miejscowym w porównaniu z podaniem doustnym, stosowanie tego leku u kobiet w ciąży, karmiących piersią lub planujących ciążę wymaga szczególnej ostrożności. Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronienia oraz wad wrodzonych serca i wytrzewienia, ze wzrostem bezwzględnego ryzyka wad układu sercowo-naczyniowego z <1% do około 1,5%, zależnym od dawki i czasu terapii. W okresie organogenezy diklofenak może powodować zwiększoną śmiertelność zarodków i płodów oraz wady rozwojowe. Stosowanie w pierwszym i drugim trymestrze jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy minimalnej dawce i najkrótszym czasie leczenia, natomiast w trzecim trymestrze jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności krążeniowo-płucnej (przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne), zaburzeń czynności nerek płodu oraz wydłużenia czasu krwawienia i hamowania skurczów macicy u matki i noworodka.
diklofenak epolaminy, działanie przeciwagregacyjne, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organogeneza, plaster leczniczy, strata implantacyjna, synteza prostaglandyn, toksyczność krążeniowo-płucna, wada układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona serca, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Olfen 75 (37,5 mg + 10 mg)/ml
Produkt leczniczy Olfen 75 zawiera diklofenak sodowy (75 mg) oraz lidokainę chlorowodorek jednowodny (20 mg) i wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Diklofenak, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może zwiększać ryzyko poronienia, wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%) oraz wytrzewienia, zwłaszcza w I i II trymestrze ciąży. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie diklofenaku wiąże się z ryzykiem małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego u płodu, co wymaga monitorowania przedporodowego i natychmiastowego zaprzestania terapii w przypadku powikłań. W III trymestrze stosowanie diklofenaku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ krążenia i oddechowy płodu, zaburzenia czynności nerek, wydłużenia czasu krwawienia u matki oraz hamowania czynności skurczowej macicy, co może prowadzić do opóźnienia porodu.
choroba reumatyczna, diagnostyka niepłodności, diklofenak sodowy, działanie antyagregacyjne, hamowanie cyklooksygenazy, hamowanie czynności skurczowej macicy, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, lidokainy chlorowodorek, małowodzie, nadciśnienie płucne, organogeneza, poronienie, przenikanie przez łożysko, strata przedimplantacyjna, toksyczne działanie na układ krążenia, wada rozwojowa serca, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek płodu, zaburzenie hemostazy, zamknięcie przewodu tętniczego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clindamycin-MIP 300 300 mg
Klindamycyna, dostępna w dawkach 300 mg i 600 mg w postaci tabletek powlekanych (np. Clindamycin-MIP), nie wykazuje działania teratogennego w okresie ciąży, co potwierdzają liczne badania kliniczne. Mimo to, decyzja o jej zastosowaniu u kobiet ciężarnych powinna uwzględniać dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka, biorąc pod uwagę ciężkość zakażenia, dostępność alternatywnych terapii oraz etap ciąży. Monitorowanie stanu klinicznego matki i płodu jest niezbędne w przypadku bezwzględnej konieczności terapii klindamycyną w tym okresie.
badanie farmakokinetyczne, biegunka, Clindamycin-MIP, dysfagia, działanie teratogenne, flora jelitowa, kandydoza pieluszkowa, klindamycyna w ciąży, organogeneza, pleśniawki jamy ustnej, przenikanie do mleka kobiecego, reakcja nadwrażliwości, równowaga mikrobiologiczna, wada wrodzona, wysypka skórna, zaburzenie wchłaniania, zakażenie drożdżakowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dicloabak 1 mg/ml
Lek Dicloabak zawierający diklofenak sodowy (1 mg/ml, krople do oczu) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o działaniu miejscowym, jednak ze względu na mechanizm hamowania syntezy prostaglandyn wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży i planujących ciążę. Stosowanie diklofenaku w pierwszym trymestrze wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poronienia, wad serca płodu (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%) oraz wad rozwojowych, a ryzyko to koreluje z dawką i czasem ekspozycji. W okresie od 12 tygodnia ciąży do porodu NLPZ mogą powodować zaburzenia czynności nerek płodu, takie jak małowodzie lub bezowodzie, a po urodzeniu istnieje ryzyko niewydolności nerek i hiperkaliemii. Po 24 tygodniu ciąży stosowanie diklofenaku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, nadciśnienia płucnego, prawokomorowej niewydolności serca, a nawet wewnątrzmacicznej śmierci płodu. Ponadto NLPZ mogą wydłużać czas krwawienia i hamować skurcze macicy, co może opóźniać poród.
diklofenak sodowy, dysfagia, działanie przeciwagregacyjne, faza eliminacji, hamowanie skurczów macicy, hiperkaliemia, inhibitor syntezy prostaglandyn, krwawienie, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, poronienie, prawokomorowa niewydolność serca, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, utrata płodu, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wada serca płodu, wewnątrzmaciczna śmierć płodu, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – DIKY 4% 40 mg/g
Diklofenak sodu w postaci aerozolu na skórę (DIKY 4%, 40 mg/g) wykazuje niższe stężenie ogólnoustrojowe niż formy doustne, jednak jego stosowanie u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na mechanizm działania jako inhibitor syntezy prostaglandyn. W I i II trymestrze stosowanie jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy najniższej skutecznej dawce i najkrótszym czasie terapii, ze względu na zwiększone ryzyko poronienia oraz wad wrodzonych, w tym niedorozwoju serca i wytrzewienia, z ryzykiem bezwzględnym wzrastającym do około 1,5%. W badaniach przedklinicznych wykazano zwiększoną śmiertelność zarodków i płodów oraz występowanie wad rozwojowych przy podawaniu diklofenaku w okresie organogenezy. W III trymestrze diklofenak jest przeciwwskazany z powodu ryzyka przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, nadciśnienia płucnego, niewydolności nerek, małowodzia, wydłużenia czasu krwawienia oraz zahamowania skurczów macicy, co może prowadzić do powikłań okołoporodowych.
diklofenak sodu, działanie przeciwpłytkowe, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niedorozwój serca, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, organogeneza, trzeci trymestr ciąży, układ sercowo-naczyniowy, wada sercowo-naczyniowa, wada wrodzona, wydłużony czas krwawienia, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie funkcji nerek, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa ondansetronu nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi, bazując na standardowych badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjale rakotwórczym. W badaniach na sklonowanych kanałach jonowych serca ludzkiego wykazano, że ondansetron może blokować kanały potasowe typu hERG, co prowadzi do wydłużenia odstępu QT w sposób zależny od dawki, co potwierdzono w badaniach klinicznych u zdrowych ochotników. Maksymalna zalecana dawka doustna u ludzi wynosi 24 mg/dobę. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach i królikach, stosując dawki odpowiednio do 15 mg/kg mc./dobę (około 6-krotnie wyższe niż u ludzi) i 30 mg/kg mc./dobę (około 24-krotnie wyższe), nie zaobserwowano szkodliwego wpływu na rozwój płodu ani istotnych zaburzeń parametrów ciążowych.
badanie QT, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, kumulacja w mleku, odstęp QT, ondansetron, organogeneza, parametr ciążowy, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, repolaryzacja serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój potomstwa, stężenie ondansetronu, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność reprodukcyjna, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ibuprofen Lysine InnFarm 200 mg
Ibuprofen, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, niesie ryzyko powikłań w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszym i drugim trymestrze, gdzie obserwuje się podwyższone ryzyko poronień oraz wad wrodzonych układu sercowo-naczyniowego i wytrzewienia, z bezwzględnym ryzykiem wzrastającym z dawką i czasem terapii (wzrost z <1% do około 1,5%). Po 20. tygodniu ciąży stosowanie ibuprofenu może prowadzić do małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego, co wymaga monitorowania prenatalnego i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku wykrycia nieprawidłowości. W trzecim trymestrze lek jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko toksycznych działań na układ krążenia i oddechowy płodu, dysfunkcję nerek, a także wydłużenie czasu krwawienia i zahamowanie czynności skurczowej macicy u matki.
dysfunkcja nerek, efekt antyagregacyjny, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, obumarcie zarodka, organogeneza, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przenikanie do mleka kobiecego, strata przedimplantacyjna, wada wrodzona układu krążenia, wydłużony czas krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek płodu, zaburzenie owulacji, zahamowanie czynności skurczowej macicy, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – RABADA 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu i ramiprylu, substancji czynnych leku RABADA, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Bisoprolol nie wykazuje działania genotoksycznego, rakotwórczego ani teratogennego, jednak w dużych dawkach u ciężarnych zwierząt obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała oraz toksycznym wpływem na zarodek i płód, w tym zwiększoną resorpcję płodu, zmniejszoną masę urodzeniową i opóźniony rozwój fizyczny potomstwa. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8 mg/kg u małp, był dobrze tolerowany, choć w bardzo wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym leku. Nie stwierdzono działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu, a także braku teratogenności i wpływu na płodność u zwierząt laboratoryjnych.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, organogeneza, ostra toksyczność, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, ramipryl, resorpcja płodu, rozwój nerek, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tegretol 20 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny, substancji czynnej leku Tegretol (20 mg/ml, zawiesina doustna), obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, w tym toksyczność po podaniu jednorazowym i wielokrotnym, tolerancję miejscową, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Wyniki nie wskazują na istotne zagrożenia dla pacjentów stosujących lek w dawkach terapeutycznych. Jednak badania reprodukcyjne na zwierzętach (myszy, szczury, króliki) wykazały potencjalne działanie teratogenne, zwłaszcza przy dawkach powyżej 200 mg/kg mc./dobę, które powodowały toksyczność u matki oraz zwiększoną śmiertelność zarodków i opóźnienia wzrostu płodów. W dawkach klinicznych działanie teratogenne było nieznaczne lub nieobserwowane. Ponadto, potomstwo szczurów karmione mlekiem matek otrzymujących 192 mg/kg mc./dobę wykazywało zmniejszony przyrost masy ciała.
badanie farmakologiczne, brak spermatogenezy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz komórek wątrobowych, karbamazepina, łagodny guz jądra, margines bezpieczeństwa, organogeneza, potencjał rakotwórczy, śmiertelność zarodków, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję, zanik jądra - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – MIG dla dzieci 20 mg/ml
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) hamujący syntezę prostaglandyn, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. W pierwszym i drugim trymestrze ciąży stosowanie ibuprofenu jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy zastosowaniu najmniejszej skutecznej dawki i najkrótszego czasu terapii, ze względu na zwiększone ryzyko poronienia oraz wad rozwojowych serca i wytrzewienia jelit (ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrasta z <1% do około 1,5%). Po 20. tygodniu ciąży ibuprofen może powodować małowodzie oraz zwężenie przewodu tętniczego, co wymaga monitorowania ultrasonograficznego i natychmiastowego przerwania leczenia w przypadku wykrycia powikłań. W trzecim trymestrze stosowanie ibuprofenu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ sercowo-naczyniowy i płuca płodu (przedwczesne zwężenie lub zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne, zaburzenia czynności nerek), a także działania niepożądane u matki, takie jak wydłużenie czasu krwawienia i hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.
efekt przeciwagregacyjny, hamowanie skurczów macicy, hamowanie syntezy cyklooksygenazy, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, MIG dla dzieci, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organogeneza, poronienie przed zagnieżdżeniem, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, toksyczność układu sercowo-naczyniowego, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa serca, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie jelit, zaburzenie czynności nerek płodu, zaburzenie owulacji, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 25 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą m.in. przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), układ kostno-stawowy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe i krwotoki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w limfocytach. W badaniach rakotwórczości na myszach transgenicznych rasH2 i szczurach zaobserwowano nowotwory żołądka, dwunastnicy, złośliwe śródbłoniaki oraz guzy chromochłonne przy ekspozycjach ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższych niż AUC u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracje chromosomalne strukturalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie in vitro, badanie in vivo, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, narażenie ogólnoustrojowe, opóźnione kostnienie, organogeneza, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowo-płodowa, stężenie osoczowe, toksyczność po podaniu wielokrotnym, właściwości mutagenne, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Voltaren Sport 11,6 mg/g
Diklofenak dietyloamoniowy, substancja czynna żelu Voltaren SPORT stosowanego miejscowo, wykazuje niższą ekspozycję ogólnoustrojową niż postacie doustne, jednak ze względu na mechanizm działania NLPZ i potencjalne działanie systemowe, wymaga ostrożności u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Hamowanie syntezy prostaglandyn przez diklofenak może zwiększać ryzyko poronienia oraz wad rozwojowych, zwłaszcza serca i wytrzewienia, szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży, gdzie ryzyko wad serca wzrasta z 1% do 1,5%. Ryzyko to rośnie wraz z dawką i czasem terapii. Badania na zwierzętach potwierdzają zwiększoną śmiertelność zarodków i występowanie wad wrodzonych przy stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy. Stosowanie diklofenaku w pierwszym i drugim trymestrze jest dopuszczalne tylko w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy minimalnej dawce i najkrótszym czasie terapii.
diklofenak dietyloamoniowy, działanie antyagregacyjne, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, mechanizm działania diklofenaku, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, organogeneza, prostaglandyna, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, toksyczność układu krążenia, Voltaren SPORT, wada rozwojowa, wada serca, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie skurczów macicy - Leksykon substancji czynnych
Disulfiram – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Disulfiram, stosowany w preparatach takich jak Anticol (500 mg tabletki) oraz Disulfiram WZF (100 mg tabletki do implantacji), jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, ze względu na ryzyko teratogenności i rzadkie przypadki wrodzonych nieprawidłowości u noworodków. W sytuacjach, gdy leczenie jest niezbędne, konieczna jest szczegółowa ocena stosunku korzyści do ryzyka oraz uzyskanie świadomej zgody pacjentki. Disulfiram nie powinien być również stosowany podczas laktacji, z uwagi na brak danych dotyczących przenikania substancji do mleka matki oraz potencjalne interakcje z lekami podawanymi niemowlęciu. W przypadku plastra TRUE Test 36, zawierającego disulfiram jako składnik mieszaniny tiuramów, obowiązują analogiczne przeciwwskazania w ciąży i okresie karmienia piersią.
Anticol, antykoncepcja, disulfiram, Disulfiram WZF, historia choroby, interakcja lekowa, laktacja, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, przeciwwskazanie, przenikanie do mleka matki, substancja czynna, świadoma zgoda, tabletka do implantacji, terapia disulfiramem, test prowokacyjny, tiuramy, TRUE Test 36, wrodzona nieprawidłowość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azacitidine Zentiva 25 mg/ml
Przedkliniczne badania azacytydyny wykazały istotny potencjał genotoksyczny, obejmujący indukcję mutacji genowych i aberracji chromosomowych in vitro, zarówno w modelach bakteryjnych, jak i komórkach ssaków. W badaniach rakotwórczości na myszach i szczurach stwierdzono zwiększoną częstość nowotworów układu krwiotwórczego, chłonno-siateczkowego, płuc, skóry, sutków oraz jąder. Szczególnie istotne jest ryzyko rozwoju nowotworów hematologicznych u myszy po dootrzewnowym podawaniu azacytydyny trzy razy w tygodniu przez 52 tygodnie, co ma bezpośrednie implikacje dla terapii chorób hematologicznych.
aberracja chromosomowa, azacytydyna, centralny układ nerwowy, działanie onkogenne, działanie teratogenne, egzencefalia, embriotoksyczność, genotoksyczność, implantacja, małoocze, mikrognacja, mikromelia, mutacja genowa, nieprawidłowości OUN, nowotwór jądra, nowotwór układu krwiotwórczego, oligodaktylia, organogeneza, podniebienie twarde, przepuklina mózgowa, resorpcja, syndaktylia, toksyczność reprodukcyjna, układ chłonno-siateczkowy, wewnątrzmaciczne obumarcie zarodka, wytrzewienie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Etopiryna Extra 250 mg + 200 mg + 50 mg
Preparat Etopiryna Extra zawiera kwas acetylosalicylowy (250 mg), paracetamol (200 mg) oraz kofeinę (50 mg) i wykazuje istotny wpływ na płodność, przebieg ciąży oraz karmienie piersią. Kwas acetylosalicylowy, jako inhibitor cyklooksygenazy i syntezy prostaglandyn, może powodować przemijające zaburzenia owulacji, co jest kluczową informacją dla pacjentek planujących ciążę. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na ryzyko poronienia oraz wad wrodzonych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego i przewodu pokarmowego, z ryzykiem wzrastającym do około 1,5% przy stosowaniu większych dawek i dłuższym czasie terapii. Badania na zwierzętach potwierdzają zwiększone ryzyko obumarcia zarodka i wad rozwojowych po ekspozycji na inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy.
działanie antyagregacyjne, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, kofeina, kurczliwość macicy, kwas acetylosalicylowy, małowodzie, nadciśnienie płucne, niewydolność nerek, obumarcie zarodka, opóźniony poród, organogeneza, owulacja, paracetamol, przewód tętniczy Botalla, synteza prostaglandyn, wada układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona, wydłużony czas krwawienia, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Diklofenak Viatris 180 mg
Diklofenak Viatris w postaci plastra leczniczego zawiera 180 mg diklofenaku epolaminy (odpowiadające 140 mg diklofenaku sodowego), który wchłania się przez skórę. Mimo niższego stężenia leku w organizmie w porównaniu z podaniem doustnym, diklofenak jako NLPZ hamuje syntezę prostaglandyn, co może negatywnie wpływać na płodność, przebieg ciąży oraz rozwój zarodka i płodu. Epidemiologiczne dane wskazują na zwiększone ryzyko poronienia oraz wad wrodzonych serca i wytrzewienia, ze wzrostem bezwzględnego ryzyka wad sercowo-naczyniowych z <1% do około 1,5%, szczególnie przy wyższych dawkach i dłuższym czasie terapii. Badania na zwierzętach potwierdzają zwiększoną śmiertelność zarodków i płodów oraz występowanie wad wrodzonych przy stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy. Diklofenak jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksyczności krążeniowo-płucnej (przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne), zaburzeń czynności nerek i powikłań okołoporodowych (wydłużenie krwawienia, hamowanie skurczów macicy). W I i II trymestrze stosowanie jest możliwe tylko przy bezwzględnej konieczności, w najmniejszej skutecznej dawce i najkrótszym czasie.
diklofenak epolaminy, diklofenak sodowy, dysfagia, działanie przeciwagregacyjne, hamowanie skurczów macicy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, śmiertelność zarodkowa, strata implantacyjna, synteza prostaglandyn, toksyczność krążeniowo-płucna, wada układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona serca, wydłużony czas krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Maxicortan 10 mg/g
Maxicortan w postaci kremu zawiera 10 mg/g hydrokortyzonu octanu i wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w okresie rozrodczym, zwłaszcza u ciężarnych, planujących ciążę oraz karmiących piersią. W ciąży preparat powinien być stosowany wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności terapeutycznej, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, szczególnie w pierwszym trymestrze, kiedy organogeneza jest intensywna. Zaleca się krótkotrwałe stosowanie na minimalne powierzchnie skóry, unikanie aplikacji na rozległe obszary oraz regularne monitorowanie stanu klinicznego pacjentki. Brak jest jednoznacznych danych dotyczących przenikania hydrokortyzonu do mleka kobiecego, co wymaga ostrożności podczas laktacji, ograniczenia powierzchni aplikacji i unikania stosowania w okolicy piersi przed karmieniem. W przypadku konieczności długotrwałej terapii lub aplikacji na duże powierzchnie skóry, rozważa się czasowe przerwanie karmienia piersią.
alternatywna metoda terapeutyczna, ekspozycja płodu, hydrokortyzon octan, konieczność terapeutyczna, kortykosteroid, laktacja, Maxicortan, mleko kobiece, objaw niepokojący, okres rozrodczy, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, stosunek korzyści do ryzyka, substancja aktywna farmakologiczna, wchłanianie ogólnoustrojowe, wizyta kontrolna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ibuprofen Polfarmex 200 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) hamujący syntezę prostaglandyn, może wpływać negatywnie na przebieg ciąży i rozwój płodu. Epidemiologiczne dane wskazują na zwiększone ryzyko poronienia samoistnego oraz wad rozwojowych serca i przewodu pokarmowego u płodu, z bezwzględnym ryzykiem wad sercowo-naczyniowych wzrastającym z <1% do około 1,5% przy ekspozycji na inhibitory prostaglandyn. Ryzyko to jest zależne od dawki i czasu terapii. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają szkodliwość ibuprofenu w różnych fazach rozwoju zarodka i płodu, w tym zwiększoną śmiertelność zarodkową i płodową oraz wady rozwojowe, szczególnie układu krążenia. Stosowanie ibuprofenu w I i II trymestrze ciąży jest dopuszczalne jedynie przy wyraźnej konieczności medycznej, z zastosowaniem najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas.
anomalia układu krążenia, czynność skurczowa macicy, działanie antyagregacyjne, faza poimplantacyjna, faza przedimplantacyjna, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerkowa, organogeneza, poronienie samoistne, przewód tętniczy Botalla, ryzyko bezwzględne, synteza prostaglandyn, układ sercowo-naczyniowy, wada przewodu pokarmowego, wada rozwojowa serca, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Melobax 15 15 mg
Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) i inhibitor cyklooksygenazy, wykazuje negatywny wpływ na płodność kobiet poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn, co jest istotne w procesach rozrodczych. Nie zaleca się stosowania meloksykamu u pacjentek planujących ciążę oraz u kobiet z trudnościami w zajściu w ciążę. W okresie ciąży, szczególnie w pierwszym i drugim trymestrze, meloksykam może zwiększać ryzyko poronień oraz wad wrodzonych, w tym deformacji mięśnia sercowego i wytrzewienia wrodzonego, z ryzykiem sercowo-naczyniowym wzrastającym z <1% do około 1,5%. W przypadku konieczności stosowania leku w tych okresach, zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, z monitorowaniem stanu pacjentki i płodu.
czynność skurczowa macicy, działanie antyagregacyjne, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, Melobax, meloksykam, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, organogeneza, poronienie, przewód tętniczy, śmiertelność embrionalno-płodowa, synteza prostaglandyn, wada sercowo-naczyniowa, wada wrodzona płodu, wytrzewienie wrodzone - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – INOVOX Ultra smak miętowy 8,75 mg
Badania przedkliniczne flurbiprofenu w dawce 8,75 mg wykazały typowy dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) profil toksyczności. W badaniach toksyczności przewlekłej, trwających do 2 lat, zaobserwowano zmiany narządowe przy dobowych dawkach 12 i 25 mg/kg masy ciała, obejmujące uszkodzenia brodawek nerkowych oraz przewodu pokarmowego, ze wzrostem częstości uszkodzeń żołądka i jelit przy wyższych dawkach. Testy genotoksyczności in vitro oraz badania kancerogenności in vivo nie wykazały potencjału mutagennego ani kancerogennego flurbiprofenu, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne substancji.
brodawki nerkowe, flurbiprofen, genotoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwe urodzenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organogeneza, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ krążenia, uszkodzenie przewodu pokarmowego, utrata zarodka, wada rozwojowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – IBUFAST Forte 400 mg
Ibuprofen, substancja czynna leku IBUFAST Forte (400 mg), działa jako inhibitor syntezy prostaglandyn, co może negatywnie wpływać na płodność kobiet poprzez zaburzenie owulacji – efekt ten jest jednak odwracalny po zakończeniu terapii. W ciąży stosowanie ibuprofenu w I i II trymestrze wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poronienia oraz wad wrodzonych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego (wady serca) i wytrzewienia, z ryzykiem bezwzględnym wzrastającym do około 1,5%. Po 20. tygodniu ciąży ibuprofen może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego u płodu, dlatego stosowanie leku powinno być ograniczone do najmniejszej skutecznej dawki i najkrótszego czasu terapii, z koniecznością monitorowania płodu w przypadku dłuższego stosowania. W III trymestrze lek jest bezwzględnie przeciwwskazany ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, nadciśnienia płucnego, zaburzeń czynności nerek płodu, wydłużenia czasu krwawienia u matki oraz hamowania czynności skurczowej macicy.
alternatywna metoda leczenia, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, hamowanie czynności skurczowej macicy, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, obumarcie zarodka, organogeneza, płodność żeńska, przedłużony poród, przenikanie do mleka matki, ryzyko bezwzględne, ryzyko poronienia, strata ciąży poimplantacyjna, trymestr ciąży, wada serca, wada układu krążenia, wada wrodzona, wydłużony czas krwawienia, wytrzewienie płodu, zaburzenie czynności nerek płodu, zaburzenie owulacji, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dexak 25 mg
Deksktoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), jest bezwzględnie przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań płodowych, w tym zaburzeń budowy układu sercowo-naczyniowego oraz wytrzewienia. W pierwszym i drugim trymestrze stosowanie leku jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach klinicznie uzasadnionych, przy czym ryzyko poronienia i wad rozwojowych wzrasta proporcjonalnie do dawki i czasu terapii. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co może prowadzić do poronień oraz zwiększonej śmiertelności zarodka lub płodu, co potwierdzają badania farmakoepidemiologiczne i eksperymenty na modelach zwierzęcych. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i ograniczenie czasu leczenia do niezbędnego minimum, z monitorowaniem stanu pacjentki i płodu.
deksketoprofen, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, jajo płodowe, mleko kobiece, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organogeneza, owulacja, płodność, poronienie, synteza prostaglandyn, trymestr ciąży, wada serca płodu, wada układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona, wytrzewienie płodu, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 12,5 mg
Sunitynib wykazuje wielonarządową toksyczność po podaniu wielokrotnym, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (redukcja komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Działania te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach (rozrost mezangium), krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Potencjał genotoksyczny metabolitu aktywnego nie został oceniony.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, ekspozycja systemowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, kancerogeneza, kostnienie kręgów, mysz transgeniczna rasH2, nadnercze, odstęp QTc, organogeneza, rak dwunastnicy, resorpcja płodu, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, wada rozwojowa szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vellofent 400 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fentanylu, substancji czynnej preparatu Vellofent, obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz rakotwórczość, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym zgodnie z zaleceniami. Badania toksyczności rozwojowej na szczurach i królikach nie potwierdziły teratogenności fentanylu podawanego w okresie organogenezy. W badaniach na szczurach stosujących dawki 300 µg/kg/dobę podskórnie zaobserwowano wpływ na płodność i wczesny rozwój zarodka przenoszony w linii męskiej, jednak dawki te znacznie przekraczały stosowane klinicznie. W okresie okołoporodowym podawanie dawek toksycznych skutkowało obniżeniem przeżywalności potomstwa oraz opóźnieniami rozwoju fizycznego, sensorycznego i odruchowego, co mogło wynikać zarówno z bezpośredniego działania fentanylu, jak i pośrednio z pogorszonej opieki matczynej.
cytrynian fentanylu, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie toksyczne, działanie uspokajające, farmakologia bezpieczeństwa, fentanyl, genotoksyczność, linia męska, okres okołoporodowy, organogeneza, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, preparat histologiczny, rakotwórczość, substancja czynna, test biologiczny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wczesny rozwój zarodka, wskaźnik przeżycia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Farmorubicin PFS 2 mg/ml (10 mg/5 ml, 50 mg/25 ml, 200 mg/100 ml)
Przedkliniczne badania epirubicyny, substancji czynnej Farmorubicin PFS, wykazały jej wyraźne działanie genotoksyczne, mutagenne i rakotwórcze, co jest zgodne z mechanizmem działania antracyklin polegającym na interkalacji do DNA i hamowaniu topoizomerazy II. W modelach zwierzęcych stwierdzono toksyczność narządową obejmującą układ krwiotwórczy (mielosupresja), przewód pokarmowy (uszkodzenia błony śluzowej), serce (kardiotoksyczność), nerki (zaburzenia funkcji wydalniczej), wątrobę (hepatotoksyczność) oraz narządy rozrodcze. Szczególnie istotne są obserwacje dotyczące uszkodzeń gonad u samców i samic, w tym zmniejszenie masy jąder i najądrzy, zahamowanie spermatogenezy oraz zmiany strukturalne i funkcjonalne jajników i macicy, co przekłada się na obniżoną płodność.
antracyklina, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie topoizomerazy II, hepatotoksyczność, interkalacja DNA, kardiotoksyczność, mechanizm działania, mielosupresja, narząd rozrodczy, obniżenie płodności, organogeneza, przewód pokarmowy, spermatogeneza, teratogeneza, toksyczność embrionalna, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chromosomów, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie rozwojowe narządów trzewnych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tolperison NeuroPharma 150 mg
Tolperyzon chlorowodorek (Tolperison NeuroPharma) nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, ze względu na brak wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo oraz krytyczny okres organogenezy. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, jednak dostępne opisy przypadków u kobiet ciężarnych są nieliczne i niewystarczające do sformułowania jednoznacznych rekomendacji. Stosowanie tolperyzonu w ciąży powinno być rozważane wyłącznie wtedy, gdy spodziewane korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a decyzja powinna być poprzedzona indywidualną oceną stanu klinicznego pacjentki oraz staranną analizą stosunku korzyści do ryzyka. W trakcie terapii u kobiet ciężarnych konieczne jest dokładne monitorowanie przebiegu ciąży i rozwoju płodu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Qsiva 7,5 mg + 46 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Qsiva, zawierającego fenterminę i topiramat, wykazały brak genotoksyczności i działania rakotwórczego obu substancji w monoterapii. Jednak topiramat wykazuje działanie teratogenne u zwierząt laboratoryjnych (myszy, szczury, króliki) oraz u ludzi, co stanowi istotne ograniczenie w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym i w ciąży. Badania rozwojowe na szczurach i królikach wykazały, że monoterapia fenterminą lub topiramatem nie powoduje toksyczności u matki ani płodu, natomiast terapia skojarzona prowadzi do zmniejszenia masy ciała płodu bez działania teratogennego przy dawkach nietoksycznych dla matki. Margines ekspozycji (NOAEL/dawka kliniczna) dla fenterminy wynosi mniej niż 1×, a dla topiramatu około 2× dawki klinicznej, co wskazuje na wąski margines bezpieczeństwa, szczególnie dla fenterminy.
badania przedkliniczne, dawka kliniczna, dojrzewanie płciowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, fentermina i topiramat, genotoksyczność, laktacja, margines bezpieczeństwa, margines ekspozycji, monoterapia, NOAEL, organogeneza, potencjał kancerogenny, rozwój fizyczny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, terapia skojarzona, toksyczność matczyna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Naproxen Hasco 250 mg
Naproksen, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, wykazuje istotny wpływ na procesy reprodukcyjne, co wymaga szczególnej ostrożności przy jego stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Preparat w formie czopków o dawkach 250 mg i 500 mg nie jest zalecany u pacjentek planujących ciążę ze względu na potencjalne obniżenie płodności. W trakcie pierwszego i drugiego trymestru ciąży stosowanie naproksenu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poronień samoistnych oraz wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego i wytrzewienia jelit, przy czym bezwzględne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrasta z <1% do około 1,5%. Ryzyko to jest zależne od dawki i czasu trwania terapii. Badania przedkliniczne potwierdzają zwiększoną śmiertelność zarodków i płodów oraz występowanie wad wrodzonych po ekspozycji na inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy.
diagnostyka niepłodności, działanie przeciwpłytkowe, inhibitor syntezy prostaglandyn, laktacja, małowodzie, monitorowanie przedporodowe, nadciśnienie płucne, naproksen, organogeneza, poronienie samoistne, śmiertelność zarodkowa, stężenie osoczowe, strata implantacyjna, trymestr ciąży, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona, wiek rozrodczy, wytrzewienie jelit, zahamowanie skurczów macicy, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vellofent 533 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fentanylu, substancji czynnej tabletek podjęzykowych Vellofent, obejmowały ocenę farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. Wyniki nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka, w tym brak działania teratogennego w badaniach na szczurach i królikach podczas organogenezy. W badaniach na szczurach podawano dawki do 300 µg/kg/dobę podskórnie, gdzie zaobserwowano działanie przenoszone w linii męskiej, zgodne z działaniem uspokajającym fentanylu. W okresie okołoporodowym dawki toksyczne dla matek powodowały zmniejszenie przeżywalności potomstwa oraz opóźnienia w rozwoju fizycznym, sensorycznym i neurologicznym, co mogło wynikać zarówno z bezpośredniego działania fentanylu, jak i pośrednio z pogorszonej opieki matczynej.
cytrynian fentanylu, działanie teratogenne, działanie uspokajające, farmakologia bezpieczeństwa, fentanyl, genotoksyczność, linia męska, mysz transgeniczna, okres okołoporodowy, opóźniony rozwój fizyczny, organogeneza, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, preparat histologiczny mózgu, tabletka podjęzykowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, wskaźnik przeżycia potomstwa, zarodek i płód - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Botox 200 j. Allergan kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa neurotoksyny Clostridium botulinum typu A (BOTOX 200 jednostek Allergan) obejmowały ocenę wpływu na reprodukcję, toksyczność ostrą i przewlekłą, tolerancję miejscową oraz potencjał mutagenny i antygenowy na modelach zwierzęcych. Najwyższe dawki niewywołujące skutków szkodliwych (NOAEL) wynosiły 4 j./kg u myszy, 1 j./kg u szczurów oraz 0,125 j./kg u królików, przy czym wyższe dawki powodowały obniżenie masy ciała płodu, opóźnione kostnienie i poronienia (króliki). W badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej nie stwierdzono toksyczności układowej przy dawkach poniżej 50 j./kg u szczurów, a dawka LD50 u młodocianych małp wyniosła 39 j./kg. W 9-miesięcznym badaniu z powtarzanymi dawkami do mięśnia wypieracza dawki ≥24 j./kg powodowały opadanie powieki, zwiększoną śmiertelność oraz degenerację włókien mięśniowych, natomiast dawka 12 j./kg (trzykrotnie wyższa niż kliniczna dawka 200 j. dla pacjenta 50 kg) wywołała minimalne zmiany mięśniowe bez objawów klinicznych.
badanie toksykologiczne, Botox, Clostridium botulinum, dawka kliniczna, dawka LD50, degeneracja włókien mięśniowych, gęstość kości, mięsień wypieracz, mutagenność, narażenie ogólnoustrojowe, neurogenna nadczynność mięśnia wypieracza, nietrzymanie moczu, NOAEL, opadanie powieki, opóźnione kostnienie, organogeneza, potencjał mutagenny, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność układowa