zakażenie drożdżakowe
Zakażenie drożdżakowe (kandydoza) to infekcja wywoływana przez grzyby z rodzaju Candida, najczęściej przez Candida albicans. Drożdżaki są naturalnym składnikiem mikroflory człowieka, jednak w sprzyjających warunkach mogą nadmiernie się namnażać, prowadząc do rozwoju infekcji.
Zakażenia drożdżakowe mogą obejmować różne okolice ciała – jamę ustną (pleśniawki), skórę, paznokcie, drogi moczowo-płciowe, a u osób z obniżoną odpornością mogą przybrać formę inwazyjną, zajmując narządy wewnętrzne. Czynnikami predysponującymi są: antybiotykoterapia, cukrzyca, stany immunosupresji, ciąża, stosowanie doustnej antykoncepcji hormonalnej i kortykosteroidów.
Diagnostyka opiera się na badaniu mikroskopowym, hodowli oraz nowoczesnych metodach molekularnych. Leczenie zakażeń powierzchniowych obejmuje miejscowe stosowanie leków przeciwgrzybiczych (nystatyna, klotrimazol, mikonazol), natomiast w przypadkach inwazyjnych konieczne jest systemowe podawanie leków azolowych, echinokandyn lub amfoterycyny B.
W przypadku nawracających zakażeń drożdżakowych istotne jest zidentyfikowanie i wyeliminowanie czynników predysponujących oraz rozważenie dłuższej terapii podtrzymującej. Profilaktyka obejmuje odpowiednią higienę, unikanie nadużywania antybiotyków oraz kontrolę poziomu glikemii u diabetyków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clindamycin-MIP 300 300 mg
Klindamycyna, dostępna w dawkach 300 mg i 600 mg w postaci tabletek powlekanych (np. Clindamycin-MIP), nie wykazuje działania teratogennego w okresie ciąży, co potwierdzają liczne badania kliniczne. Mimo to, decyzja o jej zastosowaniu u kobiet ciężarnych powinna uwzględniać dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka, biorąc pod uwagę ciężkość zakażenia, dostępność alternatywnych terapii oraz etap ciąży. Monitorowanie stanu klinicznego matki i płodu jest niezbędne w przypadku bezwzględnej konieczności terapii klindamycyną w tym okresie.
badanie farmakokinetyczne, biegunka, Clindamycin-MIP, dysfagia, działanie teratogenne, flora jelitowa, kandydoza pieluszkowa, klindamycyna w ciąży, organogeneza, pleśniawki jamy ustnej, przenikanie do mleka kobiecego, reakcja nadwrażliwości, równowaga mikrobiologiczna, wada wrodzona, wysypka skórna, zaburzenie wchłaniania, zakażenie drożdżakowe - Leksykon substancji czynnych
Natamycyna – Przeciwwskazania stosowania
Natamycyna jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym głównie w postaci globulek dopochwowych (Pimafucin, 100 mg) oraz kremu (Pimafucin, 20 mg/g). Preparaty monoterapeutyczne zawierające natamycynę są przeciwwskazane jedynie u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Natomiast preparaty złożone, takie jak Pimafucort, zawierające natamycynę w połączeniu z hydrokortyzonem i neomycyną, mają znacznie szerszy zakres przeciwwskazań. Obejmują one m.in. pierwotne zakażenia bakteryjne, wirusowe, grzybicze i pasożytnicze skóry, choroby skóry z przerwaniem ciągłości naskórka, powikłania po miejscowym stosowaniu kortykosteroidów oraz specyficzne dermatozy, w których kortykosteroidy mogą nasilać objawy (np. trądzik różowaty, rybia łuska, młodzieńczy wyprysk stóp).
acne vulgaris, antybiotyk aminoglikozydowy, atrofia skóry, choroba wrzodowa skóry, działanie przeciwgrzybicze, globulki dopochwowe, hydrokortyzon, ichthyosis vulgaris, kortykosteroid, kruchość naczyń krwionośnych, młodzieńczy wyprysk stóp, nadwrażliwość na substancję czynną, natamycyna, neomycyna, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, owrzodzenie podudzi, posteroidowe okołowargowe zapalenie skóry, preparat monokomponentowy, preparat złożony, przerwanie ciągłości naskórka, rana oparzeniowa, rosacea, rozstępy skórne, rybia łuska, trądzik pospolity, trądzik różowaty, zakażenie bakteryjne, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zanik skóry, zarażenie pasożytnicze - Leksykon leków
Działania niepożądane – Marelim 360 mg
Produkt leczniczy Marelim, zawierający kwas mykofenolowy w postaci sodu mykofenolanu (180 mg lub 360 mg), jest stosowany jako lek immunosupresyjny po przeszczepieniu narządów, w dawce 1440 mg/dobę przez okres do 12 miesięcy. Terapia ta wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworów złośliwych, w tym chorób limfoproliferacyjnych (0,9% u pacjentów de novo, 1,3% w terapii podtrzymującej), raka skóry innego niż czerniak (0,9% i 1,8%) oraz innych nowotworów (0,5% i 0,6%). Ponadto, immunosupresja zwiększa podatność na zakażenia oportunistyczne, zwłaszcza wirusem cytomegalii (CMV), którego występowanie wynosiło 21,6% u pacjentów de novo i 1,9% w terapii podtrzymującej. Profil bezpieczeństwa obejmuje liczne działania niepożądane, takie jak leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, zaburzenia elektrolitowe, infekcje, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, a także poważne powikłania hematologiczne i zakażenia oportunistyczne, w tym zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, infekcyjne zapalenie wsierdzia, gruźlicę oraz nefropatię związaną z wirusem BK.
agranulocytoza, anomalia Pelgera-Hueta, cholestyramina, choroba limfoproliferacyjna, choroba śródmiąższowa płuc, cyklosporyna, hipogammaglobulinemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, leukopenia, limfopenia, mięsak Kaposi, nefropatia wirusowa BK, neutropenia, niedokrwistość, ostry zespół zapalny, pancytopenia, perforacja jelita, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rozstrzenie oskrzeli, sekwestrant kwasu żółciowego, sodu mykofenolan, trombocytopenia, wirus cytomegalii, wirus herpes simplex, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, zakażenie drożdżakowe, zakażenie oportunistyczne, zapalenie okrężnicy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie szpiku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cymevene 500 mg
Cymevene, zawierający 500 mg gancyklowiru sodowego w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa zbliżony do walgancyklowiru, jego prolika. Najczęstsze i najcięższe działania niepożądane obejmują reakcje hematologiczne, takie jak neutropenia, niedokrwistość i małopłytkowość. Neutropenia pojawia się zwykle w pierwszych dwóch tygodniach leczenia indukcyjnego lub po skumulowanej dawce ≤ 200 mg/kg mc, z normalizacją liczby neutrofili w ciągu 2-5 dni po odstawieniu lub zmniejszeniu dawki. Ciężka neutropenia występuje częściej u pacjentów z HIV (14%) niż u biorców przeszczepów (3-10%). Małopłytkowość jest szczególnie ryzykowna u pacjentów z wyjściową liczbą płytek < 100 000/μl oraz u osób z immunosupresją jatrogeniczną. Odwarstwienie siatkówki zgłaszano wyłącznie u pacjentów z HIV i cytomegalowirusowym zapaleniem siatkówki. Dożylne podawanie gancyklowiru wiąże się z mniejszym ryzykiem biegunki niż doustny walgancyklowir. Inne działania niepożądane różnią się w zależności od populacji – gorączka, zakażenia drożdżakowe, depresja i ciężka neutropenia są częstsze u pacjentów z HIV, natomiast zaburzenia czynności nerek i wątroby u biorców przeszczepów.
agranulocytoza, biorca przeszczepu narządu, ciężka neutropenia, ciężka trombocytopenia, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, cytopenia, gancyklowir sodowy, granulocytopenia, kandydoza jamy ustnej, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, napad drgawkowy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk plamki, odwarstwienie siatkówki, owrzodzenie jamy ustnej, pancytopenia, parestezja, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcja hematologiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wątroby, zakażenie drożdżakowe, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki - Leksykon substancji czynnych
Czteroboran sodu – Wskazania do stosowania
Czteroboran sodu (Natrii tetraboras) jest substancją o udowodnionym działaniu przeciwgrzybiczym, stosowaną miejscowo w leczeniu kandydozy jamy ustnej, zwłaszcza pleśniawek wywołanych przez Candida albicans. Preparat Aphtin zawiera czteroboran sodu w stężeniu 200 mg/g w formie roztworu do stosowania w jamie ustnej, co umożliwia precyzyjne aplikowanie na zmienione chorobowo miejsca. Leczenie jest szczególnie wskazane u pacjentów z obniżoną odpornością, stosujących antybiotyki o szerokim spektrum, wziewne glikokortykosteroidy, z niekontrolowaną cukrzycą, niedoborami żywieniowymi, protezami dentystycznymi lub po radioterapii głowy i szyi. Mechanizm działania polega na zaburzeniu metabolizmu komórek grzyba, co prowadzi do zahamowania ich wzrostu i rozmnażania.
antybiotyki o szerokim spektrum, badanie mikologiczne, błona śluzowa jamy ustnej, Candida, Candida albicans, chemioterapia, czteroboran sodu, czynnik etiologiczny zakażenia, dysfagia, działanie przeciwgrzybicze, immunosupresja, kandydoza jamy ustnej, kserostomia, niedobór żywieniowy, niekontrolowana cukrzyca, obniżona odporność, pleśniawki, proteza dentystyczna, radioterapia głowy i szyi, roztwór do jamy ustnej, suchość jamy ustnej, właściwości przeciwgrzybicze, wziewne glikokortykosteroidy, zaburzenia smaku, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze jamy ustnej, zakażenie HIV, zakażenie jamy ustnej - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Działania niepożądane
Walgancyklowir, jako prolek gancyklowiru, po podaniu doustnym ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnej formy, co skutkuje zbieżnym profilem działań niepożądanych z gancyklowirem. Najistotniejszymi i najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenia (występująca bardzo często, szczególnie ciężka neutropenia z ANC <500/μl u 5-14% pacjentów), niedokrwistość i małopłytkowość. Neutropenia pojawia się zwykle w pierwszych dwóch tygodniach leczenia i wymaga ścisłego monitorowania morfologii krwi, gdyż może prowadzić do poważnych powikłań. Małopłytkowość jest szczególnie niebezpieczna u pacjentów z wyjściowo niską liczbą płytek krwi (<100 000/μl), a jej ciężkie postacie mogą skutkować zagrażającymi życiu krwawieniami. Ponadto, u pacjentów po przeszczepieniu narządu miąższowego częściej obserwuje się zaburzenia czynności nerek, w tym obniżenie klirensu kreatyniny i podwyższenie poziomu kreatyniny w surowicy.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężka neutropenia, fosfataza alkaliczna, granulocytopenia, kandydoza jamy ustnej, klirens kreatyniny, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność szpiku kostnego, obniżenie ciśnienia tętniczego, obrzęk plamki, odwarstwienie siatkówki, pancytopenia, parestezja, posocznica, prolek gancyklowiru, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, walgancyklowir, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie rytmu serca, zakażenie drożdżakowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie siatkówki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clindamycin-MIP 150 mg/ml 150 mg/ml
Stosowanie klindamycyny w postaci Clindamycin-MIP 150 mg/ml w okresie ciąży i laktacji wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny korzyści terapeutycznych względem potencjalnych zagrożeń. Dotychczasowe badania nie wykazały teratogennego działania klindamycyny u ludzi, jednak lek zawiera substancje pomocnicze, takie jak alkohol benzylowy (9 mg/ml) i sód (12 mg/ml), które mogą wpływać na bezpieczeństwo stosowania w ciąży. W przypadku kobiet karmiących piersią należy uwzględnić przenikanie klindamycyny do mleka matki, co może prowadzić do działań niepożądanych u noworodków, takich jak reakcje alergiczne, biegunka czy zakażenia drożdżakowe, wynikające z zaburzenia mikroflory jelitowej.
alkohol benzylowy, biegunka, Clindamycin-MIP, działanie teratogenne, karmienie piersią, klindamycyna w ciąży, nadwrażliwość, przenikanie klindamycyny do mleka, reakcja alergiczna, stosowanie klindamycyny, terapia klindamycyną, wada rozwojowa płodu, wpływ na płodność, zaburzenie mikroflory jelitowej, zaburzenie równowagi mikrobiologicznej, zakażenie drożdżakowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pimafucort (10 mg + 10 mg + 3500 I.U.)/g
Lek Pimafucort w postaci kremu zawiera natamycynę (10 mg/g), hydrokortyzon (10 mg/g) oraz neomycynę (3500 I.U./g) i jest przeciwwskazany w przypadku pierwotnych zakażeń skóry bakteryjnych, wirusowych, grzybiczych oraz pasożytniczych, gdyż stosowanie kortykosteroidów może maskować objawy lub nasilać infekcję. Ponadto preparat nie powinien być stosowany na choroby wrzodowe skóry, rany o różnym pochodzeniu, owrzodzenia podudzi oraz rany oparzeniowe, ze względu na ryzyko opóźnienia gojenia i zwiększonego wchłaniania składników leku, co może prowadzić do działań ogólnoustrojowych. Przeciwwskazaniem są także powikłania po wcześniejszym stosowaniu kortykosteroidów, takie jak posteroidowe okołowargowe zapalenie skóry i rozstępy (striae).
antybiotyk aminoglikozydowy, choroba wrzodowa skóry, hydrokortyzon, kortykosteroid, kruchość naczyń krwionośnych, metylu parahydroksybenzoesan, młodzieńczy wyprysk stóp, natamycyna, neomycyna, owrzodzenie podudzi, Pimafucort, propylu parahydroksybenzoesan, rana oparzeniowa, reakcja alergiczna, rozstępy skórne, rybia łuska, trądzik pospolity, trądzik różowaty, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe skóry, zanik skóry, zarażenie pasożytnicze skóry - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Nitroxolin forte 250 mg
Nitroksolina, aktywny składnik preparatu Nitroxolin forte, jest stosowana w leczeniu zakażeń układu moczowego, jednak jej bezpieczeństwo u kobiet w ciąży pozostaje niepewne ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz ograniczone informacje z badań na zwierzętach. Istnieje potencjalne ryzyko neurotoksyczności dla płodu lub embrionu, dlatego lek powinien być stosowany w ciąży wyłącznie w sytuacjach, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko. Przed podjęciem decyzji o terapii konieczne jest wykonanie antybiogramu w celu potwierdzenia wrażliwości patogenu na nitroksolinę, co pozwala na optymalizację skuteczności leczenia i minimalizację niepotrzebnej ekspozycji płodu na lek. W okresie karmienia piersią nitroksolina nie powinna być stosowana ze względu na brak danych dotyczących przenikania substancji do mleka oraz potencjalne ryzyko dla niemowląt, w tym zaburzenia flory bakteryjnej jelit, biegunki, zakażenia drożdżakowe oraz reakcje alergiczne. Lekarz powinien rozważyć alternatywne metody leczenia oraz, w przypadku konieczności terapii, zaproponować inne formy karmienia na czas stosowania leku. Dodatkowo preparat zawiera olej sojowy i czerwień koszenilową A (E 124), które mogą wywoływać reakcje alergiczne u niektórych pacjentek, co wymaga uwzględnienia w ocenie ryzyka i monitorowaniu stanu zdrowia matki i dziecka podczas terapii.
antybiogram, biegunka, czerwień koszenilowa, dysbioza jelitowa, flora bakteryjna jelit, karmienie piersią, konieczność medyczna, mleko ludzkie, neurotoksyczność, nitroksolina, Nitroxolin forte, olej sojowy, profil bezpieczeństwa, reakcja uczuleniowa, toksykologia, zakażenie drożdżakowe, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Sandoz 80 mg; 125 mg
Aprepitant Sandoz, dostępny w kapsułkach 80 mg i 125 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany na podstawie danych od około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. U dorosłych poddawanych chemioterapii o wysokim ryzyku wymiotów (HEC) najczęstsze działania niepożądane to czkawka (4,6% vs. 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs. 1,1%), niestrawność (2,6% vs. 2,0%), zaparcie (2,4% vs. 2,0%), ból głowy (2,0% vs. 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs. 0,5%). W chemioterapii o umiarkowanym ryzyku (MEC) najczęściej zgłaszano zmęczenie (1,4% vs. 0,9%). U dzieci i młodzieży najczęstsze działania to czkawka (3,3% vs. 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs. 0,0%). Profil działań niepożądanych obejmuje także rzadkie, ale istotne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz zaburzenia laboratoryjne, zwłaszcza podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT).
AlAT, aminotransferaza alaninowa, aprepitant, AspAT, ból głowy, ból jamy ustnej, bradykardia, chemioterapia o umiarkowanym ryzyku wymiotów, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, czkawka, działania niepożądane produktów leczniczych, fosfataza zasadowa, glukozuria, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, kołatanie serca, krwinkomocz, letarg, nadmierne pragnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedrożność przepuszczająca, niestrawność, osłabienie mięśni, perforacja wrzodu dwunastnicy, pokrzywka, pooperacyjne nudności i wymioty, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości na światło, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skurcze mięśni, świąd, szum w uszach, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trudności w oddawaniu moczu, uderzenia gorąca, wielomocz, zaburzenia poznawcze, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia smaku, zaczerwienienie twarzy, zakażenie drożdżakowe, zakażenie gronkowcowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie spojówek, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zmniejszenie łaknienia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clotrimazolum Amara 10 mg/g
Clotrimazolum Amara w kremie o stężeniu 10 mg/g zawiera klotrymazol, szerokospektralny lek przeciwgrzybiczy, stosowany miejscowo w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry i błon śluzowych. Preparat jest skuteczny wobec dermatofitów takich jak Trichophyton rubrum, T. mentagrophytes, Epidermophyton floccosum oraz Microsporum canis, a także drożdżaków Candida i Malassezia furfur, odpowiedzialnych za łupież pstry. Wskazania obejmują grzybicę rąk, stóp, tułowia, podudzi oraz zakażenia narządów płciowych (kandydoza sromu i balanitis). Krem należy stosować na zmienioną chorobowo skórę oraz otaczające ją obszary, aby zapobiec rozprzestrzenianiu infekcji.
błona śluzowa, Candida, Candida balanitis, Candida vulvitis, dermatofit, Epidermophyton floccosum, grzybica podudzi, grzybica skóry, grzybica tułowia, kandydoza sromu, klotrymazol, lek przeciwgrzybiczny, łupież pstry, Malassezia furfur, Microsporum canis, pityriasis versicolor, pityrosporum orbiculare, Pityrosporum ovale, reakcja alergiczna, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Leczenie
Wysypki skórne u niemowląt i dzieci mają zróżnicowaną etiologię, obejmującą infekcje wirusowe, bakteryjne, grzybicze, reakcje alergiczne oraz podrażnienia. Kluczowe jest prawidłowe rozpoznanie przyczyny wysypki, co determinuje wybór terapii. W leczeniu pieluszkowego zapalenia skóry zaleca się utrzymanie skóry w suchości, częstą zmianę pieluszek oraz stosowanie kremów barierowych z tlenkiem cynku lub wazeliną; w przypadku infekcji drożdżakowej wskazane są miejscowe leki przeciwgrzybicze, a przy ciężkim stanie zapalnym 0,5-1% hydrokortyzon. Atopowe zapalenie skóry wymaga regularnego stosowania emolientów 2-4 razy dziennie, miejscowych kortykosteroidów przez 2-3 tygodnie oraz inhibitorów kalcyneuryny jako alternatywy, a w ciężkich przypadkach terapii immunosupresyjnej lub biologicznej (np. dupilumab od 6. miesiąca życia). Wysypki infekcyjne wirusowe leczone są objawowo (paracetamol, ibuprofen, leki przeciwświądowe), natomiast bakteryjne wymagają antybiotykoterapii (np. penicylina w szkarlatynie, miejscowe lub doustne antybiotyki w liszajcu). Grzybice leczone są miejscowo lub doustnie (klotrimazol, mikonazol, terbinafina), a alergiczne wysypki – unikanie alergenów i stosowanie leków przeciwhistaminowych oraz kortykosteroidów w cięższych przypadkach.
atopowe zapalenie skóry, cellulitis, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, ciemieniucha, drożdżaki Candida, egzema, emolient, fototerapia, grzybica pachwin, grzybica skóry, impetigo, inhibitor kalcyneuryny, kortykosteroid, krioterapia, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, liszajec zakaźny, łojotokowe zapalenie skóry, lotion z kalaminą, mięczak zakaźny, odparzenie pieluszkowe, ospa wietrzna, pieluszkowe zapalenie skóry, pokrzywka, potówka, różyczka, rumień zakaźny, szkarlatyna, tinea capitis, trądzik niemowlęcy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Interakcje leku – Clindamycin-MIP 150 mg/ml 150 mg/ml
Klindamycyna, antybiotyk z grupy linkozamidów, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna) wykazują antagonistyczne działanie in vitro, co może obniżać skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Istotna jest także oporność krzyżowa z linkomycyną, co wymaga uwzględnienia przy doborze terapii u pacjentów z wcześniejszą ekspozycją na linkomycynę. Klindamycyna nasila blokadę nerwowo-mięśniową wywoływaną przez środki zwiotczające (eter, tubokuraryna, halogenek pankuroniowy), co może prowadzić do zagrożenia życia podczas zabiegów operacyjnych – konieczne jest poinformowanie anestezjologa i monitorowanie funkcji oddechowych. Ponadto, jednoczesne stosowanie z antagonistami witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol, fluindion) zwiększa ryzyko krwawień i podwyższa wskaźnik PT/INR, co wymaga częstego monitorowania parametrów krzepnięcia i ewentualnej modyfikacji dawkowania leków przeciwzakrzepowych.
acenokumarol, alkohol benzylowy, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, blokada nerwowo-mięśniowa, działanie niepożądane, erytromycyna, fluindion, halogenek pankuroniowy, klindamycyna, lek przeciwzakrzepowy, lek zwiotczający mięśnie, linkomycyna, linkozamid, niewydolność nerek, oporność krzyżowa, ostre uszkodzenie nerek, parametr krzepnięcia krwi, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, środek zwiotczający, tubokuraryna, warfaryna, wskaźnik INR, wskaźnik krzepliwości krwi, zakażenie drożdżakowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Flumycon 100 mg
Flumycon, zawierający flukonazol, jest szerokospektralnym lekiem przeciwgrzybiczym dostępnym w kapsułkach o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg, stosowanym zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (0-17 lat). Wskazania obejmują leczenie kryptokokowego zapalenia opon mózgowych, kokcydioidomykozy, inwazyjnych kandydoz, drożdżakowych zakażeń błon śluzowych (w tym jamy ustnej, gardła, przełyku), przewlekłych zakażeń skóry i błon śluzowych, kandydozy pochwy, grzybic skóry i paznokci. Flukonazol jest także stosowany w profilaktyce nawrotów kryptokokowego zapalenia opon mózgowych, drożdżakowego zapalenia błon śluzowych u pacjentów HIV, nawracającej kandydozy pochwy oraz zakażeń drożdżakowych u pacjentów z neutropenią, np. po chemioterapii lub przeszczepie komórek macierzystych. Dawkowanie jest dostosowane do rodzaju zakażenia i stanu pacjenta, z uwzględnieniem zawartości laktozy i ewentualnych dodatków, np. azorubiny (E122) w dawce 200 mg.
drożdżakowe zapalenie błon śluzowych, drożdżakowe zapalenie przełyku, drożdżakowe zapalenie żołędzi, flukonazol, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica skóry, grzybica stóp, grzybica tułowia, infekcja ośrodkowego układu nerwowego, inwazyjna kandydoza, kandydoza pochwy, kokcydioidomykoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, laktoza jednowodna, leczenie ogólnoustrojowe, leczenie podtrzymujące, lek przeciwgrzybiczny, łupież pstry, neutropenia, nowotwór hematologiczny, onychomikoza, posiew mikrobiologiczny, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekłe zanikowe drożdżakowe zapalenie jamy ustnej, zakażenie drożdżakowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nystapol 100 000 j.m./ml
Nystapol w postaci zawiesiny doustnej o stężeniu 100 000 IU/ml jest wskazany w profilaktyce i leczeniu zakażeń drożdżakowych jamy ustnej, przełyku oraz przewodu pokarmowego, głównie wywołanych przez Candida spp. Lek stosowany jest zarówno terapeutycznie, w przypadku potwierdzonej kandydozy (np. pleśniawki jamy ustnej, kandydoza przełyku z objawami dysfagii i bólu, czy zakażenia przewodu pokarmowego), jak i profilaktycznie u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby z immunosupresją, długotrwale leczone antybiotykami, stosujące kortykosteroidy, noworodki i niemowlęta oraz pacjenci z cukrzycą. Zawiesina o charakterystycznym smaku bananowo-waniliowym poprawia akceptację leku, zwłaszcza u dzieci, jednak należy uwzględnić obecność konserwantów (metylu i propylu parahydroksybenzoesanu) oraz sacharozy, co może mieć znaczenie u wybranych pacjentów.
antybiotykoterapia, antybiotykoterapia o szerokim spektrum, drożdżaki Candida, dysfagia, działanie przeciwgrzybicze, immunosupresja, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kandydoza przewodu pokarmowego, kortykosteroid, nawracająca infekcja drożdżakowa, obniżona odporność, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, pleśniawki, profilaktyka przeciwgrzybicza, zakażenie drożdżakowe, zawiesina doustna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Flumycon 150 mg
Flumycon, zawierający flukonazol w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym zarówno w terapii, jak i profilaktyce szerokiego spektrum zakażeń grzybiczych u dorosłych oraz dzieci (0-17 lat). Wskazania obejmują m.in. kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, kokcydioidomykozę, inwazyjne kandydozy, drożdżakowe zakażenia błon śluzowych (jamy ustnej, gardła, przełyku), kandydozę pochwy (ostra i nawracająca), grzybice skóry i paznokci (onychomikoza). Flukonazol jest także stosowany profilaktycznie u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, takich jak osoby z przedłużającą się neutropenią, pacjenci po przeszczepach krwiotwórczych komórek macierzystych oraz pacjenci HIV-dodatni z nawracającymi zakażeniami drożdżakowymi. Terapia może być rozpoczęta empirycznie przed uzyskaniem wyników badań mikrobiologicznych, z późniejszą korektą na podstawie wyników.
biorca przeszczepu, chemioterapia nowotworów, drożdżaki w moczu, drożdżakowe zakażenie błon śluzowych, drożdżakowe zakażenie skóry, drożdżakowe zapalenie jamy ustnej, drożdżakowe zapalenie przełyku, drożdżakowe zapalenie żołędzi, flukonazol, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica stóp, grzybica tułowia, immunosupresja, inwazyjna kandydoza, kandydoza, kandydoza pochwy, kokcydioidomykoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leczenie miejscowe, lek przeciwgrzybiczny, łupież pstry, neutropenia, nowotwór krwi, onychomikoza, profilaktyka przeciwgrzybicza, przedłużająca się neutropenia, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, terapia przeciwgrzybicza, terbinafina, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zanikowe drożdżakowe zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clindavag 100 mg
Profil bezpieczeństwa klindamycyny w postaci globulek dopochwowych (100 mg) został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych u kobiet niebędących w ciąży. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują zakażenia grzybicze, ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty), świąd i wysypkę skórną, ból w boku, odmiedniczkowe zapalenie nerek, bolesne oddawanie moczu oraz objawy ze strony układu rozrodczego takie jak kandydoza sromu i pochwy, ból i zaburzenia sromu i pochwy, infekcje pochwy, wydzielina z pochwy i zaburzenia miesiączkowania. W miejscu podania mogą wystąpić ból, świąd, miejscowy obrzęk i gorączka. Rzadziej (≥1/1 000 do <1/100) nie odnotowano istotnych działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelit, powikłania charakterystycznego dla antybiotyków z grupy klindamycyny, objawiającego się ciężką biegunką, bólami brzucha, gorączką oraz obecnością śluzu i krwi w stolcu, wymagającego natychmiastowej interwencji i odstawienia leku.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, bolesne oddawanie moczu, Candida, Clostridioides difficile, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań, działanie niepożądane, farmakoterapia, flora bakteryjna pochwy, kandydoza sromu i pochwy, lek przeciwbakteryjny, nudności, odmiedniczkowe zapalenie nerek, reakcja alergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, świąd, wydzielina z pochwy, wymioty, wysypka, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia układu rozrodczego, zaburzenia żołądka i jelit, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Flumycon 200 mg
Flumycon, zawierający flukonazol, jest lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum działania, dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg. Wskazany jest do leczenia ciężkich zakażeń grzybiczych u dorosłych, takich jak kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, kokcydioidomykoza, inwazyjne kandydozy oraz drożdżakowe zakażenia błon śluzowych i skóry, w tym onychomikozy. Flukonazol jest również stosowany w profilaktyce nawrotów tych zakażeń, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym ryzykiem, np. z HIV, neutropenią lub po przeszczepieniu komórek macierzystych. U dzieci i młodzieży (0-17 lat) lek jest wskazany do leczenia drożdżakowych zakażeń błon śluzowych, inwazyjnej kandydozy oraz kryptokokowego zapalenia opon mózgowych, a także do profilaktyki zakażeń u pacjentów z osłabioną odpornością.
badanie mikrobiologiczne, coccidioides, drożdżaki w moczu, drożdżakowe zapalenie błon śluzowych, drożdżakowe zapalenie przełyku, drożdżakowe zapalenie żołędzi, flukonazol, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica skóry, grzybica stóp, grzybica tułowia, inwazyjna kandydoza, kandydoza pochwy, kapsułka twarda, kokcydioidomykoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, łupież pstry, neutropenia, nowotwór krwi, onychomikoza, oporność grzybów, osłabiona odporność, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, zakażenie drożdżakami, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zanikowe zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Airbufo Forspiro (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.
Produkt leczniczy Airbufo Forspiro zawiera budezonid (320 µg) i formoterol (9 µg) na dawkę inhalacyjną i jest stosowany w terapii chorób układu oddechowego. Profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane charakterystyczne dla obu składników, bez zwiększonej częstości ich występowania w terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii. Najczęstsze działania niepożądane formoterolu to drżenie i kołatanie serca, zwykle łagodne i przemijające. Budezonid może powodować kandydozę jamy ustnej i gardła (często), zapalenie płuc u pacjentów z POChP, a także rzadkie reakcje nadwrażliwości, zaburzenia hormonalne (np. zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy), hipokaliemię, hiperglikemię, objawy neuropsychiatryczne, bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, tachykardię, zaburzenia rytmu serca, a także miejscowe podrażnienia gardła i kaszel. Zaleca się płukanie jamy ustnej po inhalacji w celu zmniejszenia ryzyka kandydozy.
budezonid i formoterol, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, drżenie i kołatanie serca, dysfonia, gęstość mineralna kości, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, nadmierna aktywność psychoruchowa, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, osteopenia, paradoksalny skurcz oskrzeli, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, tachykardia, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Epidemiologia
Wysypki skórne u niemowląt i dzieci stanowią istotny problem kliniczny i epidemiologiczny, generując ponad 12 milionów wizyt rocznie, z czego 68% odbywa się w podstawowej opiece zdrowotnej. Częstość występowania wysypek różni się w zależności od wieku i etiologii – np. rumień toksyczny noworodków dotyczy 40-70% noworodków donoszonych, potówki około 40% niemowląt, a atopowe zapalenie skóry (AZS) około 20% dzieci w USA. Wysypki infekcyjne, zwłaszcza wirusowe, są najczęstszą przyczyną gorączkowych wykwitów skórnych u dzieci, z chorobami takimi jak odra, rumień zakaźny, ospa wietrzna czy choroba bostońska. Bakterie (np. Streptococcus pyogenes w płonicy) i grzyby (tinea, Candida) również odgrywają ważną rolę. Nieinfekcyjne dermatozy, takie jak odparzenia pieluszkowe (7-35% niemowląt) i AZS (10-20% dzieci), mają znaczący udział w etiologii wysypek. Epidemiologia wykazuje zróżnicowanie geograficzne i klimatyczne, a nadzór epidemiologiczny, w tym obowiązkowe zgłaszanie chorób takich jak odra czy choroba meningokokowa, jest kluczowy dla kontroli i zapobiegania rozprzestrzenianiu się infekcji.
acne neonatorum, atopowe zapalenie skóry, Candida, choroba bostońska, choroba dłoni, choroba meningokokowa, choroba riketsyjna, denga, erythema infectiosum, grzybica, łojotokowe zapalenie skóry, miliaria, odparzenie pieluszkowe, odra, ospa wietrzna, płonica, posocznica, potówki, roseola infantum, rumień toksyczny noworodków, rumień zakaźny, stóp i jamy ustnej, szczepionka MMR, trądzik noworodkowy, wysypka wirusowa, zakażenie COVID-19, zakażenie drożdżakowe, zespół oparzonej skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Flukonazol Actavis 100 mg
Dawkowanie flukonazolu Actavis wymaga indywidualnego dostosowania do rodzaju i ciężkości zakażenia grzybiczego oraz stanu pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 50 mg do 800 mg na dobę, zależnie od wskazania klinicznego, np. kryptokokowe zapalenie opon mózgowych wymaga dawki nasycającej 400 mg w pierwszej dobie, a następnie 200-400 mg/dobę przez 6-8 tygodni, z możliwością zwiększenia do 800 mg w ciężkich przypadkach. W kandydozach inwazyjnych dawka jest zależna od ciężkości zakażenia, a leczenie trwa zwykle 2 tygodnie po uzyskaniu negatywnego wyniku posiewu. W profilaktyce u pacjentów z neutropenią stosuje się 200-400 mg/dobę, rozpoczynając terapię przed spodziewanym początkiem neutropenii i kontynuując 7 dni po jej ustąpieniu (neutrofile >1000/mm³). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę modyfikuje się zgodnie z klirensem kreatyniny, podając 50% dawki przy klirensie ≤50 ml/min, a u hemodializowanych 100% dawki po każdej dializie. U dzieci dawki wyrażone są w mg/kg masy ciała, z maksymalną dawką dobową 400 mg, a u noworodków dawkowanie jest rzadsze (co 48-72 godziny) z maksymalną dawką 12 mg/kg mc.
drożdżaki w moczu, drożdżakowe zapalenie błony śluzowej, drożdżakowe zapalenie żołędzi, drożdżyca pochwy, drożdżyca skóry, flukonazol, Flukonazol Actavis, grzybica paznokci, grzybica podudzi, grzybica skóry, grzybica stóp, grzybica tułowia, hemodializa, kandydoza błon śluzowych, kandydoza inwazyjna, kandydoza jamy ustnej, kandydoza narządów płciowych, kandydoza przełyku, kandydoza zanikowa, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, łupież pstry, nawracająca drożdżyca pochwy, neutropenia, onychomykoza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie drożdżakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Diagnostyka i diagnoza
Odparzenie pieluszkowe to powszechne kontaktowe zapalenie skóry u niemowląt i małych dzieci, występujące u ponad 50% dzieci przed 12. miesiącem życia, ze szczytem zachorowań między 9 a 12 miesiącem. Zmiany skórne lokalizują się na wypukłych powierzchniach pośladków, krocza, genitaliów i górnych partii ud, z charakterystycznym oszczędzaniem fałdów skórnych w klasycznym odparzeniu kontaktowym. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, uwzględniającym rumień, bolesność, świąd, obecność grudek, krost lub pęcherzyków (w przypadku infekcji grzybiczej lub bakteryjnej). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić kandydozę (zajęcie fałdów i wykwity satelitarne), zakażenia bakteryjne (Staphylococcus aureus, Streptococcus), atopowe i łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycę, a także rzadkie choroby ogólnoustrojowe jak histiocytoza z komórek Langerhansa czy acrodermatitis enteropathica (poziom cynku <50 μg/dl). Badania laboratoryjne, takie jak test KOH, posiewy bakteryjne i grzybicze, morfologia krwi czy badania serologiczne, są wskazane w przypadku atypowego przebiegu, braku poprawy po 3-7 dniach leczenia lub podejrzenia infekcji.
acrodermatitis enteropathica, atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, biopsja skóry, Candida albicans, cukrzyca, epidermolysis bullosa, fałd skórny, histiocytoza z komórek Langerhansa, infekcja grzybicza, kiła wrodzona, kontaktowe zapalenie skóry, liszaj twardzinowy, liszajec zakaźny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, łuszczyca, morfologia krwi, mukowiscydoza, nietrzymanie moczu, odparzenie pieluszkowe, paciorkowce, paciorkowcowe zapalenie skóry, pleśniawki, posiew bakteriologiczny, posiew grzybiczny, poziom cynku, reakcja alergiczna, rumień, Staphylococcus aureus, test KOH, testy alergiczne, wykwity skórne, zakażenie drożdżakowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin/Tazobactam Kabi 2 g + 0,25 g 2 g + 0,25 g
Produkt leczniczy Piperacillin/Tazobactam Kabi, będący połączeniem piperacyliny (antybiotyk beta-laktamowy) z inhibitorem beta-laktamaz tazobaktamem, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwowaną reakcją jest biegunka, występująca u ≥ 1/10 pacjentów. Do poważnych powikłań należą rzekomobłoniaste zapalenie jelit (1-10/10 000), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz zespół Stevensa-Johnsona, których częstość jest rzadka lub nieznana. Wśród zaburzeń hematologicznych odnotowuje się małopłytkowość, leukopenię, agranulocytozę oraz pancytopenię (częstość nieznana), a także niedokrwistość hemolityczną. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, mogą mieć przebieg zagrażający życiu. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Ponadto, lek może indukować encefalopatię i napady drgawek, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, Clostridioides difficile, czas częściowej tromboplastyny, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, inhibitor beta-laktamaz, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Combsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamkowa, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Chlorek sodu – Wskazania do stosowania
Chlorek sodu (NaCl) w stężeniu izotonicznym 0,9% (osmolarność około 308 mOsmol/l) jest podstawowym elektrolitem stosowanym w praktyce klinicznej jako nośnik do parenteralnego podawania leków, rekonstytucji leków w postaci suchej oraz jako podstawowy płyn infuzyjny. Preparaty łączące NaCl z chlorkiem potasu (KCl) w stężeniach 0,15% (20 mmol/l K+) i 0,3% (40 mmol/l K+) są wykorzystywane w leczeniu i zapobieganiu hipokaliemii, odwodnieniu hipo- i izotonicznym oraz zasadowicy hipochloremicznej, z osmolarnościami odpowiednio około 340 i 380 mOsm/l. W terapii nerkozastępczej stosuje się roztwory do hemodializy i hemofiltracji zawierające NaCl w stężeniu około 6 g/l (140 mmol/l Na+), z lub bez dodatku potasu (2-4 mmol/l K+), dostosowane do stanu pacjenta z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek oraz zaburzeniami kalemii.
bakteriemia, hemodiafiltracja, hemofiltracja, hipokaliemia, homeostaza organizmu, immunoglobulina ludzka, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inwazyjna kandydoza, izoimmunizacja Rh(D), kokcydioidomikoza, krążenie pozaustrojowe, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, lek przeciwgrzybiczy, niewydolność nerek, normokaliemia, odwodnienie, odwodnienie hipotoniczne, osmolarność osocza, ostre uszkodzenie nerek, płyn infuzyjny, podawanie leków, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłane zakażenie skóry, przewlekła choroba nerek, przewlekła zanikowa kandydoza, rekonstytucja leków, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór do hemodializy, roztwór fizjologiczny, Staphylococcus aureus, terapia nerkozastępcza, tkanki miękkie, wstrząs hipowolemiczny, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zakrzep żylny, zasadowica hipochloremiczna, zator płucny, zatrucie toksynami, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Marelim 180 mg
Produkt leczniczy Marelim zawiera kwas mykofenolowy (sód mykofenolan) w dawkach 180 mg i 360 mg, stosowany w terapii immunosupresyjnej u pacjentów po przeszczepieniach narządowych. Terapia wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, w tym zwiększonego ryzyka nowotworów złośliwych (np. choroby limfoproliferacyjnej u 0,9% pacjentów de novo i 1,3% w terapii podtrzymującej, nowotworów skóry u 0,9% i 1,8% odpowiednio) oraz zakażeń oportunistycznych, zwłaszcza CMV (21,6% u pacjentów de novo, 1,9% w terapii podtrzymującej), zakażeń drożdżakowych i Herpes simplex. Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. leukopenię (bardzo często), niedokrwistość, trombocytopenię, hipokalemię, hipokalcemie, nadciśnienie, biegunki (≥10%), a także zaburzenia psychiczne i neurologiczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych i konieczność dostosowania dawkowania.
agranulocytoza, anomalia Pelgera-Hueta, choroba limfoproliferacyjna, cyklosporyna, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipogammaglobulinemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kwas mykofenolowy, leukopenia, limfopenia, martwica kanalików nerkowych, mięsak Kaposi, mykofenolan mofetylu, nefropatia związana z wirusem BK, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór złośliwy skóry, ostry zespół zapalny, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, perforacja jelita, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rozstrzenie oskrzeli, sodu mykofenolan, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, trudność w połykaniu, wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego, zakażenie drożdżakowe, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wirusem cytomegalii, zakażenie wirusem Herpes simplex, zapalenie okrężnicy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie szpiku, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pevisone (10 mg + 1,1 mg)/g
Pevisone w postaci kremu zawiera 10 mg ekonazolu azotanu oraz 1,1 mg triamcynolonu acetonidu na 1 g preparatu i jest wskazany do leczenia dermatologicznych zakażeń grzybiczych skóry z wyraźnym komponentem zapalnym. Preparat jest skuteczny w terapii zakażeń dermatofitowych, takich jak grzybica stóp, pachwin, tułowia czy owłosionej skóry głowy, oraz zakażeń drożdżakowych wywołanych przez Candida spp., w tym kandydozy skóry i wyprzeń drożdżakowych. Kluczowe jest potwierdzenie grzybiczej etiologii infekcji oraz obecność objawów zapalnych, takich jak zaczerwienienie, obrzęk, świąd i pieczenie, przed rozpoczęciem leczenia preparatem Pevisone.
Candida, dermatofity, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwzapalne, ekonazol azotan, etiologia grzybicza, glikokortykosteroid, grzybica pachwin, grzybica skóry, grzybica skóry głowy, grzybica stóp, grzybica tułowia, infekcja dermatologiczna, infekcja drożdżakowa, kandydoza skóry, objaw zapalny, proces zapalny, triamcynolon acetonid, wyprzenie drożdżakowe, zakażenie dermatofitowe, zakażenie drożdżakowe, zakażenie skórne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Syntarpen 2 g
Stosowanie kloksacyliny (Syntarpen) u kobiet w okresie prokreacyjnym, ciężarnych oraz karmiących piersią wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych są ograniczone, a brak dobrze kontrolowanych badań klinicznych wymusza ostrożność. Kloksacylina powinna być stosowana w ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności medycznej, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Należy także uwzględnić zawartość sodu w preparacie (50,5 mg sodu/g), co jest istotne u pacjentek z koniecznością ograniczenia podaży sodu. Informacje dotyczące wpływu kloksacyliny na płodność są niewystarczające, co powinno być komunikowane pacjentkom w wieku rozrodczym.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pimafucin 20 mg/g
Pimafucin krem zawiera natamycynę w stężeniu 20 mg/g i jest wskazany do leczenia zakażeń grzybiczych skóry i błon śluzowych wywołanych przez Candida albicans. Preparat znajduje zastosowanie w kandydozie skórnej (zwłaszcza w fałdach skórnych i miejscach wilgotnych), kandydozie błon śluzowych (jama ustna, narządy płciowe) oraz wyprzeniach drożdżakowych (przestrzenie międzypalcowe, okolice pod piersiami i pachami). Objawy wskazujące na zastosowanie leku to zaczerwienienie, świąd, pieczenie, białawe lub żółtawe naloty, maceracja naskórka oraz nadżerki lub pęknięcia skóry. Preparat należy aplikować miejscowo 2-3 razy dziennie na oczyszczoną i osuszoną powierzchnię zmian chorobowych, zgodnie z zaleceniami lekarza, kontynuując terapię także po ustąpieniu objawów, aby zapobiec nawrotom.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Resbud 0,5 mg/ml
Resbud (budezonid) jest dostępny w formie zawiesiny do nebulizacji w stężeniach 0,25 mg/mL i 0,50 mg/mL, z dawkami odpowiednio 0,5 mg lub 1 mg w 2 mL. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazań i stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu astmy u dzieci od 6. miesiąca życia dawka dobowa wynosi od 0,25 mg do 0,5 mg, z możliwością zwiększenia do 1 mg u dzieci przyjmujących doustne glikokortykosteroidy. U dorosłych dawka dobowa wynosi od 1 mg do 2 mg, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej (0,5-4 mg/dobę). Podawanie raz na dobę jest możliwe przy dawce ≤1 mg, natomiast dawki >1 mg należy podawać w dwóch podzielonych dawkach. W leczeniu zespołu krupu u niemowląt i dzieci stosuje się dawkę 2 mg budezonidu, podawaną jednorazowo lub w dwóch dawkach po 1 mg co 30 minut, powtarzaną co 12 godzin do 36 godzin lub do poprawy stanu klinicznego. W zaostrzeniach POChP zalecana dawka wynosi 4-8 mg/dobę, podzielona na 2-4 podania, nie dłużej niż 10 dni.
astma, astma oskrzelowa, budezonid, doustny glikokortykosteroid, glikokortykosteroid, inhalacja, lek rozszerzający oskrzela, marskość wątroby, maska twarzowa, nebulizator strumieniowy, nebulizator ultradźwiękowy, nebulizator z kompresorem, niewydolność nerek i wątroby, POChP, podrażnienie skóry, wziewny glikokortykosteroid, zaburzenie czynności nerek, zakażenie drożdżakowe, zakażenie jamy ustnej, zaostrzenie astmy, zaostrzenie POChP, zawiesina do nebulizacji, zespół krupu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxodil Combo (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę dostarczoną
Oxodil Combo, zawierający budezonid (160 µg) oraz formoterol (4,5 µg) w dawce dostarczonej, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu składników, bez zwiększonej częstości ich występowania przy jednoczesnym podaniu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to drżenie i kołatanie serca, charakterystyczne dla agonistów receptorów β2-adrenergicznych, zwykle o łagodnym przebiegu i ustępujące w ciągu kilku dni. Częstość działań niepożądanych została sklasyfikowana od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem zakażeń (kandydoza jamy ustnej i gardła – często), zaburzeń endokrynologicznych (zespół Cushinga – niezbyt często, zahamowanie czynności nadnerczy – bardzo rzadko), zaburzeń sercowo-naczyniowych (kołatanie serca – często, tachykardia i zaburzenia rytmu – niezbyt często), a także działań ze strony układu nerwowego, psychicznego, oddechowego i innych. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości oraz paradoksalny skurcz oskrzeli, wymagający natychmiastowej interwencji i przerwania terapii.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, budezonid, depresja, dławica piersiowa, dysfonia, działanie immunosupresyjne, formoterol, hiperglikemia, hipokaliemia, infekcja drożdżakowa, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kortykosteroid wziewny, lek przeciwgrzybiczny, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawki, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, świsty oskrzelowe, wydłużenie odstępu QT, zakażenie drożdżakowe, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ganciclovir Accord 500 mg
Gancyklowir, stosowany w terapii zakażeń cytomegalowirusem (CMV), charakteryzuje się istotnym profilem toksyczności, zwłaszcza hematologicznej. Najczęstszym i najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest neutropenia, pojawiająca się zwykle w 1-2 tygodniu leczenia indukcyjnego przy skumulowanej dawce ≤ 200 mg/kg mc, z częstością ciężkiej neutropenii do 14% u pacjentów z HIV oraz 3-10% u biorców przeszczepów. Małopłytkowość, szczególnie u pacjentów z wyjściową liczbą płytek <100 000/ml oraz u osób z immunosupresją, stanowi kolejne istotne ryzyko, mogące prowadzić do krwawień zagrażających życiu. Profil bezpieczeństwa obejmuje także zaburzenia czynności nerek i wątroby, częstsze u biorców przeszczepów, oraz działania neurologiczne, w tym napady drgawkowe przy jednoczesnym stosowaniu imipenem z cylastatyną. Odwarstwienie siatkówki zgłaszano wyłącznie u pacjentów z HIV i CMV-zapaleniem siatkówki. W trakcie terapii konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, funkcji nerek i wątroby, a w przypadku ciężkiej cytopenii rozważenie redukcji dawki lub przerwania leczenia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezpłodność męska, ciężka neutropenia, cytomegalowirus, gancyklowir, granulocytopenia, imipenem z cylastatyną, kandydoza jamy ustnej, lek immunosupresyjny, małopłytkowość, morfologia krwi, napady drgawkowe, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk plamki, odwarstwienie siatkówki, pancytopenia, posocznica, prolek, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, zaburzenia hematologiczne, zakażenie drożdżakowe, zakażenie HIV, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Accord 80 mg; 125 mg
Bezpieczeństwo stosowania aprepitantu zostało ocenione w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. U dorosłych poddanych chemioterapii o wysokim ryzyku wymiotów (HEC) najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak czkawka (4,6% vs 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcia (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W populacji pediatrycznej najczęstsze działania niepożądane to czkawka (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Profil bezpieczeństwa pozostaje stabilny podczas wielokrotnego stosowania do 6 cykli chemioterapii. W leczeniu nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV) dawka 40 mg aprepitantu wiązała się z wyższą częstością działań niepożądanych takich jak ból w nadbrzuszu, zaparcia, duszność czy zaburzenia widzenia w porównaniu do ondansetronu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, chemioterapia o umiarkowanym ryzyku wymiotów, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, dysuria, fosfataza zasadowa, fotowrażliwość, glikozuria, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, infekcja gronkowcowa, kołatanie serca, neutropenia, niedokrwistość, nudności i wymioty pooperacyjne, poliuria, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzód dwunastnicy, zaburzenie funkcji poznawczej, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zakażenie drożdżakowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Chlorheksydyna – Dawkowanie i sposób podawania
Chlorheksydyna jest szeroko stosowanym środkiem antyseptycznym w różnych formach farmaceutycznych, z dawkowaniem dostosowanym do postaci leku, miejsca aplikacji oraz wskazań klinicznych. W leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej zaleca się stosowanie płynu Corsodyl (0,2% glukonian chlorheksydyny) w dawce 10 ml dwa razy dziennie, płukanie przez 1 minutę, maksymalnie do 4 tygodni. Tabletki do ssania Sebidin i Sebidin Plus (5 mg dichlorowodorku chlorheksydyny) stosuje się u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat, po 1 tabletce 4 razy na dobę, po posiłku i oczyszczeniu zębów, z zaleceniem unikania płukania jamy ustnej i picia dużej ilości płynów przez 2 godziny po aplikacji. DoppelSept Gardło (5 mg dichlorheksydyny + 5 mg benzokainy) stosuje się co 2 godziny, maksymalnie 8 tabletek na dobę, natomiast Gardimax Medica Spray (0,180 mg diglukonianu chlorheksydyny na dawkę) u dorosłych i młodzieży od 12 lat w dawce 3-5 dawek 6-10 razy na dobę, a u dzieci od 30. miesiąca życia 2-3 dawki 3-5 razy na dobę, z zaleceniem krótkotrwałego stosowania do 3-4 dni.
aerozol do jamy ustnej, afty, alkohol etylowy, azotyn sodowy, benzokaina, chlorheksydyna, chlorowodorek lidokainy, dekspantenol, dezynfekcja pola operacyjnego, dichlorowodorek chlorheksydyny, diglukonian chlorheksydyny, glukonian chlorheksydyny, krem leczniczy, kwas askorbowy, płukanka do jamy ustnej, pole operacyjne, proteza zębowa, śluzówka jamy ustnej, środek antyseptyczny, środek dezynfekcyjny, tabletka do ssania, zabieg stomatologiczny, zakażenie drożdżakowe, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie skóry - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Syntarpen 500 mg
Stosowanie kloksacyliny (Syntarpen 500 mg, tabletki powlekane) u kobiet w okresie reprodukcyjnym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią wymaga szczególnej ostrożności. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych są ograniczone, a badania na modelach zwierzęcych nie dają pełnej pewności co do wpływu na płód. Wskazane jest stosowanie kloksacyliny w ciąży jedynie w sytuacjach, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Lek przenika do mleka matki, co może powodować u niemowląt reakcje alergiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. biegunkę) oraz zakażenia drożdżakowe, takie jak pleśniawki jamy ustnej. W przypadku wystąpienia tych objawów u dziecka należy rozważyć przerwanie karmienia lub zmianę terapii na lek o korzystniejszym profilu bezpieczeństwa.
antybiotykoterapia, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, infekcja grzybicza, karmienie piersią, kloksacylina, lek przeciwbakteryjny, mleko kobiece, pleśniawka jamy ustnej, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna, Syntarpen, wysypka skórna, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie drożdżakowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin + Tazobactam Eugia 4 g + 0,5 g
Lek Piperacillin + Tazobactam Eugia, dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g, jest beta-laktamowym antybiotykiem stosowanym w leczeniu poważnych infekcji bakteryjnych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest biegunka (≥ 1/10), a u pacjentów z mukowiscydozą zwiększona częstość gorączki i wysypki. Do poważnych działań należą rzekomobłoniaste zapalenie jelit oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (1-10/10 000). Występują także pancytopenia, wstrząs anafilaktyczny i zespół Stevensa-Johnsona, których częstość jest nieokreślona. Antybiotyk może wywoływać encefalopatię i drgawki, a także zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, niedokrwistość (często), leukopenia (niezbyt często) i agranulocytoza (rzadko). Reakcje skórne obejmują wysypkę, świąd, rumień wielopostaciowy, pokrzywkę oraz poważne stany jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, antybiotyk beta-laktamowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, dreszcze, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, gorączka, hipokaliemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, krwawienie z nosa, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, nadwrażliwość, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, purpura, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka polekowa z eozynofilią, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zelefion 250 mg
Terbinafina w postaci chlorowodorku, dostępna w tabletkach Zelefion 250 mg, jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym w terapii zakażeń dermatofitowych skóry i jej przydatków. Wskazania obejmują grzybicę tułowia (tinea corporis), pachwin (tinea cruris), stóp (tinea pedis), skóry owłosionej głowy (tinea capitis) oraz grzybicę paznokci (onychomycosis). Decyzja o zastosowaniu doustnej terapii terbinafiną powinna uwzględniać lokalizację, ciężkość oraz rozległość zakażenia. Leczenie systemowe jest szczególnie zalecane w przypadku rozległych, opornych na leczenie miejscowe infekcji oraz w grzybicy paznokci i skóry owłosionej głowy, gdzie penetracja leku miejscowego jest niewystarczająca.
chlorowodorek terbinafiny, dermatofity, drożdżaki Candida, drożdżaki Malassezia, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica skóry owłosionej głowy, grzybica stóp, grzybica tułowia, grzyby dermatofitowe, grzyby drożdżopodobne, kandydoza, leczenie miejscowe, lek przeciwgrzybiczy, łupież pstry, onychomycosis, pityriasis versicolor, synteza ergosterolu, terbinafina, tinea capitis, tinea corporis, tinea cruris, tinea pedis, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin + Tazobactam Kalceks 4 g + 0,5 g
Produkt leczniczy Piperacillin + Tazobactam Kalceks, dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g do infuzji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowaną reakcją jest biegunka, występująca u około 10% pacjentów, zwykle o charakterze przejściowym. Poważne powikłania obejmują rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego oraz toksyczną rozpływną martwicę naskórka, z częstością 1-10 na 10 000 pacjentów. Inne istotne działania niepożądane to małopłytkowość, niedokrwistość, leukopenia, agranulocytoza oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, których częstość nie została precyzyjnie określona. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Ponadto, lek może indukować objawy neurologiczne, takie jak bóle głowy i napady drgawkowe, co jest charakterystyczne dla antybiotyków beta-laktamowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, bezsenność, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, piperacylina z tazobaktamem, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamkowa, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Stada 125 mg; 80 mg
Profil bezpieczeństwa aprepitantu został oceniony na podstawie szerokich badań klinicznych obejmujących około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. U dorosłych leczonych chemioterapią o wysokim ryzyku wymiotów (HEC) najczęściej obserwowano czkawkę (4,6% vs 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcie (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W przypadku chemioterapii o umiarkowanym ryzyku wymiotów (MEC) najczęstszym działaniem niepożądanym było zmęczenie (1,4% vs 0,9%). U dzieci najczęściej zgłaszano czkawkę (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Dodatkowo, u dorosłych leczonych aprepitantem w profilaktyce nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV) zaobserwowano zwiększoną częstość występowania bólu w nadbrzuszu, zaparcia, dyzartrii, duszności, bezsenności oraz innych objawów ze strony układu pokarmowego i nerwowego, zwłaszcza przy wyższych dawkach.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aprepitant, bradykardia, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, dyzartria, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, gorączka neutropeniczna, infekcja gronkowcowa, kołatanie serca, neutropeniczne zapalenie okrężnicy, niedoczulica, niedokrwistość, nudności i wymioty pooperacyjne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, świszczący oddech, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzód dwunastnicy, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaczerwienienie twarzy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nystapol 100 000 j.m./ml
NYSTAPOL w postaci zawiesiny doustnej zawiera 100 000 IU nystatyny w 1 ml preparatu, co umożliwia precyzyjne dawkowanie za pomocą dołączonej pipetki. U dorosłych w leczeniu zakażeń drożdżakowych jamy ustnej zaleca się dawkę 100 000 IU (1 ml) cztery razy na dobę, z koniecznością długiego przetrzymania zawiesiny w jamie ustnej przed połknięciem dla zwiększenia skuteczności. W przypadku grzybic przewodu pokarmowego dawka wynosi 500 000 IU (5 ml) co 6 godzin, czyli łącznie 2 000 000 IU na dobę. U niemowląt i dzieci stosuje się 100 000 IU (1 ml) cztery razy na dobę, a u noworodków profilaktycznie 100 000 IU (1 ml) raz dziennie. Podawanie leku odbywa się doustnie, z uwzględnieniem wieku pacjenta i lokalizacji zakażenia.
grzybica przewodu pokarmowego, leczenie przeciwgrzybicze, modyfikacja leczenia, NYSTAPOL, nystatyna, objawy kliniczne, pipetka dozująca, profilaktyka zakażeń grzybiczych, rozpoznanie, terapia przeciwgrzybicza, weryfikacja rozpoznania, zakażenie, zakażenie drożdżakowe, zakażenie drożdżakowe jamy ustnej, zakażenie grzybicze, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pimafucort (10 mg + 10 mg + 3500 I.U.)/g
Pimafucort w postaci maści zawiera natamycynę (10 mg/g), hydrokortyzon (10 mg/g) oraz neomycynę (3500 I.U./g) i jest przeciwwskazany w przypadku pierwotnych zakażeń bakteryjnych, wirusowych, grzybiczych, drożdżakowych oraz pasożytniczych skóry, gdyż kortykosteroid może maskować objawy i pogarszać stan kliniczny. Nie należy stosować go na uszkodzoną skórę, w tym przy chorobach wrzodowych, ranach ostrych i przewlekłych, owrzodzeniach podudzi oraz ranach oparzeniowych, ze względu na ryzyko zaburzenia gojenia i zwiększonego wchłaniania substancji czynnych. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z wcześniejszymi reakcjami niepożądanymi na miejscowe kortykosteroidy, takimi jak posteroidowe okołowargowe zapalenie skóry czy rozstępy skórne.
acne vulgaris, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk przeciwgrzybiczy, atrofia, choroba wrzodowa skóry, gentamycyna, hydrokortyzon, ichthyosis, infekcja skórna, kanamycyna, kortykosteroid, kruchość naczyń krwionośnych, młodzieńczy wyprysk stóp, natamycyna, neomycyna, niewydolność tętnicza, niewydolność żylna, owrzodzenie podudzi, polien, posteroidowe okołowargowe zapalenie skóry, rana oparzeniowa, reakcja krzyżowa, rosacea, rozstępy skórne, rybia łuska, streptomycyna, trądzik pospolity, trądzik różowaty, zakażenie bakteryjne, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zanik skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Flucorta 200 mg
Flukonazol wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia grzybiczego. W leczeniu kryptokokowego zapalenia opon mózgowych stosuje się dawkę nasycającą 400 mg pierwszej doby, następnie 200-400 mg/dobę przez 6-8 tygodni, z możliwością zwiększenia do 800 mg/dobę w ciężkich przypadkach. W kandydozach inwazyjnych dawka nasycająca wynosi 800 mg pierwszej doby, a następnie 400 mg/dobę, z leczeniem trwającym co najmniej 2 tygodnie po uzyskaniu negatywnego wyniku posiewu. W kandydozach błon śluzowych dawki wahają się od 50 mg do 400 mg/dobę, a czas leczenia od 7 dni do kilku miesięcy, zależnie od lokalizacji i stanu immunologicznego pacjenta. U pacjentów z przedłużającą się neutropenią zaleca się dawki 200-400 mg/dobę, rozpoczynając kilka dni przed neutropenią i kontynuując do 7 dni po jej ustąpieniu. Dawkowanie u osób z zaburzeniami czynności nerek wymaga redukcji dawki do 50% przy klirensie kreatyniny ≤50 ml/min, z pełną dawką podawaną po każdej dializie u pacjentów dializowanych.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, drożdżaki w moczu, drożdżakowe zapalenie błony śluzowej, drożdżakowe zapalenie żołędzi, drożdżyca pochwy, drożdżyca skóry, flukonazol, grzybica paznokci, grzybica podudzi, grzybica stóp, grzybica tułowia, kandydemia, kandydoza błon śluzowych, kandydoza inwazyjna, kandydoza jamy ustnej, kandydoza narządów płciowych, kandydoza przełyku, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, kokcydioidomikoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, kryptokokoza, łupież pstry, neutropenia, onychomikoza, przewlekła kandydoza skóry, przewlekła zanikowa kandydoza, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze