kruchość naczyń krwionośnych
Kruchość naczyń krwionośnych (łac. fragilitas vasorum) to stan zwiększonej podatności ścian naczyń krwionośnych na uszkodzenia, co prowadzi do ich łatwiejszego pękania i powstawania wybroczyn lub krwawień. Jest to objaw, który może towarzyszyć różnym schorzeniom lub występować jako samodzielny problem zdrowotny.
Główne przyczyny kruchości naczyń obejmują niedobór witaminy C (skorbutu), zaburzenia syntezy kolagenu, choroby tkanki łącznej, starzenie się organizmu, długotrwałe stosowanie kortykosteroidów oraz nadciśnienie tętnicze. Zwiększona kruchość naczyń może być również objawem trombocytopenii, zaburzeń krzepnięcia krwi, cukrzycy, a także chorób wątroby i nerek.
Klinicznie kruchość naczyń manifestuje się wynaczynieniami krwi (petechie, plamica, siniaki), które pojawiają się samoistnie lub po minimalnym urazie. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (morfologia krwi, badania układu krzepnięcia, poziom witaminy C) oraz próbę opaskową Rumpla-Leede’a, która pozwala ocenić wytrzymałość drobnych naczyń krwionośnych.
Leczenie kruchości naczyń zależy od przyczyny podstawowej. Może obejmować suplementację witaminy C, bioflawonoidy, rutynę i hesperydynę, które wzmacniają ściany naczyń krwionośnych. W przypadkach związanych z chorobami układowymi konieczne jest leczenie schorzenia podstawowego. Profilaktyka obejmuje zbilansowaną dietę bogatą w witaminę C, regularne ćwiczenia fizyczne oraz unikanie czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Natamycyna – Przeciwwskazania stosowania
Natamycyna jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym głównie w postaci globulek dopochwowych (Pimafucin, 100 mg) oraz kremu (Pimafucin, 20 mg/g). Preparaty monoterapeutyczne zawierające natamycynę są przeciwwskazane jedynie u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Natomiast preparaty złożone, takie jak Pimafucort, zawierające natamycynę w połączeniu z hydrokortyzonem i neomycyną, mają znacznie szerszy zakres przeciwwskazań. Obejmują one m.in. pierwotne zakażenia bakteryjne, wirusowe, grzybicze i pasożytnicze skóry, choroby skóry z przerwaniem ciągłości naskórka, powikłania po miejscowym stosowaniu kortykosteroidów oraz specyficzne dermatozy, w których kortykosteroidy mogą nasilać objawy (np. trądzik różowaty, rybia łuska, młodzieńczy wyprysk stóp).
acne vulgaris, antybiotyk aminoglikozydowy, atrofia skóry, choroba wrzodowa skóry, działanie przeciwgrzybicze, globulki dopochwowe, hydrokortyzon, ichthyosis vulgaris, kortykosteroid, kruchość naczyń krwionośnych, młodzieńczy wyprysk stóp, nadwrażliwość na substancję czynną, natamycyna, neomycyna, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, owrzodzenie podudzi, posteroidowe okołowargowe zapalenie skóry, preparat monokomponentowy, preparat złożony, przerwanie ciągłości naskórka, rana oparzeniowa, rosacea, rozstępy skórne, rybia łuska, trądzik pospolity, trądzik różowaty, zakażenie bakteryjne, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zanik skóry, zarażenie pasożytnicze - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pimafucort (10 mg + 10 mg + 3500 I.U.)/g
Lek Pimafucort w postaci kremu zawiera natamycynę (10 mg/g), hydrokortyzon (10 mg/g) oraz neomycynę (3500 I.U./g) i jest przeciwwskazany w przypadku pierwotnych zakażeń skóry bakteryjnych, wirusowych, grzybiczych oraz pasożytniczych, gdyż stosowanie kortykosteroidów może maskować objawy lub nasilać infekcję. Ponadto preparat nie powinien być stosowany na choroby wrzodowe skóry, rany o różnym pochodzeniu, owrzodzenia podudzi oraz rany oparzeniowe, ze względu na ryzyko opóźnienia gojenia i zwiększonego wchłaniania składników leku, co może prowadzić do działań ogólnoustrojowych. Przeciwwskazaniem są także powikłania po wcześniejszym stosowaniu kortykosteroidów, takie jak posteroidowe okołowargowe zapalenie skóry i rozstępy (striae).
antybiotyk aminoglikozydowy, choroba wrzodowa skóry, hydrokortyzon, kortykosteroid, kruchość naczyń krwionośnych, metylu parahydroksybenzoesan, młodzieńczy wyprysk stóp, natamycyna, neomycyna, owrzodzenie podudzi, Pimafucort, propylu parahydroksybenzoesan, rana oparzeniowa, reakcja alergiczna, rozstępy skórne, rybia łuska, trądzik pospolity, trądzik różowaty, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe skóry, zanik skóry, zarażenie pasożytnicze skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pimafucort (10 mg + 10 mg + 3500 I.U.)/g
Pimafucort w postaci maści zawiera natamycynę (10 mg/g), hydrokortyzon (10 mg/g) oraz neomycynę (3500 I.U./g) i jest przeciwwskazany w przypadku pierwotnych zakażeń bakteryjnych, wirusowych, grzybiczych, drożdżakowych oraz pasożytniczych skóry, gdyż kortykosteroid może maskować objawy i pogarszać stan kliniczny. Nie należy stosować go na uszkodzoną skórę, w tym przy chorobach wrzodowych, ranach ostrych i przewlekłych, owrzodzeniach podudzi oraz ranach oparzeniowych, ze względu na ryzyko zaburzenia gojenia i zwiększonego wchłaniania substancji czynnych. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z wcześniejszymi reakcjami niepożądanymi na miejscowe kortykosteroidy, takimi jak posteroidowe okołowargowe zapalenie skóry czy rozstępy skórne.
acne vulgaris, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk przeciwgrzybiczy, atrofia, choroba wrzodowa skóry, gentamycyna, hydrokortyzon, ichthyosis, infekcja skórna, kanamycyna, kortykosteroid, kruchość naczyń krwionośnych, młodzieńczy wyprysk stóp, natamycyna, neomycyna, niewydolność tętnicza, niewydolność żylna, owrzodzenie podudzi, polien, posteroidowe okołowargowe zapalenie skóry, rana oparzeniowa, reakcja krzyżowa, rosacea, rozstępy skórne, rybia łuska, streptomycyna, trądzik pospolity, trądzik różowaty, zakażenie bakteryjne, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zanik skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Posorutin 50 mg/ml
Trokserutyna, będąca półsyntetyczną pochodną rutozydu, jest składnikiem aktywnym preparatu Posorutin w postaci kropli do oczu o stężeniu 50 mg/ml. Substancja ta wykazuje działanie farmakodynamiczne polegające na zmniejszeniu kruchości oraz przepuszczalności naczyń włosowatych, co jest kluczowe w ochronie mikrokrążenia okulistycznego. Mechanizm działania trokserutyny opiera się na hamowaniu nadmiernej aktywności enzymu hialuronidazy, który w warunkach patologicznych prowadzi do zwiększonej przepuszczalności ścian naczyń, zatrzymywania płynów w przestrzeni pozanaczyniowej oraz utrudnienia wymiany substancji w zrębie naczyń.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ehlersa-danlosa – Objawy
Zespół Ehlersa-Danlosa (ZED) to grupa dziedzicznych zaburzeń tkanki łącznej charakteryzujących się defektami kolagenu, prowadzącymi do hipermobilności stawów, rozciągliwości i kruchości skóry oraz zwiększonej podatności na urazy naczyń krwionośnych i narządów wewnętrznych. Wyróżnia się co najmniej 13 podtypów, z których najczęstszy jest hipermobilny (hEDS, 80-90% przypadków), a najcięższy naczyniowy (vEDS) z ryzykiem pęknięcia naczyń i narządów, skracającym średnią długość życia do około 48 lat. Objawy hEDS obejmują m.in. przewlekły ból stawów, niestabilność, dysfunkcje autonomiczne (POTS), zaburzenia przewodu pokarmowego oraz problemy neurologiczne i psychologiczne. Klasyczny typ (cEDS) cechuje się wyraźnymi zmianami skórnymi, natomiast kyfoskoliotyczny (kEDS) manifestuje się deformacjami kręgosłupa i hipotonią mięśniową. Przebieg choroby jest przewlekły, z nasileniem objawów wraz z wiekiem i ryzykiem powikłań takich jak zmiany zwyrodnieniowe, niestabilność stawów, zaburzenia sercowo-naczyniowe i problemy z gojeniem ran.
blizna atroficzna, depresja, gastropareza, hipermobilność stawów, hipotonia mięśniowa, kolagen, kruchość naczyń krwionośnych, kruchość skóry, migrena, płaskostopie, przewlekły ból stawów, refluks żołądkowo-przełykowy, reumatolog, rozciągliwość skóry, skolioza, tętniak, tkanka łączna, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenie autonomiczne, zaburzenie gojenia ran, zaburzenie lękowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie termoregulacji, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół jelita drażliwego, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej, zmiany zwyrodnieniowe stawów, zwichnięcie stawu - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ehlersa-danlosa – Epidemiologia
Zespół Ehlersa-Danlosa (ZED) to heterogenna grupa genetycznych zaburzeń tkanki łącznej charakteryzująca się nadmierną ruchomością stawów, rozciągliwością skóry i kruchością tkanek. Częstość występowania ZED jest trudna do precyzyjnego określenia ze względu na zróżnicowanie kliniczne i niedodiagnozowanie, jednak nowsze badania wskazują na wyższą niż dotychczas szacowano częstość, sięgającą około 1 na 3100 osób. Hipermobilny ZED (hZED) stanowi 80-90% przypadków, z częstością 1:3100 do 1:20 000, klasyczny ZED (kZED) występuje rzadziej (1:20 000–1:40 000), a naczyniowy ZED (nZED) jest najrzadszy (1:50 000–1:200 000) i wiąże się z poważnymi powikłaniami naczyniowymi oraz skróconą długością życia. Występuje przewaga kobiet (70%) w populacji zdiagnozowanych, a choroba dotyka wszystkie rasy, choć niektóre podtypy, jak dermatosparaksja, są częstsze w określonych grupach etnicznych (np. 1:248 u Żydów aszkenazyjskich). Diagnostyka jest opóźniona średnio o 10 lat od pojawienia się objawów, co podkreśla potrzebę wczesnego rozpoznania i multidyscyplinarnego podejścia do opieki.
angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, badanie gęstości kości, dwuenergetyczna absorpcjometria rentgenowska, echokardiogram, hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa, klasyczny zespół Ehlersa-Danlosa, kruchość naczyń krwionośnych, kruchość tkanek, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, nadmierna ruchomość stawów, obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego, pęknięcie macicy, podejście multidyscyplinarne, poradnictwo genetyczne, powikłanie naczyniowe, powikłanie oczne, powikłanie sercowo-naczyniowe, rozciągliwość skóry, skolioza, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zaburzenie tkanki łącznej, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół hipermobilności stawów - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Divascan 2,5 mg
Iprazochrom, substancja czynna leku Divascan w dawce 2,5 mg, należy do grupy innych leków przeciwmigrenowych (kod ATC: N02CX03). Jego podstawowy mechanizm działania polega na zapobieganiu miejscowym zaburzeniom metabolicznym w patomechanizmie migreny poprzez blokadę amin biogennych. W efekcie hamuje pobudzanie chemoreceptorów, stabilizuje naczynia krwionośne zmniejszając ich przepuszczalność oraz przeciwdziała rozwojowi obrzęku okołoogniskowego, co łącznie przyczynia się do redukcji bólu migrenowego.