infuzja deksmedetomidyny
Infuzja deksmedetomidyny to technika podawania agonisty receptorów alfa-2-adrenergicznych stosowanego jako środek sedacyjny, przeciwbólowy i przeciwlękowy w warunkach intensywnej terapii oraz znieczulenia. Deksmedetomidyna wykazuje unikalne właściwości, powodując sedację przypominającą sen fizjologiczny, z której pacjenta można łatwo wybudzić.
Podawanie deksmedetomidyny odbywa się najczęściej drogą dożylną w ciągłym wlewie, zwykle rozpoczynanym od dawki nasycającej 1 μg/kg mc. podawanej przez 10 minut, a następnie kontynuowanym jako wlew podtrzymujący w dawce 0,2-0,7 μg/kg/h. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta i stanu klinicznego.
Infuzja deksmedetomidyny znajduje zastosowanie w sedacji pacjentów w intensywnej terapii, podczas zabiegów chirurgicznych jako element znieczulenia multimodalnego, a także w sedacji proceduralnej. Jej zaletą jest minimalne upośledzenie funkcji oddechowych oraz możliwość komunikacji z pacjentem podczas sedacji. Lek ten może również zmniejszać zapotrzebowanie na opioidy i inne środki sedacyjne.
Do najczęstszych działań niepożądanych infuzji deksmedetomidyny należą hipotensja, bradykardia oraz suchość w jamie ustnej. Stosowanie leku wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych pacjenta, szczególnie u osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dexmedetomidine Altan 4 mcg/ml
Deksmedetomidyna, będąca selektywnym agonistą receptorów alfa-2 (kod ATC: N05CM18), wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, obejmujące efekt sympatolityczny (hamowanie uwalniania noradrenaliny), sedację poprzez zmniejszenie aktywności miejsca sinawego i jądra podstawnego oraz działanie przeciwbólowe. W układzie sercowo-naczyniowym jej efekt jest dawka-zależny: niskie dawki powodują bradykardię i obniżenie ciśnienia tętniczego, natomiast wyższe dawki wywołują skurcz naczyń obwodowych, zwiększając opór naczyniowy i ciśnienie tętnicze, przy utrzymującej się bradykardii. Deksmedetomidyna charakteryzuje się minimalnym wpływem na funkcje oddechowe, co potwierdzono u zdrowych ochotników. W badaniach klinicznych u pacjentów pooperacyjnych na OIOM wykazano, że lek znacząco redukuje zapotrzebowanie na midazolam, propofol oraz opioidy podczas sedacji do 24 godzin, umożliwiając skuteczną ekstubację bez konieczności przerwania infuzji. U dzieci w wieku od 1 miesiąca do 17 lat potwierdzono skuteczność i bezpieczeństwo stosowania, choć dane dla noworodków są ograniczone i dotyczą niskich dawek (≤0,2 mcg/kg m.c./h).
agonista receptorów alfa-2, bradykardia, deksmedetomidyna, działanie sedacyjne, efekt przeciwbólowy, ekstubacja, infuzja deksmedetomidyny, laryngoskop światłowodowy, majaczenie, mechaniczna wentylacja, midazolam, miejsce sinawe, niedociśnienie, obniżenie ciśnienia tętniczego, opioidy, propofol, rurka dotchawicza, sedacja proceduralna, skala CAM-ICU, skala Observer’s Assessment of Alertness/Sedation, skala Ramsay Sedation, tachykardia, zahamowanie wydzielania kortyzolu, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dexmedetomidine Altan 4 mcg/ml
Dexmedetomidine Altan (4 µg/ml, roztwór do infuzji) zawiera chlorowodorek deksmedetomidyny i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym glukozę jednowodną (5,5 g/100 ml roztworu). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest zaawansowany blok przedsionkowo-komorowy 2. lub 3. stopnia bez stymulacji serca, ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu i pogorszenia przewodnictwa. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niekontrolowanym niedociśnieniem tętniczym, gdyż jego hipotensyjne działanie może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia i poważnych powikłań, w tym wstrząsu.
blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, bradykardia, chlorowodorek deksmedetomidyny, choroby naczyniowo-mózgowe, cukrzyca, deficyt neurologiczny, działanie hipotensyjne, glukoza jednowodna, infuzja deksmedetomidyny, krwawienie śródczaszkowe, leczenie przeciwcukrzycowe, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, perfuzja mózgowa, przejściowe niedokrwienie mózgu, roztwór do infuzji, stymulacja serca, udar, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia rytmu serca