znieczulenie miejscowe
Znieczulenie miejscowe to technika medyczna polegająca na czasowym zahamowaniu przewodnictwa nerwowego w określonym obszarze ciała, bez wpływu na świadomość pacjenta. Działanie to osiąga się poprzez podanie leków znieczulających miejscowo (najczęściej pochodnych amidowych jak lidokaina, bupiwakaina czy ropiwakaina) w okolicę nerwów zaopatrujących dany region.
Mechanizm działania leków znieczulających miejscowo opiera się na blokowaniu kanałów sodowych w błonach komórkowych neuronów, co uniemożliwia depolaryzację i przewodzenie impulsów nerwowych. Efekt znieczulenia rozwija się w określonej kolejności: najpierw blokowane jest czucie bólu i temperatury, następnie dotyku i ucisku, a na końcu funkcje motoryczne.
W praktyce klinicznej wyróżnia się kilka technik znieczulenia miejscowego: powierzchniowe (aplikacja na błony śluzowe lub skórę), nasiękowe (infiltracja tkanek), blokady nerwów obwodowych oraz znieczulenie przewodowe (podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe). Metody te znajdują zastosowanie w szerokiej gamie zabiegów – od drobnych procedur dermatologicznych, przez stomatologię, okulistykę, po bardziej złożone operacje.
Znieczulenie miejscowe charakteryzuje się stosunkowo wysokim profilem bezpieczeństwa, jednak może wiązać się z powikłaniami takimi jak reakcje alergiczne, toksyczność ogólnoustrojowa przy przedawkowaniu, uszkodzenie nerwów czy niedostateczna skuteczność. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na leki znieczulające, zakażenie w miejscu wkłucia, niektóre zaburzenia krzepnięcia oraz niestabilność hemodynamiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ropivacaine Kabi 5 mg/ml
Ropivacaine Kabi, zawierający chlorowodorek ropiwakainy w stężeniu 5 mg/ml (50 mg w 10 ml ampułce), jest lekiem miejscowo znieczulającym, który może wpływać na funkcje psychomotoryczne pacjenta, istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Pomimo braku specyficznych badań klinicznych oceniających ten wpływ, wiadomo, że lek może powodować czasowe zaburzenia koordynacji ruchowej, wydłużenie czasu reakcji, zaburzenia oceny odległości oraz obniżenie koncentracji uwagi. Efekty te mogą wystąpić nawet bez subiektywnych objawów i są zależne od dawki oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta, a także od jednoczesnego stosowania innych leków działających na ośrodkowy układ nerwowy.
blokada nerwu, chlorowodorek ropiwakainy, czas reakcji, czynność psychiczna, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, funkcja ruchowa, koncentracja uwagi, koordynacja ruchowa, lek miejscowo znieczulający, ośrodkowy układ nerwowy, Ropivacaine Kabi, ropiwakaina, roztwór do wstrzykiwań, zaburzenie funkcji psychomotorycznej, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xylodont 2% z adrenaliną 1:100.000 (20 mg + 0,01 mg)/ml
Xylodont 2% z adrenaliną jest roztworem do znieczulenia miejscowego stosowanym w stomatologii, dostępny w trzech wariantach stężenia adrenaliny: 1:100 000, 1:80 000 oraz 1:50 000. Zalecane dawkowanie wynosi od 1 do 2 ml lub więcej, podawane nasiękowo lub jako blokada nerwu obwodowego, z szybkością około 1 ml/min po wykonaniu aspiracji, aby uniknąć donaczyniowego podania. Maksymalna dawka lidokainy u zdrowego dorosłego pacjenta nie powinna przekraczać 300 mg (4,4 mg/kg), a adrenaliny 0,2 mg w ciągu 120 minut. W zależności od stężenia adrenaliny, maksymalna liczba wkładów (1,8 ml każdy) wynosi: 8,3 dla 1:100 000 i 1:80 000 oraz 5,5 dla 1:50 000. Każdy wkład zawiera 36 mg lidokainy i odpowiednio 0,018 mg, 0,0225 mg lub 0,036 mg adrenaliny.
adrenalina, aspiracja, blokada nerwu obwodowego, chlorowodorek lidokainy, dawka lidokainy, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, podanie donaczyniowe, roztwór do wstrzykiwań, roztwór znieczulający, środek uspokajający, XYLODONT, zabieg stomatologiczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Enoxaparin sodium LEK-AM 8 000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Enoksaparyna sodowa, jako heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH), posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy rygorystycznie przestrzegać w praktyce klinicznej. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na enoksaparynę, heparynę lub inne LMWH oraz substancje pomocnicze, a także historię immunologicznej małopłytkowości poheparynowej (HIT) w ciągu ostatnich 100 dni lub obecność przeciwciał przeciwko heparynie. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywnym, klinicznie istotnym krwawieniem oraz stanami zwiększającymi ryzyko krwawienia, takimi jak niedawny udar krwotoczny, owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne operacje mózgu, rdzenia kręgowego lub oka, żylaki przełyku, nieprawidłowości anatomiczne naczyń oraz tętniaki naczyniowe.
anafilaksja, antykoagulacja, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, krwawienie klinicznie istotne, krwiak kanału kręgowego, krwiak rdzeniowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość poheparynowa, nadwrażliwość na lek, nieprawidłowości naczyń krwionośnych, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametry krzepnięcia, powikłanie krwotoczne, powikłanie neurologiczne, powikłanie zakrzepowe, przeciwciała przeciwheparynowe, reakcja alergiczna, tętniak naczyniowy, udar krwotoczny, zakrzepica, znieczulenie miejscowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylaki przełyku - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pudrospan – Puder płynny (10 mg + 200 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Pudrospan – Puder płynny to zawiesina do stosowania miejscowego, zawierająca trzy substancje czynne: benzokainę (10 mg/g), tlenek cynku (200 mg/g) oraz mentol (10 mg/g). Benzokaina działa miejscowo znieczulająco poprzez blokadę przewodnictwa nerwowego w zakończeniach czuciowych skóry, zapewniając powierzchniowe znieczulenie. Tlenek cynku wykazuje działanie ściągające, osłaniające oraz słabo odkażające, co przekłada się na łagodzenie stanów zapalnych, redukcję obrzęków i zmniejszenie odczynów alergicznych. Mentol, jako alkohol terpenowy, stymuluje receptory czuciowe, wywołując efekt chłodzenia i miejscowego znieczulenia, utrzymujący się przez 15-30 minut po aplikacji.
alkohol terpenowy, aminobenzoesan etylu, benzokaina, blokowanie przewodnictwa nerwowego, dolegliwości skórne, działanie osłaniające, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, mentol, odczyn alergiczny, podrażnienie skórne, przepuszczalność błon komórkowych, receptory cieplne, stan zapalny, tlenek cynku, włókna czuciowe, znieczulenie miejscowe, znieczulenie powierzchniowe, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Propofol-Lipuro 2% (20 mg/ml) emulsja do wstrzykiwań lub infuzji 20 mg/ml
Propofol-Lipuro 2% (20 mg/ml) to dożylny, krótko działający środek do znieczulenia ogólnego w postaci mlecznobiałej emulsji typu „olej w wodzie”. Wskazania obejmują indukcję i podtrzymanie znieczulenia ogólnego u dorosłych oraz dzieci powyżej 3. roku życia, sedację na oddziałach intensywnej terapii u pacjentów powyżej 16 lat z wymogiem wentylacji kontrolowanej, a także sedację podczas zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych u dorosłych i dzieci powyżej 3 lat. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej ze znieczuleniem miejscowym lub regionalnym. W fiolce o pojemności 50 ml znajduje się 1000 mg propofolu oraz 50 mg/ml oleju sojowego, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów z alergią na składniki emulsji.
emulsja do wstrzykiwań, indukcja znieczulenia, monoterapia, oddychanie kontrolowane, oddział intensywnej terapii, olej sojowy, podtrzymanie znieczulenia, preparat parenteralny, propofol, Propofol-Lipuro, sedacja pacjentów, sedacja podczas zabiegów, terapia skojarzona, wentylacja kontrolowana, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne - Leksykon chorób i schorzeń
Wrastający paznokieć – Leczenie
Onychocryptosis, najczęściej dotyczący palucha, charakteryzuje się wrastaniem krawędzi paznokcia w otaczającą skórę, prowadząc do bólu, obrzęku, stanu zapalnego i potencjalnego zakażenia. W łagodnych przypadkach zaleca się leczenie zachowawcze obejmujące moczenie stopy w ciepłej wodzie z solą epsom przez 15-20 minut, 2-3 razy dziennie, uniesienie krawędzi paznokcia z użyciem waty lub nici dentystycznej, stosowanie maści antybiotykowej oraz odpowiednie obuwie. W przypadku braku poprawy lub objawów takich jak nasilający się ból, ropna wydzielina, zaczerwienienie czy gorączka, konieczna jest konsultacja lekarska. Osoby z cukrzycą lub zaburzeniami krążenia powinny unikać samodzielnego leczenia i zgłosić się do specjalisty przy pierwszych symptomach. Leczenie medyczne może obejmować miejscowe uniesienie paznokcia, stosowanie kortykosteroidów, antybiotyków oraz, w cięższych przypadkach, interwencje chirurgiczne takie jak częściowa lub całkowita awulsja paznokcia z fenolizacją macierzy, co zmniejsza ryzyko nawrotów (8,2% po chirurgicznej matrycektomii vs. 17,8% po fenolowej). Po zabiegu zaleca się zmianę opatrunku co 12-24 godziny, moczenie stopy 2-3 razy dziennie, uniesienie kończyny, stosowanie leków przeciwbólowych oraz unikanie intensywnej aktywności przez około 2 tygodnie. Czas gojenia wynosi 4-6 tygodni po częściowej awulsji i 6-8 tygodni po całkowitej, z odrostem paznokcia trwającym odpowiednio 3-4 miesiące lub ponad rok.
ablacja laserem CO2, antybiotyk miejscowy, elektrokoagulacja, fenol, fenolizacja, kwas trichlorooctowy, leczenie zachowawcze, macierz paznokcia, maść antybiotykowa, matrycektomia, onychocryptosis, paluch, podolog, ropa, sól Epsom, stan zapalny, wodorotlenek sodu, wrastający paznokieć, znieczulenie miejscowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody – Leczenie
Wrzody (furunkuły) to bolesne infekcje skóry wywołane najczęściej przez Staphylococcus aureus, rozpoczynające się w mieszkach włosowych lub gruczołach łojowych. Leczenie zależy od wielkości, lokalizacji i nasilenia objawów. Małe wrzody można leczyć ambulatoryjnie za pomocą ciepłych kompresów (10-20 minut, 3-4 razy dziennie), utrzymania higieny, ochrony opatrunkowej oraz leków przeciwbólowych (paracetamol, ibuprofen). W przypadku większych wrzodów (>5 cm), lokalizacji w miejscach wrażliwych (twarz, kręgosłup) lub braku poprawy po 1-2 tygodniach, wskazane jest nacięcie i drenaż ropy pod znieczuleniem miejscowym. Antybiotykoterapia (flukloksacylina, klindamycyna, trimetoprim-sulfametoksazol, doksycyklina, minocyklina) jest zalecana przy gorączce, ciężkich infekcjach, immunosupresji lub nawracających wrzodach, a także w przypadku rozprzestrzeniania się zakażenia. Pobranie próbki ropy do badania mikrobiologicznego jest istotne w doborze skutecznego leczenia, zwłaszcza przy oporności szczepów.
antybiotykoterapia, chlorheksydyna, chloroksylenol, ciepły kompres, doksycyklina, drenaż ropy, flukloksacylina, gronkowiec złocisty, gruczoł łojowy, ibuprofen, infekcja skórna, klindamycyna, kurkumina, kwas fusydowy, leczenie samoistne, lek przeciwbólowy, mieszek włosowy, minocyklina, mupirocyna, nacięcie i drenaż, nosicielstwo bakterii, olejek z drzewa herbacianego, paracetamol, trimetoprim-sulfametoksazol, wrzód, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dezaftan med (2,9 mg + 1,96 mg + 25,6 mg)/ml
Dezaftan med to aerozol do stosowania miejscowego w jamie ustnej, zawierający potrójny skład aktywny: cetylopirydyniowy chlorek (2,9 mg/ml), lidokainy chlorowodorek jednowodny (1,96 mg/ml) oraz cynku glukonian (25,6 mg/ml, odpowiadający 3,7 mg jonów cynku). Preparat wykazuje działanie antyseptyczne, miejscowo znieczulające oraz wspomagające regenerację tkanek dzięki obecności jonów cynku. Wskazany jest w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej o etiologii infekcyjnej i nieinfekcyjnej, zapaleniu dziąseł, zakażeniach bakteryjnych i grzybiczych (np. pleśniawki), owrzodzeniach błony śluzowej (zwłaszcza aftach) oraz urazach mechanicznych błony śluzowej spowodowanych aparatami ortodontycznymi lub protezami dentystycznymi.
afta, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, cetylopirydyniowy chlorek, cynku glukonian, działanie antyseptyczne, działanie przeciwzapalne, infekcja bakteryjna i grzybicza, lidokainy chlorowodorek, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, pleśniawka, proteza zębowa, regeneracja tkanki, stan zapalny jamy ustnej, zakażenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie dziąseł, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levopront 60 mg
Lewodropropizyna, substancja czynna leku Levopront, jest stereospecyficznym związkiem o obwodowym mechanizmie działania przeciwkaszlowego, hamującym aktywację włókien C w oskrzelach i tchawicy. W badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych wykazano, że lewodropropizyna hamuje uwalnianie neuropeptydów odpowiedzialnych za przewodzenie bodźców czuciowych, co przekłada się na skuteczne znoszenie kaszlu indukowanego bodźcami obwodowymi (np. kwasem cytrynowym, wodą amoniakalną). W porównaniu z kodeiną, lek wykazuje podobną lub wyższą skuteczność po podaniu w aerozolu, natomiast doustnie jest dwukrotnie mniej aktywny. Działanie leku nie obejmuje ośrodkowego układu nerwowego, co potwierdza brak aktywności po podaniu do komór mózgu oraz brak wpływu na receptory opioidowe i zespół abstynencyjny. W dawkach terapeutycznych nie obserwuje się wpływu na EEG ani funkcje psychomotoryczne u ludzi.
depresja oddechowa, drzewo oskrzelowe, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwkaszlowe obwodowe, hiperkapnia, kaszel i przeziębienie, kaszel indukowany, krztusiec, lek przeciwkaszlowy, lewodropropizyna, neuropeptydy, oczyszczanie śluzowo-rzęskowe, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła niewydolność oddechowa, rak płuca, receptory opioidowe, rozkurcz oskrzeli, skurcz oskrzeli, stymulacja elektryczna, stymulacja tchawicy, włókna C, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zespół abstynencyjny, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Doreta
Produkt leczniczy Doreta, zawierający tramadol chlorowodorek 37,5 mg oraz paracetamol 325 mg, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz układu oddechowego. Maksymalna dawka dobowa u dorosłych i młodzieży od 12 roku życia nie powinna przekraczać 8 tabletek. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz ciężką niewydolnością oddechową ze względu na ryzyko depresji ośrodka oddechowego. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol lub tramadol, a także opioidów agonistyczno-antagonistycznych (nalbufina, buprenorfina, pentazocyna), które mogą osłabiać efekt przeciwbólowy i wywoływać objawy odstawienia. U pacjentów z chorobą alkoholową wątroby ryzyko przedawkowania paracetamolu jest znacznie zwiększone, a w przypadku umiarkowanej niewydolności wątroby zaleca się wydłużenie odstępów między dawkami.
centralny bezdech senny, choroba alkoholowa wątroby, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, działanie agonistyczno-antagonistyczne, enzym CYP2D6, hiperrefleksja, hipertermia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens kreatyniny, lek przeciwbólowy ośrodkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, padaczka, paracetamol, tachykardia, toksyczność opioidowa, tramadolu chlorowodorek, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenie czynności wątroby, zespół serotoninowy, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Mepidont 2% z adrenaliną 1:100.000 (0,01 mg + 20 mg)/ml
Lek Mepidont 2% z adrenaliną 1:100.000 (20 mg/ml mepiwakainy i 0,01 mg/ml adrenaliny) wykazuje niewielki, ale istotny klinicznie wpływ na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów mechanicznych oraz obsługę maszyn. Jeden wkład zawierający 1,8 ml roztworu dostarcza 36 mg mepiwakainy chlorowodorku oraz 0,018 mg adrenaliny, co może wywoływać efekty ogólnoustrojowe, zwłaszcza po znieczuleniu tkanek jamy ustnej i twarzy. Decyzja o dopuszczeniu pacjenta do prowadzenia pojazdów powinna uwzględniać indywidualną reakcję na lek, zakres zabiegu, podaną dawkę, potencjalne działania niepożądane oraz obecność substancji pomocniczych, takich jak sodu pirosiarczyn. Lekarz stomatolog ma obowiązek ocenić stan kliniczny pacjenta po zabiegu i przekazać mu jasne zalecenia dotyczące bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.
adrenalina, chlorowodorek mepiwakainy, dokumentacja medyczna, efekt ogólnoustrojowy, lek znieczulający, leki znieczulające miejscowo, MEPIDONT z adrenaliną, mepiwakaina, ośrodkowy układ nerwowy, pirosiarczyn sodu, roztwór do wstrzykiwań, zdolności psychomotoryczne, znieczulenie miejscowe, znieczulenie tkanek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Instillido 20 mg/ml
Instillido to jałowy żel zawierający lidokainę w stężeniu 20 mg/ml, przeznaczony do miejscowego znieczulenia błon śluzowych, szczególnie cewki moczowej. Preparat dostępny jest w ampułko-strzykawkach o pojemności 6 ml (120,6 mg lidokainy chlorowodorku) lub 11 ml (221,1 mg lidokainy chlorowodorku), o pH 6,5. Lidokaina działa poprzez blokowanie napięciowo zależnych kanałów sodowych, hamując napływ jonów Na+ do włókien nerwowych, co prowadzi do zahamowania powstawania i przewodzenia impulsów nerwowych, skutkując miejscowym znieczuleniem. Działanie rozpoczyna się zwykle w ciągu 5 minut od aplikacji, a skuteczność może być obniżona w środowisku o obniżonym pH, np. w tkankach objętych stanem zapalnym.
amid, blokowanie przewodnictwa nerwowego, cewnikowanie, chlorowodorek lidokainy, kanał sodowy zależny od napięcia, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, procedura endoskopowa, procedura urologiczna, stan zapalny, toksyczne działanie na OUN, układ sercowo-naczyniowy, znieczulenie błon śluzowych, znieczulenie cewki moczowej, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hascosept smak miętowy 3 mg
Benzydamina, będąca głównym składnikiem aktywnym leku Hascosept smak miętowy, to indolowy niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) stosowany miejscowo w postaci pastylek twardych zawierających 3 mg chlorowodorku benzydaminy (2,68 mg benzydaminy). Lek klasyfikowany jest w grupie A01AD02 (inne leki do stosowania miejscowego w jamie ustnej) i wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania: przeciwzapalny, miejscowo znieczulający oraz antyseptyczny. Potwierdzona klinicznie skuteczność w eliminowaniu dolegliwości zapalnych jamy ustnej i gardła czyni go wartościowym środkiem terapeutycznym. Dodatkowo, benzydamina wykazuje działanie przeciwwirusowe in vitro wobec adenowirusa typu 5, koronawirusa HCoV-229E oraz wirusa grypy H1N1, co podkreśla jej potencjał w terapii infekcji wirusowych dróg oddechowych.
Preparat Hascosept smak miętowy charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa i dobrą tolerancją przez pacjentów, co jest istotne w kontekście miejscowego stosowania w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła. Pastylki mają średnicę około 21 mm, grubość około 8 mm i zawierają 3133,89 mg izomaltu jako substancji pomocniczej, co należy uwzględnić u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi lub wymagających specjalnych diet. Kompleksowe działanie benzydaminy, łączące właściwości przeciwzapalne, znieczulające i antyseptyczne, wraz z potwierdzonym działaniem przeciwwirusowym, czyni Hascosept istotnym narzędziem w leczeniu miejscowych stanów zapalnych jamy ustnej i gardła.
adenowirus, chlorowodorek benzydaminy, działanie antyseptyczne, działanie wirusobójcze, infekcja górnych dróg oddechowych, izomalt, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, koronawirus, niesteroidowy lek przeciwzapalny, profil bezpieczeństwa leku, stan zapalny jamy ustnej, wirus grypy, właściwości przeciwwirusowe, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Procto-Hemolan 400 mg + 40 mg
Procto-Hemolan to preparat w postaci czopków zawierający 400 mg tribenozydu oraz 40 mg lidokainy, klasyfikowany w grupie leków złożonych przeciw żylakom do stosowania miejscowego (kod ATC: C05AX03). Tribenozyd wykazuje wielokierunkowe działanie na układ naczyniowy, w tym redukcję przepuszczalności naczyń włosowatych, poprawę napięcia naczyniowego oraz działanie przeciwzapalne i antagonistyczne wobec mediatorów zapalenia i bólu. Dzięki temu skutecznie zmniejsza obrzęk, stan zapalny oraz dyskomfort związany z żylakami odbytu. Lidokaina natomiast pełni funkcję miejscowego środka znieczulającego, blokując kanały sodowe w błonach komórkowych włókien nerwowych, co prowadzi do szybkiego złagodzenia bólu, świądu i pieczenia w obrębie zmian chorobowych.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nanolipo 40 mg/g
Lek Nanolipo w formie kremu o stężeniu 40 mg/g jest przeznaczony do miejscowego znieczulenia skóry przed cewnikowaniem lub nakłuciem żyły. Dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 1 miesiąca życia wynosi 1-2,5 g kremu na powierzchnię 6,25 cm², z ograniczeniem do 1 g u niemowląt poniżej 1 roku. Krem należy nakładać bez wcierania, a miejsce aplikacji można zabezpieczyć opatrunkiem okluzyjnym. Czas ekspozycji pod opatrunkiem zależy od wieku: do 60 minut u niemowląt 1-3 miesięcznych, do 4 godzin u niemowląt 3-12 miesięcznych oraz do 5 godzin u dzieci powyżej 12 miesięcy i dorosłych. Po 30 minutach od aplikacji następuje efekt znieczulający, a krem należy usunąć przed rozpoczęciem zabiegu.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lignocain 2% 20 mg/ml
Lignocain 2% zawiera lidokainę chlorowodorek w stężeniu 20 mg/ml i jest stosowany zarówno w znieczuleniu miejscowym, jak i leczeniu ostrych zaburzeń rytmu serca. Maksymalne dawki dla dorosłych i młodzieży powyżej 15 roku życia wynoszą 300 mg (15 ml) bez leku obkurczającego naczynia oraz 500 mg (25 ml) w połączeniu z lekiem zwężającym naczynia, np. epinefryną (1:100 000 do 1:200 000). Dawkowanie wymaga indywidualizacji u dzieci, pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, serca, kobiet w ciąży oraz osób w złym stanie ogólnym. W znieczuleniu miejscowym stosuje się różne techniki podania, a w leczeniu tachyarytmii komorowych dawka początkowa dożylna wynosi 70-100 mg (1-1,5 mg/kg m.c.), z maksymalną dawką do 300 mg na godzinę i wlewem podtrzymującym 20-50 μg/kg m.c./min, przy stałym monitorowaniu EKG i parametrów życiowych.
amidowy środek znieczulający, arytmia serca, blokada nerwów, blokada nerwów obwodowych, bradykardia, chlorowodorek lidokainy, choroba wątroby, czas QT, częstoskurcz komorowy, epinefryna, kwasica, lek obkurczający naczynia, lek przeciwarytmiczny, lek zwężający naczynia, monitorowanie EKG, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pompa infuzyjna, stężenie lidokainy, tachyarytmia, tachyarytmia komorowa, wlew dożylny, wstrzyknięcie podskórne, wstrzyknięcie śródskórne, zaburzenia przewodzenia impulsów, zaburzenia rytmu serca, znieczulenie infiltracyjne, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie okołoporodowe, znieczulenie powierzchniowe, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Scandonest 30 mg/ml 30 mg/ml
Scandonest 30 mg/ml to roztwór do iniekcji zawierający chlorowodorek mepiwakainy w stężeniu 30 mg/ml, przeznaczony do znieczulenia miejscowego pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego. Maksymalna dawka dla dorosłych wynosi 4,4 mg/kg masy ciała, z limitem 300 mg (10 ml roztworu) dla pacjentów powyżej 70 kg. U dzieci powyżej 4 lat dawka lecznicza to 0,75 mg/kg, a maksymalna dawka wynosi 3 mg/kg. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych oraz z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, ze względu na ryzyko kumulacji leku i toksyczności. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz monitorowanie stanu świadomości pacjenta po każdym wstrzyknięciu.
aspiracja, blokada nerwu, chlorowodorek mepiwakainy, depresja układu krążeniowo-oddechowego, drgawki, mepiwakaina, nasączanie iniekcyjne, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, podanie okołonerwowe, śpiączka, sprzęt resuscytacyjny, toksyczność ogólnoustrojowa, wstrząs elektryczny, wstrzyknięcie donaczyniowe, wstrzyknięcie dotętnicze, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zatrzymanie oddechu, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hemorol –
Hemorol to preparat doodbytniczy w formie czopków, zawierający 100 mg benzokainy, która działa miejscowo znieczulająco poprzez blokadę przewodnictwa nerwowego na poziomie błony komórkowej neuronów. Dodatkowo, preparat zawiera 80 mg wyciągu złożonego z ziela żarnowca, kory kasztanowca, kłącza pięciornika oraz ziela krwawnika, które wykazują działanie ściągające, uszczelniające naczynia krwionośne i redukujące obrzęk. Wyciąg z kwiatu rumianku (50 mg) zapewnia efekt przeciwzapalny i przyspiesza gojenie błony śluzowej, natomiast wyciąg z korzenia pokrzyku (11,12-20 mg, ekwiwalent 0,20 mg atropiny) działa rozkurczająco na mięśnie gładkie zwieracza odbytu, łagodząc ból spastyczny.
atropina, benzokaina, blokowanie przewodnictwa nerwowego, ból spastyczny, chamazulen, choroba hemoroidalna, dolegliwości bólowe, działanie przeciwzapalne, działanie rozkurczające, działanie ściągające, escyna, hemoroidy, naczynia krwionośne, napięcie zwieracza odbytu, obrzęk tkanek, przepuszczalność naczyń krwionośnych, receptor muskarynowy, receptory muskarynowe, stan zapalny, wyciąg z pokrzyku, wyciąg z rumianku, wyciąg złożony, wzmacnianie naczyń żylnych, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Olejek cedrowy – Właściwości farmakodynamiczne
Olejek cedrowy (Cedri oleum) jest składnikiem preparatów złożonych, takich jak Rub-Arom (0,75 g/100 g) i Vicks VapoRub (ilość nieokreślona), stosowanych miejscowo w leczeniu objawów przeziębienia i kaszlu. W preparatach tych olejek cedrowy współdziała z kamforą racemiczną (5,00 g/100 g), lewomentolem (2,75 g/100 g), olejkiem eukaliptusowym (1,50 g/100 g), olejkiem terpentynowym (5,00 g/100 g) oraz tymolem (0,25 g/100 g w Rub-Arom). Kompozycja ta wykazuje synergistyczne działanie przeciwkaszlowe i łagodzące objawy infekcji górnych dróg oddechowych, potwierdzone w badaniach klinicznych trwających ponad 40 lat. Preparaty te nie posiadają przydzielonego kodu ATC ze względu na ich naturalny, złożony charakter.
drożność dróg oddechowych, drożność nosa, działanie przeciwkaszlowe, działanie synergistyczne, kamfora, klasyfikacja ATC, lewomentol, maść, objętość wdechowa, objętość wydechowa, obrzęk błony śluzowej nosa, oczyszczanie śluzowo-rzęskowe, odkrztuszanie, olejek cedrowy, olejek eteryczny, olejek eukaliptusowy, olejek terpentynowy, opór oskrzelowy, ostre zapalenie górnych dróg oddechowych, plwocina, przepływ powietrza, przewlekły kaszel, przeziębienie, rozszerzenie naczyń, rynomanometria, rynoskopia, tymol, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie oskrzeli, znieczulenie miejscowe - Leksykon chorób i schorzeń
Złamany palec lub kciuk – Diagnostyka i diagnoza
Złamania palców i kciuka stanowią jedne z najczęstszych urazów ortopedycznych kończyny górnej, wymagające precyzyjnej diagnostyki klinicznej i obrazowej. Typowe objawy to ostry ból, obrzęk, zasinienie, ograniczona ruchomość, deformacja i niestabilność stawów, a także objawy alarmowe takie jak ustawienie palca pod nienaturalnym kątem, bladość czy zasinienie wskazujące na zaburzenia ukrwienia, złamania otwarte oraz intensywny obrzęk. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym (ocena stabilności, zakresu ruchomości, czucia i ukrwienia) oraz badaniu RTG w projekcjach AP, bocznej i skośnej, które pozwalają określić lokalizację, typ złamania (poprzeczne, skośne, spiralne, wieloodłamowe), stopień przemieszczenia (przemieszczenie >2 mm, angulacja >10-15°), zajęcie powierzchni stawowych oraz stabilność. W przypadku wątpliwości lub złamań skomplikowanych wskazane jest wykonanie TK (szczególnie przy złamaniach śródstawowych i wieloodłamowych) oraz MRI (ocena uszkodzeń tkanek miękkich).
badanie fizykalne, badanie RTG, brak zrostu, chirurg ręki, deformacja palca, kciuk narciarza, kość łódeczkowata, kość śródręcza, obrzęk i zasinienie, palec młoteczkowaty, paliczek bliższy, paliczek dalszy, paliczek środkowy, repozycja, rezonans magnetyczny, sztywność stawu, tomografia komputerowa, ultrasonografia, uraz ortopedyczny, zasinienie, zespół bólowy, złamanie awulsyjne, złamanie boksera, złamanie kciuka, złamanie niestabilne, złamanie otwarte, złamanie palca, złamanie śródstawowe, złamanie stabilne, zmiana zwyrodnieniowa, znieczulenie miejscowe, zrost nieprawidłowy, zwichnięcie stawu - Leksykon substancji czynnych
Paraformaldehyd – Wskazania do stosowania
Paraformaldehyd jest aktywnym składnikiem past dewitalizacyjnych stosowanych w endodoncji, szczególnie w leczeniu nieodwracalnego zapalenia miazgi zębowej. Preparaty takie jak Devipasta zawierają 450 mg paraformaldehydu oraz 370 mg lidokainy na gram, co umożliwia skuteczną chemiczną martwicę miazgi przy jednoczesnym działaniu znieczulającym, redukującym dyskomfort pacjenta. Devipasta, jako bezarsenowa pasta dewitalizacyjna, jest stosowana w przypadkach, gdy konwencjonalne metody leczenia kanałowego są trudne do przeprowadzenia, niewystarczające lub niemożliwe do zastosowania, zwłaszcza przy silnym bólu lub utrudnionym dostępie do kanałów korzeniowych.
bezarsenowa pasta dewitalizacyjna, Devipasta, dewitalizacja miazgi, dewitalizacja miazgi zębowej, działanie znieczulające, kanał korzeniowy, leczenie endodontyczne, leczenie kanałowe, lidokaina, miazga zębowa, nieodwracalne zapalenie miazgi, paraformaldehyd, pasta dewitalizacyjna, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dentosept A –
Dentosept A to preparat do stosowania miejscowego w jamie ustnej, zawierający 2 g benzokainy na 100 g produktu, która działa jako miejscowy środek znieczulający poprzez blokadę kanałów sodowych w neuronach, co hamuje przewodzenie impulsów nerwowych. Produkt zawiera również złożony wyciąg płynny z siedmiu roślin leczniczych (50 g/100 g), w tym rumianek, korę dębu, szałwię, arnikę, kłącze tataraku, miętę pieprzową oraz tymianek, które potencjalnie wykazują działanie przeciwzapalne, ściągające, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze oraz łagodzące. Istotnym składnikiem jest także etanol w stężeniu 35-45% V/V, pełniący funkcję rozpuszczalnika i wykazujący działanie odkażające.
arnika, benzokaina, błona komórkowa neuronu, estry kwasu para-aminobenzoesowego, impuls nerwowy, kanały sodowe, kora dębu, mięta pieprzowa, rumianek, środek odkażający, środek przeciwbakteryjny, środek przeciwgrzybiczny, środek ściągający, stan zapalny, szałwia lekarska, tatarak, tymianek, wyciąg płynny, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek amyleiny – Przeciwwskazania stosowania
Chlorowodorek amyleiny, stosowany miejscowo w preparatach takich jak maść Avenoc, wykazuje działanie miejscowo znieczulające. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na samą substancję czynną oraz na pozostałe składniki aktywne preparatu, w tym Ficaria verna TM, Paeonia officinalis TM i Adrenalinum 3DH. Ponadto, istotne jest uwzględnienie nadwrażliwości na substancje pomocnicze, zwłaszcza lanolinę, która może wywoływać reakcje alergiczne u predysponowanych pacjentów. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z historią alergii na środki miejscowo znieczulające o podobnej strukturze chemicznej.
Adrenalinum, chlorowodorek amyleiny, Ficaria verna, lanolina, maść Avenoc, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk, opcja terapeutyczna, Paeonia officinalis, reakcja alergiczna, środek miejscowo znieczulający, substancja pomocnicza, świąd, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zaczerwienienie skóry, zapalenie skóry, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Benzydamina – Właściwości farmakodynamiczne
Benzydamina, niesteroidowy lek przeciwzapalny o unikalnym mechanizmie działania, różni się od klasycznych NLPZ przede wszystkim hamowaniem syntezy prozapalnych cytokin (TNF-α, IL-1β, MCP-1) zamiast blokowania cyklooksygenazy. W stężeniach terapeutycznych nie hamuje znacząco COX ani LOX, a w wysokich stężeniach (≥10 μmol/l) wykazuje słabe hamowanie fosfolipazy A2 i lizofosfatydylo-acylotransferazy oraz stymuluje syntezę PGE2 w makrofagach. Benzydamina stabilizuje błony komórkowe i lizosomalne, hamuje adhezję leukocytów do śródbłonka (najsilniej przy 3-4 x 10 μmol/l), zmniejsza tworzenie wolnych rodników tlenowych (10 do 10 μmol/l), a także wykazuje działanie przeciwobrzękowe poprzez redukcję przepuszczalności naczyń. Ponadto, posiada miejscowe działanie przeciwbólowe i znieczulające, związane z modulacją kanałów kationowych oraz rozkurczem mięśni gładkich i poprzecznie prążkowanych, co potwierdzają obserwacje kliniczne przemijającego drętwienia i pieczenia po aplikacji.
adhezja leukocytów, aktywność przeciwwirusowa, białko chemotaktyczne monocytów, błona komórkowa, błona lizosomalna, chlorek cetylopirydyniowy, cyklooksygenaza, cytokina prozapalna, cytokina przeciwzapalna, czwartorzędowa sól amoniowa, czynnik martwicy nowotworów alfa, dysfagia, działanie antyseptyczne, działanie bakteriobójcze, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwzapalne, fagocyt, fosfolipaza A2, inhibitor syntezy prostaglandyn, interleukina-1β, intubacja dotchawicza, kanał kationowy, kwas acetylosalicylowy, lipooksygenaza, lizofosfatydylo-acylotransferaza, mięsień gładki, mięsień poprzecznie prążkowany, niesteroidowy lek przeciwzapalny, prostaglandyna E2, przepuszczalność naczyń, śródbłonek naczyniowy, struktura chemiczna, synteza prostaglandyn, właściwość przeciwgrzybicza, właściwości lipofilne, wolny rodnik tlenowy, zapalenie błony śluzowej, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie migdałków, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lidoposterin 50 mg/g
Przedawkowanie Lidoposterin 50 mg/g maści, zawierającej lidokainę, może wywołać objawy toksyczności ogólnoustrojowej analogiczne do tych obserwowanych po pozajelitowym podaniu lidokainy. Ryzyko to jest minimalne przy stosowaniu zalecanych dawek doodbytniczych. Wczesne symptomy obejmują niewyraźne widzenie, zawroty głowy i nudności, będące wynikiem pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego. W miarę narastania toksyczności mogą pojawić się drżenia mięśni, bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze oraz ciężkie objawy, takie jak asystolia, bezdech, drgawki, śpiączka, zatrzymanie akcji serca i oddechu, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia. Szczególną uwagę należy zwrócić na przypadki niezamierzonego doustnego spożycia maści przez małe dzieci, co może skutkować toksycznością żołądkowo-jelitową i wymagać monitorowania pod kątem objawów ogólnoustrojowych.
asystolia, bezdech, bradykardia, depresja mięśnia sercowego, depresja OUN, drgawki, drżenie mięśni, działanie depresyjne, lidokaina, Lidoposterin, maść doodbytnicza, niedociśnienie tętnicze, nudności, odtrutka, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, śpiączka, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność żołądkowo-jelitowa, zaburzenia widzenia, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddechu, zawroty głowy, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Marcaine – Adrenaline 0,5% (5 mg + 0,005 mg)/ml
Produkt leczniczy Marcaine-Adrenaline 0,5% to roztwór do wstrzykiwań zawierający chlorowodorek bupiwakainy w stężeniu 5 mg/ml oraz winian adrenaliny odpowiadający 5 µg/ml. Substancje pomocnicze obejmują m.in. chlorek sodu, pirosiarczan sodu (0,5 mg/ml) oraz składniki regulujące pH. Należy zwrócić uwagę, że rozpuszczalność bupiwakainy obniża się przy pH 6,5, a łączenie produktu z roztworami alkalicznymi, takimi jak wodorowęglany, może prowadzić do wytrącenia osadu oraz gwałtownego rozkładu adrenaliny, co obniża skuteczność działania leku.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml
Ropiwakaina, będąca amidowym lekiem znieczulającym miejscowo (kod ATC: N01BB09), wykazuje długotrwałe działanie znieczulające i przeciwbólowe poprzez odwracalne blokowanie kanałów sodowych w błonie włókien nerwowych. Mechanizm ten prowadzi do zahamowania przewodnictwa impulsów nerwowych, co skutkuje analgezją miejscową. W zależności od dawki, ropiwakaina może wywoływać pełną blokadę czuciowo-motoryczną (duże dawki) lub selektywną blokadę czuciową z ograniczoną blokadą motoryczną (mniejsze dawki), co jest szczególnie istotne w anestezji regionalnej oraz terapii przeciwbólowej z zachowaniem funkcji ruchowych. Lek charakteryzuje się długim czasem działania oraz brakiem wpływu środków obkurczających naczynia, takich jak adrenalina, na jego farmakodynamikę.
adrenalina, analgezja, anestezja regionalna, blokada przewodnictwa nerwowego, ból pooperacyjny, depolaryzacja, działanie niepożądane, efekt znieczulający, lek znieczulający miejscowo typu amidowego, ośrodkowy układ nerwowy, protokół znieczulenia, roztwór do infuzji, środek obkurczający naczynia, terapia przeciwbólowa, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Emla Plaster 25 mg + 25 mg
EMLA PLASTER zawiera 25 mg lidokainy i 25 mg prylokainy w formie eutektycznej mieszaniny, co zapewnia skuteczne miejscowe znieczulenie powierzchniowych warstw skóry. Preparat jest wskazany do znieczulenia skóry przed procedurami takimi jak pobieranie krwi, kaniulacja naczyń żylnych, cewnikowanie oraz drobne zabiegi chirurgiczne i dermatologiczne. Może być stosowany u dorosłych, młodzieży oraz dzieci, szczególnie w celu redukcji bólu i lęku związanego z nakłuciami. Plaster o powierzchni kontaktowej około 10 cm² umożliwia precyzyjną aplikację, a jego forma nieinwazyjna zwiększa komfort pacjenta i personelu medycznego.
- Leksykon substancji czynnych
Tyrotrycyna – Dawkowanie i sposób podawania
Tyrotrycyna jest substancją przeciwbakteryjną stosowaną miejscowo w leczeniu infekcji jamy ustnej i gardła, dostępną w Polsce w preparatach złożonych DoriTri, zawierających 0,5 mg tyrotrycyny, 1,0 mg chlorku benzalkoniowego oraz 1,5 mg benzokainy na tabletkę do ssania. Standardowe dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat to 1-2 tabletki co 2-3 godziny, maksymalnie do 8 tabletek na dobę (4 mg tyrotrycyny). Tabletki należy ssać powoli do całkowitego rozpuszczenia, nie rozgryzać ani nie połykać w całości, aby zapewnić skuteczność terapeutyczną. Terapia powinna być kontynuowana jeszcze przez jeden dzień po ustąpieniu objawów, aby zapobiec nawrotowi infekcji.
benzokaina, błona śluzowa jamy ustnej, chlorek benzalkoniowy, dieta niskosodowa, działanie przeciwdrobnoustrojowe, efekt terapeutyczny, infekcja jamy ustnej i gardła, maksymalna dawka dobowa, nawrót infekcji, nietolerancja cukrów, ograniczenie wiekowe, przeciwwskazanie, sacharoza, sorbitol, stosowanie w jamie ustnej, substancja przeciwbakteryjna, tabletka do ssania, tyrotrycyna, wywiad medyczny, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lidbree
Produkt leczniczy Lidbree w postaci żelu domacicznego zawiera lidokainę w stężeniu 42 mg/ml i jest przeznaczony wyłącznie do podania w szyjkę macicy oraz do stosowania wewnątrzmacicznego. Należy unikać przypadkowego podania donaczyniowego, które może prowadzić do ostrej toksyczności znieczulenia miejscowego oraz zagrażających życiu powikłań zatorowych. W przypadku trudności z aplikacją lub wystąpienia nadmiernego bólu i krwawienia, konieczne jest natychmiastowe badanie przedmiotowe i ultrasonograficzne w celu wykluczenia perforacji trzonu lub szyjki macicy, zwłaszcza że skuteczne znieczulenie może maskować objawy bólowe. Preparat nie jest wskazany do stosowania u dzieci poniżej 15 roku życia ze względu na ryzyko toksyczności lidokainy.
amiodaron, butylohydroksytoluen, lek przeciwarytmiczny klasy III, makrogologlicerolu rycynooleinian, ostra porfiria, perforacja macicy, podanie donaczyniowe, podanie wewnątrzmaciczne, podrażnienie błony śluzowej, powikłanie zatorowe, reakcja alergiczna, środek antykoncepcyjny, toksyczność tkankowa, toksyczność znieczulenia miejscowego, zapis EKG, żel domaciczny z lidokainą, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Motti 2,5 % + 2,5 %
Krem Motti zawiera lidokainę i prylokainę, każdą w stężeniu 25 mg/g (2,5%), i jest przeznaczony do miejscowego znieczulenia skóry oraz błon śluzowych w różnych wskazaniach klinicznych. Preparat jest zalecany do znieczulenia skóry przed inwazyjnymi procedurami, takimi jak cewnikowanie żył i pobieranie krwi, u pacjentów wszystkich grup wiekowych. Ponadto, krem może być stosowany przed powierzchownymi zabiegami chirurgicznymi na skórze u dorosłych, młodzieży i dzieci bez ograniczeń wiekowych. W przypadku znieczulenia błon śluzowych narządów płciowych, preparat jest wskazany u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat, natomiast u dzieci poniżej 12 lat jest przeciwwskazany. Specyficznym wskazaniem jest miejscowe znieczulenie owrzodzeń kończyn dolnych, które jest dozwolone wyłącznie u pacjentów dorosłych.
cewnikowanie żył, efekt znieczulający, lidokaina i prylokaina, nakłucie igłą, narządy płciowe, opracowanie chirurgiczne rany, owrzodzenie kończyn dolnych, pobieranie krwi, procedura inwazyjna, substancja czynna, tkanka martwicza, znieczulenie błony śluzowej, znieczulenie miejscowe, znieczulenie miejscowe skóry, znieczulenie nasiękowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Propofol 1% MCT/LCT Fresenius 10 mg/ml
Propofol 1% MCT/LCT Fresenius to dożylna emulsja olej w wodzie zawierająca 10 mg propofolu/ml, dostępna w ampułkach i fiolkach o pojemnościach 20 ml (200 mg), 50 ml (500 mg) i 100 ml (1000 mg). Lek jest wskazany do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 1 miesiąca życia, sedacji podczas zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych u pacjentów powyżej 1 miesiąca życia oraz sedacji pacjentów wentylowanych mechanicznie na oddziałach intensywnej terapii (wiek >16 lat). Nie jest zalecany dla noworodków i niemowląt poniżej 1 miesiąca życia oraz do sedacji na OIT u dzieci poniżej 16 lat. Propofol może być stosowany jako monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami znieczulającymi miejscowo lub regionalnie, co umożliwia dostosowanie głębokości sedacji do rodzaju procedury.
anestetyki wziewne, anestezjolog, emulsja oleju w wodzie, endoskopia, endoskopia przewodu pokarmowego, indukcja znieczulenia ogólnego, monitorowanie funkcji życiowych, olej sojowy, opioidy, saturacja krwi, sedacja OIT, sedacja proceduralna, specjalista intensywnej terapii, TIVA, tlenoterapia, udrożnienie dróg oddechowych, wentylacja mechaniczna, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne, znieczulenie zbalansowane - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dynexan 20 mg/g
Dynexan w postaci żelu do stosowania w jamie ustnej zawiera lidokainy chlorowodorek w stężeniu 20 mg/g, co przekłada się na dawkę 4 mg lidokainy w 0,2 g żelu (wielkość groszku). Dla dorosłych i młodzieży zaleca się aplikację 4-8 razy na dobę, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 40 mg lidokainy. U dzieci powyżej 6 lat dawka jednorazowa jest taka sama (0,2 g żelu = 4 mg lidokainy), jednak częstotliwość podawania ogranicza się do 4 razy na dobę, co daje maksymalną dawkę dobową 16 mg lidokainy. Nie ma dostępnych danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci poniżej 6 lat, dlatego w tej grupie wiekowej nie zaleca się stosowania preparatu. Żel należy aplikować bezpośrednio na bolesne miejsca śluzówki jamy ustnej, delikatnie wcierając, co zapewnia optymalny efekt miejscowego znieczulenia.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sufentanil Kalceks 5 mcg/ml
Produkt leczniczy Sufentanil Kalceks (5 µg/mL lub 50 µg/mL, roztwór do wstrzykiwań/infuzji) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na sufentanyl, inne opioidy lub substancje pomocnicze preparatu, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Ze względu na potencjał do wywołania depresji oddechowej, lek nie powinien być stosowany u chorych z niewydolnością oddechową, ciężką obturacyjną chorobą płuc, ostrym napadem astmy oraz innych stanach, gdzie depresja ośrodka oddechowego może zagrażać życiu. Ponadto, ostra porfiria wątrobowa stanowi bezwzględne przeciwwskazanie, gdyż sufentanyl może nasilać objawy choroby poprzez wpływ na metabolizm porfiryn. W przypadku planowanego znieczulenia nadtwardówkowego należy uwzględnić ogólne przeciwwskazania do znieczulenia miejscowego, takie jak zaburzenia krzepnięcia, zakażenie w miejscu wkłucia czy niestabilność hemodynamiczna.
agoniści-antagoniści morfiny, choroba obturacyjna płuc, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, depresja oddechowa noworodka, inhibitory MAO, monoaminooksydaza, nadwrażliwość na opioidy, nadwrażliwość na sufentanyl, nalbufina, napad astmy, napad porfirii, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, podanie dożylne, podanie nadtwardówkowe, porfiria wątrobowa, przełom nadciśnieniowy, receptory opioidowe, sufentanyl, zaburzenie krzepnięcia, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Xylocaine 2% 20 mg/ml
Lidokaina (Xylocaine 2%, 20 mg/ml) posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa u kobiet ciężarnych, nie wykazując negatywnego wpływu na proces reprodukcji, częstość wad rozwojowych płodu ani stan noworodka. Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania znieczulenia okołoszyjkowego, które wiąże się z ryzykiem bradykardii płodu z powodu wyższego stężenia lidokainy przenikającej do krążenia płodowego. W takich przypadkach rekomenduje się monitorowanie czynności serca płodu, stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz szczególną uwagę u pacjentek z zaburzeniami czynności łożyska.
bradykardia płodu, chlorowodorek lidokainy, dawka lidokainy, działanie niepożądane u płodu, krążenie płodowe, lidokaina, monitorowanie czynności serca płodu, profil bezpieczeństwa leku, przenikanie lidokainy do mleka, stężenie lidokainy, wada rozwojowa płodu, Xylocaine, znieczulenie miejscowe, znieczulenie okołoszyjkowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropivacaine BioQ
Ropivacaine BioQ, zawierający chlorowodorek ropiwakainy w stężeniu 2 mg/ml, wymaga stosowania w warunkach zapewniających pełne monitorowanie pacjenta oraz dostęp do sprzętu resuscytacyjnego, ze względu na ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej i powikłań kardiologicznych, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami serca lub przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron). Szczególną ostrożność należy zachować przy blokadach nerwów obwodowych, zwłaszcza w okolicach głowy i szyi, gdzie istnieje ryzyko przypadkowego podania donaczyniowego. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (metabolizm leku) i nerek (farmakokinetyka) konieczne jest dostosowanie dawkowania i ścisła kontrola kliniczna. Ropivacaine BioQ nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży oraz może wywoływać porfirię, dlatego u pacjentów z ostrą porfirią należy go stosować wyłącznie w braku innych opcji terapeutycznych.
analgezja pooperacyjna, blok przewodzenia serca, blokada nerwów obwodowych, chlorowodorek ropiwakainy, chondroliza, choroba wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, inhibitor izoenzymu CYP1A2, kwasica, leczenie bólu pooperacyjnego, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, lek przeciwarytmiczny klasy III, monitorowanie EKG, nadwrażliwość krzyżowa, ostra porfiria, podanie zewnątrzoponowe, resuscytacja, toksyczność ogólnoustrojowa, uszkodzenie nerwu, wlew ciągły, wlew zewnątrzoponowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodnictwa, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie miejscowe, znieczulenie przewodowe