zaburzenia percepcji smakowej

Zaburzenia percepcji smakowej (dysgeusia) to nieprawidłowości w odczuwaniu smaku, które mogą objawiać się jako całkowity brak odczuwania smaku (ageusia), zmniejszona zdolność odczuwania smaku (hipogeusia) lub zniekształcone odczuwanie smaku (parageusia). Te zaburzenia mogą dotyczyć wszystkich lub tylko wybranych smaków podstawowych: słodkiego, słonego, kwaśnego, gorzkiego i umami.

Etiologia zaburzeń smaku jest zróżnicowana i obejmuje m.in. infekcje górnych dróg oddechowych (w tym COVID-19), urazy nerwów odpowiedzialnych za percepcję smaku (VII, IX, X), choroby neurologiczne (choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane), choroby endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy), niedobory witamin (szczególnie cynku i witamin z grupy B), a także działania niepożądane leków (m.in. niektórych antybiotyków, leków przeciwnadciśnieniowych czy chemioterapeutyków).

Diagnostyka zaburzeń smaku obejmuje dokładny wywiad medyczny, badanie przedmiotowe jamy ustnej i gardła, testy smakowe (elektryczne, chemiczne), badania obrazowe (MRI, CT) oraz ocenę neurologiczną. W procesie diagnostycznym kluczowe jest różnicowanie pomiędzy prawdziwymi zaburzeniami smaku a zaburzeniami węchu, które często współwystępują i mogą być mylone przez pacjentów.

Leczenie zaburzeń percepcji smakowej jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować odstawienie leków wywołujących objawy, leczenie infekcji, suplementację niedoborów lub leczenie chorób podstawowych. W przypadkach idiopatycznych lub uporczywych zaburzeń smaku stosuje się metody wspomagające, takie jak terapia węchowa, modyfikacje dietetyczne czy nawet stymulacja elektryczna. Rokowanie zależy od przyczyny i czasu trwania zaburzeń, przy czym większość przypadków związanych z infekcjami lub działaniem leków ustępuje samoistnie po eliminacji czynnika wywołującego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl