glukoza w surowicy krwi
Glukoza w surowicy krwi to kluczowy parametr biochemiczny oznaczany w diagnostyce laboratoryjnej, służący do oceny gospodarki węglowodanowej organizmu. Prawidłowe stężenie glukozy na czczo u osoby zdrowej wynosi 70-99 mg/dl (3,9-5,5 mmol/l). Wartości powyżej 100 mg/dl mogą wskazywać na stan przedcukrzycowy, natomiast stężenie ≥126 mg/dl w dwóch niezależnych pomiarach pozwala na rozpoznanie cukrzycy.
Oznaczenie glukozy w surowicy krwi jest podstawowym badaniem w diagnostyce zaburzeń metabolizmu węglowodanów, monitorowaniu leczenia cukrzycy oraz w ocenie ryzyka powikłań naczyniowych. Podwyższone wartości (hiperglikemia) występują w cukrzycy, zespole metabolicznym, chorobach trzustki, endokrynopatiach oraz w stanach stresu metabolicznego. Zbyt niskie stężenia (hipoglikemia) mogą wynikać z przedawkowania leków hipoglikemizujących, insulinoma, chorób wątroby czy niedożywienia.
W praktyce klinicznej oznaczenie glukozy często wykonuje się jako element doustnego testu tolerancji glukozy (OGTT), profilu lipidowego czy panelu metabolicznego. Monitorowanie stężenia glukozy jest niezbędne w profilaktyce powikłań mikro- i makronaczyniowych cukrzycy, takich jak retinopatia, nefropatia, neuropatia czy choroba niedokrwienna serca. Warto pamiętać, że na wynik badania wpływają: pora dnia, przyjmowane posiłki, aktywność fizyczna oraz stosowane leki.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Insulina izofanowa – Przedawkowanie
Przedawkowanie insuliny izofanowej, obecnej w preparatach takich jak Humulin N (100% insuliny izofanowej) oraz mieszankach Gensulin M30 i Humulin M3 (zawierających 70% insuliny izofanowej), stanowi poważne zagrożenie hipoglikemią o różnym nasileniu, od łagodnej (glikemia 50-70 mg/dl) do ciężkiej (<30 mg/dl). Hipoglikemia wynika z nadmiernej aktywności insuliny względem spożycia węglowodanów i wydatkowanej energii, a jej objawy kliniczne obejmują apatię, splątanie, tachykardię, drgawki oraz śpiączkę hipoglikemiczną. Przedłużone działanie insuliny izofanowej wymaga długotrwałej obserwacji i monitorowania glikemii, gdyż ryzyko nawrotu hipoglikemii utrzymuje się nawet po początkowej poprawie stanu pacjenta.
beta-blokery, drgawki, działanie hipoglikemizujące, Gensulin M30, glikemia, glikogen, glukagon, glukoneogeneza, glukoza w surowicy krwi, hipoglikemia, Humulin M3, Humulin N, insulina izofanowa, mieszanka insulinowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy adrenergiczne hipoglikemii, powikłania neurologiczne, roztwór glukozy, śpiączka hipoglikemiczna, stężenie glukozy, tachykardia, węglowodany