zaburzenie hematologiczne obwodowe
Zaburzenia hematologiczne obwodowe obejmują różnorodne nieprawidłowości dotyczące krwi obwodowej, w tym komórek krwi (erytrocytów, leukocytów i płytek krwi) oraz osocza. Mogą manifestować się jako zmiany ilościowe i/lub jakościowe poszczególnych elementów morfotycznych krwi.
Do najczęstszych zaburzeń hematologicznych obwodowych należą: niedokrwistości (anemie), leukopenie, leukocytozy, małopłytkowość (trombocytopenia), nadpłytkowość (trombocytoza) oraz zaburzenia krzepnięcia. Ich etiologia jest zróżnicowana i może obejmować czynniki wrodzone, nabyte, immunologiczne, nowotworowe, infekcyjne, toksyczne oraz metaboliczne.
Diagnostyka zaburzeń hematologicznych obwodowych opiera się przede wszystkim na badaniach laboratoryjnych: morfologii krwi obwodowej z rozmazem, badaniach biochemicznych oraz specjalistycznych testach hematologicznych. W wybranych przypadkach wskazane jest wykonanie badania szpiku kostnego (trepanobiopsja i/lub aspiracja) w celu oceny hematopoezy.
Leczenie zaburzeń hematologicznych obwodowych zależy od ich przyczyny i może obejmować: farmakoterapię (np. leki immunosupresyjne, czynniki wzrostu, preparaty krwiopochodne), interwencje zabiegowe (np. splenektomię), a w ciężkich przypadkach – przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych. Właściwe rozpoznanie i leczenie tych zaburzeń ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania powikłaniom, które mogą zagrażać życiu pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Aurovitas 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów i małp dawki do 100 mg/kg były tolerowane bez zgonów. Toksyczność ostra objawiała się typowymi efektami neuroleptycznymi, takimi jak sedacja, drżenia, drgawki kloniczne oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, objawy przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki zmniejszenie liczby leukocytów u myszy i niespecyficzne zmniejszenie leukocytów u szczurów. U psów dawki 8-10 mg/kg/dobę powodowały odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość, przy ekspozycji AUC 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg.
anoreksja, ataksja, AUC, cytopenia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawka kloniczna, działanie mutagenne i klastogenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hipoaktywność, in vitro, in vivo, komórka progenitorowa szpiku kostnego, LD50, leukopenia, małopłytkowość, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, parametr hematologiczny, potencjał mutagenny i kancerogenny, prolaktyna, sedacja, tachykardia, test mutacji bakteryjnej, toksyczność ostra i przewlekła, zaburzenie hematologiczne obwodowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zopridoxin 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny, substancji czynnej preparatu Zopridoxin, wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, z typowymi objawami neuroleptycznymi, takimi jak sedacja, drżenia i drgawki. U psów tolerancja na pojedyncze dawki doustne sięgała 100 mg/kg, przy czym obserwowano objawy takie jak ataksja, tachykardia i jadłowstręt. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) u myszy, szczurów i psów stwierdzono hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, efekty antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalna neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano zwiększenie stężenia prolaktyny i zmiany morfologiczne w narządach rozrodczych, jednak bez działania teratogennego.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie rakotwórcze, klastogenność, komórki szpiku kostnego, małopłytkowość, mutagenność, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie hematologiczne obwodowe