bilans masy

Bilans masy to kluczowa koncepcja w medycynie metabolicznej i dietetyce, określająca równowagę między energią dostarczoną do organizmu a energią wydatkowaną. W praktyce klinicznej jest to narzędzie do oceny stanu odżywienia pacjenta oraz planowania interwencji terapeutycznych.

W ujęciu medycznym bilans masy może być dodatni (gdy ilość energii dostarczanej przewyższa wydatkowaną, prowadząc do przyrostu masy ciała), ujemny (gdy wydatkowanie przewyższa dostarczanie, skutkując utratą masy ciała) lub zrównoważony. Ocena bilansu masy stanowi podstawę diagnostyki i leczenia zaburzeń odżywiania, otyłości, niedożywienia oraz chorób metabolicznych.

Monitorowanie bilansu masy jest istotnym elementem postępowania w chorobach przewlekłych, takich jak niewydolność serca, przewlekła choroba nerek czy choroby nowotworowe, gdzie zmiany masy ciała mogą odzwierciedlać progresję choroby lub skuteczność terapii. W medycynie intensywnej terapii precyzyjne kontrolowanie bilansu masy jest niezbędne dla optymalizacji funkcji narządów i poprawy rokowania pacjentów w stanie krytycznym.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Stada 500 mg

Bosutynib, inhibitor kinazy tyrozynowej dostępny w tabletkach o dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg, charakteryzuje się wolnym wchłanianiem z biodostępnością 34% po podaniu 500 mg podczas posiłku oraz medianą tmax wynoszącą 6 godzin. W zakresie dawek 200-600 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, przy czym obecność pokarmu zwiększa Cmax 1,8-krotnie i AUC 1,7-krotnie. Lek wykazuje wysoką dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 2331 L) oraz silne wiązanie z białkami osocza (94-96%). Metabolizm bosutynibu odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) wykazują ≤5% aktywności biologicznej w porównaniu do związku macierzystego. Okres półtrwania wynosi średnio 35,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem z moczem (3,29%).
badania farmakokinetyczne populacyjne, badanie farmakokinetyczne, bilans masy, biodostępność, charakterystyka farmakokinetyczna, czynniki demograficzne, ekspozycja ogólnoustrojowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, izoenzym cytochromu P450, klirens, klirens kreatyniny, metabolizm leku, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, przewlekła białaczka szpikowa, różnice etniczne, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, złośliwy guz lity
Leksykon substancji czynnych
Bosutynib – Właściwości farmakokinetyczne

Bosutynib, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg, jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu białaczki z chromosomem Philadelphia (Ph+). Charakteryzuje się umiarkowaną szybkością wchłaniania i niską biodostępnością (34% po dawce 500 mg podanej podczas posiłku), z Tmax wynoszącym około 6 godzin. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie 200-600 mg i są istotnie zwiększane przez spożycie pokarmu (Cmax wzrasta 1,8-krotnie, AUC 1,7-krotnie). U pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową po dawce 400 mg podczas posiłku Cmax wynosi średnio 145 ng/ml (CV 14%), a AUCss 2700 ng•h/ml (CV 16%), natomiast po dawce 500 mg odpowiednio 200 ng/ml (CV 6%) i 3640 ng•h/ml (CV 12%). Bosutynib wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (94-96%) oraz dużą objętość dystrybucji (2331 L). Metabolizm wątrobowy zachodzi głównie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) mają ≤5% aktywności farmakologicznej substancji macierzystej. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3% dawki), z niewielkim wydalaniem nerkowym (3,29%). Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a klirens 61,9 L/h.
bilans masy, biodostępność, chromosom Philadelphia, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, inhibitor kinazy tyrozynowej, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens leku, maksymalne stężenie leku, metabolit N-demetylowany, metabolit oksydechlorowany, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, przewlekła białaczka szpikowa, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aregalu 14 mg

Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym oraz Tmax wynoszącym 1-4 godziny. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%), głównie albuminą, a jego objętość dystrybucji wynosi około 11 l. Metabolizm teriflunomidu jest umiarkowany, przebiega głównie przez hydrolizę, z utlenianiem i innymi szlakami drugorzędnymi. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (60,1% dawki w 21 dni: 37,5% kałem, 22,6% moczem), z udziałem transportera BCRP. Mediana biologicznego okresu półtrwania wynosi około 19 dni, a klirens po dożylnym podaniu pojedynczej dawki to 30,5 ml/h. Farmakokinetyka teriflunomidu jest liniowa w zakresie dawek 7-14 mg, a osiągnięcie stężenia stacjonarnego wymaga około 100 dni stosowania, z 34-krotną kumulacją AUC.
BCRP, bilans masy, biodostępność, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza, klirens, modyfikacja dawkowania, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stężenie leku, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, transporter BCRP, utlenianie, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Febuxostat MSN 80 mg

Febuksostat charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (tmax 1,0-1,5 h) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~99,2%). W zakresie dawek terapeutycznych 10-120 mg farmakokinetyka jest liniowa, z Cmax wynoszącym 2,8-3,2 μg/ml dla dawki 80 mg i 5,0-5,3 μg/ml dla dawki 120 mg, a okres półtrwania (t1/2) wynosi około 5-8 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez koniugację z udziałem UDPGT oraz oksydację przez izoenzymy CYP (CYP1A1, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9), prowadząc do powstania aktywnych metabolitów. Eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową (49% dawki, głównie jako acyloglukuronid), jak i wątrobową (45% dawki, głównie jako metabolity utleniające i ich koniugaty). Podawanie leku z posiłkiem bogatotłuszczowym zmniejsza Cmax o 38-49% i AUC o 16-18%, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na skuteczność obniżania stężenia kwasu moczowego, co umożliwia stosowanie febuksostatu niezależnie od posiłków.
acyloglukuronid, albuminy, AUC, badania farmakokinetyczne, białka osocza, bilans masy, cytochrom P450, dna moczanowa, dostępność biologiczna, farmakokinetyka febuksostatu, glukuronid, izoenzymy CYP, kwas moczowy, metabolity hydroksylowe, mikrosomy wątrobowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewód pokarmowy, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, transferaza urydylodifosfoglukuronowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolafren 10 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Zolafren, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od przyjmowania pokarmu. W organizmie olanzapina wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~93%) oraz szeroką dystrybucję. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji wykazuje zmienność zależną od wieku, płci i palenia tytoniu, wynosząc od około 30 do 52 godzin, a klirens waha się między 17,5 a 27,7 L/godz. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ok. 57% w postaci metabolitów). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między rasami kaukaską, japońską i chińską.
10-N-glukuronid, bariera krew-mózg, bilans masy, CYP1A2, CYP2D6, dostępność biologiczna, działanie ośrodkowe, farmakokinetyka, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, palenie tytoniu, schizofrenia, sprzęganie, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 400 mg

Bosutynib, dostępny w dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z medianą tmax wynoszącą 6 godzin oraz biodostępnością 34% po dawce 500 mg podanej podczas posiłku. W zakresie dawek 200–600 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, które są istotnie zwiększone przez obecność pokarmu (Cmax 1,8-krotnie, AUC 1,7-krotnie). Bosutynib wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 2331 L) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94–96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z dominującymi metabolitami M2, M5 i M6, które mają ≤ 5% aktywności biologicznej leku. Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem z moczem (3,29%).
białaczka Philadelphia, bilans masy, biodostępność leku, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka bosutynibu, farmakokinetyka populacyjna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, metabolit N-demetylowany, metabolit oksydechlorowany, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przewlekła białaczka szpikowa, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, trudność w połykaniu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Stada 400 mg

Bosutynib, stosowany w terapii przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (Ph+), wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny. Po podaniu dawki 500 mg podczas posiłku biodostępność wynosi 34%, a Tmax to 6 godzin. W stanie stacjonarnym u pacjentów z CML po dawce 400 mg raz dziennie podczas posiłku średnia Cmax wynosi 145 ng/ml (CV 14%), a AUCss 2700 ng•h/ml (CV 16%), natomiast po dawce 500 mg Cmax to 200 ng/ml (CV 6%), a AUCss 3640 ng•h/ml (CV 12%). Bosutynib wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 2331 L) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94-96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) mają ≤5% aktywności biologicznej związku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem nerkowym (~1%). Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a klirens 61,9 L/h.
analiza farmakokinetyczna, białko osocza, bilans masy, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja do tkanek, eliminacja z kałem, guz lity złośliwy, interakcja farmakologiczna, klirens, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, mikrosom wątroby, N-demetylowany bosutynib, N-tlenek bosutynibu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydechlorowany bosutynib, parametr farmakokinetyczny, pH żołądka, przewlekła białaczka szpikowa Ph+, skala Childa-Pugha, spożycie leku, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa Rapid 20 mg

Olanzapina w preparacie Zolaxa Rapid w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje pełną biorównoważność z tabletkami powlekanymi, z podobną szybkością i stopniem wchłaniania. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 5-8 godzinach, a obecność pokarmu nie wpływa na absorpcję. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej. Aktywność farmakologiczna zależy głównie od stężenia substancji macierzystej. Średni okres półtrwania u zdrowych osób młodych wynosi około 33,8 godziny, a klirens 18,2 l/h.
10-N-glukuronid, bariera krew-mózg, bilans masy, biorównoważność, biotransformacja, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450-CYP1A2, cytochromy, ekspozycja na lek, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania eliminacji, olanzapina, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenia niepożądane, znakowanie radioaktywne, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clatra 10 mg

Bilastyna, substancja czynna preparatu Clatra w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny. Średnia biodostępność wynosi 61%, a lek wykazuje brak kumulacji, co jest korzystne w terapii długoterminowej. Bilastyna jest substratem transporterów P-gp oraz OATP, co może wpływać na interakcje lekowe, zwłaszcza z ketokonazolem, erytromycyną, diltiazemem i sokiem grejpfrutowym. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) determinuje farmakologicznie aktywną frakcję wolną. Metabolizm bilastyny jest minimalny, nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450, a około 95% dawki jest wydalane w formie niezmienionej – 66,5% z kałem i 28,3% z moczem. Okres półtrwania u zdrowych osób wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, białko osocza, bilans masy, bilastyna, biodostępność, Clatra, cytochrom P450, diltiazem, dysfunkcja nerek, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, glikoproteina p, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolafren-Swift 5 mg

Zolafren-Swift w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje pełną biorównoważność z tradycyjnymi tabletkami powlekanymi olanzapiny, co potwierdza zbliżoną szybkość i stopień wchłaniania substancji czynnej. Olanzapina charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. W osoczu lek wiąże się w około 93% z białkami, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoform CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej, a aktywność farmakologiczna zależy przede wszystkim od olanzapiny macierzystej.
10-N-glukuronid, absorpcja z przewodu pokarmowego, bariera krew-mózg, białko osocza, bilans masy, biorównoważność, biotransformacja olanzapiny, cytochrom P450, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, farmakokinetyka olanzapiny, izoforma CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, proces sprzęgania, wpływ płci na farmakokinetykę, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza, znakowanie radioaktywne, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon substancji czynnych
Okskarbazepina – Właściwości farmakokinetyczne

Okskarbazepina charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym i szybkim metabolizmem do aktywnego metabolitu MHD, którego Cmax wynosi 34 μmol/l po dawce 600 mg, a tmax to 4,5 godziny. MHD wykazuje umiarkowane wiązanie z albuminami (40%) i objętość dystrybucji około 49 litrów. Okres półtrwania okskarbazepiny wynosi 1,3-2,3 godziny, natomiast MHD – średnio 9,3 ± 1,8 godziny, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę. Farmakokinetyka MHD jest liniowa w zakresie dawek 300-2400 mg/dobę, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2-3 dni. Okskarbazepina i MHD przenikają przez barierę łożyskową, a pokarm nie wpływa na ich wchłanianie. Metabolizm MHD odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a eliminacja następuje głównie przez nerki (ponad 95% dawki), z moczem wydalane są glukuronidy MHD (49%), niezmieniony MHD (27%), DHD (3%) oraz sprzężona okskarbazepina (13%).
11-dihydroksylowa, bariera łożyskowa, bilans masy, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, efekt przeciwdrgawkowy, enzym cytozolowy, glukuronid MHD, klirens kreatyniny, klirens MHD, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie, monohydroksypochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okskarbazepina, pochodna 10, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność dawek, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, titracja dawki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Nefopam – Właściwości farmakokinetyczne

Nefopam charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (95-100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w zakresie 29-67 μg/l dla dawki 60 mg i 73-154 ng/ml dla dawki 90 mg, z Tmax wynoszącym 1-3 godziny. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (71-76%) oraz szeroką dystrybucję do tkanek, z objętością dystrybucji około 10 l/kg. Frakcja niezwiązana przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając około 25% stężenia w surowicy. Nefopam przenika również przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma istotne implikacje kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
bariera łożyskowa, bilans masy, biodostępność, biotransformacja, Cmax, demetylo-nefopam, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, glukuronid, kumulacja leku, kwas glukuronowy, N-dezmetylacja, N-oksydacja, N-tlenek nefopamu, nefopam chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anzorin 20 mg

Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Anzorin) jest farmakokinetycznie biorównoważna z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienne stosowanie. Po podaniu doustnym olanzapina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Substancja czynna wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem cytochromów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej, z głównym metabolitem 10-N-glukuronidem, który nie przenika bariery krew-mózg. Średni okres półtrwania olanzapiny wykazuje zmienność zależną od wieku, płci oraz palenia tytoniu, a klirens jest mniejszy u osób starszych, kobiet i niepalących.
10-N-glukuronid, albuminy, bariera krew-mózg, bilans masy, biorównoważność, biotransformacja leku, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450-CYP1A2, dostępność biologiczna, działania niepożądane, ekspozycja na lek, faza eliminacji, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, schizofrenia, sprzęganie i utlenianie, stężenie osoczowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anzorin 5 mg

Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Anzorin, 5 mg) wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienne stosowanie. Lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 5-8 godzin, bez wpływu pokarmu na absorpcję. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, a głównym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający bariery krew-mózg. Aktywność farmakologiczna zależy głównie od związku macierzystego, gdyż metabolity wykazują znacznie mniejszą aktywność in vivo.
albuminy, bariera krew-mózg, bilans masy, biorównoważność, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450-CYP1A2, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, faza eliminacji, indukcja enzymów metabolizujących, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, schizofrenia, sprzęganie i utlenianie, stężenie maksymalne w osoczu, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolafren-Swift 10 mg

Olanzapina w preparacie Zolafren-Swift w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, z podobną szybkością i stopniem wchłaniania. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 5-8 godzinach, a obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie. Lek charakteryzuje się wysokim (ok. 93%) wiązaniem z białkami osocza (albuminy, α1-kwaśna glikoproteina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji jest zmienny i wynosi średnio 33,8 h u osób młodszych oraz 51,8 h u osób ≥65 lat, z klirensem odpowiednio 18,2 i 17,5 L/godz. Wpływ pokarmu, niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 mL/min) oraz łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę jest minimalny.
albumina, bariera krew-mózg, bilans masy, biorównoważność, biotransformacja, cytochrom P450-CYP1A2, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka, faza eliminacji, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wydalanie leku, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Lekam 15 mg

Olanzapina w formie tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej jest farmakokinetycznie biorównoważna z tabletkami powlekanymi, z podobnym czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (5-8 godzin) oraz stopniem wchłaniania, niezależnie od obecności pokarmu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~93%) i jest metabolizowany głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem cytochromów CYP1A2 i CYP2D6. Dominującym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający do OUN, a metabolity wykazują znacznie mniejszą aktywność biologiczną niż substancja macierzysta. Okres półtrwania olanzapiny u osób zdrowych wynosi średnio 33,8 godziny, z istotnymi różnicami zależnymi od wieku, płci i palenia tytoniu, które wpływają na klirens i eliminację leku.
bariera krew-mózg, bilans masy, biodostępność leku, biotransformacja olanzapiny, cytochrom P450, ekspozycja na lek, faza eliminacji, izoforma CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, N-glukuronid, niewydolność nerek, okres półtrwania, sprzęganie i utlenianie, stężenie w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina