eozynofilowe zapalenie przewodu pokarmowego
Eozynofilowe zapalenie przewodu pokarmowego (EGID – Eosinophilic Gastrointestinal Disorders) to grupa przewlekłych, nawracających chorób zapalnych charakteryzujących się naciekiem eozynofilowym różnych odcinków przewodu pokarmowego. W zależności od lokalizacji wyróżnia się eozynofilowe zapalenie przełyku, żołądka i dwunastnicy, jelita cienkiego oraz okrężnicy.
Patogeneza schorzenia ma podłoże immunologiczne i wiąże się z nieprawidłową odpowiedzią na alergeny pokarmowe lub środowiskowe. W obrazie klinicznym dominują objawy zależne od zajętej części przewodu pokarmowego: dysfagia, ból w klatce piersiowej, wymioty, bóle brzucha, biegunka, utrata masy ciała, a w ciężkich przypadkach objawy niedrożności przewodu pokarmowego.
Rozpoznanie opiera się na badaniu endoskopowym z pobraniem wycinków, w których stwierdza się nacieki z eozynofilów (>15-20 eozynofilów w polu widzenia o dużym powiększeniu). Leczenie obejmuje modyfikację diety z eliminacją alergenów pokarmowych, farmakoterapię (inhibitory pompy protonowej, glikokortykosteroidy miejscowe lub systemowe) oraz w wybranych przypadkach leki biologiczne.
Choroba ma przewlekły i nawracający charakter, a jej występowanie wzrasta w ostatnich dekadach, zwłaszcza w krajach rozwiniętych. Właściwe postępowanie terapeutyczne poprawia jakość życia pacjentów i zmniejsza ryzyko powikłań, takich jak zwężenia przełyku czy zaburzenia odżywiania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja tasiemcem – Epidemiologia
Enterobiaza, wywoływana przez Enterobius vermicularis, jest jedną z najczęstszych infekcji pasożytniczych na świecie, dotykającą około miliarda osób, w tym 4-28% dzieci według WHO. Występuje kosmopolitycznie, z wyższą częstością wśród dzieci w wieku 5-10 lat, szczególnie w placówkach opiekuńczych i szkołach. Transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną, z jaja składanymi w okolicy okołoodbytowej, które mogą przetrwać w środowisku do 2-3 tygodni. Czynniki ryzyka obejmują niedostateczną higienę, życie w zatłoczonych warunkach oraz bliski kontakt z zakażonymi. Częstość występowania w populacjach dziecięcych waha się od 4,4% do 61% w różnych regionach, z sezonowym wzrostem zakażeń w okresie jesienno-zimowym. Diagnostyka opiera się głównie na teście taśmy celofanowej (test Grahama) z czułością około 90% przy powtarzaniu przez 3 dni.
badanie kału, badanie serologiczne, bezobjawowa infekcja, cykl życiowy, droga fekalno-oralna, droga pokarmowo-kałowa, enterobiaza, Enterobius vermicularis, enuresis nocturna, eozynofilowe zapalenie przewodu pokarmowego, infekcja pasożytnicza, infekcja tasiemcem, jajo pasożyta, moczenie nocne, nadzór epidemiologiczny, nieswoista choroba zapalna jelit, pasożyt jelitowy, reinfekcja, samozakażenie, Światowa Organizacja Zdrowia, test Grahama, test taśmy celofanowej, wtórne zakażenie bakteryjne, zapalenie wyrostka robaczkowego