rak gruczołów sutkowych
Rak gruczołów sutkowych (rak piersi) to nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek nabłonkowych gruczołu sutkowego. Jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym u kobiet, stanowiąc około 22% wszystkich zachorowań na nowotwory w tej grupie. Choroba może również występować u mężczyzn, choć znacznie rzadziej (mniej niż 1% przypadków).
Klasyfikacja histopatologiczna raka piersi obejmuje głównie raka przewodowego (70-80% przypadków) i raka zrazikowego (10-15%). Czynniki ryzyka rozwoju tego nowotworu to m.in. płeć żeńska, wiek (szczyt zachorowań przypada na 50-69 lat), obciążenia genetyczne (mutacje genów BRCA1, BRCA2), wczesna pierwsza miesiączka, późna menopauza, bezdzietność, stosowanie hormonalnej terapii zastępczej oraz otyłość.
Diagnostyka raka gruczołów sutkowych obejmuje badanie fizykalne, badania obrazowe (mammografia, USG, MRI piersi) oraz biopsję. Leczenie jest multimodalne i zależy od stopnia zaawansowania nowotworu, jego typu histologicznego oraz statusu receptorowego. Obejmuje chirurgię (operacje oszczędzające lub mastektomię), radioterapię, chemioterapię, hormonoterapię oraz leczenie celowane (np. trastuzumab przy nadekspresji HER2).
Rokowanie w raku piersi zależy od wielu czynników, w tym stopnia zaawansowania w momencie rozpoznania, typu histologicznego, stopnia złośliwości, statusu receptorowego oraz wieku pacjentki. Wczesne wykrycie poprzez badania przesiewowe (mammografia) znacząco poprawia szanse na wyleczenie, z 5-letnim przeżyciem sięgającym ponad 90% w przypadku wykrycia we wczesnym stadium.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Flutamid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Rozpoczęcie terapii flutamidem wymaga ścisłej kontroli specjalistycznej ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Przed leczeniem należy oznaczyć poziom aminotransferaz w surowicy; terapia jest przeciwwskazana przy ich stężeniu 2-3-krotnie przekraczającym górną granicę normy. Monitorowanie czynności wątroby powinno odbywać się co miesiąc przez pierwsze 4 miesiące, a następnie regularnie, zwłaszcza przy pojawieniu się objawów takich jak świąd, żółtaczka, ciemny mocz czy ból w prawym podżebrzu. W przypadku 2-3-krotnego wzrostu aminotransferaz lub klinicznie potwierdzonego uszkodzenia wątroby, leczenie należy przerwać lub zmniejszyć dawkę. Flutamid może powodować również methemoglobinemię i niedokrwistość hemolityczną, szczególnie u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G-6-P) oraz u palaczy, co wymaga monitorowania stężenia methemoglobiny.
agoniści LHRH, agonista LHRH, aminotransferazy, antygen PSA, dławica piersiowa, encefalopatia wątrobowa, flutamid, ginekomastia, gruczolak komórek śródmiąższowych jąder, hepatotoksyczność, martwica wątroby, methemoglobinemia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność wątroby, rak gruczołów sutkowych, rak piersi, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakrzep z zatorami, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adadut 0,5 mg
Adadut, zawierający dutasteryd w dawce 0,5 mg, jest stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. W badaniach klinicznych III fazy, obejmujących 2167 mężczyzn, działania niepożądane wystąpiły u około 19% pacjentów w pierwszym roku terapii, głównie o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu i dotyczące układu rozrodczego. Najczęstsze działania niepożądane to impotencja (6,0%), zmniejszenie libido (3,7%), zaburzenia wytrysku nasienia (1,8%) oraz zaburzenia piersi (1,3%). W kolejnych latach częstość tych zdarzeń malała, np. impotencja spadła do 1,7% w drugim roku. Dane z badania CombAT wskazują, że terapia skojarzona dutasterydem i tamsulozyną wiąże się z wyższą częstością działań niepożądanych w pierwszym roku (22%) w porównaniu do monoterapii dutasterydem (15%) lub tamsulozyną (13%), głównie z powodu zaburzeń wytrysku nasienia.
ból jąder, dysfagia, działania niepożądane dutasterydu, impotencja, kardiomiopatia zastoinowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łysienie, monoterapia dutasterydem, niewydolność lewokomorowa, niewydolność prawokomorowa, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, rak gruczołów sutkowych, rak gruczołu krokowego, reakcja alergiczna, skala Gleasona, zaburzenia piersi, zaburzenia wytrysku nasienia, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zmniejszenie libido - Leksykon leków
Działania niepożądane – Davoster 0,5 mg
Dutasteryd, stosowany w dawce 0,5 mg/dobę, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych obejmujących 2167 mężczyzn w badaniach III fazy oraz badaniu CombAT trwającym 4 lata. W pierwszym roku monoterapii dutasterydem działania niepożądane występowały u około 19% pacjentów, głównie o charakterze łagodnym do umiarkowanego, dotyczące układu rozrodczego, w tym impotencji (6,0%), zmniejszenia libido (3,7%) oraz zaburzeń wytrysku nasienia (1,8%). W kolejnych latach częstość tych zdarzeń malała, a w badaniu CombAT terapia skojarzona dutasterydem i tamsulozyną wiązała się z wyższą częstością działań niepożądanych w pierwszym roku (22%) w porównaniu do monoterapii dutasterydem (15%) i tamsulozyną (13%). Działania niepożądane dotyczące aktywności seksualnej mogą utrzymywać się po zakończeniu leczenia, a mechanizm ich utrzymywania nie jest do końca poznany. Ponadto zgłaszano reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (depresja), łysienie oraz rzadkie przypadki bólu i obrzęku jąder.
badanie CombAT, depresja, dutasteryd, działanie niepożądane, hirsutyzm, impotencja, kardiomiopatia zastoinowa, łysienie, monoterapia dutasterydem, niewydolność lewokomorowa, niewydolność serca, obrzęk jąder, obrzęk Quinckego, pokrzywka, PSA, rak gruczołów sutkowych, rak gruczołu krokowego, reakcja alergiczna, skala Gleasona, terapia skojarzona, wstrząs kardiogenny, zaburzenia piersi, zaburzenia wytrysku, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zmniejszenie libido - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Apo-Flutam
Podczas terapii flutamidem (Apo-Flutam 250 mg) należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko wystąpienia ginekomastii (około 9% pacjentów po orchidektomii), a także na potencjalne działania niepożądane związane z metabolitem 4-nitro-3-(trifluorometylo)aniliną, który może indukować methemoglobinemię, niedokrwistość hemolityczną oraz żółtaczkę cholestatyczną. U pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, methemoglobinemią lub palących tytoń konieczne jest systematyczne monitorowanie stężenia methemoglobiny. Długotrwałe stosowanie wymaga regularnej oceny funkcji wątroby oraz badania nasienia, ze względu na ryzyko rozwoju gruczolaków jąder i gruczołów sutkowych, a u pacjentów z niewydolnością wątroby terapię należy rozważać bardzo ostrożnie. Zmiana zabarwienia moczu na bursztynowe lub żółtozielone jest zjawiskiem fizjologicznym i nie wymaga interwencji.
agonista LHRH, badanie nasienia, brak laktazy, czynność wątroby, encefalopatia wątrobowa, estradiol, flutamid, ginekomastia, gruczolak komórek śródmiąższowych jąder, martwica wątroby, methemoglobinemia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna aniliny, rak gruczołów sutkowych, rak piersi, testosteron, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie funkcji wątroby, zakrzepy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka cholestatyczna