podwójne opóźnione uwalnianie
Podwójne opóźnione uwalnianie to specyficzny rodzaj formulacji leku, który pozwala na stopniowe uwalnianie substancji aktywnej w dwóch odrębnych fazach. Mechanizm ten jest szeroko stosowany w farmakoterapii, umożliwiając osiągnięcie optymalnego stężenia terapeutycznego leku w organizmie przez dłuższy czas.
Pierwsza faza uwalniania następuje zazwyczaj krótko po przyjęciu leku, zapewniając szybkie osiągnięcie minimalnego stężenia terapeutycznego w osoczu. Druga faza rozpoczyna się z opóźnieniem, pozwalając na utrzymanie stężenia substancji aktywnej w zakresie terapeutycznym przez wydłużony okres. Dzięki temu możliwe jest zmniejszenie częstotliwości dawkowania, co znacząco poprawia compliance pacjentów.
Technologia podwójnego opóźnionego uwalniania znajduje zastosowanie w terapii wielu schorzeń przewlekłych, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca czy zaburzenia psychiczne. Szczególnie istotna jest w przypadku substancji o krótkim biologicznym okresie półtrwania, gdzie konwencjonalne formulacje wymagałyby wielokrotnego podawania w ciągu doby.
W praktyce klinicznej formy o podwójnym opóźnionym uwalnianiu przyczyniają się do zmniejszenia wahań stężeń leku w osoczu, co może skutkować redukcją działań niepożądanych związanych z wysokimi stężeniami maksymalnymi oraz poprawą skuteczności terapeutycznej poprzez eliminację okresów subterapeutycznych stężeń leku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Deksalanzoprazol, dostępny w preparacie DEXILANT, charakteryzuje się unikatową farmakokinetyką dzięki technologii podwójnego opóźnionego uwalniania, co skutkuje dwoma szczytami stężenia w osoczu – pierwszym po 1-2 godzinach, a drugim po 4-5 godzinach od podania. Po doustnym podaniu dawek 30 mg i 60 mg u zdrowych ochotników wykazuje liniową farmakokinetykę z proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC do dawki, a maksymalne stężenie osiągane jest zwykle w 4-6 godzinie. Lek cechuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,1-98,8%) oraz pozorną objętością dystrybucji około 40,3 l u pacjentów z GERD. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2C19 i CYP3A4, a polimorfizm CYP2C19 wpływa na ekspozycję i profil metabolitów. Deksalanzoprazol nie jest wydalany w postaci niezmienionej z moczem; eliminacja następuje głównie przez metabolity wydalane z moczem (50,7%) i kałem (47,6%). Okres półtrwania wynosi około 1-2 godzin, co przekłada się na minimalną kumulację przy dawkowaniu raz na dobę.
AUC, choroba refluksowa przełyku, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, Cmax, dekslanzoprazol, GERD, klirens osoczowy, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolit sulfonowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podwójne opóźnione uwalnianie, polimorfizm CYP2C19, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon substancji czynnych
Dekslanzoprazol, substancja czynna Dexilant, charakteryzuje się unikatowym profilem farmakokinetycznym dzięki technologii podwójnego opóźnionego uwalniania, co skutkuje dwoma szczytami stężenia w osoczu (pierwszy po 1-2 h, drugi po 4-5 h). Po podaniu doustnym dawek 30 mg i 60 mg Cmax osiąga się w 4-6 h, a wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki. Dekslanzoprazol wiąże się z białkami osocza w 96,1-98,8%, a pozorna objętość dystrybucji wynosi około 40,3 l. Metabolizm wątrobowy zachodzi głównie przez CYP2C19 (hydroksylacja) i CYP3A4 (utlenianie do sulfonu), z wyraźnym wpływem polimorfizmu CYP2C19 na ekspozycję leku i profil metabolitów. Okres półtrwania eliminacji wynosi 1-2 h, a klirens około 11,4-11,6 l/h. Farmakokinetyka jest niezależna od dawki i czasu podania, a kumulacja po podaniu raz na dobę jest minimalna. Dexilant może być podawany niezależnie od posiłków, które powodują wzrost Cmax (12-55%) i AUC (9-37%) bez istotnego wpływu na kontrolę pH żołądka.
5-hydroksy-dekslanzoprazol, cytochrom P450, dekslanzoprazol, ekspozycja ogólnoustrojowa, GERD, intensywny metabolizm, klirens, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit sulfonowy, metabolizm wątrobowy, nieczynny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, pH żołądka, podwójne opóźnione uwalnianie, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm CYP2C19, słaby metabolizm, średni metabolizm, stan stacjonarny, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Produkt leczniczy DEXILANT zawiera dekslanzoprazol, którego farmakokinetyka charakteryzuje się podwójnym opóźnionym uwalnianiem, co skutkuje dwoma szczytami stężenia w osoczu: pierwszym po 1-2 godzinach, a drugim po 4-5 godzinach od podania. Po dawkach 30 mg i 60 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost Cmax i AUC, z maksymalnym stężeniem osiąganym w ciągu 4-6 godzin. Dekslanzoprazol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (96,1-98,8%) niezależnie od stężenia w zakresie 0,01-20 µg/ml. Objętość dystrybucji u pacjentów z GERD wynosi około 40,3 l. Substancja jest intensywnie metabolizowana w wątrobie głównie przez CYP2C19 i CYP3A4, z różnicami fenotypowymi wpływającymi na ekspozycję ogólnoustrojową i profil metabolitów. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (50,7%) i kałem (47,6%), a okres półtrwania wynosi około 1-2 godzin, co przekłada się na brak istotnej kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę. Produkt może być stosowany niezależnie od posiłków, które zwiększają Cmax o 12-55% i AUC o 9-37%, bez klinicznie istotnego wpływu na kontrolę pH żołądka.
5-hydroksy-dekslanzoprazol, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dekslanzoprazol, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, GERD, glukuronian, intensywny metabolizm, izoenzym wątrobowy, klirens, metabolit sulfonowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pH żołądka, podwójne opóźnione uwalnianie, słaby metabolizm, sprzęganie z siarczanem, średni metabolizm, system enzymatyczny, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
