jawna choroba układu sercowo-naczyniowego

Jawna choroba układu sercowo-naczyniowego to stan kliniczny, w którym pacjent ma obiektywnie potwierdzone objawy choroby dotyczącej serca lub naczyń krwionośnych. Obejmuje ona kilka głównych jednostek chorobowych, takich jak choroba wieńcowa (w tym zawał serca), choroba naczyń mózgowych (udar), choroba tętnic obwodowych, miażdżyca aorty i tętnic nerkowych.

Rozpoznanie jawnej choroby układu sercowo-naczyniowego opiera się na występowaniu charakterystycznych objawów klinicznych, wynikach badań obrazowych (np. koronarografia, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), badaniach laboratoryjnych oraz testach czynnościowych. W przeciwieństwie do subklinicznej postaci choroby, forma jawna manifestuje się wyraźnymi symptomami i/lub incydentami sercowo-naczyniowymi.

Pacjenci z jawną chorobą układu sercowo-naczyniowego wymagają intensywnego leczenia modyfikującego czynniki ryzyka, w tym terapii hipotensyjnej, hipolipemizującej oraz przeciwpłytkowej. Należą oni do grupy bardzo wysokiego ryzyka kolejnych incydentów sercowo-naczyniowych, co wpływa na strategię leczenia i cele terapeutyczne. Zgodnie z wytycznymi towarzystw kardiologicznych, u tych pacjentów zaleca się osiąganie bardziej rygorystycznych wartości docelowych w zakresie ciśnienia tętniczego oraz parametrów lipidowych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl