inhibitor wapnia

Inhibitory wapnia (antagoniści wapnia) to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz zaburzeń rytmu serca. Mechanizm ich działania polega na blokowaniu kanałów wapniowych typu L w błonach komórkowych, co ogranicza napływ jonów wapnia do wnętrza komórek mięśni gładkich naczyń oraz komórek mięśnia sercowego.

Wyróżnia się trzy główne klasy inhibitorów wapnia: pochodne dihydropirydyny (np. amlodypina, nifedypina), pochodne fenyloalkiloaminy (np. werapamil) oraz pochodne benzotiazepiny (np. diltiazem). Dihydropirydyny działają głównie na naczynia obwodowe, powodując ich rozszerzenie i obniżenie ciśnienia tętniczego, natomiast werapamil i diltiazem mają dodatkowo silne działanie na mięsień sercowy, wpływając na przewodnictwo i kurczliwość.

Inhibitory wapnia znajdują zastosowanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, zespołu Raynauda, niektórych zaburzeń rytmu serca oraz w profilaktyce migreny. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: obrzęki obwodowe (szczególnie kostek), bóle głowy, zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy oraz zaparcia (zwłaszcza po werapamilu). W przeciwieństwie do β-blokerów, inhibitory wapnia są zazwyczaj metabolicznie neutralne i mogą być stosowane u pacjentów z cukrzycą czy astmą oskrzelową.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl