biodostępność tiotropium
Biodostępność tiotropium to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej. Tiotropium jest długo działającym antagonistą receptorów muskarynowych (LAMA), stosowanym głównie w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) oraz astmy.
Po podaniu wziewnym biodostępność bezwzględna tiotropium wynosi około 19-20%. Wynika to z faktu, że tylko część dawki dociera do płuc (docelowego miejsca działania), a pozostała część jest połykana i podlega efektowi pierwszego przejścia w wątrobie. Biodostępność tiotropium zależy od rodzaju inhalatora – badania wykazują różnice między urządzeniami typu Handihaler (proszek do inhalacji) a Respimat (roztwór do inhalacji).
Tiotropium po dostaniu się do krążenia wiąże się w około 72% z białkami osocza. Lek charakteryzuje się objętością dystrybucji wynoszącą 32 l/kg, co wskazuje na znaczną dystrybucję do tkanek. Eliminacja tiotropium jest powolna, z okresem półtrwania wynoszącym 5-6 dni. Ze względu na niską biodostępność ogólnoustrojową przy podaniu wziewnym, działania niepożądane ogólnoustrojowe są stosunkowo rzadkie.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Tiotropiowy bromek, substancja czynna produktu Lungamo w postaci proszku do inhalacji, dostarcza dawkę 10 µg tiotropium do płuc z każdej kapsułki zawierającej 22,5 µg tiotropiowego bromku jednowodnego (odpowiadającego 18 µg tiotropium). Po inhalacji biodostępność tiotropium wynosi około 19,5%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 5-7 minut. Lek wykazuje farmakokinetykę wielokompartmentową, z objętością dystrybucji 32 L/kg i 72% wiązaniem z białkami osocza. Tiotropium jest wydalane głównie z moczem w postaci niezmienionej (74% po podaniu dożylnym), a jego okres półtrwania u pacjentów z POChP wynosi 27-45 godzin. Klirens nerkowy przekracza klirens kreatyniny, co wskazuje na aktywne wydzielanie do moczu. Stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania raz na dobę, bez kumulacji leku.
aktywne wydzielanie leku, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność tiotropium, cytochrom P-450, czwartorzędowy związek amoniowy, dystrybucja wielokompartmentowa, hydroliza estru, inhalator miękkiej mgły, inhibitor CYP 2D6, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, liniowa farmakokinetyka, mikrosom wątroby, niewydolność wątroby, POChP, proszek do inhalacji, receptor muskarynowy, tiotropiowy bromek, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Bromek tiotropium, stosowany wziewnie w formie proszku do inhalacji, charakteryzuje się wysoką biodostępnością frakcji docierającej do płuc (19,5%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 12,9 pg/ml u pacjentów z POChP, po 5-7 minutach). Lek wykazuje wielokompartmentową dystrybucję, z dużą objętością dystrybucji (32 l/kg) i wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (72%). Tiotropium jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej (74% dawki dożylnej), z klirensem nerkowym przekraczającym klirens kreatyniny, co wskazuje na aktywne wydzielanie. Okres półtrwania u pacjentów z POChP wynosi 27-45 godzin, a farmakokinetyczny stan stacjonarny osiągany jest do 7 dnia terapii bez kumulacji. Farmakokinetyka tiotropium jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a zmniejszenie klirensu nerkowego u osób starszych nie powoduje istotnego wzrostu ekspozycji na lek (AUC0-6ss, Cmax,ss).
bariera krew-mózg, biodostępność tiotropium, bromek tiotropium, cytochrom P-450, czwartorzędowy związek amoniowy, dawka inhalacyjna, hydroliza estru, izoenzym CYP, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, laktoza jednowodna, liniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, POChP, proszek do inhalacji, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tiotropiowy bromek jednowodny, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Bromek tiotropiowy, stosowany w postaci proszku do inhalacji (21,7 μg bromku tiotropiowego odpowiadającego 18 μg tiotropium, z dawką dostarczoną 10 μg), charakteryzuje się biodostępnością całkowitą wynoszącą 19,5% po inhalacji, podczas gdy biodostępność doustna jest znacznie niższa (2-3%). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest szybko, w ciągu 5-7 minut, a u pacjentów z POChP w stanie stacjonarnym wynosi 12,9 pg/ml, z utrzymującym się stężeniem 1,71 pg/ml. Tiotropium wiąże się w 72% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 32 l/kg i wykazuje farmakokinetykę wielokompartmentową. Lek jest wydalany głównie przez nerki, w postaci niezmienionej – 74% po podaniu dożylnym oraz 7% (1,3 μg) po inhalacji u pacjentów z POChP w ciągu 24 godzin. Efektywny okres półtrwania wynosi od 27 do 45 godzin, a farmakokinetyczny stan stacjonarny osiągany jest do 7 dnia terapii bez kumulacji leku.
bariera krew-mózg, biodostępność tiotropium, bromek tiotropium, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, hepatocyty ludzkie, inhibitor CYP 2D6, izoenzym CYP 2D6, klirens kreatyniny, mikrosomy wątroby ludzkiej, niewydolność wątroby, okres półtrwania, POChP, podanie dożylne, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor muskarynowy, rozkład nieenzymatyczny, sprzęganie z glutationem, stan stacjonarny, trudność w połykaniu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Spiolto Respimat to preparat wziewny zawierający tiotropium (2,5 µg bromku jednowodnego) oraz olodaterol (2,5 µg chlorowodorku) w każdej dawce. Farmakokinetyka obu substancji jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a ich parametry po podaniu jednoczesnym są zbliżone do stosowania osobno. Tiotropium osiąga stan stacjonarny po 7 dniach, a olodaterol po 8 dniach stosowania raz na dobę, przy czym ekspozycja olodaterolu wzrasta do 1,8-krotności dawki pojedynczej. Biodostępność wziewna tiotropium wynosi około 33%, a olodaterolu około 30%, podczas gdy biodostępność doustna jest znacznie niższa (tiotropium 2-3%, olodaterol <1%). Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 5-7 minutach (tiotropium) i 10-20 minutach (olodaterol). Tiotropium wiąże się z białkami osocza w 72%, ma objętość dystrybucji 32 l/kg, a olodaterol wiąże się w 60% i ma objętość dystrybucji 1110 l. Metabolizm tiotropium jest minimalny, głównie nieenzymatyczny, z udziałem CYP2D6 i CYP3A4, natomiast olodaterol ulega glukuronizacji i O-demetylacji z udziałem CYP2C9, CYP2C8 i CYP3A4 oraz UGT. Klirens całkowity tiotropium i olodaterolu wynosi odpowiednio 880 ml/min i 872 ml/min, z dominującą eliminacją nerkową tiotropium (74% dawki dożylnie w postaci niezmienionej) i mniejszą olodaterolu (19%). Okres półtrwania wynosi 27-45 godzin dla tiotropium i około 45 godzin dla olodaterolu.
bariera krew-mózg, biodostępność olodaterolu, biodostępność tiotropium, biotransformacja, bromek tiotropium, chlorowodorek olodaterolu, cytochrom P450, dysfagia, farmakokinetyka liniowa, glukuronizacja, hydroliza estru, inhalator Respimat, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens nerkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, POChP, przesączanie kłębuszkowe, receptor beta2, stan stacjonarny, transporter P-gp, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, znakowanie izotopowe
