obniżenie odporności

Obniżenie odporności (immunosupresja) to stan zmniejszonej aktywności układu immunologicznego, co prowadzi do zwiększonej podatności organizmu na infekcje i choroby. W praktyce klinicznej może występować jako stan przejściowy lub przewlekły, będący następstwem różnorodnych czynników fizjologicznych, patologicznych lub jatrogennych.

Przyczyny obniżenia odporności są wieloczynnikowe i obejmują: choroby pierwotne układu immunologicznego (niedobory odporności wrodzone), choroby nabyte (np. zakażenie HIV), stosowanie leków immunosupresyjnych (glikokortykosteroidy, leki przeciwnowotworowe, leki stosowane po przeszczepach), radioterapię, choroby nowotworowe (szczególnie układu krwiotwórczego), niedożywienie, stres, przewlekłe choroby wyniszczające oraz podeszły wiek.

Objawy kliniczne obniżonej odporności manifestują się przede wszystkim nawracającymi, przewlekłymi lub nietypowymi infekcjami. Charakterystyczne są zakażenia oportunistyczne wywołane przez patogeny o niskiej zjadliwości, które u osób z prawidłową odpornością nie powodują objawów chorobowych. Infekcje mogą mieć ciężki przebieg, słabo reagować na standardowe leczenie i prowadzić do powikłań.

Diagnostyka obniżonej odporności obejmuje badania laboratoryjne oceniające poszczególne składowe układu immunologicznego, w tym: morfologię krwi z rozmazem, oznaczenie poziomów immunoglobulin, ocenę subpopulacji limfocytów, testy funkcjonalne fagocytów oraz badania genetyczne w przypadku podejrzenia wrodzonych niedoborów odporności.

Postępowanie terapeutyczne zależy od przyczyny immunosupresji i może obejmować leczenie choroby podstawowej, modyfikację stosowanej farmakoterapii, substytucję brakujących składników układu odpornościowego (np. immunoglobuliny), stosowanie czynników wzrostu (G-CSF), profilaktykę przeciwinfekcyjną oraz szybkie wdrażanie celowanej terapii przeciwdrobnoustrojowej w przypadku wystąpienia infekcji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl