hipospermia
Hipospermia to zaburzenie polegające na obniżeniu objętości ejakulatu poniżej 1,5 ml (wg kryteriów WHO). Stan ten może wskazywać na nieprawidłowości w funkcjonowaniu narządów układu rozrodczego męskiego, przede wszystkim gruczołu krokowego, pęcherzyków nasiennych oraz najądrzy.
Najczęstszymi przyczynami hipospermii są: zaburzenia hormonalne (zwłaszcza niedobór testosteronu), przewlekłe stany zapalne układu moczowo-płciowego, zaburzenia wytrysku (wytrysk wsteczny), niedrożność dróg wyprowadzających nasienie, przebyte zabiegi chirurgiczne w obrębie miednicy mniejszej oraz stosowanie niektórych leków. Dodatkowo hipospermia może wystąpić w przebiegu chorób ogólnoustrojowych lub być skutkiem nieodpowiedniego stylu życia.
Diagnostyka hipospermii obejmuje szczegółowe badanie podmiotowe i przedmiotowe, badania hormonalne, badanie nasienia, USG układu moczowo-płciowego oraz inne badania obrazowe. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę – może obejmować farmakoterapię (antybiotykoterapia, leczenie hormonalne), modyfikację stylu życia lub interwencje chirurgiczne. Istotne jest, że hipospermia może, ale nie musi wpływać na płodność – kluczowe znaczenie ma jakość plemników i pozostałe parametry nasienia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Finasteridum Bluefish 5 mg
Finasteridum Bluefish w dawce 5 mg, stosowany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, może powodować działania niepożądane, z których najczęstsze to impotencja oraz zmniejszenie popędu płciowego, występujące u ≥1/100 pacjentów i zwykle ustępujące podczas kontynuacji terapii. Działania te mogą jednak utrzymywać się po zaprzestaniu leczenia. Inne zgłaszane działania obejmują reakcje nadwrażliwości (obrzęk warg i twarzy), zaburzenia nastroju (depresja, niepokój), kołatanie serca, wzrost aktywności enzymów wątrobowych, wysypkę, świąd, pokrzywkę, zaburzenia ejakulacji, tkliwość i powiększenie piersi, ból jąder oraz zmniejszenie objętości ejakulatu. W badaniu MTOPS wykazano, że terapia skojarzona finasterydem i doksazosyną ma profil bezpieczeństwa podobny do monoterapii. W 7-letnim badaniu klinicznym u 18 882 mężczyzn, rak gruczołu krokowego rozpoznano u 18,4% leczonych finasterydem i 24,4% w grupie placebo, z niejednoznacznym związkiem finasterydu z wyższym stopniem zaawansowania nowotworu (Gleason 7-10).
antygen PSA, badanie MTOPS, bezpłodność męska, ból jąder, depresja, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, hipospermia, impotencja, kołatanie serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, obrzęk twarzy, oligospermia, pokrzywka, przedawkowanie leku, rak piersi u mężczyzn, rak prostaty, reakcja nadwrażliwości, skala Gleasona, świąd, terapia skojarzona, tkliwość piersi, wysypka skórna, zaburzenia erekcji, zaburzenia lękowe, zaburzenie ejakulacji, zmniejszenie popędu płciowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lipanthyl NT 145 145 mg
Dane przedkliniczne fenofibratu wskazują na toksyczność mięśni szkieletowych u szczurów przy dawkach powyżej 30 mg/kg, co stanowi około 17-krotność maksymalnej dawki zalecanej u ludzi. Toksyczność mięśnia sercowego obserwowano przy dawkach około 3-krotnie przekraczających dawkę ludzką. U psów stwierdzono odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym przy dawkach około 5-krotnie wyższych niż u ludzi. Badania mutagenności wykazały brak potencjału genotoksycznego, natomiast karcynogenność ograniczała się do nowotworów wątroby u gryzoni, co jest zjawiskiem specyficznym dla tych gatunków i nie ma istotnego znaczenia klinicznego dla ludzi. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono działania teratogennego, a embriotoksyczność pojawiała się jedynie przy dawkach toksycznych dla matki. Fenofibrat nie wykazywał negatywnego wpływu na płodność, mimo obserwacji odwracalnej hipospermii i wakuolizacji jąder u młodych psów przy dużych dawkach.
degeneracja mięśnia sercowego, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, fenofibrat, hipospermia, kwas fenofibrynowy, Lipanthyl NT, margines bezpieczeństwa, mutagenność fenofibratu, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór wątroby, owrzodzenie i nadżerka, potencjał genotoksyczny, proliferacja peroksysomów, przedłużenie ciąży, toksyczność mięśni szkieletowych, toksyczność mięśnia sercowego, toksyczność przewodu pokarmowego, wakuolizacja jąder, włókna mięśniowe typu I - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Fina 5 mg
Finasteryd w dawce 5 mg (lek Apo-Fina) jest związany z szeregiem działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania przez lekarza. Najczęściej obserwowane efekty to impotencja oraz zmniejszenie popędu płciowego, które zwykle pojawiają się na początku terapii i ustępują u większości pacjentów podczas dalszego stosowania. Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia ejakulacji, ginekomastię, tkliwość piersi, a także reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk warg i twarzy. Występują również rzadkie, ale istotne objawy, takie jak depresja, kołatanie serca, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz zmiany skórne (wysypka, świąd, pokrzywka). Długotrwałe stosowanie finasterydu wiąże się z ryzykiem utrzymujących się zaburzeń seksualnych po zakończeniu terapii, co może znacząco wpływać na jakość życia pacjentów.
ból jąder, depresja, dysfunkcja seksualna, finasteryd, ginekomastia, hipospermia, impotencja, kołatanie serca, mastalgia, niepłodność męska, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, oligospermia, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, PSA, rak piersi u mężczyzn, rak prostaty, reakcja nadwrażliwości, skala Gleasona, świąd, wysypka skórna, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eribulin EVER Pharma 0,44 mg/ml
Przedkliniczne badania erybuliny wykazały potencjał genotoksyczny, w tym pozytywny wynik w teście na komórkach chłoniaka myszy oraz klastogenność w teście mikrojąderkowym u szczurów. W teście Amesa nie stwierdzono mutagenności in vitro. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału rakotwórczego erybuliny, co ogranicza pełną ocenę długoterminowego bezpieczeństwa. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej, erybulina wykazała szkodliwy wpływ na męski układ rozrodczy u szczurów i psów, manifestujący się hipospermią i aspermią, co sugeruje ryzyko obniżenia płodności u mężczyzn.
Badania rozwojowe na szczurach wykazały embriotoksyczność i teratogenność erybuliny. Podawanie erybuliny w dawkach 0,009–0,133 mg/kg mc. w dniach 8., 10. i 12. ciąży skutkowało dawkozależnym wzrostem resorpcji płodów oraz zmniejszeniem masy ciała płodu od dawki ≥0,088 mg/kg. Najwyższa dawka 0,133 mg/kg była związana ze znaczącym wzrostem częstości poważnych wad wrodzonych, takich jak agnezja żuchwy, języka, żołądka i wątroby. Wyniki te podkreślają konieczność ostrożności w stosowaniu erybuliny u kobiet w ciąży oraz u pacjentów w wieku rozrodczym, ze względu na ryzyko toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej.
aspermia, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, hipospermia, mezylan erybuliny, nabłonek plemnikotwórczy, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodów, rozwój embrionalno-płodowy, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – FURAGINUM SEMA 50 mg
Furazydyna, należąca do grupy nitrofuranów, wykazuje istotne działania farmakologiczne wpływające na płodność, przebieg ciąży oraz laktację. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w I trymestrze ciąży ze względu na potencjalne ryzyko teratogenności oraz w okresie donoszonej ciąży (od 38 tygodnia) i podczas porodu z powodu ryzyka niedokrwistości hemolitycznej u noworodka, co może prowadzić do poważnych uszkodzeń narządów, w tym mózgu i nerek. W II i III trymestrze stosowanie furazydyny wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, z preferencją dla alternatywnych, bezpieczniejszych terapii. W okresie laktacji lek przenika do mleka matki, co stwarza ryzyko działań niepożądanych u niemowląt, zwłaszcza noworodków i wcześniaków, dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga przerwania karmienia piersią na czas terapii.
astenozoospermia, czynność jąder, donoszona ciąża, drugi trymestr ciąży, działanie teratogenne, furazydyna, hipospermia, niedokrwistość hemolityczna, nitrofurany, oligospermia, organogeneza, parametry nasienia, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie do mleka, teratozoospermia, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biofibrat 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fenofibratu, substancji czynnej Biofibratu, wykazały brak toksyczności specyficznej przy dawkach do 30 mg/kg dla mięśni szkieletowych (około 17-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi) oraz brak toksyczności mięśnia sercowego przy dawkach do 3-krotnie wyższych niż dawka maksymalna dla ludzi. W badaniach na psach odnotowano odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym, jednak nie występowały one przy dawkach do 5-krotnie wyższych niż u ludzi. Fenofibrat nie wykazał potencjału mutagennego, a obserwowane nowotwory wątroby u gryzoni były związane z proliferacją peroksysomów, mechanizmem nieistotnym klinicznie dla ludzi. Badania teratogenności nie potwierdziły działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach zaobserwowano embriotoksyczność oraz wydłużenie ciąży i trudności porodowe.
badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, hipospermia, kancerogenność, kwas fenofibrynowy, mięsień szkieletowy, mutagenność, mutagenność fenofibratu, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór wątroby, owrzodzenie i nadżerka, płodność, proliferacja peroksysomów, przedłużenie ciąży, przewód pokarmowy, toksyczność przewlekła, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, wpływ na reprodukcję, zmiana degeneracyjna mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Adriblastina PFS, wykazuje wyraźne właściwości genotoksyczne potwierdzone w testach in vitro i in vivo, prowadząc do uszkodzeń DNA oraz aberracji chromosomowych w komórkach somatycznych i rozrodczych. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych, w tym na szczurach, wykazały potencjał rakotwórczy, ze szczególnym wzrostem częstości guzów gruczołu sutkowego. Ponadto, doksorubicyna wykazuje toksyczny wpływ na układ rozrodczy zarówno samców, jak i samic, manifestujący się u samic psów opóźnieniem lub zatrzymaniem dojrzewania pęcherzyków jajnikowych, a u samców zanikiem jąder, rozsianym zwyrodnieniem kanalików nasiennych oraz hipospermią, co prowadzi do upośledzenia funkcji gonad i płodności.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, doksorubicyna chlorowodorek, działanie niepożądane, guz gruczołu sutkowego, hipospermia, kanalik nasienny, komórka rozrodcza, komórka somatyczna, krioprezerwacja gamet, pęcherzyk jajnikowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, toksyczność układu rozrodczego, układ rozrodczy, uszkodzenie DNA, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności, zanik jąder - Leksykon substancji czynnych
Erybulina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Erybulina, substancja czynna leku Eribulin EVER Pharma, wykazuje potencjał genotoksyczny potwierdzony pozytywnym wynikiem w teście na komórkach chłoniaka myszy oraz działaniem klastogennym w teście mikrojąderkowym na szczurach. W teście Amesa nie stwierdzono mutagenności in vitro. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału rakotwórczego erybuliny, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u szczurów i psów zaobserwowano toksyczne działanie na jądra, objawiające się zmniejszeniem liczby komórek nabłonka plemnikotwórczego, hipospermią i aspermią, co sugeruje ryzyko obniżenia płodności u mężczyzn poddanych terapii erybuliną.
działanie mutagenne, działanie teratogenne, erybulina, genotoksyczność, hipospermia, komórki chłoniaka, mezylan erybuliny, nabłonek plemnikotwórczy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, rozwój embrionalno-płodowy, terapia erybuliną, test Amesa, test mikrojąderkowy, test mutacji bakteryjnych, toksyczne oddziaływanie, toksyczność, toksyczność rozrodcza, uszkodzenia chromosomowe, wady wrodzone, właściwości embriotoksyczne, właściwości klastogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Grofibrat M 267 mg
Fenofibrat, a dokładniej jego aktywny metabolit kwas fenofibrynowy, wykazuje toksyczność narządową w badaniach przedklinicznych na zwierzętach laboratoryjnych, jednak przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniu na szczurach toksyczność mięśni szkieletowych (głównie włókien typu I) pojawiła się przy dawkach powyżej 30 mg/kg, co stanowi około 17-krotność maksymalnej dawki u ludzi. Toksyczność mięśnia sercowego nie była obserwowana przy dawkach do 3-krotności dawki terapeutycznej. U psów odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym wystąpiły przy dawkach około 5-krotnie wyższych niż u ludzi. Badania mutagenności wykazały brak potencjału mutagennego, natomiast karcynogenność obserwowano jedynie u gryzoni w postaci nowotworów wątroby związanych z proliferacją peroksysomów, co jest efektem specyficznym dla tych gatunków i nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi. Fenofibrat nie wykazuje działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach dla matki obserwowano embriotoksyczność oraz wydłużenie ciąży i trudności porodowe.
aktywna forma leku, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie embriotoksyczne, fenofibrat, hipospermia, kwas fenofibrynowy, margines bezpieczeństwa, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór wątroby, owrzodzenie przewodu pokarmowego, płodność, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, proliferacja peroksysomów, toksyczność mięśni szkieletowych, toksyczność narządowa, układ rozrodczy, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, zmiany degeneracyjne mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Fenofibrat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania fenofibratu wykazały niską toksyczność ostrą przy bardzo wysokich dawkach (3200-24000 mg/kg m.c. przez 7 dni) bez zgonów zwierząt. W badaniach podostrych i przewlekłych na szczurach (0-1000 mg/kg m.c./dobę) zaobserwowano wzrost aktywności AspAT, powiększenie wątroby oraz rozrost peroksysomów przy dawkach >30 mg/kg. Trzymiesięczne podawanie kwasu fenofibrynowego skutkowało toksycznym działaniem na mięśnie szkieletowe typu I, degeneracją mięśnia sercowego, niedokrwistością i spadkiem masy ciała, przy czym toksyczność mięśniowa nie występowała do dawki 30 mg/kg (około 17-krotność maksymalnej dawki dla ludzi). U psów obserwowano zmniejszenie masy ciała, kamicę żółciową, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym przy dawkach 25 mg/kg m.c./dobę (długoterminowo) i 50-100 mg/dobę (krótkoterminowo). Fenofibrat nie wykazał mutagenności w testach Amesa, aberracji chromosomowych ani innych testach genotoksyczności.
aberracja chromosomowa, aminotransferaza asparaginianowa, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, fenofibrat, gruczolak trzustki, hipospermia, kamica żółciowa, kwas fenofibrynowy, mutagenność, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór komórek śródmiąższowych jąder, nowotwór wątroby, opóźnienie porodu, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, rozrost peroksysomów, rozszczep kręgosłupa, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Doksorubicyna wykazuje szeroki profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 po pojedynczym dożylnym podaniu wynoszą 12,6 mg/kg u szczurów, 9,4 mg/kg u myszy oraz 6 mg/kg u królików, wskazując na zróżnicowaną wrażliwość gatunkową. Nie stwierdzono zwiększonej toksyczności u starszych szczurów w porównaniu z młodymi po dawkach 2,5 i 5 mg/kg. Doksorubicyna wykazuje silne działanie genotoksyczne i mutagenne, uszkadzając DNA i chromosomy limfocytów ludzkich in vitro. Ponadto, u szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów gruczołu sutkowego, potwierdzając potencjał rakotwórczy. Substancja wywiera toksyczny wpływ na układ rozrodczy – u samców powoduje zanik jąder, zwyrodnienie kanalików nasiennych i hipospermię, a u samic psa opóźnia lub zatrzymuje dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych.
badanie in vitro, badanie in vivo, chemioterapia, ciężka kardiomiopatia, doksorubicyna, działanie teratogenne, guz gruczołu sutkowego, hipospermia, kardiomiopatia, limfocyt ludzki, mutagenność, pęcherzyk jajnikowy, poronienie, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, śmierć zarodka, toksyczność, toksyczność ostra, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa jelit, wada rozwojowa płodu, wartość LD, właściwość cytotoksyczna, właściwość genotoksyczna, właściwość kancerogenna, zaburzenie płodności, zanik jąder, zarośnięcie przełyku