fenofibrat
Fenofibrat to lek z grupy fibratów, stosowany głównie w leczeniu hiperlipidemii, szczególnie hipertriglicerydemii. Jego działanie polega na aktywacji receptorów jądrowych PPAR-α (receptory aktywowane proliferatorami peroksysomów typu alfa), co prowadzi do zwiększonej ekspresji genów kodujących enzymy uczestniczące w metabolizmie lipidów.
Podstawowym mechanizmem działania fenofibratu jest zwiększenie katabolizmu triglicerydów poprzez stymulację oksydacji kwasów tłuszczowych w wątrobie oraz zmniejszenie syntezy lipidów VLDL. Lek znacząco obniża stężenie triglicerydów we krwi (o 20-50%), umiarkowanie zwiększa poziom HDL-C (o 10-20%) oraz może obniżać stężenie LDL-C (o 5-20%), szczególnie gdy wyjściowo nie jest ono znacznie podwyższone.
Wskazania do stosowania fenofibratu obejmują hipertriglicerydemię, mieszaną dyslipidemię oraz hiperlipidemię złożoną, zwłaszcza gdy terapia statynami jest niewystarczająca lub przeciwwskazana. Fenofibrat może być stosowany w monoterapii lub w połączeniu ze statynami, choć wymaga to szczególnej ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko miopatii.
Do najczęstszych działań niepożądanych fenofibratu należą dolegliwości żołądkowo-jelitowe, reakcje skórne oraz wzrost aktywności enzymów wątrobowych. Lek może również podwyższać stężenie kreatyniny w surowicy bez faktycznego wpływu na funkcję nerek. Przeciwwskazania do stosowania obejmują ciężką niewydolność wątroby lub nerek, choroby pęcherzyka żółciowego oraz nadwrażliwość na składniki preparatu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Biofibrat 200 mg
Fenofibrat, aktywny składnik Biofibratu, jest lekiem hipolipemizującym z grupy fibratów (kod ATC: C10 AB 05), działającym poprzez aktywację receptorów jądrowych PPARα. Mechanizm ten prowadzi do zwiększenia lipolizy i eliminacji aterogennych cząstek bogatych w trójglicerydy, poprzez wzrost aktywności lipazy lipoproteinowej i zmniejszenie produkcji apolipoproteiny CIII. Fenofibrat stymuluje syntezę apolipoprotein AI i AII, co skutkuje obniżeniem stężeń VLDL i LDL (zawierających ApoB) oraz podwyższeniem HDL (zawierających ApoAI i AII). W badaniach klinicznych wykazano redukcję cholesterolu całkowitego o 20-25%, trójglicerydów o 40-55%, wzrost HDL o 10-30% oraz obniżenie LDL o 20-35%, co korzystnie wpływa na wskaźniki ryzyka miażdżycy, zwłaszcza u pacjentów z hipercholesterolemią i cukrzycą typu 2 z wtórną hiperlipoproteinemią.
angiografia wieńcowa, apolipoproteina AI, apolipoproteina B, apolipoproteina CIII, badanie ACCORD, badanie DAIS, białko C-reaktywne, cholesterol HDL, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, dyslipidemia, dyslipidemia aterogenna, działanie przeciwagregacyjne, fenofibrat, frakcja VLDL, hipercholesterolemia, hiperlipoproteinemia, hipertrójglicerydemia, hiperurykemia, lek hipolipemizujący, lipaza lipoproteinowa, miażdżyca naczyń wieńcowych, receptor PPARα, udar mózgu, zawał serca, żółtak ścięgnisty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ezen 10 mg
Ezetymib w dawce 10 mg, stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu ze statynami, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych trwających do 112 tygodni oraz w dużych badaniach wieloośrodkowych, takich jak IMPROVE-IT (n=18 144) i SHARP (n>9000). Częstość działań niepożądanych była porównywalna z placebo lub terapią statyną w monoterapii, a większość objawów miała charakter łagodny i przemijający. Najczęściej zgłaszano bóle głowy, bóle mięśni, zmęczenie, bóle brzucha, biegunkę oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i AspAT) w surowicy, które występowały u 0,5-2,7% pacjentów. Miopatia i rabdomioliza były rzadkie (0,1-0,2%), a ich częstość nie różniła się istotnie między grupami leczonymi ezetymibem ze statyną a samą statyną. W badaniach pediatrycznych u dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią nie odnotowano istotnych różnic w częstości działań niepożądanych w porównaniu z placebo lub monoterapią statyną.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cholecystektomia, choroba wieńcowa, depresja, duszność, ezetymib, fenofibrat, fosfokinaza kreatynowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia nierodzinna, kamica żółciowa, leki hipolipemizujące, małopłytkowość, mieszana hiperlipidemia, nadciśnienie, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, parestezje, płytki krwi, przewlekła choroba nerek, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, statyna, symwastatyna, transaminazy, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Zentasta 10 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Zentasta, zawierający ezetymib i atorwastatynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, azolowe leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV) mogą zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu nawet do 9,4-krotności, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W przypadku jednoczesnego stosowania z elbaswirem lub grazoprewirem dawka Zentasta nie powinna przekraczać 10 mg ezetymibu i 20 mg atorwastatyny na dobę. Jednoczesne podawanie kolestyraminy zmniejsza AUC ezetymibu o około 55%, co może osłabiać efekt obniżania LDL-C. Fibraty zwiększają stężenie ezetymibu o 1,5-1,7 raza, a ich łączone stosowanie z Zentastą nie jest zalecane ze względu na ryzyko zdarzeń mięśniowych. Ponadto, inhibitory transporterów (np. cyklosporyna, letermowir) oraz kwas fusydowy znacząco zwiększają ryzyko miopatii, a w przypadku kwasu fusydowego zaleca się przerwanie terapii atorwastatyną na czas leczenia.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, etynyloestradiol, fenofibrat, fibrat, fluindion, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor transporterów, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klarytromycyna, klirens kreatyniny, kolchicyna, kolestyramina, kwas fibrynowy, kwas fusydowy, lek zobojętniający, letermowir, lewonorgestrel, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, pole pod krzywą, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, statyna, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lipanthyl Supra 215 mg 215 mg
Lek Lipanthyl Supra zawiera fenofibrat w dawce 215 mg i jest stosowany w terapii zaburzeń lipidowych. Początkowa dawka wynosi 160 mg na dobę (1 tabletka Lipanthyl Supra 160 mg), którą można zwiększyć do 215 mg na dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. Pacjenci przyjmujący wcześniej Lipanthyl 267M (267 mg fenofibratu) mogą bezpośrednio przejść na Lipanthyl Supra 215 mg bez zmiany dawkowania. U osób w wieku ≥65 lat standardowa dawka jest zazwyczaj odpowiednia, z wyjątkiem pacjentów z upośledzoną czynnością nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²), u których konieczne jest dostosowanie dawki. Fenofibrat jest przeciwwskazany przy ciężkiej niewydolności nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²), a w umiarkowanej niewydolności (eGFR 30-59 ml/min/1,73 m²) dawka nie powinna przekraczać 100 mg standardowego lub 67 mg mikronizowanego fenofibratu na dobę. W trakcie terapii należy monitorować eGFR i przerwać leczenie, jeśli spadnie poniżej 30 ml/min/1,73 m².
biodostępność, EGFR, fenofibrat, fenofibrat mikronizowany, Lipanthyl, Lipanthyl Supra, niewydolność nerek, odpowiedź kliniczna, parametry lipidowe, przesączanie kłębuszkowe, stężenie lipidów, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia fenofibratem, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simratio 40 40 mg
Lek Simratio 40 zawiera symwastatynę w dawce 40 mg i jest stosowany w leczeniu hipercholesterolemii oraz profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych. Dawkowanie wynosi od 5 do 80 mg raz na dobę, podawane doustnie wieczorem, z modyfikacją dawki co minimum 4 tygodnie. Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy nie osiągnęli celów terapeutycznych przy niższych dawkach. Standardowo leczenie rozpoczyna się od 10-20 mg/dobę, a u pacjentów wymagających redukcji LDL-C powyżej 45% dawka początkowa może wynosić 20-40 mg. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej zalecana dawka to 40 mg/dobę, stosowana jako uzupełnienie innych metod leczenia. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) dawki powyżej 10 mg należy stosować ostrożnie, a u dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa wynosi 10 mg, z zakresem do 40 mg/dobę.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hiperlipidemia, klirens kreatyniny, lek hipolipemizujący, lek wiążący kwasy żółciowe, lomitapid, miopatia, skala Tannera, symwastatyna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Crestor 40 mg
Rozuwastatyna, będąca inhibitorem reduktazy HMG-CoA, wykazuje silne działanie hipolipemizujące poprzez selektywne hamowanie syntezy cholesterolu w wątrobie oraz zwiększenie ekspresji receptorów LDL, co prowadzi do istotnej redukcji stężenia LDL-C, cholesterolu całkowitego, triglicerydów oraz lipoprotein ApoB i VLDL, przy jednoczesnym wzroście HDL-C i ApoA-I. Efekt terapeutyczny jest zależny od dawki, z redukcją LDL-C sięgającą do 63% przy dawce 40 mg, a pełna odpowiedź terapeutyczna osiągana jest zwykle po 4 tygodniach leczenia. Skuteczność rozuwastatyny potwierdzono w różnych populacjach, w tym u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią typu IIa i IIb, rodzinnej heterozygotycznej i homozygotycznej hipercholesterolemii oraz u dzieci i młodzieży, gdzie dawki 5-20 mg powodowały redukcję LDL-C od 38,3% do 50%, bez negatywnego wpływu na wzrost czy rozwój płciowy. W badaniu JUPITER (n=17802) stosowanie 20 mg rozuwastatyny skutkowało 45% redukcją LDL-C oraz istotnym zmniejszeniem ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych u osób z podwyższonym ryzykiem, przy zachowaniu bezpieczeństwa terapii.
3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzym A, afereza, ból brzucha, ból pleców, cholesterol całkowity, choroba wieńcowa, ezetymib, fenofibrat, grubość ściany tętnicy szyjnej, HDL cholesterol, incydent sercowo-naczyniowy, infekcja układu moczowego, inhibitor reduktazy HMG-CoA, katabolizm LDL, kwas nikotynowy, LDL cholesterol, lipoproteina ApoB, mialgia, mieszana dyslipidemia, pierwotna hipercholesterolemia, podwyższony poziom lipidów, prekursor cholesterolu, rodzinna heterozygotyczna hipercholesterolemia, rodzinna homozygotyczna hipercholesterolemia, subkliniczna miażdżyca tętnic, triglicerydy, wysypka, wytwarzanie VLDL, zapalenie nosogardła, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Grofibrat 100 mg
Grofibrat to lek w postaci twardych kapsułek zawierających 100 mg fenofibratu jako substancji czynnej. Kapsułki mają białą barwę, co ułatwia ich identyfikację. Substancje pomocnicze obejmują m.in. 80 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Pozostałe składniki to skrobia kukurydziana, magnezu stearynian, dwutlenek tytanu oraz żelatyna. Kapsułki zapewniają ochronę fenofibratu przed czynnikami zewnętrznymi oraz maskują smak i zapach substancji aktywnej. Produkt jest dostępny w opakowaniach zawierających 50 kapsułek, pakowanych w blistry Al/PVC umieszczone w tekturowym pudełku.
aktywność farmakologiczna, blister, działanie niepożądane, fenofibrat, interakcja lekowa, kapsułka twarda, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, skrobia kukurydziana, skuteczność leku, środek ostrożności, substancja pomocnicza, tytanu dwutlenek, żelatyna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lipanthyl Supra 215 mg 215 mg
Lipanthyl Supra 215 mg to lek w formie tabletek powlekanych, zawierający 215 mg fenofibratu, pochodnej kwasu fibrynowego stosowanej w terapii zaburzeń lipidowych. Tabletki mają charakterystyczne pomarańczowo-czerwone zabarwienie, uzyskane dzięki zastosowaniu barwników: żółcieni pomarańczowej (E110, 2,28 mg), czerwieni Allura AC (E129, 5,31 mg) oraz indygokarminy (E132). Produkt zawiera również substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym, takie jak laktoza jednowodna (134,4 mg) oraz lecytyna sojowa (0,6 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy lub alergią na soję. Tabletki są pakowane w blistry PCV/PE/PVDC/Aluminium po 10 sztuk, w opakowaniach po 30 tabletek, z okresem ważności wynoszącym 3 lata przy przechowywaniu w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed wilgocią.
alergia na soję, alkohol poliwinylowy, celuloza mikrokrystaliczna, czerwień Allura AC, fenofibrat, gospodarka lipidowa, guma ksantanowa, indygokarmina, krospowidon, krzemionka koloidalna, kwas fibrynowy, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, sodu laurylosiarczan, sodu stearylofumaran, substancja pomocnicza, substancja powierzchniowo czynna, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fenardin
Fenofibrat w dawce 160 mg wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z wtórnymi przyczynami hipercholesterolemii, takimi jak niekontrolowana cukrzyca typu 2, niedoczynność tarczycy, zespół nerczycowy, dysproteinemia, choroby wątroby z zastojem żółci oraz alkoholizm. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć lub leczyć te stany. Fenofibrat może powodować wzrost aktywności aminotransferaz, dlatego zaleca się kontrolę enzymów wątrobowych co 3 miesiące przez pierwszy rok terapii, a następnie okresowo. Leczenie należy przerwać, jeśli AspAT i AlAT przekroczą 3-krotność górnej granicy normy lub pojawią się objawy zapalenia wątroby. Ponadto, fenofibrat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką hipertrójglicerydemią ze względu na ryzyko zapalenia trzustki.
alkoholizm, aminotransferazy, antykoncepcja doustna, beta-bloker, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, diuretyk, dyslipidemia mieszana, dysproteinemia, enzymy wątrobowe, fenofibrat, hipercholesterolemia wtórna, hiperlipidemia, hipertrójglicerydemia, hipoalbuminemia, hormonoterapia, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kreatynina, lek immunosupresyjny, miopatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, przesączanie kłębuszkowe, rabdomioliza, statyna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół nerczycowy, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rosuvastatin MSN 20 mg
Rozuwastatyna, będąca selektywnym i kompetycyjnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA, wykazuje wielokierunkowe działanie hipolipemizujące, głównie poprzez zwiększenie ekspresji receptorów LDL na hepatocytach oraz hamowanie syntezy VLDL. W badaniach klinicznych u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią typu IIa i IIb, stosowanie rozuwastatyny w dawkach od 5 do 40 mg skutkowało istotnym, dawko-zależnym obniżeniem LDL-C (do -63% przy 40 mg), cholesterolu całkowitego (do -46%), triglicerydów (do -35%) oraz wzrostem HDL-C (do +14%). Efekt terapeutyczny pojawia się szybko, już po tygodniu, a pełna odpowiedź jest osiągana po około 4 tygodniach terapii. Skuteczność leku potwierdzono także u pacjentów z rodzinną heterozygotyczną i homozygotyczną hipercholesterolemią, a także u dzieci i młodzieży (6-17 lat), gdzie po 24 miesiącach leczenia obserwowano redukcję LDL-C o około 43%. Rozuwastatyna poprawia również profile apolipoprotein (ApoB, ApoA-I) oraz współczynniki aterogenności, co przekłada się na korzystne zmiany w ryzyku sercowo-naczyniowym.
afereza, apolipoproteina A-I, apolipoproteina B, cholesterol całkowity, CIMT, dyslipidemia, dyslipidemia mieszana, działanie hipolipemizujące, fenofibrat, HDL cholesterol, hepatocyt, hipercholesterolemia typu IIa, inhibitor kompetycyjny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, katabolizm lipoprotein, kwas nikotynowy, LDL cholesterol, lipoproteina LDL, lipoproteina VLDL, mialgia, miażdżyca tętnic, receptor LDL, reduktaza HMG-CoA, rodzinna heterozygotyczna hipercholesterolemia, rodzinna homozygotyczna hipercholesterolemia, skala Framingham, skala SCORE, skala Tannera, triglicerydy, współczynnik aterogenności, zawał serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fenardin 160 mg
Fenofibrat, substancja czynna leku Fenardin, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony układu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunki i wzdęcia, występującymi często (≥1/100 do <1/10). Istotnym ryzykiem jest zapalenie trzustki, które w badaniu FIELD dotyczyło 0,8% pacjentów leczonych fenofibratem w porównaniu do 0,5% w grupie placebo. Ponadto fenofibrat zwiększa ryzyko choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%) oraz zakrzepicy żył głębokich (1,4% vs 1,0%). Leczenie wiąże się także ze wzrostem stężenia homocysteiny o średnio 6,5 μmol/l, co może przyczyniać się do ryzyka zakrzepicy, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska pozostaje nie do końca wyjaśnione. Fenofibrat może powodować hepatotoksyczność manifestującą się podwyższeniem aminotransferaz, a także rzadziej zapaleniem wątroby i żółtaczką oraz powikłaniami kamicy żółciowej.
aminotransferaza, anemia, biegunka, ból brzucha, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, dolegliwości trawienne, fenofibrat, kamica żółciowa, kolka żółciowa, leukopenia, łysienie, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry, nudności, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, wymioty, wzdęcia, zakrzep krwi, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coltowan 10 mg
Ezetymib, substancja czynna leku Coltowan, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej ze statynami lub fenofibratem. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, biegunka, wzdęcia, nudności) oraz mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśni i stawów). W badaniach klinicznych częstość klinicznie istotnego zwiększenia aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT ≥3x GGN) wynosiła 0,5% w monoterapii i 1,3% w skojarzeniu ze statyną, a zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CPK ≥10x GGN) występowało u 0,2% pacjentów w monoterapii i 0,1% w terapii skojarzonej. W badaniu IMPROVE-IT częstość miopatii wynosiła 0,2% w grupie ezetymibu z symwastatyną i 0,1% w grupie symwastatyny, a rabdomiolizy 0,1% i 0,2%, odpowiednio. Działania niepożądane były zazwyczaj łagodne, przemijające i nie różniły się istotnie od placebo pod względem częstości występowania i odsetka przerwania leczenia.
anafilaksja, biegunka, ból mięśni, choroba refluksowa przełyku, choroba wieńcowa, dusznica, fenofibrat, gamma-glutamylotransferaza, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, leczenie skojarzone, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, parestezja, profil bezpieczeństwa ezetymibu, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, statyna, trombocytopenia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zmniejszone łaknienie, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Interakcje leku – Simvasterol 40 mg
Symwastatyna, metabolizowana głównie przez cytochrom P450 3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna czy inhibitory proteazy HIV, powodują 10-11-krotne zwiększenie narażenia na aktywny metabolit symwastatyny, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Podobnie przeciwwskazane jest łączenie symwastatyny z gemfibrozylem (1,9-krotne zwiększenie AUC), cyklosporyną, danazolem oraz kwasem fusydowym, które również podnoszą ryzyko miopatii. Umiarkowane zwiększenie ekspozycji na symwastatynę obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu, werapamilu, diltiazemu, amlodypiny, tikagreloru (zwiększenie Cmax o 81% i AUC o 56%) oraz inhibitorów BCRP (elbaswir, grazoprewir), co wymaga dostosowania dawki (np. max. 20 mg/dobę dla werapamilu, diltiazemu i amlodypiny). Sok grejpfrutowy może zwiększyć narażenie na kwas symwastatyny nawet 7-krotnie przy spożyciu powyżej 1 litra dziennie, co również jest istotne klinicznie.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, danazol, diltiazem, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, hipertriglicerydemia, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor OATP1B1, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, itrakonazol, ketokonazol, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwzakrzepowy, lomitapid, miopatia, niacyna, pochodna kumaryny, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, symwastatyna, tikagrelor, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Grofibrat S 215 mg
Podczas terapii fenofibratem w postaci Grofibrat S, zaleca się rozpoczęcie leczenia u dorosłych dawką 160 mg/dobę, którą można zwiększyć do 215 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. Bezpośrednia zamiana z Grofibrat M 267 mg na Grofibrat S 215 mg jest możliwa bez konieczności modyfikacji dawki. U pacjentów ≥65 lat standardowe dawkowanie pozostaje bez zmian, o ile eGFR wynosi ≥60 ml/min/1,73 m². W przypadku eGFR 30-59 ml/min/1,73 m² dawka fenofibratu nie powinna przekraczać 100 mg standardowego lub 67 mg zmikronizowanego fenofibratu na dobę, z koniecznością regularnego monitorowania funkcji nerek. Stosowanie fenofibratu jest przeciwwskazane przy eGFR <30 ml/min/1,73 m², a leczenie należy przerwać, jeśli podczas terapii dojdzie do trwałego spadku poniżej tej wartości.
biodostępność substancji czynnej, ciężka niewydolność nerek, EGFR, fenofibrat, fenofibrat zmikronizowany, Grofibrat M, Grofibrat S, monitorowanie funkcji nerek, odpowiedź terapeutyczna, parametry lipidowe, stężenie lipidów w surowicy, tabletka powlekana, terapia fenofibratem, upośledzona czynność nerek, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Fenardin 160 mg
Fenofibrat, substancja aktywna Fenardinu 160 mg, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Nasilenie działania doustnych leków przeciwzakrzepowych wymaga zmniejszenia ich dawki o około 1/3 i monitorowania INR w celu uniknięcia ryzyka krwawień. Jednoczesne stosowanie fenofibratu z cyklosporyną wiąże się z ryzykiem odwracalnych zaburzeń czynności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów nerkowych i przerwania fenofibratu przy istotnych zmianach. Kombinacja fenofibratu ze statynami lub innymi fibratami znacząco zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie kliniczne i biochemiczne. Ponadto, współstosowanie z glitazonami może prowadzić do paradoksalnego, odwracalnego obniżenia stężenia cholesterolu HDL, co wymaga kontroli lipidogramu i ewentualnej modyfikacji terapii.
antykoagulant, cholesterol HDL, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2A6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenofibrat, glitazon, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, lipidogram, miopatia, rabdomioliza, statyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ezehron Duo
Produkt leczniczy Ezehron Duo, łączący rozuwastatynę i ezetymib, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcji DRESS, które mogą zagrażać życiu. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy skórne i mięśniowe, takie jak bóle mięśni, miopatia i rabdomioliza, zwłaszcza przy dawkach rozuwastatyny przekraczających 20 mg, a w szczególności 40 mg, gdzie ryzyko rabdomiolizy jest wyższe. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza gdy wyjściowa wartość przekracza 5× górną granicę normy (GGN). W przypadku potwierdzonego podwyższenia CK >5× GGN lub wystąpienia objawów mięśniowych, leczenie należy przerwać. U pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, wiek >70 lat czy jednoczesne stosowanie fibratów, konieczne jest dokładne monitorowanie i ocena stosunku korzyści do ryzyka terapii.
białkomocz, cyklosporyna, ezetymib, fenofibrat, fibrat, fluindion, fosfokinaza kreatynowa, gemfibrozyl, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia oczna, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, rabdomioliza, reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi, rozuwastatyna, rytonawir, śródmiąższowa choroba płuc, warfaryna, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Roswera 20 mg
Rozuwastatyna, będąca selektywnym i kompetycyjnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA, działa głównie w wątrobie, zwiększając ekspresję receptorów LDL oraz hamując syntezę VLDL, co prowadzi do istotnej poprawy profilu lipidowego. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki 5 mg i 10 mg redukują LDL-C odpowiednio o 45% i 52%, cholesterol całkowity o 33% i 36%, triglicerydy o 35% i 10%, a HDL-C zwiększają o 13-14%. Efekt terapeutyczny pojawia się szybko, z 90% pełnej odpowiedzi w ciągu 2 tygodni, a utrzymuje się podczas kontynuacji terapii. Rozuwastatyna jest skuteczna u dorosłych z hipercholesterolemią, w tym u pacjentów z rodzinną hipercholesterolemią, niezależnie od czynników demograficznych i współistniejących chorób, takich jak cukrzyca. W badaniu JUPITER (n=17 802) stosowanie 20 mg rozuwastatyny obniżyło LDL-C o 45% i zmniejszyło ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych, zwłaszcza u pacjentów z wysokim ryzykiem (Framingham >20%, SCORE ≥5%).
afereza, cholesterol całkowity, dyslipidemia mieszana, ezetymib, fenofibrat, frakcja HDL, frakcja LDL, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia typu IIa, hipertriglicerydemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor kompetycyjny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kompleks intima-media, lipoproteina ApoA-I, lipoproteina ApoB, lipoproteina VLDL, mialgia, miażdżyca tętnic, niacyna, receptor LDL, ryzyko sercowo-naczyniowe, skala Tannera, triglicerydy, wątroba, współczynnik aterogenny, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biofibrat 200 mg
Fenofibrat, stosowany w dawce 200 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą układu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia). W badaniu FIELD, obejmującym 9795 pacjentów z cukrzycą typu 2, zaobserwowano istotny wzrost częstości zapalenia trzustki (0,8% vs 0,5%, p=0,031), zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%, p=0,022) oraz nieistotny statystycznie wzrost zakrzepicy żył głębokich (1,4% vs 1,0%, p=0,074) w grupie leczonej fenofibratem. Ponadto fenofibrat powoduje średni wzrost stężenia homocysteiny o 6,5 μmol/l, co może przyczyniać się do zwiększonego ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. Dodatkowo obserwuje się podwyższenie aktywności aminotransferaz, ryzyko kamicy żółciowej i powikłań hepatologicznych, a także zaburzenia mięśniowe, w tym rzadkie, ale ciężkie przypadki rabdomiolizy. Reakcje skórne mogą obejmować zarówno łagodne objawy (wysypka, świąd), jak i ciężkie, zagrażające życiu zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej nekrolizy naskórka.
badanie kliniczne, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat, homocysteina, kamica żółciowa, kolka żółciowa, mialgia, nadwrażliwość na światło, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie krwi, zaburzenie mięśniowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zocor 20
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii, objawiającej się bólami mięśni, osłabieniem i wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotnej górnej granicy normy, co może prowadzić do rabdomiolizy i ostrej niewydolności nerek. Ryzyko to jest dawkozależne: 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę oraz 0,61% przy 80 mg/dobę, a u pacjentów po zawale serca przy dawce 80 mg wynosi około 1%. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów azjatyckiego pochodzenia, u których przy dawce 40 mg/dobę częstość miopatii wynosi 0,24%. Wysokie dawki (80 mg) powinny być stosowane wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których korzyści przewyższają ryzyko. Zaleca się monitorowanie aktywności CK, zwłaszcza przy dawce 80 mg, oraz rozważenie badań genetycznych w kierunku allelu SLCO1B1 c.521T>C, który zwiększa ryzyko miopatii (do 15% u homozygot CC). W przypadku objawów miopatii lub wzrostu CK powyżej 5-krotnej normy, leczenie należy przerwać.
acypimoks, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, białko transportujące aniony organiczne, białko warunkujące oporność w raku piersi, cyklosporyna, danazol, daptomycyna, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia rodzinna, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, miastenia, miastenia oczna, miastenia rzekomoporaźna, mioglobinuria, miopatia, niacyna, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vasilip 40 mg
Lek Vasilip zawierający symwastatynę jest dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg oraz 40 mg w formie tabletek powlekanych, stosowanych doustnie raz na dobę, wieczorem. Zakres dawkowania wynosi od 5 mg do 80 mg na dobę, z modyfikacją dawki co minimum 4 tygodnie. Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki nie przyniosły oczekiwanych efektów. W leczeniu homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę, stosowaną jako uzupełnienie innych metod terapii, np. aferezy LDL. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się dawki 20-40 mg/dobę. W przypadku terapii skojarzonej z fibratami (z wyjątkiem gemfibrozylu) lub fenofibratem dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę, a przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu, amlodypiny, werapamilu, diltiazemu lub leków zawierających elbaswir lub grazoprewir – 20 mg/dobę.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, działania niepożądane, elbaswir, fenofibrat, fibraty, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, leki hipolipemizujące, leki wiążące kwasy żółciowe, lomitapid, powikłania sercowo-naczyniowe, profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, skala Tannera, stężenie cholesterolu LDL, stężenie lipidów, substancja czynna, symwastatyna, werapamil, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simcovas 40 mg
Simcovas (symwastatyna) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 20 mg i 40 mg, stosowany doustnie w pojedynczej dawce wieczornej, z zakresem dawkowania od 5 mg do 80 mg na dobę. Dawkę należy dostosować indywidualnie, uwzględniając schorzenie, wiek pacjenta oraz interakcje lekowe, z modyfikacją co minimum 4 tygodnie. Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy nie osiągnęli celów terapeutycznych przy niższych dawkach. W terapii hipercholesterolemii zaleca się jednoczesne stosowanie diety hipolipemizującej. Dla dorosłych typowa dawka początkowa wynosi 10-20 mg/dobę, a u pacjentów wymagających redukcji LDL >45% – 20-40 mg/dobę. W przypadku homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawka początkowa to 40 mg/dobę, stosowana jako uzupełnienie innych metod leczenia.
amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, LDL-afereza, leczenie hipolipemizujące, lek hipolipemizujący, leki wiążące kwasy żółciowe, powikłania sercowo-naczyniowe, skala Tannera, symwastatyna, tabletka powlekana, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zdarzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon substancji czynnych
Prawastatyna – Interakcje
Prawastatyna, jako selektywny inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się minimalnym metabolizmem przez układ cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych w porównaniu z innymi statynami. Niemniej jednak, istotne interakcje kliniczne występują przy jednoczesnym stosowaniu z fibratami (gemfibrozyl, fenofibrat), które zwiększają ryzyko miopatii i rabdomiolizy, oraz z cyklosporyną, powodującą około 4-krotny wzrost ekspozycji na prawastatynę. Makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna) zwiększają AUC prawastatyny o 70-110% i Cmax o 121-127%, co wymaga ostrożności i monitorowania objawów mięśniowych. Kwas fusydowy znacząco podnosi ryzyko miopatii, w tym przypadków śmiertelnych, dlatego prawastatynę należy odstawić na czas terapii kwasem fusydowym. Ryfampicyna zwiększa AUC i Cmax prawastatyny około 3-krotnie, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnego odstępu między lekami. Żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol) obniżają biodostępność prawastatyny o 40-50%, dlatego zaleca się podawanie prawastatyny 1 godzinę przed lub 4 godziny po kolestyraminie, bądź 1 godzinę przed kolestypolem.
antagonista wapnia, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, biodostępność leku, cyklosporyna, cytochrom P450, diltiazem, erytromycyna, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwgrzybiczny, lenalidomid, miopatia, prawastatyna, probukol, rabdomioliza, roksytromycyna, ryfampicyna, środek zobojętniający, warfaryna, wartość INR, werapamil, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simorion 40 mg
Simorion (symwastatyna) jest dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg i 80 mg, z zakresem dawkowania od 5 do 80 mg na dobę, podawanym doustnie w pojedynczej dawce wieczornej. Terapia powinna być indywidualnie dostosowana, rozpoczynając zwykle od 10-20 mg/dobę w leczeniu hipercholesterolemii, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę u pacjentów wymagających znacznej redukcji LDL-C (>45%). Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których mniejsze dawki okazały się nieskuteczne. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min zaleca się ostrożność i ograniczenie dawki do 10 mg/dobę. U osób w podeszłym wieku nie wymaga się dostosowania dawkowania.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, choroba wieńcowa, dieta niskocholesterolowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, lek wiążący kwasy żółciowe, lomitapid, miopatia, monoterapia, niewydolność nerek, powikłanie sercowo-naczyniowe, poziom LDL-C, prewencja zdarzeń sercowo-naczyniowych, skala Tannera, symwastatyna, tabletka powlekana, werapamil, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Biofibrat 200 mg
Przedawkowanie fenofibratu, substancji czynnej leku Biofibrat (fenofibrat mikronizowany, 200 mg), jest zjawiskiem klinicznym bardzo rzadkim, co odzwierciedla wysoki profil bezpieczeństwa tego leku. W większości udokumentowanych przypadków nie obserwuje się wyraźnych objawów klinicznych, co może utrudniać rozpoznanie przedawkowania. Brak swoistej odtrutki wymaga, aby postępowanie terapeutyczne koncentrowało się na leczeniu objawowym oraz podtrzymującym funkcje życiowe pacjenta. Monitorowanie parametrów życiowych oraz funkcji wątroby i nerek jest niezbędne w celu oceny stanu klinicznego i dostosowania terapii.
Biofibrat, ciężkie przedawkowanie, diagnostyka przedawkowania, fenofibrat, funkcje wątroby i nerek, funkcje życiowe, hemodializa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, ocena kliniczna pacjenta, parametry życiowe, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie fenofibratu, przypadek przedawkowania, swoista odtrutka, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Crosuvo Plus 5 mg + 10 mg
Lek Crosuvo Plus to preparat złożony zawierający rozuwastatynę wapniową w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg lub 40 mg oraz ezetymib w dawce 10 mg. Profil bezpieczeństwa obu składników oraz ich kombinacji został oceniony w licznych badaniach klinicznych, obejmujących ponad 12 000 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są podwyższona aktywność aminotransferaz wątrobowych (częstość ≥1/100 do <1/10), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, nudności, biegunka) oraz bóle mięśni (mialgia). Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak miopatia, rabdomioliza, żółtaczka czy niewydolność wątroby, które wymagają natychmiastowej interwencji i przerwania terapii. Wśród działań niepożądanych odnotowano także zwiększone ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 oraz podwyższone stężenie glukozy we krwi, co wymaga monitorowania u pacjentów z czynnikami ryzyka.
aminotransferaza wątrobowa, antybiotyk makrolidowy, białkomocz, cukrzyca, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, ezetymib, fenofibrat, funkcja wątroby, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, kinaza kreatynowa, krwiomocz, mialgia, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie mięśni, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ketoprofen Ziaja 25 mg/g
Ketoprofen Ziaja w postaci żelu o stężeniu 25 mg/g jest miejscowym NLPZ, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ketoprofen, substancje pomocnicze (w tym 320 mg etanolu 96% i 1 mg olejku lawendowego na gram żelu), a także na strukturalnie podobne związki jak kwas tiaprofenowy czy fenofibrat. Należy unikać stosowania u osób z reakcjami nadwrażliwości na inne NLPZ, zwłaszcza przy objawach astmy oskrzelowej alergicznej, alergicznym nieżycie nosa lub innych manifestacjach nadwrażliwości. Preparat nie powinien być aplikowany na uszkodzoną lub zmienioną chorobowo skórę, błony śluzowe oraz okolice oczu. Istotnym przeciwwskazaniem jest również historia fotosensybilizacji – podczas terapii i przez 2 tygodnie po jej zakończeniu należy unikać ekspozycji na promieniowanie słoneczne i UV (w tym solaria).
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, d-limonen, fenofibrat, fotosensybilizacja, infekcja skórna, ketoprofen, ketoprofen w żelu, kwas acetylosalicylowy, kwas tiaprofenowy, linalol, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na światło słoneczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt nosa, promieniowanie UV, reakcja krzyżowa, trzeci trymestr ciąży, uszkodzenia skóry, wyprysk, zmiany skórne, zmiany wysiękowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ezehron
Stosowanie ezetymibu (Ezehron 10 mg) wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza w terapii skojarzonej ze statynami, ze względu na ryzyko wzrostu aktywności aminotransferaz ≥ 3x powyżej górnej granicy normy (GGN). Przed rozpoczęciem terapii należy wykonać badania czynności wątroby, a następnie monitorować je zgodnie z charakterystyką stosowanej statyny. Dane z badania IMPROVE-IT (n=18 144, mediana obserwacji 6 lat) wskazują na częstość wzrostu transaminaz ≥ 3x GGN na poziomie 2,5% w grupie ezetymib + symwastatyna oraz 2,3% w grupie symwastatyny. W badaniu u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (n>9000, mediana 4,9 roku) częstość ta wynosiła 0,7% i 0,6% odpowiednio. Występują również rzadkie przypadki miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu statyn, z częstością miopatii 0,2% (ezetymib + symwastatyna) vs. 0,1% (symwastatyna) oraz rabdomiolizy 0,1% vs. 0,2% w badaniu IMPROVE-IT. W przypadku potwierdzonej miopatii z CK > 10x GGN należy natychmiast przerwać leczenie ezetymibem, statynami i innymi lekami potencjalnie zwiększającymi ryzyko.
aminotransferaza, badanie pęcherzyka żółciowego, brak laktazy, choroba wieńcowa, cyklosporyna, ezetymib, fenofibrat, fibrat, fluindion, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia nierodzinna, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, lek przeciwzakrzepowy, miopatia i rabdomioliza, nietolerancja galaktozy, ostry zespół wieńcowy, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, przewlekła choroba nerek, rabdomioliza, statyna, symwastatyna, test czynnościowy wątroby, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biofibrat 267 mg
Biofibrat to lek w postaci twardych kapsułek zawierających 267 mg mikronizowanego fenofibratu, co zapewnia optymalną biodostępność substancji czynnej. Kapsułki zawierają również substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (66,75 mg), skrobia żelowana, sodu laurylosiarczan, krospowidon, magnezu stearynian oraz krzemionka koloidalna bezwodna, które wspierają właściwości farmaceutyczne preparatu. Otoczka kapsułek składa się z żelatyny oraz barwników: tytanu dwutlenku (E 171) i błękitu brylantowego FCF (E 133), nadających charakterystyczny niebieski kolor. Produkt jest dostępny w opakowaniach zawierających 10, 30, 50 lub 60 kapsułek, pakowanych w blistry PVC/Aluminium po 10 sztuk.
biodostępność, Biofibrat, błękit brylantowy FCF, fenofibrat, fenofibrat mikronizowany, kapsułka twarda, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, skrobia żelowana, sodu laurylosiarczan, tytanu dwutlenek, właściwości organoleptyczne, żelatyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin Medical Valley 40 mg
Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te białka. Szczególnie istotne jest przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z cyklosporyną, która zwiększa AUC rozuwastatyny około 7-krotnie. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) powodują trzykrotne zwiększenie AUC i siedmiokrotne Cmax rozuwastatyny, co wymaga ograniczenia dawki do 10 mg. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC, a stosowanie rozuwastatyny w dawce 40 mg z fibratami jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko miopatii. Ezetymib zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające zawierające Al i Mg mogą obniżyć stężenie rozuwastatyny nawet o 50%, dlatego zaleca się ich przyjmowanie co najmniej 2 godziny po rozuwastatynie. Erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, choroba wątroby, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzym wątrobowy, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, gemfibrozyl, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białek transportujących, inhibitor proteazy, inhibitor wchłaniania cholesterolu, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek przeciw nadkwaśności, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy wskaźnik normalizowany, miopatia, niewydolność nerek, norgestrel, rabdomioliza, tikagrelor, transporter OATP1B1, transporter wypływu odkomórkowego, uszkodzenie hepatocytów, warfaryna, wodorotlenek glinu i magnezu, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon leków
Działania niepożądane – Grofibrat 100 mg
Fenofibrat, substancja czynna Grofibratu 100 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka i wzdęcia. W badaniach klinicznych na 2344 pacjentach częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano jako często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000, <1/1 000). Zaobserwowano m.in. zmniejszenie hemoglobiny i leukocytów, bóle głowy, nadwrażliwość skóry, zaburzenia mięśniowe (mialgie, zapalenie mięśni), zwiększenie aktywności aminotransferaz, kamicę żółciową oraz zapalenie trzustki (0,8% vs 0,5% placebo, p=0,031). W badaniu FIELD (9795 pacjentów z cukrzycą typu 2) odnotowano także istotne statystycznie zwiększenie ryzyka zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%, p=0,022) oraz tendencję do wzrostu zakrzepicy żył głębokich (1,4% vs 1,0%, p=0,074). Fenofibrat powodował również przemijające zwiększenie stężenia homocysteiny o 6,5 μmol/l, co może korelować z ryzykiem zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, choć znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
aminotransferazy, białe krwinki, ból brzucha, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat, fotowrażliwość, Grofibrat, hemoglobina, homocysteina, kamica żółciowa, kolka żółciowa, mialgia, nadwrażliwość skórna, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenia mięśniowe, zaburzenia przewodu pokarmowego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Lipanthyl Supra 215 mg 215 mg
Fenofibrat w dawce 215 mg (Lipanthyl Supra) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Nasilenie działania doustnych leków przeciwzakrzepowych poprzez wypieranie z wiązań białkowych i hamowanie metabolizmu wymaga redukcji dawki tych leków o około 1/3 na początku terapii oraz regularnego monitorowania INR. Równoczesne stosowanie fenofibratu z cyklosporyną wiąże się z wysokim ryzykiem odwracalnej niewydolności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek i natychmiastowego przerwania fenofibratu w przypadku pogorszenia parametrów nerkowych. Koedukacja z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami) oraz innymi fibratami zwiększa ryzyko miotoksyczności, dlatego konieczne jest monitorowanie objawów miopatii i aktywności kinazy kreatynowej (CK). Ponadto, fenofibrat może powodować paradoksalne obniżenie stężenia HDL cholesterolu podczas terapii z glitazonami, co wymaga regularnej kontroli lipidogramu i ewentualnej modyfikacji leczenia.
cholesterol HDL, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2A6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, dna moczanowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyslipidemia, enzym wątrobowy, fenofibrat, fibrat, glitazon, hepatocyt, hepatotoksyczność, hiperurykemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, kwas moczowy, mięsień, mikrosom wątroby, miopatia, miotoksyczność, niewydolność nerek, statyna, tiazolidynedion, toksyczność mięśniowa, wskaźnik INR - Leksykon leków
Interakcje leku – Kastel 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Kastel, zawierający rozuwastatynę i ramipryl, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a ich inhibitory, takie jak cyklosporyna, darolutamid, regorafenib czy atazanawir/rytonawir, powodują istotne zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę (AUC wzrasta nawet do 7,1-krotnie), co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W przypadku takich interakcji zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub znaczne zmniejszenie dawki rozuwastatyny (np. maksymalna dawka 10 mg przy atazanawirze/rytonawirze). Ponadto, gemfibrozyl podwaja AUC rozuwastatyny, co również wymaga ograniczenia dawki do 20 mg. Leki zobojętniające zawierające Mg i Al obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, dlatego zaleca się ich podawanie co najmniej 2 godziny po rozuwastatynie. Tikagrelor może zwiększać ryzyko kumulacji rozuwastatyny i powikłań nerkowych, co wymaga monitorowania funkcji nerek i poziomu CPK.
atazanawir, badanie farmakokinetyczne, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, działanie hipotensyjne, ezetymib, fenofibrat, gemfibrozyl, hipercholesterolemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym cytochromu P450, kinaza kreatynowa, kwas nikotynowy, lek hipolipemizujący, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, rytonawir, tikagrelor, welpataswir, wodorotlenek magnezu, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zaranta 30 mg
Rozuwastatyna, będąca selektywnym i kompetycyjnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA, działa głównie w wątrobie, zwiększając ekspresję receptorów LDL i hamując syntezę VLDL, co prowadzi do istotnej poprawy profilu lipidowego. W badaniach klinicznych u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią typu IIa i IIb wykazano dawkozależne zmniejszenie LDL-C nawet do -63% przy dawce 40 mg, całkowitego cholesterolu do -46%, triglicerydów do -28% oraz wzrost HDL-C do 14%. Efekty terapeutyczne pojawiają się szybko, z 90% pełnej odpowiedzi w ciągu 2 tygodni, a utrzymują się podczas kontynuacji terapii. Rozuwastatyna jest skuteczna niezależnie od wieku, płci, rasy oraz współistniejących chorób, takich jak cukrzyca. W badaniach u pacjentów z rodzinną heterozygotyczną hipercholesterolemią dawki 20-40 mg obniżały LDL-C średnio o 53%, a u pacjentów pediatrycznych (6-17 lat) zmniejszenie LDL-C wynosiło od 35% do 45% w zależności od grupy wiekowej, bez wpływu na wzrost, masę ciała czy dojrzałość płciową.
afereza, choroba sercowo-naczyniowa, dyslipidemia, ezetymib, fenofibrat, frakcja HDL cholesterolu, frakcja LDL cholesterolu, frakcja nonHDL-C, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor kompetycyjny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, katabolizm cholesterolu, kompleks błony środkowej i wewnętrznej tętnicy szyjnej, lipoproteina ApoA-I, lipoproteina ApoB, pierwotna hipercholesterolemia, podkliniczna miażdżyca tętnic, profil lipidowy, receptor LDL, reduktaza HMG-CoA, rodzinna heterozygotyczna hipercholesterolemia, rodzinna homozygotyczna hipercholesterolemia, skala Tannera, triglicerydy, VLDL, współczynnik aterogenny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rosuvastatin Medical Valley 5 mg
Rozuwastatyna, jako selektywny i kompetycyjny inhibitor reduktazy HMG-CoA, działa głównie w wątrobie, zwiększając ekspresję receptorów LDL i hamując syntezę VLDL, co prowadzi do istotnej poprawy profilu lipidowego. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki od 5 do 40 mg znacząco obniżają stężenia LDL-C (do -63%), cholesterolu całkowitego (do -46%), triglicerydów oraz ApoB, jednocześnie podnosząc HDL-C i ApoA-I. Efekt terapeutyczny pojawia się szybko, z 90% maksymalnej odpowiedzi w ciągu 2 tygodni, a pełna stabilizacja następuje po 4 tygodniach. Skuteczność leku nie zależy od czynników demograficznych ani współistniejących chorób, takich jak cukrzyca czy rodzinna hipercholesterolemia. W populacji z hipercholesterolemią typu IIa i IIb, dawka 10 mg pozwala osiągnąć cel terapeutyczny LDL-C <3 mmol/L u około 80% pacjentów.
afereza, cholesterol całkowity, choroba wieńcowa, działanie farmakodynamiczne, ezetymib, fenofibrat, frakcja HDL, frakcja LDL, grubość ściany tętnicy szyjnej, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia typu IIa, hipertriglicerydemia, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor enzymu, inhibitor reduktazy HMG-CoA, katabolizm LDL, kwas nikotynowy, lipoproteina ApoB, mewalonian, miażdżyca naczyń tętniczych, miejsce działania, pierwotna mieszana dyslipidemia, prekursor cholesterolu, profil lipidowy, receptor LDL, rodzinna heterozygotyczna hipercholesterolemia, rodzinna homozygotyczna hipercholesterolemia, skala Framingham, skala Tannera, triglicerydy, udar mózgu, VLDL, współczynnik aterogenny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Grofibrat S
Fenofibrat mikronizowany (Grofibrat S, 215 mg) wymaga szczególnej ostrożności w terapii hiperlipidemii, zwłaszcza u pacjentów z wtórnymi przyczynami zaburzeń lipidowych, takimi jak niekontrolowana cukrzyca typu 2, niedoczynność tarczycy, zespół nerczycowy, dysproteinemia, choroby wątroby z zastojem żółci czy alkoholizm. U kobiet stosujących estrogeny doustnie należy rozróżnić hiperlipidemię pierwotną od wtórnej. Monitorowanie funkcji wątroby jest kluczowe, z oznaczaniem aminotransferaz co 3 miesiące przez pierwszy rok terapii, a leczenie należy przerwać, gdy AspAT i AlAT przekroczą 3-krotność górnej granicy normy lub pojawią się objawy zapalenia wątroby. Fenofibrat może indukować zapalenie trzustki, szczególnie przy utrzymującej się ciężkiej hipertrójglicerydemii, toksycznym działaniu na komórki trzustki lub tworzeniu złogów żółciowych, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku przy objawach ostrego zapalenia trzustki.
AlAT, aminotransferazy, AspAT, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, dyslipidemia mieszana, dysproteinemia, fenofibrat, hiperlipidemia, hipertrójglicerydemia, hipoalbuminemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica dróg żółciowych, kinaza kreatynowa, kreatynina, leki hipolipemizujące, miopatia, miotoksyczność, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, rabdomioliza, statyna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Fenofibrat – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Fenofibrat, należący do grupy fibratów, jest stosowany w leczeniu hiperlipidemii, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym stężeniem triglicerydów oraz mieszaną dyslipidemią. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć i odpowiednio leczyć przyczyny wtórnej hiperlipidemii, takie jak niekontrolowana cukrzyca typu 2, niedoczynność tarczycy, zespół nerczycowy czy choroby wątroby. Fenofibrat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, a u osób z klirensem kreatyniny 30-59 ml/min konieczne jest dostosowanie dawki. Monitorowanie stężenia kreatyniny jest kluczowe, zwłaszcza w pierwszych 3 miesiącach terapii, gdyż u 10% pacjentów stosujących fenofibrat z symwastatyną obserwowano wzrost kreatyniny o >30 μmol/l, a u 0,3% przekroczenie 200 μmol/l. Leczenie należy przerwać, jeśli kreatynina wzrośnie o 50% powyżej górnej granicy normy.
agranulocytoza, alkoholizm, aminotransferaza, beta-adrenolityk, ciprofibrat, cukrzyca typu 2, dyslipidemia mieszana, dysproteinemia, fenofibrat, fosfataza alkaliczna, gemfibrozyl, hematokryt, hemoglobina, hiperlipidemia, hiperlipidemia wtórna, hipertrójglicerydemia, hipoalbuminemia, inhibitor proteazy, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, klofibrat, kreatynina, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, leukocyty, miopatia, miotoksyczność, morfologia krwi, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, rabdomioliza, świąd, triglicerydy, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simvachol 20 mg
Simvachol, zawierający symwastatynę w dawkach 10 mg i 20 mg, jest podawany doustnie raz dziennie wieczorem, z zakresem dawkowania od 5 do 80 mg/dobę. Modyfikacje dawki powinny być dokonywane co najmniej co 4 tygodnie. Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki okazały się nieskuteczne. W terapii homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej zalecana dawka wynosi 40 mg/dobę, stosowana jako uzupełnienie innych metod leczenia. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych dawka wynosi 20-40 mg/dobę. W przypadku terapii skojarzonej z fibratami (oprócz gemfibrozylu) lub fenofibratem dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu, amlodypiny, werapamilu, diltiazemu, elbaswiru lub grazoprewiru – 20 mg/dobę. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) dawka powinna być ograniczona do 10 mg/dobę, a wyższe dawki stosowane ostrożnie. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa to 10 mg/dobę, z zakresem do 40 mg/dobę.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibraty, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, lomitapid, podanie doustne, powikłania sercowo-naczyniowe, preparaty wiążące kwasy żółciowe, simvachol, skala Tannera, symwastatyna, werapamil, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rosutrox 10 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje wysoką skuteczność w leczeniu zaburzeń lipidowych poprzez selektywne hamowanie syntezy cholesterolu w wątrobie, co prowadzi do zwiększenia ekspresji receptorów LDL i poprawy katabolizmu LDL. Terapia rozuwastatyną skutkuje istotnym obniżeniem stężenia LDL-C (do -63% przy dawce 40 mg), cholesterolu całkowitego (do -46%), trójglicerydów (do -35%) oraz lipoproteiny ApoB, a także wzrostem HDL-C (do +14%) i ApoA-I. Efekt terapeutyczny pojawia się już po pierwszym tygodniu, a pełna odpowiedź jest osiągana po 4 tygodniach. Badania kliniczne III fazy potwierdzają skuteczność leku u pacjentów z hipercholesterolemią typu IIa i IIb, w tym z rodzinną hipercholesterolemią, niezależnie od wieku, płci, rasy czy współistniejących chorób, takich jak cukrzyca. W badaniu JUPITER (n=17 802) rozuwastatyna 20 mg/dobę zmniejszyła LDL-C o 45% i istotnie obniżyła ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z podwyższonym ryzykiem (ARR 5,1-8,8 na 1000 pacjento-lat), bez wpływu na całkowitą śmiertelność.
apolipoproteina A-I, apolipoproteina B, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, CIMT, fenofibrat, hipercholesterolemia, inhibitor kompetycyjny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kwas nikotynowy, lek hipolipemizujący, mialgia, miażdżyca tętnic, profil lipidowy, reduktaza HMG-CoA, rodzinna hipercholesterolemia heterozygotyczna, rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna, skala Framingham, skala Tannera, trójglicerydy, współczynnik aterogenny, zaburzenie lipidowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie nosogardła, zawał serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Simvastatin Bluefish 40 mg
Symwastatyna, metabolizowana głównie przez cytochrom P450 3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które znacząco zwiększają ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV) powodują 10-11-krotne zwiększenie ekspozycji na aktywny metabolit symwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie gemfibrozyl (1,9-krotny wzrost AUC) oraz cyklosporyna i danazol zwiększają ryzyko działań niepożądanych i są przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak flukonazol, werapamil, diltiazem i amlodypina, podnoszą narażenie na kwas symwastatyny odpowiednio 1,6-2,7-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu kwasu fusydowego, amiodaronu, lomitapidu oraz inhibitorów transportera BCRP, ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, antybiotyk makrolidowy, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor OATP1B1, inhibitor proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, International Normalized Ratio, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, miopatia, niacyna, niewydolność nerek, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, werapamil