neuropatia obwodowa
Neuropatia obwodowa to schorzenie neurologiczne charakteryzujące się uszkodzeniem nerwów obwodowych, które przesyłają informacje między ośrodkowym układem nerwowym a resztą ciała. Prowadzi to do zaburzeń czucia, osłabienia mięśni i dysfunkcji narządów autonomicznych w obszarach unerwianych przez uszkodzone nerwy.
Najczęstszymi przyczynami neuropatii obwodowej są cukrzyca, niedobory witamin (szczególnie B12), choroby autoimmunologiczne, infekcje, ekspozycja na toksyny, nowotwory oraz leki (np. chemioterapeutyki). Objawy mogą obejmować drętwienie, mrowienie, pieczenie, ból, nadwrażliwość na dotyk, zaburzenia równowagi oraz osłabienie mięśni, głównie w kończynach dolnych i górnych.
Diagnostyka neuropatii obwodowej opiera się na badaniu neurologicznym, badaniach elektromiograficznych (EMG) i elektroneurograficznych (ENG), badaniach laboratoryjnych oraz czasami biopsji nerwu. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę podstawową oraz łagodzenie objawów za pomocą leków przeciwbólowych, przeciwpadaczkowych i przeciwdepresyjnych, które wykazują działanie przeciwbólowe w bólu neuropatycznym.
W terapii neuropatii obwodowej istotne znaczenie ma również fizjoterapia, która pomaga utrzymać siłę mięśniową i zakres ruchów, oraz modyfikacja stylu życia obejmująca kontrolę glikemii u diabetyków, unikanie alkoholu i odpowiednią suplementację witamin. W ciężkich przypadkach stosuje się również metody neurostymulacji i interwencje chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Grindeks 15 mg
Lenalidomid jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka z komórek płaszcza, jednak jego profil bezpieczeństwa jest zróżnicowany i zależy od wskazania oraz schematu terapii. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim najczęstsze działania niepożądane to neutropenia (60,8-79%), trombocytopenia (23,5-72,3%), biegunka (38,9-54,5%) oraz zapalenie płuc (5,7-10,6%). W schemacie RVd obserwowano wysoką częstość neuropatii obwodowej (71,8%), zmęczenia (73,7%) i hipokalcemii (50%). U pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi dominowały neutropenia 3./4. stopnia (76,8%) i trombocytopenia (46,4%), a u chorych na chłoniaka z komórek płaszcza – neutropenia (50,9%), niedokrwistość (28,7%) i biegunka (22,8%). W badaniu MCL-002 odnotowano zwiększone ryzyko wczesnych zgonów (20% vs 7% w grupie kontrolnej) u pacjentów z dużym rozmiarem guza.
alergiczne zapalenie skóry, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, dysfagia, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, rytuksymab, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Human Hemin Orphan Europe 25 mg/ml
Human Hemin Orphan Europe to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 25 mg/ml, zawierający ludzką heminę jako substancję czynną, stosowany w leczeniu ostrych napadów porfirii wątrobowej, w tym ostrej porfirii przerywanej (AIP), porfirii variegata (VP) oraz dziedzicznej koproporfirii (HCP). Preparat dostępny jest w ampułkach 10 ml zawierających 250 mg heminy, które po rozcieńczeniu w 100 ml 0,9% roztworu NaCl dają roztwór o stężeniu 2273 µg/ml. Produkt zawiera również 1 g etanolu 96% na 10 ml, co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentów. Wskazaniem do podania są ostre napady porfirii manifestujące się silnym bólem brzucha, objawami neurologicznymi (neuropatia, porażenia, drgawki), zaburzeniami psychicznymi, autonomicznymi oraz hiponatremią i wydalaniem porfobilinogenu (PBG) i kwasu delta-aminolewulinowego (ALA) z moczem.
biosynteza hemu, ból brzucha, drgawki, dziedziczna koproporfiria, fotowrażliwość, hemina ludzka, hiponatremia, kwas delta-aminolewulinowy, neuropatia obwodowa, objawy neuropsychiatryczne, ostra porfiria przerywana, ostry napad porfirii wątrobowej, porażenie, porfiria nieostra, porfiria skórna późna, porfiria variegata, porfobilinogen, syntaza kwasu delta-aminolewulinowego, zaburzenia autonomiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin MSN 40 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA z grupy statyn, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, z mniej niż 4% pacjentów przerywających terapię z powodu działań niepożądanych. Częstość występowania działań niepożądanych jest dawkozależna, szczególnie przy dawce 40 mg, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko rabdomiolizy oraz poważnych zaburzeń nerek i wątroby, w tym podwyższenia aktywności aminotransferaz. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle mięśni (często), miopatię i rabdomiolizę (niezbyt często), a także zaburzenia metaboliczne, takie jak cukrzyca, której ryzyko wzrasta przy obecności czynników ryzyka (glukoza na czczo ≥ 5,6 mmol/L, BMI > 30 kg/m²). Wzrost kinazy kreatynowej (CK) jest zwykle łagodny i przemijający, jednak przekroczenie 5-krotności górnej granicy normy wymaga przerwania leczenia.
aminotransferaza, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, trombocytopenia, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin Krka 40 mg
Rozuwastatyna, podobnie jak inne statyny, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu, z których większość jest łagodna i przemijająca. W badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych. Istotna jest zależność między dawką a częstością występowania powikłań, zwłaszcza przy dawce 40 mg, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko rabdomiolizy, ciężkich zaburzeń nerek i wątroby (w tym wzrost aktywności aminotransferaz). Charakterystyczne są zaburzenia mięśniowe, takie jak bóle mięśni, miopatia i rzadko rabdomioliza, z zależnym od dawki wzrostem kinazy kreatynowej (CK), której aktywność powyżej 5 x GGN wymaga przerwania leczenia. Ponadto, mogą wystąpić immunozależna miopatia martwicza, zespół toczniopodobny oraz zaburzenia ścięgien, w tym ich zerwanie.
aminotransferaza, białko w moczu, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, cukrzyca, dysfagia, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, mięśnie szkieletowe, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, utrata pamięci, zaburzenie ścięgna, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zerwanie mięśnia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba charcota-mariego-tootha – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Charcota-Mariego-Tootha (CMT) to najczęstsza dziedziczna neuropatia obwodowa, charakteryzująca się powolną progresją osłabienia mięśni i utratą czucia w kończynach, bez wpływu na długość życia. Rokowanie jest silnie uzależnione od podtypu genetycznego, gdzie autosomalne dominujące formy, takie jak CMT1A, mają zwykle łagodniejszy przebieg, a autosomalne recesywne cechują się wcześniejszą manifestacją i gorszym rokowaniem. Postępujące zaburzenia chodu, osłabienie mięśni, urazy wynikające z obniżonego czucia oraz deformacje szkieletowe (np. pes cavus) stanowią główne powikłania wpływające na jakość życia pacjentów. Diagnostyka genetyczna jest kluczowa dla potwierdzenia rozpoznania, określenia podtypu oraz przewidywania przebiegu choroby, a także kwalifikacji do badań klinicznych i poradnictwa genetycznego.
autosomalnie dominująca choroba, autosomalnie recesywna choroba, biomarker, bioptat skóry, choroba Charcota-Mariego-Tootha, deformacja szkieletowa, diagnostyka genetyczna, diagnostyka preimplantacyjna, ekspresja genów, krzywa ROC, model prognostyczny, neuropatia obwodowa, niepełnosprawność, obraz kliniczny, osłabienie mięśni, pes cavus, poradnictwo genetyczne, progresja objawów, przykurcz ścięgna, stopa wydrążona, terapia genowa, utrata czucia, zaburzenia chodu, zaburzenia czucia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Fresenius Kabi
Lenalidomid Fresenius Kabi, będący pochodną talidomidu, wykazuje silne działanie teratogenne, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym oraz stosowania prezerwatyw przez mężczyzn podczas i po terapii. Kobiety muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu leczenia, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości ≥25 mIU/mL. Lek wiąże się z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie w skojarzeniu z deksametazonem, co wymaga monitorowania i profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów z czynnikami ryzyka. Ponadto, lenalidomid może powodować poważne hematologiczne działania niepożądane, takie jak neutropenia i trombocytopenia stopnia 3. i 4., co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi – co tydzień przez pierwsze 8 tygodni, a następnie co miesiąc, z częstszą obserwacją u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza i grudkowym. W przypadku wystąpienia neutropenii zaleca się rozważenie stosowania czynników wzrostu i natychmiastowe zgłaszanie gorączki.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, cytolityczne zapalenie wątroby, epizod naczyniowo-mózgowy, gorączka neutropeniczna, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka szpikowa, postępująca leukoencefalopatia wieloogniskowa, Program Zapobiegania Ciąży, przedwczesna niewydolność jajników, reakcja anafilaktyczna, reaktywacja zakażenia wirusowego, szpiczak mnogi, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, trombocytopenia, wirus półpaśca, wirus zapalenia wątroby typu B, zaburzenia czynności tarczycy, zaćma, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół nadwrażliwości polekowej, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Grindeks 7,5 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazania i schematu terapii. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są hematologiczne: neutropenia (42,2–83,3%), trombocytopenia (21,5–72,3%) oraz niedokrwistość (21,0–70,7%), które mogą wymagać modyfikacji dawki lub przerwania leczenia. W badaniach klinicznych odnotowano także częste niehematologiczne działania niepożądane, takie jak biegunka (22,8–54,5%), zaparcia (17,4–56,1%), zmęczenie (18,1–73,7%), skurcze mięśni (16,7–33,4%) oraz wysypka (16,2–31,7%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, występującej często w terapii szpiczaka i zespołów mielodysplastycznych, co wymaga profilaktyki przeciwzakrzepowej i ścisłego monitorowania pacjentów. Wskazano również na zwiększone ryzyko wczesnych zgonów u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza z dużym rozmiarem guza (20% w ciągu 20 tygodni).
W badaniach klinicznych, takich jak IFM 2005-02, CALGB 100104, SWOG S0777 czy MCL-002, odnotowano specyficzne działania niepożądane związane z różnymi schematami leczenia, w tym ciężkie infekcje dróg oddechowych (zapalenie płuc do 10,6%), gorączkę neutropeniczną (do 6,0%), neuropatię obwodową (71,8% w skojarzeniu z bortezomibem) oraz zaburzenia elektrolitowe (hipokalcemia 50,0%). Profil bezpieczeństwa lenalidomidu wymaga indywidualizacji terapii i regularnego monitorowania parametrów hematologicznych oraz objawów klinicznych, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia. Wskazane jest dostosowanie dawki zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, aby minimalizować ryzyko powikłań i poprawić bezpieczeństwo terapii onkohematologicznej.
alergiczne zapalenie skóry, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, ciężkie działanie niepożądane, dysfagia, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lek immunomodulujący, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, perystaltyka jelit, profil bezpieczeństwa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wskazanie onkohematologiczne, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aldan 5 mg
Amlodypina, stosowana w dawkach do 10 mg/dobę (preparat Aldan dostępny w tabletkach 5 mg i 10 mg), charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa i jest zwykle dobrze tolerowana. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęki obwodowe (10,8%), bóle głowy (7,3%), uczucie znużenia i kołatania serca (po 4,5%), zawroty głowy (3,4%) oraz nudności (2,9%). Działania te mają najczęściej łagodny lub umiarkowany charakter i są związane z mechanizmem wazodylatacyjnym leku. Rzadziej występują poważniejsze objawy, takie jak zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków, tachykardia, bradykardia), zapalenie trzustki, drgawki czy żółtaczka, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Odsetek pacjentów zmuszonych do odstawienia amlodypiny z powodu działań niepożądanych wynosi około 1,5%.
amlodypina, astenia, bezylan amlodypiny, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból pleców, ból stawu, ból w klatce piersiowej, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba Parkinsona, choroba serca, depresja, drgawki, drżenie ust, działanie niepożądane, inkontynencja moczu, kołatanie serca, migotrzepotanie przedsionków, nerwowość, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, nudność, obrzęk, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, przerost dziąseł, senność, skurcz mięśnia, tachykardia, uderzenie gorąca, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie libido, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie snu, zaczerwienienie twarzy, zapalenie trzustki, zaparcie, zawrót głowy, znużenie, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Medical Valley 10 mg
Atorwastatyna, stosowana średnio przez 53 tygodnie u 8755 pacjentów w badaniach klinicznych, wykazuje profil działań niepożądanych dobrze udokumentowany i generalnie dobrze tolerowany, z 5,2% przerwaniem leczenia z powodu działań niepożądanych (w porównaniu do 4,0% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśni, stawów, kończyn – często), podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (>3x GGN u 2,5%, >10x GGN u 0,4%). Rzadkie, ale poważne powikłania to miopatia, zapalenie mięśni, rabdomioliza oraz immunozależna miopatia martwicza o nieznanej częstości. Zaburzenia wątroby obejmują zapalenie (niezbyt często), cholestazę (rzadko) i niewydolność (bardzo rzadko). Często obserwowano hiperglikemię, a rozwój cukrzycy jest możliwy u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/L, BMI >30 kg/m², triglicerydy, nadciśnienie).
anoreksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Voriconazole Sandoz 200 mg
Worykonazol, stosowany w dawce 200 mg w formie proszku do infuzji, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwgrzybiczego, a jego profil bezpieczeństwa został oceniony na podstawie danych od 1873 dorosłych pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia widzenia (bardzo często, ≥1/10), gorączka, wysypka, nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, obrzęki obwodowe oraz nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (bardzo często). Zaburzenia widzenia obejmują m.in. nieostre widzenie, światłowstręt, chromatopsję i zmniejszenie ostrości widzenia, które są zazwyczaj przemijające i ustępują w ciągu 60 minut po podaniu leku. Worykonazol może również powodować poważne działania niepożądane, takie jak hepatotoksyczność (żółtaczka, zapalenie wątroby, niewydolność wątroby), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) oraz zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, pancytopenia, leukopenia). Monitorowanie parametrów wątroby, nerek oraz układu hematologicznego jest kluczowe podczas terapii.
agranulocytoza, ból głowy, drgawki, encefalopatia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, kandydoza przełyku, krwotok do siatkówki, lek przeciwgrzybiczny, małopłytkowość, martwica kanalików nerkowych, neuropatia obwodowa, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność tarczycy, nieostre widzenie, niewydolność szpiku kostnego, nowotwór złośliwy układu krwiotwórczego, obrzęk mózgu, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, rak kolczystokomórkowy skóry, reakcja fototoksyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, widzenie z poświatą, zaburzenia widzenia, zanik nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie twardówki, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amiodaron Accord 30 mg/ml
Amiodaron Accord (30 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z istotnym ryzykiem toksycznego uszkodzenia serca, płuc i wątroby. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). W układzie krwiotwórczym mogą wystąpić bardzo rzadkie, ale poważne zaburzenia, takie jak trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna i aplastyczna, wymagające natychmiastowego odstawienia leku. Reakcje immunologiczne obejmują bardzo rzadki wstrząs anafilaktyczny oraz obrzęk naczynioruchowy o nieznanej częstości. Zaburzenia czynności tarczycy, zarówno nadczynność, jak i niedoczynność, występują często i wymagają regularnego monitorowania, gdyż ciężka nadczynność może prowadzić do zgonu. Neurologiczne działania niepożądane obejmują często drżenia pozapiramidowe, koszmary senne i zaburzenia snu, a także niezbyt często neuropatie obwodowe i miopatie. Charakterystyczne powikłania okulistyczne to bardzo często mikrozłogi rogówki, które ustępują po 6-12 miesiącach od odstawienia leku, oraz bardzo rzadko neuropatia nerwu wzrokowego prowadząca do ślepoty.
agranulocytoza, ARDS, ataksja móżdżkowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, dysfunkcja przeszczepu, marskość wątroby, migotanie komór, mikrozłogi rogówki, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadwrażliwość na światło, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone aminotransferazy, przewlekła choroba wątroby, rogówka wirowata, rzekomy guz mózgu, SIADH, sinica rzekoma, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne uszkodzenie narządów, torsades de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia tarczycy, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc z nadwrażliwości, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie trzustki, zarostowe zapalenie oskrzelików, zatrzymanie węzła zatokowego, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acitren 10 mg
Podczas terapii acytretyną (Acitren) działania niepożądane występują u większości pacjentów, najczęściej manifestując się objawami hiperwitaminozy A, w tym bardzo częstą suchością błon śluzowych (np. ust, oczu, nosa) oraz zapaleniem spojówek i kseroftalmią. W początkowej fazie leczenia może dojść do czasowego pogorszenia objawów łuszczycy. Należy monitorować szczególnie pacjentów z cukrzycą ze względu na możliwe zaburzenia tolerancji glukozy. U dzieci i młodzieży istnieje ryzyko zmian kostnych, takich jak przedwczesne zamknięcie nasad kości długich i hiperostoza, co wymaga ścisłej kontroli wzrostu i rozwoju kości. W trakcie terapii obserwuje się także często bóle głowy, suchość i zapalenie błon śluzowych układu oddechowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, zapalenie żołądka), a także zmiany skórne (zapalenie czerwieni warg, świąd, łysienie, łuszczenie się skóry). W badaniach diagnostycznych często występuje przemijające, odwracalne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz, fosfatazy zasadowej) oraz odwracalne podwyższenie stężenia trójglicerydów i cholesterolu, co jest szczególnie istotne u pacjentów z czynnikami ryzyka miażdżycy i podczas długotrwałej terapii.
Acitren, acytretyna, cukrzyca, dysfonia, hiperostoza, hiperwitaminoza A, kandydoza pochwy, krwawienie z nosa, kseroftalmia, łuszczenie się skóry, łysienie, madaroza, miażdżyca, nadciśnienie śródczaszkowe, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość typu I, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie nasad kości, retynoid, ślepota nocna, suchość jamy ustnej, szum uszny, zanokcica, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie czerwieni wargowej, zapalenie dziąseł, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół kwasu retynowego, zespół przesiąkania włośniczek, ziarniniak ropotwórczy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwapnienie pozakostne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vitaminum B6 Teva 50 mg
Przedawkowanie witaminy B6 (pirydoksyny chlorowodorku) stanowi poważne ryzyko neurotoksyczne, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu dawek od 300 mg do kilku gramów przez okres 2-4 miesięcy. W efekcie może rozwinąć się ciężka polisensoryczna neuropatia obwodowa o charakterze aksonalnym i demielinizacyjnym, manifestująca się drętwieniem, parestezjami, mrowieniem kończyn, zaburzeniami czucia wibracji i propriocepcji oraz zaburzeniami snu. Objawy te dotyczą głównie układu czuciowego i mogą utrzymywać się nawet po odstawieniu leku, z przewlekłym uczuciem osłabienia mięśniowego jako objawem rezydualnym. Szczególną ostrożność należy zachować u małych dzieci, które wykazują zwiększoną wrażliwość na neurotoksyczne działanie pirydoksyny, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia objawów przy niższych dawkach niż u dorosłych.
bezsenność, drętwienie kończyn, dysestezje, leczenie objawowe, monitorowanie neurologiczne, mrowienie kończyn, neuropatia aksonalna, neuropatia demielinizacyjna, neuropatia obwodowa, objawy przedawkowania, objawy rezydualne, osłabienie mięśniowe, osłabienie ogólne, parestezje, pirydoksyny chlorowodorek, propriocepcja, Vitaminum B6, zaburzenia snu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Carboplatin Kabi 10 mg/ml
Przedawkowanie karboplatyny, stosowanej dożylnie w dawkach do 1600 mg/m² powierzchni ciała, prowadzi do poważnych, zagrażających życiu powikłań hematologicznych, takich jak granulocytopenia, małopłytkowość oraz niedokrwistość. Nadir parametrów morfologicznych krwi występuje między 9. a 25. dniem (mediana 12-17 dni) po przedawkowaniu, z powrotem liczby granulocytów do ≥500/μL po medianie 11 dni oraz płytek krwi do ≥25 000/μL po medianie 7 dni. Ponadto obserwuje się nefrotoksyczność z redukcją GFR nawet o 50%, neurotoksyczność manifestującą się neuropatią obwodową, ototoksyczność (zwykle odwracalną), a także rzadziej utratę wzroku przy dawkach przekraczających zalecenia terapeutyczne. Dodatkowo mogą wystąpić hiperbilirubinemia, zapalenie błon śluzowych, objawy żołądkowo-jelitowe, bóle głowy, rumień skórny oraz ciężkie zakażenia wtórne do mielosupresji.
badanie morfologiczne, badanie morfologiczne krwi, głęboka neutropenia, granulocytopenia, hiperbilirubinemia, immunosupresja, karboplatyna, koncentrat płytkowy, leczenie przeciwwymiotne, małopłytkowość, mielosupresja, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedokrwistość, ototoksyczność, profilaktyka zakażeń, przedawkowanie karboplatyny, przeszczep szpiku kostnego, rumień, terapia hematologiczna, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zapalenie błon śluzowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin MSN 5 mg
Rozuwastatyna wykazuje profil działań niepożądanych o charakterze głównie łagodnym i przemijającym, z mniej niż 4% pacjentów przerywających terapię z powodu niepożądanych efektów. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, szczególnie przy dawce 40 mg obserwuje się zwiększone ryzyko ciężkich powikłań, takich jak rabdomioliza oraz poważne uszkodzenia nerek i wątroby. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle mięśni, miopatię, podwyższenie aktywności kinazy kreatynowej (CK), a także zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. Proteinuria, głównie kanalikowa, występuje rzadziej przy dawkach 10-20 mg (<1%) i częściej przy dawce 40 mg (~3%), jednak nie wykazano związku przyczynowego z ostrą lub postępującą chorobą nerek. W przypadku wzrostu CK powyżej 5-krotności górnej granicy normy (>5 x GGN) zaleca się przerwanie leczenia.
aminotransferaza, aminotransferaza wątrobowa, choroba nerek, cukrzyca, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz (16 mg + 10 mg + 12,5 mg) jest złożonym lekiem przeciwnadciśnieniowym, łączącym trzy substancje czynne, co skutkuje szerokim spektrum działań niepożądanych. Wśród najważniejszych zagrożeń należy wymienić ryzyko rozwoju nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (częstość nieznana) związane z długotrwałym stosowaniem hydrochlorotiazydu. Ponadto, lek może indukować poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza (rzadko, hydrochlorotiazyd), neutropenia (bardzo rzadko, amlodypina), leukopenia (bardzo rzadko/rzadko, amlodypina/hydrochlorotiazyd) oraz małopłytkowość (bardzo rzadko/rzadko, kandesartan/amlodypina/hydrochlorotiazyd). Zaburzenia elektrolitowe i metaboliczne obejmują hiperkaliemię (niezbyt często, kandesartan), hiponatremię (niezbyt często/nieznana, kandesartan/hydrochlorotiazyd), hiperglikemię (bardzo rzadko/nieznana, amlodypina/hydrochlorotiazyd) oraz hipokaliemię (częstość nieznana, hydrochlorotiazyd). Wśród działań niepożądanych układu nerwowego dominują ból głowy i zawroty głowy (często, kandesartan/amlodypina), a także senność i drżenie (niezbyt często, amlodypina).
agranulocytoza, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, jaskra z zamkniętym kątem, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, przerost dziąseł, rak kolczystokomórkowy skóry, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide G.L. 5 mg
Lenalidomid jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, takich jak szpiczak mnogi, zespoły mielodysplastyczne oraz chłoniaki, z profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazania i schematu terapeutycznego. Najczęstsze ciężkie działania niepożądane obejmują neutropenię (do 79,0%), trombocytopenię (do 72,3%), zapalenie płuc (do 10,6%), zakażenia dróg oddechowych, gorączkę neutropeniczną oraz żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna). W badaniach klinicznych obserwowano także częste objawy takie jak biegunka (do 54,5%), zmęczenie (do 73,7%), neuropatia obwodowa (71,8%), wysypka (do 31,7%) oraz skurcze mięśni (do 33,4%). Szczególnie istotne jest monitorowanie hematologiczne ze względu na wysoką częstość ciężkiej neutropenii i trombocytopenii, które mogą prowadzić do poważnych infekcji i gorączki neutropenicznej.
anemia hemolityczna, astenia, biegunka, bradykardia, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, leukopenia, martwica kanalików nerkowych, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedokrwistość autoimmunohemolityczna, niewydolność nerek, odwodnienie, pancytopenia, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wysypka, zaćma, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół DRESS, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Daptomycin Accord Healthcare
Daptomycyna wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko miopatii, rabdomiolizy oraz eozynofilowego zapalenia płuc. Aktywność fosfokinazy kreatynowej (CPK) powinna być oznaczana przed rozpoczęciem terapii i co najmniej raz w tygodniu, a u pacjentów z ryzykiem miopatii (np. klirens kreatyniny < 80 mL/min, hemodializa, stosowanie leków miotoksycznych) częściej, nawet co 2-3 dni w pierwszych dwóch tygodniach. W przypadku wzrostu CPK powyżej 5-krotnej górnej granicy normy z objawami mięśniowymi należy przerwać leczenie. Daptomycyna jest przeciwwskazana u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na ryzyko uszkodzenia układu mięśniowego i nerwowego. Ponadto, u pacjentów leczonych daptomycyną obserwowano reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (DRESS, SJS, TEN) oraz cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku i wdrożenia odpowiedniego leczenia.
anafilaksja, biegunka związana z Clostridioides difficile, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężka skórna reakcja niepożądana, cyklosporyna, czas protrombinowy, daptomycyna, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, eozynofilowe zapalenie płuc, fibrat, fosfokinaza kreatynowa, hemodializa, hipoksyjna niewydolność oddechowa, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lewostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia, mioglobinemia, miopatia, neuropatia obwodowa, prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia, rabdomioliza, reakcja na lek z eozynofilią, Staphylococcus aureus, steroidoterapia, toksyczna martwica naskórka, współczynnik znormalizowany międzynarodowy, zakażenie enterokokowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie mięśni, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clofarabine Norameda 1 mg/ml
Clofarabine Norameda, stosowana w dawce 52 mg/m² pc. na dobę przez 5 dni u pacjentów w wieku 1-21 lat z ostrą białaczką limfoblastyczną (ALL) lub ostrą białaczką szpikową (AML), wykazuje wysoki profil toksyczności. W badaniach klinicznych u 98% pacjentów odnotowano co najmniej jedno działanie niepożądane związane z leczeniem, a u 59% wystąpiło co najmniej jedno ciężkie działanie niepożądane. Najczęstsze objawy to nudności (61%), wymioty (59%), gorączka neutropeniczna (35%), ból głowy (24%) oraz wysypka (21%). Zgłoszono również poważne powikłania, takie jak niewydolność wielonarządowa, uszkodzenie komórek wątrobowych, zespół przesiąkania włośniczek, posocznica i wstrząs septyczny, które doprowadziły do zgonu trzech pacjentów. Jeden przypadek przerwania terapii spowodowany był hiperbilirubinemią 4. stopnia.
ból głowy, choroba śródmiąższowa płuc, ciężkie działanie niepożądane, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, kardiomiopatia, leukoencefalopatia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, napady drgawkowe, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, nudności, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, uszkodzenie komórek wątrobowych, wstrząs septyczny, wymioty, zaburzenia hematologiczne, zapalenie błon śluzowych, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół przesiąkania włośniczek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amsidyl 75 mg/1,5 ml
Produkt leczniczy Amsidyl, zawierający amsakrynę w stężeniu 50 mg/ml, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii onkologicznej. Do najczęstszych należą nudności, wymioty, niedokrwistość, gorączka oraz zakażenia, wynikające głównie z mielosupresji. Charakterystyczna jest dynamika zahamowania czynności szpiku kostnego z nadirem leukocytów i płytek krwi między 5. a 12. dniem po podaniu, z odbudową do dnia 25. Istotnym zagrożeniem jest kardiotoksyczność manifestująca się zaburzeniami rytmu serca, zastoinową niewydolnością serca, a także rzadziej migotaniem przedsionków, tachykardią zatokową, migotaniem komór, kardiomiopatią, bradykardią i zmniejszeniem frakcji wyrzutowej. Często obserwuje się również niedociśnienie tętnicze oraz hepatotoksyczność, w tym zapalenie wątroby, żółtaczkę i niewydolność wątroby, co wymaga monitorowania funkcji wątroby podczas leczenia.
amsakryna, bezmocz, białkomocz, bradykardia, duszność, granulocytopenia, hepatotoksyczność, hiperurykemia, hipokaliemia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, krwotok, leukopenia, mielosupresja, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadir leukocytów, napad padaczkowy grand mal, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, plamica, reakcja anafilaktyczna, tachykardia zatokowa, trombocytopenia, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie płytek krwi, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie żyły, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszenie frakcji wyrzutowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alotendin 10 mg + 5 mg
Alotendin to lek zawierający bisoprolol fumaran oraz amlodypinę bezylan, dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg w formie tabletek. Profil bezpieczeństwa odzwierciedla działania niepożądane obu substancji czynnych, klasyfikowane według częstości występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęstsze działania niepożądane amlodypiny to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie skóry, ból brzucha, nudności, obrzęki okolicy kostek oraz zmęczenie. Bisoprolol może powodować zmęczenie, depresję, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków), a także rzadko zwiększenie stężenia triglicerydów. W bardzo rzadkich przypadkach amlodypina może wywołać leukopenię i małopłytkowość, co wymaga monitorowania morfologii krwi. Reakcje alergiczne, hiperglikemia oraz poważne powikłania skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, są rzadkie, ale wymagają natychmiastowej interwencji.
alergiczny nieżyt nosa, amlodypina, astma oskrzelowa, bisoprolol, bradykardia, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność serca, nykturia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obturacyjna choroba płuc, parestezja, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia erekcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, zmiany łuszczycopodobne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ridlip 20 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Ridlip, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych oraz obserwacji porejestracyjnej. Działania niepożądane występują u mniej niż 4% pacjentów i są przeważnie łagodne oraz przemijające. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, przy czym dawka 40 mg wiąże się z wyższym ryzykiem poważnych zdarzeń, takich jak rabdomioliza, miopatia czy zwiększenie aktywności aminotransferaz. Najczęściej obserwowane działania obejmują bóle mięśni, osłabienie, bóle głowy, zaburzenia snu, nudności, zaparcia oraz zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK), które w większości przypadków jest łagodne i przemijające. W przypadku wzrostu CK powyżej 5 x GGN zaleca się przerwanie terapii. Proteinuria, głównie kanalikowa, występuje u około 3% pacjentów przy dawce 40 mg, jednak nie wiąże się z progresją choroby nerek.
aminotransferaza, ból mięśni, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, upośledzenie pamięci, zaburzenia endokrynologiczne, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Grindeks 2,5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, przekraczające standardowe dawki terapeutyczne 2,5–25 mg, może prowadzić do poważnej toksyczności hematologicznej, obejmującej ciężką trombocytopenię, neutropenię, anemię, a nawet pancytopenię, obserwowaną przy dawkach do 150 mg, a w badaniach z pojedynczą dawką nawet do 400 mg. Dodatkowo, przedawkowanie może skutkować zaburzeniami krzepnięcia z ryzykiem incydentów zakrzepowo-zatorowych, nasileniem zaburzeń funkcji nerek, objawami neurologicznymi (np. neuropatią obwodową) oraz nasilonymi dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi, takimi jak nudności, wymioty, biegunka i bóle brzucha. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku i hospitalizacja pacjenta celem intensywnego monitorowania i leczenia wspomagającego.
anemia, erytrocyt, hospitalizacja, incydent zakrzepowo-zatorowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, lenalidomid, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutrofil, neutropenia, niewydolność nerek, objawy neurologiczne, pancytopenia, parametry hematologiczne, płytki krwi, powikłanie krwotoczne, profilaktyka przeciwzakrzepowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tolutris 80 mg + 10 mg + 12,5 mg
Tolutris to lek złożony zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd (HCTZ), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane charakterystyczne dla każdego składnika, z częstością występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Najczęstsze objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienia twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki kostek i zmęczenie. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, stanowiący potencjalne zagrożenie życia. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, bradykardia, zaburzenia rytmu, rzadko zawał mięśnia sercowego), nerwowego (senność, zawroty głowy, ból głowy), wątroby (zapalenie, żółtaczka, podwyższone enzymy), skóry (wysypki, pokrzywka, rzadko zespół Stevensa-Johnsona) oraz hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość). Hydrochlorotiazyd wiąże się z ryzykiem nieczerniakowych nowotworów skóry, zależnym od łącznej dawki.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, bradykardia, hiperkaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra z zamkniętym kątem, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, posocznica, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metronidazol 0,5% Fresenius
Metronidazol 0,5% Fresenius, zawierający 5 mg/ml metronidazolu w roztworze do infuzji, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna redukcja dawki, choć metabolity leku nie są usuwane, natomiast u pacjentów poddawanych hemodializie metronidazol i jego metabolity są skutecznie usuwane, co wymaga ponownego podania leku po dializie. W przypadku zaawansowanej niewydolności wątroby, szczególnie z encefalopatią, eliminacja leku jest upośledzona, co może nasilać objawy encefalopatii, dlatego stosowanie leku wymaga ścisłego monitorowania czynności wątroby i ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z zespołem Cockayne’a, u których ryzyko ciężkiej hepatotoksyczności jest znaczne. Zaleca się regularne badania czynności wątroby oraz morfologii krwi podczas długotrwałej terapii.
agranulocytoza, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, drgawki, dysfagia, encefalopatia wątrobowa, granulocytopenia, hemodializa, kortykosteroid, leukopenia, metronidazol, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk, reakcja nadwrażliwości, rezonans magnetyczny, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, testy czynnościowe wątroby, Trichomonas vaginalis, utlenianie wątrobowe, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności serca, zaburzenia hematopoezy, zaburzenia neurologiczne, zespół Cockayne’a - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodipine Bluefish 10 mg
Amlodypina, stosowana w terapii nadciśnienia tętniczego i chorób układu sercowo-naczyniowego, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy monitorować klinicznie. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienia twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki (szczególnie obwodowe w okolicy kostek) oraz zmęczenie. Obrzęki obwodowe występują bardzo często (≥1/10) i są charakterystycznym efektem działania leku. Inne działania niepożądane, takie jak zaburzenia rytmu serca (bradykardia, częstoskurcz komorowy, migotanie przedsionków), zawał mięśnia sercowego, reakcje skórne o ciężkim przebiegu (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz poważne zaburzenia neurologiczne, wymagają natychmiastowej interwencji i ścisłego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi i w podeszłym wieku.
amlodypina, antagonista wapnia, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, częstoskurcz komorowy, depresja, drżenie, duszność, enzymy wątrobowe, farmakovigilance, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, nagłe zaczerwienienie, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, parestezja, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, splątanie, suchość jamy ustnej, świąd, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia oddawania moczu, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość z niedoboru witaminy b12 lub kwasu foliowego – Patofizjologia i mechanizm
Niedokrwistość megaloblastyczna spowodowana niedoborem witaminy B12 lub kwasu foliowego wynika z zaburzeń syntezy DNA w szybko dzielących się komórkach, zwłaszcza prekursorach erytrocytów, prowadząc do powstawania makrocytów (MCV >100 fL) i hipersegmentowanych neutrofili. Witamina B12 jest kofaktorem dla syntazy metioninowej i mutazy metylomalonylo-CoA, a jej niedobór skutkuje akumulacją homocysteiny i kwasu metylomalonowego (MMA), co zaburza syntezę zasad pirymidynowych i powoduje nieefektywną erytropoezę z apoptozą śródszpikową. Niedobór kwasu foliowego, choć powoduje podobne zmiany hematologiczne, nie wywołuje typowych objawów neurologicznych. Diagnostyka opiera się na morfologii krwi, oznaczeniu poziomów witaminy B12, kwasu foliowego, MMA i homocysteiny oraz obecności przeciwciał przeciwko czynnikowi wewnętrznemu w niedokrwistości złośliwej. Badanie szpiku kostnego wykazuje hiperkomórkowość i asynchronię jądrowo-cytoplazmatyczną w linii erytroidalnej.
achlorhydria, ataksja czuciowa, badanie szpiku kostnego, białko p53, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, dysfagia, erytrocyt, haptoglobina, hiperhomocysteinemia, hipersegmentowany neutrofil, hipochlorhydria, homocysteina, inhibitor pompy protonowej, kwas foliowy, kwas metylomalonowy, makrocytoza, megaloblast, morfologia krwi obwodowej, mutaza metylomalonylo-CoA, neuropatia obwodowa, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość z niedoboru witaminy B12, niedokrwistość złośliwa, nieefektywna erytropoeza, niewydolność trzustki, podostre złożone zwyrodnienie rdzenia kręgowego, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, syntaza metioninowa, synteza DNA, tasiemiec rybi, wada cewy nerwowej, zanikowe zapalenie żołądka, zapalenie języka, zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Monoklonalna gammapatia o nieokreślonym znaczeniu (mgus) – Diagnostyka i diagnoza
Monoklonalna gammapatia o nieokreślonym znaczeniu (MGUS) to stan przednowotworowy charakteryzujący się obecnością białka monoklonalnego (białko M) w surowicy poniżej 30 g/L (3 g/dL), z odsetkiem klonalnych plazmocytów w szpiku kostnym <10% oraz brakiem objawów CRAB (hiperkalcemia, niewydolność nerek, niedokrwistość, zmiany osteolityczne). Diagnostyka obejmuje elektroforezę białek surowicy z immunofiksacją, oznaczenie wolnych łańcuchów lekkich (sFLC) i ich stosunku kappa/lambda, badania biochemiczne, morfologię krwi, badania moczu, biopsję szpiku oraz badania obrazowe (RTG, MRI, PET-CT). Wyróżnia się trzy typy MGUS: nie-IgM (IgG, IgA, IgD), IgM oraz łańcuchów lekkich, różniące się ryzykiem progresji do szpiczaka mnogiego, makroglobulinemii Waldenströma, amyloidozy AL czy chłoniaków. Monitorowanie pacjentów zależy od oceny ryzyka progresji, opartej na stężeniu białka M (≥1,5 g/dL), typie białka, stosunku sFLC oraz odsetku plazmocytów w szpiku.
amyloidoza AL, badanie cytogenetyczne, badanie gęstości kości, białko monoklonalne, biopsja szpiku kostnego, elektroforeza białek surowicy, klonalne komórki plazmatyczne, komórki plazmatyczne, makroglobulinemia Waldenströma, monoklonalna gammapatia o nieokreślonym znaczeniu, neuropatia obwodowa, niskodawkowa tomografia komputerowa, pozytonowa tomografia emisyjna, szpiczak mnogi, tlący się szpiczak mnogi, wolne łańcuchy lekkie, wtórny niedobór odporności, zespół POEMS, złamanie patologiczne - Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Działania niepożądane
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS) w dawce 14 mg/dobę, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący najczęściej ból głowy (15,7%), biegunkę (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) u 15% pacjentów. Zwiększenie aktywności AlAT >3-krotnie powyżej górnej granicy normy (GGN) wystąpiło u 8,0% pacjentów, z czego wartości >10 GGN i >20 GGN były rzadsze (odpowiednio 0,9% i 0,3%). Łysienie miało charakter rozproszonego przerzedzenia włosów, najczęściej pojawiało się w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii i ustępowało u 87,1% pacjentów. Ponadto, teriflunomid może powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mm Hg u 19,9% vs. 15,5% placebo; rozkurczowe >90 mm Hg u 21,4% vs. 13,6% placebo) oraz zmniejszenie liczby białych krwinek (<15% spadku, głównie neutrofili i limfocytów). Rzadziej obserwowano poważne działania niepożądane, takie jak ostre zapalenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby (DILI), śródmiąższowa choroba płuc, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa (1,9% vs. 0,4% placebo) oraz ciężkie reakcje skórne i alergiczne. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) profil bezpieczeństwa był podobny, jednak z wyższą częstością łysienia (22,0%) i zakażeń (66,1%).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężka reakcja skórna, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, grzybica stóp, kinaza kreatynowa, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka wargowa, ostre zapalenie wątroby, parestezja, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, przeczulica, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jelita grubego, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Gruźlica – Leczenie
Gruźlica (TB) wymaga precyzyjnego i długotrwałego leczenia, które różni się w zależności od formy choroby – utajonej lub aktywnej. Leczenie latentnej infekcji gruźliczej (LTBI) trwa od 3 do 9 miesięcy i obejmuje schematy oparte na rifamycynach, takie jak izoniazyd plus rifapentyna przez 3 miesiące lub rifampicyna przez 4 miesiące, a także alternatywne schematy z izoniazydem trwające 6-9 miesięcy. Aktywna gruźlica wymaga intensywnej terapii trwającej od 4 do 9 miesięcy, z fazą intensywną obejmującą izoniazyd, rifampicynę, pyrazynamid i etambutol przez 2 miesiące, a następnie fazą kontynuacji z izoniazydem i rifampicyną przez kolejne 4 miesiące. Nowy, 4-miesięczny schemat z izoniazydem, rifapentyną, pyrazynamidem i moksyfloksacyną jest warunkowo zalecany u pacjentów ≥12 lat z gruźlicą płuc wrażliwą na leki. Monitorowanie terapii obejmuje cotygodniową analizę plwociny, badania enzymów wątrobowych, morfologii krwi, stężenia kreatyniny i kwasu moczowego oraz ocenę wzroku przy stosowaniu etambutolu. Bezpośrednio nadzorowana terapia (DOT) jest kluczowa dla zapewnienia przestrzegania leczenia i minimalizacji ryzyka oporności.
antybiotykoterapia, bedakwilina, delamanid, enzymy wątrobowe, etambutol, fluorochinolon, gruźlica, gruźlica o rozszerzonej oporności, gruźlica utajona, gruźlica wielolekooporna, izoniazyd, kwas moczowy w surowicy, leki przeciwgruźlicze, linezolid, moksyfloksacyna, morfologia krwi, Mycobacterium tuberculosis, neuropatia obwodowa, pretomanid, pyrazynamid, rifampicyna, rifapentyna, streptomycyna, terapia antyretrowirusowa, utajona infekcja gruźlicza, zakażenie HIV - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aporoza 40 mg
Rozuwastatyna (lek Aporoza) charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które są przeważnie łagodne i przemijające, a mniej niż 4% pacjentów przerywa terapię z ich powodu. Częstość działań niepożądanych jest zależna od dawki, przy czym dawka 40 mg wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poważnych powikłań, takich jak rabdomioliza, ciężkie uszkodzenia nerek i wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na działania niepożądane mięśniowe, w tym bóle mięśni, miopatię i rabdomiolizę, zwłaszcza przy dawkach powyżej 20 mg/dobę. W trakcie terapii obserwuje się wzrost aktywności kinazy kreatynowej, który przy przekroczeniu 5-krotności górnej granicy normy (GGN) wymaga przerwania leczenia. Proteinuria, głównie kanalikowa, występuje rzadziej przy dawkach 10-20 mg (<1%), a przy dawce 40 mg u około 3% pacjentów, jednak zwykle ustępuje samoistnie i nie prowadzi do progresji choroby nerek. Ponadto, rozuwastatyna może powodować łagodne, przemijające podwyższenie aminotransferaz wątrobowych, a u dzieci i młodzieży obserwuje się częstsze występowanie wzrostu kinazy kreatyniny >10 x GGN oraz objawów mięśniowych po wysiłku fizycznym.
aminotransferaza wątrobowa, białko w moczu, ból mięśni, cukrzyca, DRESS, ginekomastia, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, rozuwastatyna, stężenie kinazy kreatyniny, trombocytopenia, utrata pamięci, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Glenmark 5 mg
Lenalidomid wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych u pacjentów z różnymi hematologicznymi wskazaniami, w tym szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi oraz chłoniakiem z komórek płaszcza. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są neutropenia (60,8-79,0% w szpiczaku mnogim, 76,8% w zespołach mielodysplastycznych, 50,9% w chłoniaku z komórek płaszcza), trombocytopenia (23,5-72,3% w szpiczaku mnogim, 46,4% w zespołach mielodysplastycznych) oraz zakażenia, w tym zapalenie płuc (5,7-10,6%). Inne często występujące działania to biegunka (34,8-54,5%), wysypka (16,2-31,7%), zmęczenie, neuropatia obwodowa oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Ciężkie działania niepożądane obejmują gorączkę neutropeniczną, posocznicę, bakteriemię oraz żylne choroby zakrzepowo-zatorowe, zwłaszcza u pacjentów leczonych skojarzeniem lenalidomidu z deksametazonem. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) obserwuje się wysoką częstość neutropenii (do 79,0%) i trombocytopenii (do 72,3%).
astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bakteriemia, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, hipokaliemia, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, półpasiec, posocznica, szpiczak mnogi, trombocytopenia, trudność w połykaniu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symibace 5 mg
Cylazapryl, substancja czynna leku Symibace (5 mg, tabletki powlekane), jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) i wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla tej klasy leków. Na podstawie danych klinicznych obejmujących 7171 pacjentów oraz obserwacji po wprowadzeniu do obrotu, najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są kaszel, wysypka skórna oraz zaburzenia czynności nerek. Kaszel pojawia się częściej u kobiet i osób niepalących, a jego tolerowanie pozwala na kontynuację terapii, czasem z redukcją dawki. Działania niepożądane prowadzące do przerwania leczenia występują u mniej niż 5% pacjentów. Niedociśnienie, w tym ortostatyczne, oraz zaburzenia czynności nerek i hiperkaliemia są szczególnie istotne u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby z ciężką niewydolnością serca, zwężeniem tętnicy nerkowej czy przyjmujące leki moczopędne oszczędzające potas.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, anafilaksja, arytmia, białkomocz, biegunka, ból głowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, cylazapryl, częstoskurcz, dusznica bolesna, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, kołatanie serca, leukocytoza, liszaj płaski, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie skóry, małopłytkowość, mięsak Kaposiego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, nieżyt nosa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzyca, pemfigoid pęcherzowy, pokrzywka, przeciwciała przeciwjądrowe, przemijający atak niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar niedokrwienny, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia smaku, zapalenie języka, zapalenie naczyń, zapalenie nerek, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zdarzenie niedokrwienne, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Romazic 20 mg
Rozuwastatyna wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie łagodnymi i przemijającymi działaniami niepożądanymi, które występują u mniej niż 4% pacjentów w badaniach klinicznych. Częstość działań niepożądanych jest zależna od dawki, przy czym dawka 40 mg wiąże się z wyższym ryzykiem wystąpienia proteinurii (około 3% pacjentów), miopatii, rabdomiolizy oraz wzrostu aktywności kinazy kreatynowej (CK) i aminotransferaz. Proteinuria, głównie kanalikowego pochodzenia, jest zwykle przemijająca i nie wiąże się z ostrą lub postępującą chorobą nerek. W przypadku wzrostu aktywności CK powyżej 5-krotności górnej granicy normy (>5 x GGN) zaleca się przerwanie terapii. U dzieci i młodzieży obserwowano częstsze zwiększenie stężenia kinazy kreatyniny >10 x GGN oraz objawy mięśniowe po wysiłku, jednak ogólny profil bezpieczeństwa jest zbliżony do dorosłych.
aminotransferaza, białkomocz, ból brzucha, ból mięśni, choroba ścięgien, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwyższone aminotransferazy wątrobowe, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Condyline 5 mg/ml
Preparat Condyline, zawierający 5 mg/ml podofilotoksyny w postaci roztworu do stosowania na skórę, może wywołać poważne powikłania zdrowotne w przypadku przedawkowania. Do głównych dróg przedawkowania należą: miejscowe zastosowanie dawek przekraczających zalecenia, aplikacja na zbyt rozległe powierzchnie skóry oraz przypadkowe połknięcie roztworu. Objawy przedawkowania różnią się w zależności od drogi ekspozycji – miejscowo obserwuje się nasilone podrażnienie, rumień, ból i obrzęk, które mogą prowadzić do wtórnych zakażeń i martwicy tkanek. Po połknięciu pojawiają się objawy ogólnoustrojowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka, częstoskurcz, niedociśnienie tętnicze, przyspieszenie oddechu, niewydolność oddechowa, zawroty głowy, otępienie, śpiączka oraz neuropatia obwodowa, które mogą zagrażać życiu.
biegunka, Condyline, częstoskurcz, etanol, interakcja lekowa, martwica tkanek, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, nudność, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, płukanie żołądka, podofilotoksyna, podrażnienie skóry, powikłanie miejscowe, powikłanie ogólnoustrojowe, przewód pokarmowy, reakcja miejscowa, roztwór na skórę, rumień, śpiączka, środek przeczyszczający, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wstrząs, wymioty, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zakażenie wtórne, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Candezek Combi 16 mg + 5 mg
Candezek Combi to preparat złożony zawierający kandesartan cyleksetylu i amlodypinę w dawkach 8 mg + 5 mg, 8 mg + 10 mg, 16 mg + 5 mg oraz 16 mg + 10 mg, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Działania niepożądane produktu opierają się na danych dotyczących poszczególnych składników. Kandesartan wywołuje najczęściej łagodne i przemijające objawy, takie jak zawroty głowy, ból głowy oraz zakażenia dróg oddechowych, bez zależności od dawki czy wieku pacjenta. Amlodypina natomiast często powoduje senność, zawroty głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, obrzęki obwodowe oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny, a u wszystkich pacjentów należy zwracać uwagę na potencjalne zmniejszenie hemoglobiny.
agranulocytoza, amlodypina, bradykardia, cholestaza, częstoskurcz komorowy, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, kandesartan cyleksetylu, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Metronidazol 0,5% Polpharma 5 mg/ml
Przedawkowanie metronidazolu, szczególnie w formie roztworu do wstrzykiwań i infuzji 0,5% Polpharma (5 mg/ml), może prowadzić do poważnych objawów neurotoksycznych, takich jak stany drgawkowe i neuropatie obwodowe. Objawy te obserwowano przy dawkach doustnych 6-10,4 g co drugi dzień przez 5-7 dni (dawka sumaryczna 15-36,4 g). Jednorazowe przyjęcie dawki 15 g metronidazolu wiązało się z wystąpieniem nudności, wymiotów oraz ataksji, manifestującej się bezładem ruchowym i zaburzeniami koordynacji. Ze względu na brak precyzyjnie określonej dawki śmiertelnej, a także brak swoistego antidotum, konieczne jest szczegółowe monitorowanie pacjentów po przypadkowym lub celowym przedawkowaniu, zwłaszcza podczas dożylnego podawania leku w ampułkach 20 ml (100 mg metronidazolu) lub pojemnikach 100 ml (500 mg metronidazolu).
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Atoris 40 mg
Profil bezpieczeństwa atorwastatyny (Atoris) został potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów, z których 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. U 0,8% pacjentów obserwowano istotne klinicznie (>3x GGN) podwyższenie aktywności aminotransferaz, a u 2,5% wzrost kinazy kreatynowej (>3x GGN), co jest zgodne z profilem innych statyn. W populacji pediatrycznej (520 dzieci, w tym 392 w wieku 10-17 lat) profil działań niepożądanych był podobny do dorosłych, bez wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe. Najczęstsze działania niepożądane obejmują infekcje górnych dróg oddechowych, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz podwyższone enzymy wątrobowe i kinazę kreatynową.
aminotransferazy, anafilaksja, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, nieostre widzenie, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szumy uszne, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny