wstrząs naczyniowy

Wstrząs naczyniowy (inaczej wstrząs dystrybucyjny) to stan nagłego zagrożenia życia charakteryzujący się nieprawidłową dystrybucją krwi w łożysku naczyniowym. Jest spowodowany utratą napięcia naczyniowego, prowadzącą do patologicznej wazodylatacji i zwiększonej przepuszczalności naczyń, co skutkuje spadkiem oporu obwodowego oraz relatywną hipowolemią.

W patofizjologii wstrząsu naczyniowego kluczową rolę odgrywają mediatory zapalne i substancje wazoaktywne. Wyróżnia się trzy główne podtypy: wstrząs anafilaktyczny (wywołany ciężką reakcją alergiczną), wstrząs septyczny (spowodowany uogólnioną reakcją zapalną w przebiegu infekcji) oraz wstrząs neurogeniczny (związany z utratą napięcia współczulnego, np. po urazie rdzenia kręgowego).

Objawy wstrząsu naczyniowego obejmują hipotonię, tachykardię, przyspieszony oddech, zaburzenia świadomości, oligurię oraz ciepłą i zaczerwienioną skórę (w fazie początkowej). Diagnostyka opiera się na ocenie parametrów hemodynamicznych, badaniach laboratoryjnych (m.in. poziom mleczanów, gazometria) oraz poszukiwaniu przyczyny wstrząsu.

Leczenie wstrząsu naczyniowego wymaga szybkiej interwencji i obejmuje tlenoterapię, płynoterapię, podawanie leków wazopresyjnych (noradrenalina jest lekiem pierwszego wyboru), usunięcie przyczyny wstrząsu oraz leczenie przyczynowe specyficzne dla danego podtypu. Monitorowanie pacjenta w stanie wstrząsu powinno być ciągłe i obejmować parametry życiowe, diurezę, stan świadomości oraz parametry biochemiczne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl