zmiana siostrzanej chromatydy
Zmiana siostrzanej chromatydy (SCE, Sister Chromatid Exchange) to proces wymiany materiału genetycznego między siostrzanymi chromatydami chromosomu podczas replikacji DNA. Występuje naturalnie w komórkach jako część rekombinacji homologicznej, ale zwiększona częstotliwość tego zjawiska może wskazywać na uszkodzenia DNA.
Z punktu widzenia klinicznego, zwiększona częstość SCE jest biomarkerem narażenia na czynniki genotoksyczne i niestabilności genomowej. Analiza SCE jest wykorzystywana w badaniach toksykologicznych i epidemiologicznych do oceny potencjalnego wpływu różnych związków chemicznych, leków i czynników środowiskowych na materiał genetyczny.
Podwyższony poziom SCE obserwuje się w niektórych chorobach genetycznych, takich jak zespół Blooma, gdzie defekt helikazy DNA prowadzi do znacznego zwiększenia częstości wymian chromatyd siostrzanych. W diagnostyce cytogenetycznej, technika różnicowego barwienia chromatyd (technika FPG – fluorescencja plus Giemsa) pozwala na wizualizację i ilościową ocenę tych wymian.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tialorid 5 mg + 50 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Tialorid, zawierającego 5 mg amilorydu chlorowodorku oraz 50 mg hydrochlorotiazydu, obejmują badania toksyczności ostrej, karcynogenności, mutagenności oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla hydrochlorotiazydu wynosiła 2750 mg/kg masy ciała u szczurów (doustnie), natomiast dla amilorydu 56 mg/kg u myszy i 36-86 mg/kg u szczurów. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały działania karcynogennego dla obu substancji, przy dawkach odpowiednio do 600 mg/kg/dobę (myszy) i 100 mg/kg/dobę (szczury) dla hydrochlorotiazydu oraz 20-25-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi dla amilorydu przez okres do 104 tygodni. Hydrochlorotiazyd wykazał mieszane wyniki w testach mutagenności: negatywne w testach Amesa i in vivo, ale pozytywne w testach aberracji chromosomalnej i zmiany siostrzanej chromatydy in vitro. Amiloryd nie wykazywał działania mutagennego w testach na Salmonella typhimurium.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tialorid mite 2,5 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Tialorid mite obejmują dwie substancje czynne: amiloryd chlorowodorek oraz hydrochlorotiazyd. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla hydrochlorotiazydu wynosi 2750 mg/kg mc. u szczurów (doustnie), natomiast dla amilorydu 56 mg/kg mc. u myszy i 36-86 mg/kg mc. u szczurów, co wskazuje na wyższą toksyczność amilorydu. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały działania karcynogennego dla obu substancji przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi (600 mg/kg mc./dobę u myszy i 100 mg/kg mc./dobę u szczurów dla hydrochlorotiazydu oraz 20-25-krotne dawki maksymalne dla amilorydu). W testach mutagenności hydrochlorotiazyd wykazał pozytywne wyniki jedynie w wybranych testach in vitro (m.in. test na jajniku chomika chińskiego, zmiany siostrzanej chromatydy) przy dawkach 43-1300 μg/ml, natomiast amiloryd nie wykazywał działania mutagennego w testach na szczepach Salmonella typhimurium.
aberracja chromosomalna, amiloryd chlorowodorek, badanie karcynogenności, chłoniak mysi, dane toksykologiczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, hydrochlorotiazyd, jajnik chomika chińskiego, LD50, potencjał mutagenny, rozwój płodu, Salmonella typhimurium, szpik kostny, test Amesa, test in vitro, test in vivo, Tialorid mite, toksyczność ostra, wpływ na reprodukcję, zmiana siostrzanej chromatydy - Leksykon substancji czynnych
Hydrochlorotiazyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje niską toksyczność ostrą (LD50 >2750 mg/kg u szczurów) oraz brak istotnych efektów toksycznych w badaniach podprzewlekłych i przewlekłych, poza przewidywalnymi zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza hipokaliemią. Wyniki badań genotoksyczności są niejednoznaczne: testy in vitro wykazały pozytywne efekty mutagenne przy wysokich stężeniach (43-1300 µg/ml), natomiast testy Amesa i badania in vivo nie potwierdziły działania mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach (dawki do 600 mg/kg mc./dobę) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a dane kliniczne nie potwierdzają związku między stosowaniem hydrochlorotiazydu a ryzykiem rozwoju nowotworów u ludzi. Badania reprodukcyjne nie wskazują na działanie teratogenne ani negatywny wpływ na płodność, mimo że hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może wpływać na masę ciała potomstwa przy bardzo wysokich dawkach (15-krotność dawki ludzkiej).
antagonista receptora angiotensyny II, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, bloker kanałów wapniowych, diuretyk tiazydowy, działanie karcynogenne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, jajnik chomika chińskiego, komórki chłoniaka mysiego, komórki przykłębuszkowe, kreatynina w surowicy, lek przeciwnadciśnieniowy, masa czerwonokrwinkowa, nadciśnienie tętnicze, nadżerka żołądka, przerost tętniczek, Salmonella typhimurium, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika, stężenie potasu, szpik kostny, test Amesa, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, wartość hematokrytu, wydalanie potasu, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiana siostrzanej chromatydy