opłucna
Opłucna (łac. pleura) to cienka, dwuwarstwowa błona surowicza pokrywająca płuca (opłucna płucna) oraz wyściełająca ściany klatki piersiowej (opłucna ścienna). Między tymi dwiema warstwami znajduje się niewielka ilość płynu opłucnowego, który działa jak smar umożliwiający poślizg płuc podczas oddychania.
Fizjologicznie opłucna pełni kluczową funkcję w mechanice oddychania, zapewniając szczelność jamy opłucnowej i utrzymując podciśnienie niezbędne do prawidłowego rozprężania płuc. Produkuje ona również płyn opłucnowy, który zmniejsza tarcie między warstwami podczas ruchów oddechowych.
W patologii opłucnej najczęściej spotykamy się z takimi schorzeniami jak: wysięk opłucnowy (gromadzenie się nadmiernej ilości płynu), odma opłucnowa (obecność powietrza w jamie opłucnowej), zapalenie opłucnej (pleuritis), nowotwory opłucnej (w tym złośliwy międzybłoniak) oraz zrosty opłucnowe. Diagnostyka chorób opłucnej obejmuje badania obrazowe (RTG, USG, CT), torakocentezę oraz biopsję opłucnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Guzy drobne, okrągłe z desmoplastyczną stroma – Epidemiologia
Desmoplastic Small Round Cell Tumor (DSRCT) to niezwykle rzadki, wysoce złośliwy mięsak tkanek miękkich, charakteryzujący się specyficzną translokacją t(11;22)(p13;q12) prowadzącą do fuzji genów EWSR1-WT1. Standaryzowany względem wieku współczynnik zachorowalności wynosi około 0,3 przypadku na milion osób, z najwyższą częstością w grupie wiekowej 20-24 lat (0,74/milion). Choroba dotyka głównie młodych mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet 3,5-5:1) oraz osoby rasy czarnej (0,5/milion), a lokalizuje się przede wszystkim w jamie otrzewnej, miednicy i sieci większej. W około 90% przypadków stwierdza się rozległe, wieloogniskowe zmiany, często z przerzutami do wątroby (30%), płuc, opłucnej i węzłów chłonnych. Dane z bazy SEER (192 przypadki, lata 1973-2007) oraz nowsze analizy potwierdzają wzrost wykrywalności DSRCT, co wiąże się z postępem diagnostycznym i większą świadomością kliniczną.
baza SEER, chemioterapia adjuwantowa, czynnik prognostyczny, diagnostyka różnicowa, fuzja genów, guz drobny okrągły z desmoplastyczną stromą, jama brzuszna, jama otrzewnej, leczenie wielomodalne, mediana przeżycia, mięsak, opłucna, progresja choroby, przerzut do węzłów chłonnych, przestrzeń zaotrzewnowa, radioterapia jamy brzusznej, receptor CXCR4, receptor VEGF, resekcja chirurgiczna, sieć większa, stratyfikacja ryzyka, terapia celowana molekularnie, translokacja chromosomalna, wodobrzusze, wskaźnik przeżycia, współczynnik zachorowalności, zmiany wieloogniskowe - Leksykon chorób i schorzeń
Mezotelioma – Epidemiologia
Mezotelioma to rzadki, wysoce śmiertelny nowotwór wywodzący się z komórek mezotelium, silnie związany z ekspozycją na azbest. Rocznie diagnozuje się około 2800-3300 przypadków w USA oraz około 2700 w Wielkiej Brytanii, z globalną zapadalnością około 16 przypadków na milion osób i 15 000-30 000 zgonów rocznie. Choroba charakteryzuje się długim okresem latencji, średnio około 40 lat, co powoduje, że efekty ograniczeń stosowania azbestu wprowadzonych w latach 80. i 90. XX wieku zaczynają być widoczne dopiero obecnie. Zapadalność wykazuje zróżnicowanie geograficzne, odzwierciedlające historyczne wzorce ekspozycji, z najwyższymi wskaźnikami (do 30/milion) w krajach uprzemysłowionych, takich jak Australia, Belgia i Wielka Brytania. Mężczyźni stanowią 70-85% przypadków mezoteliomy opłucnej, jednak obserwuje się wzrost zachorowań u kobiet, które częściej doświadczają ekspozycji parazawodowej lub środowiskowej. Średni wiek diagnozy to około 72 lata, a mediana przeżycia wynosi 8-18 miesięcy.
badanie epidemiologiczne, badanie obrazowe, badanie przesiewowe, biomarker, ekspozycja na azbest, ekspozycja środowiskowa, ekspozycja zawodowa, fluoro-edenit, mediana przeżycia, mezotelioma, mezotelioma opłucnej, mezotelioma otrzewnej, okres latencji, opłucna, osierdzie, osłonka jądra, otrzewna, pozytonowa tomografia emisyjna, remediacja środowiskowa, rozkład wiekowy, tomografia komputerowa, włókna azbestowe, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Zapobieganie i profilaktyka
Odma opłucnowa to stan, w którym powietrze gromadzi się w jamie opłucnowej, prowadząc do zapadnięcia płuca. Profilaktyka opiera się na eliminacji czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu, które zwiększa ryzyko nawrotu odmy z 40% u osób niepalących do około 70% u palaczy w ciągu 4 lat od pierwszego epizodu. Zaleca się unikanie inhalacji substancji drażniących (np. marihuany), podróży lotniczych przez 1-3 tygodnie po epizodzie, nurkowania z akwalungiem oraz czynności powodujących nagłe zmiany ciśnienia. W przypadku nawracającej odmy lub wysokiego ryzyka nawrotu stosuje się procedury zabiegowe, takie jak pleurodeza (mechaniczna, chemiczna lub autologiczna z krwi) oraz wideotorakoskopia (VATS) z resekcją pęcherzy rozedmowych i pleurodezą, które zmniejszają ryzyko nawrotu z 70% do około 30%.
aspiracja igłowa, bullektomia, dren klatki piersiowej, limfangioleiomiomatoza, metyloprednizolon, niedodma, odma opłucnowa, odma prężna, opłucna, pierwotna samoistna odma opłucnowa, pleurektomia, pleurodeza, pleurodeza chemiczna, pleurodeza mechaniczna, przestrzeń opłucnowa, resekcja klinowa, samoistna pierwotna odma opłucnowa, samoistna wtórna odma opłucnowa, sirolimus, toracenteza, torakotomia, VATS, wentylacja mechaniczna, wideotorakoskopia - Leksykon chorób i schorzeń
Gist (guz podścieliskowy przewodu pokarmowego) – Objawy
Nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego (GIST) najczęściej lokalizuje się w ścianie żołądka lub jelita cienkiego i może pozostawać bezobjawowy, zwłaszcza gdy guz jest mały. Objawy kliniczne pojawiają się zwykle w wyniku krwawienia do przewodu pokarmowego, które manifestuje się hematemezą, melena lub obecnością krwi w stolcu, a także niedokrwistością związaną z przewlekłym krwawieniem. Charakterystyczne symptomy to ból brzucha, wyczuwalna masa, wczesne uczucie sytości, nudności, wymioty oraz utrata masy ciała. Lokalizacja guza determinuje specyfikę objawów, np. dysfagia przy GIST przełyku czy żółtaczka zaporowa przy zajęciu dwunastnicy. Poważne powikłania obejmują niedrożność przewodu pokarmowego, perforację ściany oraz masywne krwawienie do jamy otrzewnowej, wymagające pilnej interwencji chirurgicznej.
badanie obrazowe, ból brzucha, czarny stolec, duszność wysiłkowa, dysfagia, dyskomfort w klatce piersiowej, hematemeza, jama otrzewnowa, krew w stolcu, krezka, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, niedobór dehydrogenazy bursztynianowej, niedokrwistość, niedrożność jelit, niedrożność przewodu pokarmowego, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nudności i wymioty, objawy żołądkowo-jelitowe, opłucna, perforacja przewodu pokarmowego, przerzut do kości, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przestrzeń zaotrzewnowa, przewód pokarmowy, sieć większa, utrata apetytu, utrata masy ciała, wczesne uczucie sytości, wskaźnik mitotyczny, zajęcie węzłów chłonnych, zapalenie otrzewnej, zawroty głowy, żółtaczka zaporowa - Leksykon chorób i schorzeń
Empyema – Patofizjologia i mechanizm
Empyema, czyli ropniak opłucnej, to patologiczne gromadzenie ropy w jamie opłucnowej, najczęściej będące powikłaniem bakteryjnego zapalenia płuc, urazów klatki piersiowej lub zabiegów chirurgicznych. Proces patofizjologiczny obejmuje zwiększoną przepuszczalność mezotelium opłucnej, migrację neutrofilów oraz uwalnianie cytokin prozapalnych, takich jak IL-6, IL-8 i TNF-α, co prowadzi do uszkodzenia śródbłonka i zwiększonego ciśnienia osmotycznego. Empyema rozwija się w trzech stadiach: wysiękowym (płyn o glukozie >60 mg/dL, pH w normie, LDH <3-krotności górnej granicy normy), włóknikowo-ropnym (glukoza <60 mg/dL, pH <7,20, LDH >3-krotności normy, dodatnie posiewy) oraz organizacji (proliferacja fibroblastów, odkładanie kolagenu, unieruchomienie płuca). Wysoki poziom PAI-1 w płynie opłucnowym hamuje fibrynolizę, sprzyjając lokalizacji wysięku i utrudniając leczenie fibrynolityczne. Najczęstszymi patogenami są Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus (w tym MRSA), bakterie Gram-ujemne oraz beztlenowe, a także Mycobacterium tuberculosis w gruźliczym ropniaku opłucnej.
aktywator plazminogenu tkankowego, bakterie beztlenowe, biofilm bakteryjny, czynnik hamujący migrację makrofagów, czynnik martwicy nowotworów alfa, deaminaza adenozyny, dehydrogenaza mleczanowa, fibrothorax, interleukina-6, interleukina-8, jama opłucnowa, krwiak opłucnej, leczenie fibrynolityczne, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, opłucna, płytkopochodny czynnik wzrostu, powikłany wysięk parapneumoniczny, ropień płuca, ropniak opłucnej, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, transformujący czynnik wzrostu beta, urokinaza, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy, zapalenie płuc, zrosty opłucnowe - Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Etiologia i przyczyny
Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny, którego patogeneza opiera się głównie na charakterystycznej fuzji genów NAB2-STAT6 zlokalizowanych w regionie 12q13. Fuzja ta prowadzi do powstania białka fuzyjnego aktywującego czynnik transkrypcyjny EGR1, co skutkuje nadekspresją genów takich jak IGF2 i FGFR1, promujących proliferację komórek i onkogenezę. Immunohistochemicznie SFT wykazuje ekspresję markerów CD34, CD99, wimentyny, BCL-2 oraz rozproszoną jądrową ekspresję STAT6, która stanowi czuły i specyficzny marker diagnostyczny. W diagnostyce różnicowej istotne jest odróżnienie SFT od innych nowotworów wrzecionowatokomórkowych, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że 5-10% klasycznych SFT może być ujemnych dla CD34. Czynniki ryzyka rozwoju SFT obejmują wiek (najczęściej 50-70 lat) oraz potencjalnie wcześniejszą radioterapię, natomiast nie wykazano związku z ekspozycją na azbest czy paleniem tytoniu.
azbest, badanie immunohistochemiczne, czynnik transkrypcyjny, fuzja NAB2-STAT6, gen TERT, hipoglikemia, indeks Ki67, indeks mitotyczny, komórki dendrytyczne, marker CD34, martwica guza, międzybłoniak, nowotwór mezenchymalny, nowotwór wrzecionowatokomórkowy, odróżnicowanie, onkogeneza, opłucna, osteoartropatia przerostowa, palce pałeczkowate, perycyt, pleomorfizm jądrowy, proliferacja komórek, radioterapia, samotny guz włóknisty, SFT opłucnej, stratyfikacja ryzyka, tumorogeneza, zespół Doege-Pottera - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie opłucnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie opłucnej to stan zapalny błony opłucnej, objawiający się ostrym, kłującym bólem w klatce piersiowej nasilającym się przy głębokim oddychaniu, kaszlu lub kichaniu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym (w tym osłuchiwaniu tarcia opłucnowego), obrazowaniu (RTG, TK) oraz analizie płynu opłucnowego. Etiologia jest zróżnicowana: infekcje bakteryjne i wirusowe, choroby autoimmunologiczne, urazy, nowotwory czy zatorowość płucna. Leczenie obejmuje kontrolę bólu za pomocą NLPZ (ibuprofen, naproksen, acetaminofen) lub kortykosteroidów oraz terapię przyczynową, np. antybiotykoterapię w zakażeniach bakteryjnych. W przypadku wysięku opłucnowego wskazana jest torakocenteza lub drenaż, a w nawracających przypadkach pleurodeza.
ból przewlekły, choroba autoimmunologiczna, dren klatki piersiowej, duszność, infekcja bakteryjna, jama opłucnowa, kołatanie serca, kortykosteroid, nakłucie opłucnej, niedodma, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, odma podskórna, opłucna, pleurodeza, pulsoksymetria, ropniak, ropniak opłucnej, saturacja, saturacja tlenu, spirometria zachęcająca, tarcie opłucnowe, torakocenteza, wysięk opłucnowy, zapalenie opłucnej, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zrosty opłucnowe - Leksykon chorób i schorzeń
Azbestoza – Objawy
Azbestoza to przewlekła, postępująca choroba płuc wywołana długotrwałym narażeniem na włókna azbestu, prowadząca do bliznowacenia miąższu płucnego i zmniejszenia jego elastyczności. Okres latencji wynosi od 10 do 40 lat, a wczesne objawy obejmują duszność wysiłkową, suchy kaszel, ból w klatce piersiowej oraz zmęczenie. W miarę progresji pojawiają się duszność spoczynkowa, palce pałeczkowate, trzeszczenia przy oddychaniu, utrata masy ciała i sinica. Zaawansowane stadium może prowadzić do nadciśnienia płucnego i niewydolności serca (cor pulmonale). Tempo progresji jest zindywidualizowane i zależy m.in. od czasu i intensywności ekspozycji, palenia tytoniu, wieku oraz stopnia uszkodzenia płuc przy rozpoznaniu. Mediana przeżycia wynosi około 10 lat, z różnicami zależnymi od stopnia zaawansowania (od 14 lat w I stopniu do 1,75 roku w III stopniu). Pacjenci z progresją zmian radiologicznych mają zwiększone ryzyko rozwoju raka płuc (46% vs. 9% bez progresji).
bliznowacenie tkanki płucnej, ból klatki piersiowej, choroba postępująca, duszność wysiłkowa, ekspozycja na azbest, kaszel nieproduktywny, miąższ płuc, międzybłoniak, nadciśnienie płucne, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, opłucna, palce pałeczkowate, pałeczkowatość palców, palenie tytoniu, przewlekła choroba płuc, rak płuc, serce płucne, sinica, suchy kaszel, świszczący oddech, trudność w oddychaniu, ucisk w klatce piersiowej, utrata apetytu, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Mezotelioma – Leczenie
Mezotelioma to agresywny nowotwór wywodzący się z tkanki międzybłonkowej opłucnej lub otrzewnej, charakteryzujący się szybkim rozprzestrzenianiem się wzdłuż powierzchni narządów, nerwów i naczyń, co utrudnia leczenie. Standardowe metody terapeutyczne obejmują chirurgię (pleurektomia z dekortykacją, pozaopłucnowa pneumonektomia, cytoredukcja z HIPEC), chemioterapię (pemetreksed z cisplatyną lub karboplatyną), radioterapię (IMRT, tomografia 4D) oraz immunoterapię (niwolumab z ipilimumabem, pembrolizumab z chemioterapią). Mediana przeżycia po samym zabiegu chirurgicznym wynosi około 11,7 miesiąca, po chemioterapii 13,3 miesiąca, a po immunoterapii 18,1 miesiąca. Terapie skojarzone, w tym trimodalne podejście łączące chemioterapię, operację i radioterapię, mogą wydłużyć medianę przeżycia do 20-29 miesięcy, a w przypadku mezoteliomy otrzewnej z cytoredukcją i HIPEC nawet do około 53 miesięcy. Nowości terapeutyczne to m.in. enzymatyczna terapia depletująca pegargiminazą (ADI-PEG20), która w badaniu ATOMIC-meso wydłużyła medianę przeżycia o 1,6 miesiąca oraz system NovoTTF-100L wykorzystujący pola elektryczne do hamowania wzrostu guza.
bewacyzumab, cisplatyna, dootrzewnowa chemioterapia w hipertermii, drenaż wysięku, duszność, dysfagia, immunoterapia, ipilimumab, kontrola choroby, leki przeciwbólowe, mediana przeżycia, międzybłoniak, nawrót choroby, niwolumab, operacja cytoredukcyjna, opłucna, otrzewna, paracenteza, pembrolizumab, pemetreksed, pleurodeza, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rehabilitacja pulmonologiczna, resekcja en bloc, rozprzestrzenianie nowotworu, terapia CAR-T, terapia fotodynamiczna, toracenteza, Tumor Treating Fields, wysięk