pierwotna samoistna odma opłucnowa
Pierwotna samoistna odma opłucnowa (ang. primary spontaneous pneumothorax, PSP) to stan charakteryzujący się nagromadzeniem powietrza w jamie opłucnowej, prowadzący do częściowego lub całkowitego zapadnięcia się płuca. Występuje ona bez uchwytnej przyczyny u osób bez współistniejącej choroby płuc, choć mikroskopowo stwierdza się obecność pęcherzy rozedmowych (blebs) lub pęcherzy powietrznych (bulla) zlokalizowanych w szczytowych partiach płuc.
Pierwotna samoistna odma opłucnowa dotyka najczęściej wysokich, szczupłych mężczyzn w wieku 20-40 lat, a palenie tytoniu zwiększa ryzyko jej wystąpienia nawet 20-krotnie. Charakterystycznymi objawami są nagły ból w klatce piersiowej po stronie odmy oraz duszność o różnym nasileniu. W badaniu fizykalnym stwierdza się osłabienie szmeru pęcherzykowego, wzmożony odgłos opukowy oraz niekiedy przesunięcie tchawicy w kierunku przeciwnym do odmy.
Diagnostyka obejmuje przede wszystkim badanie RTG klatki piersiowej, na którym widoczna jest linia opłucnej płucnej oddzielona od ściany klatki piersiowej oraz brak rysunku naczyniowego poza tą linią. W przypadkach wątpliwych pomocna jest tomografia komputerowa. Leczenie zależy od wielkości odmy – małe odmy (do 2-3 cm) mogą być leczone zachowawczo, większe wymagają zwykle drenażu opłucnowego. U pacjentów z nawrotami rozważa się zabiegi pleurodezy lub resekcji pęcherzy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Zapobieganie i profilaktyka
Odma opłucnowa to stan, w którym powietrze gromadzi się w jamie opłucnowej, prowadząc do zapadnięcia płuca. Profilaktyka opiera się na eliminacji czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu, które zwiększa ryzyko nawrotu odmy z 40% u osób niepalących do około 70% u palaczy w ciągu 4 lat od pierwszego epizodu. Zaleca się unikanie inhalacji substancji drażniących (np. marihuany), podróży lotniczych przez 1-3 tygodnie po epizodzie, nurkowania z akwalungiem oraz czynności powodujących nagłe zmiany ciśnienia. W przypadku nawracającej odmy lub wysokiego ryzyka nawrotu stosuje się procedury zabiegowe, takie jak pleurodeza (mechaniczna, chemiczna lub autologiczna z krwi) oraz wideotorakoskopia (VATS) z resekcją pęcherzy rozedmowych i pleurodezą, które zmniejszają ryzyko nawrotu z 70% do około 30%.
aspiracja igłowa, bullektomia, dren klatki piersiowej, limfangioleiomiomatoza, metyloprednizolon, niedodma, odma opłucnowa, odma prężna, opłucna, pierwotna samoistna odma opłucnowa, pleurektomia, pleurodeza, pleurodeza chemiczna, pleurodeza mechaniczna, przestrzeń opłucnowa, resekcja klinowa, samoistna pierwotna odma opłucnowa, samoistna wtórna odma opłucnowa, sirolimus, toracenteza, torakotomia, VATS, wentylacja mechaniczna, wideotorakoskopia - Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Leczenie
Odma opłucnowa to nagromadzenie powietrza w przestrzeni opłucnowej prowadzące do zapadnięcia płuca. Leczenie zależy od wielkości odmy i stanu pacjenta: małe odmy (<2-3 cm lub <15% objętości) bez istotnych objawów mogą być leczone obserwacyjnie z monitorowaniem radiologicznym, przy czym resorpcja powietrza wynosi około 1,25-2,2% objętości na dobę i może trwać do 6 tygodni. Tlenoterapia wysokoprzepływowa (10-15 l/min) przyspiesza resorpcję powietrza nawet czterokrotnie. Większe odmy (>3 cm) lub z dusznością wymagają aspiracji igłą (14-16G) lub drenażu opłucnowego (8,5-40F), z zastosowaniem systemów jednokierunkowych lub ssących. Odma prężna wymaga natychmiastowego odbarczenia igłą i założenia drenu. Leczenie farmakologiczne koncentruje się na kontroli bólu, a profilaktycznie stosuje się antybiotyki przy drenażu.
blokada nerwów międzyżebrowych, bullektomia, drenaż opłucnowy, duszność, krwiak opłucnej, odma opłucnowa, odma podskórna, odma pourazowa, odma prężna, pierwotna samoistna odma opłucnowa, pleurektomia, pleurodeza, pleurodeza chemiczna, pleurodeza mechaniczna, przestrzeń opłucnowa, rehabilitacja oddechowa, ropniak opłucnej, samoistna resorpcja, tlenoterapia, torakotomia, wideotorakoskopia, zapadnięcie płuca, zastawka endobronchialna