wyprysk atopowy
Wyprysk atopowy, inaczej atopowe zapalenie skóry (AZS), to przewlekła, nawrotowa choroba zapalna skóry, charakteryzująca się silnym świądem i typowym umiejscowieniem zmian. Choroba ma podłoże genetyczne i wynika z zaburzeń w barierze naskórkowej oraz nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej.
Charakterystyczne objawy AZS to przede wszystkim nasilony świąd, suchość skóry oraz zmiany wypryskowe, które mogą mieć charakter ostry (z obrzękiem, zaczerwienieniem i wysiękiem) lub przewlekły (z pogrubieniem i lichenifikacją skóry). U niemowląt zmiany występują głównie na twarzy i wyprostnych częściach kończyn, u dzieci starszych i dorosłych dominują w zgięciach stawowych.
Leczenie wyprysku atopowego jest kompleksowe i obejmuje: odbudowę bariery naskórkowej poprzez regularne stosowanie emolientów, leczenie przeciwzapalne (miejscowe glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny), kontrolę świądu, identyfikację i eliminację czynników zaostrzających oraz edukację pacjenta. W ciężkich przypadkach stosuje się fototerapię lub leczenie systemowe, w tym nowoczesne terapie biologiczne.
Istotną rolę w terapii odgrywa profilaktyka zaostrzeń, polegająca na unikaniu alergenów i czynników drażniących, stosowaniu odpowiedniej pielęgnacji skóry oraz eliminacji czynników środowiskowych nasilających objawy choroby. Postępowanie terapeutyczne powinno być dostosowane do wieku pacjenta, nasilenia zmian i fazy choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Differin 1 mg/g
Krem Differin zawierający adapalen w stężeniu 1 mg/g jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u pacjentek planujących ciążę ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u osób z nadwrażliwością na adapalen lub składniki pomocnicze, w tym metylu parahydroksybenzoesan (E218, 2 mg/g) i propylu parahydroksybenzoesan (E216, 1 mg/g), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Przeciwwskazania dermatologiczne obejmują ciężki trądzik pospolity wymagający terapii systemowej, rozległe zmiany trądzikowe, uszkodzoną skórę (rany, otarcia), skórę po ekspozycji słonecznej oraz inne dermatozy z wypryskiem, takie jak atopowe, kontaktowe czy łojotokowe zapalenie skóry, ze względu na ryzyko nasilenia podrażnień i zwiększonej absorpcji substancji czynnej.
absorpcja systemowa, adapalen, antykoncepcja, ciąża, działanie niepożądane, farmakoterapia, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, ochrona przeciwsłoneczna, preparat miejscowy, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, reakcja fototoksyczna, retinoid, substancja czynna, terapia systemowa, trądzik pospolity, wyprysk atopowy, wyprysk kontaktowy, wyprysk łojotokowy - Leksykon substancji czynnych
Babka lancetowata – Działania niepożądane
Babka lancetowata (Plantago lanceolata L.) jest szeroko stosowana w preparatach o działaniu przeciwzapalnym, łagodzącym podrażnienia błony śluzowej górnych dróg oddechowych oraz wykrztuśnym. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są reakcje nadwrażliwości, które mogą obejmować od łagodnych objawów skórnych po ciężkie reakcje ogólnoustrojowe, zwłaszcza u pacjentów z atopią. W preparatach złożonych, takich jak Padma 28 Formuła, zgłaszano niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100 przypadków) zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym niestrawność, nudności, zgagę i biegunkę. Preparaty immunoterapeutyczne zawierające alergeny babki lancetowatej (np. Catalet C, Perosall C) mogą wywoływać reakcje miejscowe (świąd, rumień, obrzęk, podskórne guzki) oraz ogólnoustrojowe (wstrząs anafilaktyczny, pokrzywka, obrzęk Quincke'go, zaostrzenie astmy). Objawy te są zazwyczaj krótkotrwałe, jednak w przypadku ciężkich reakcji konieczne jest przerwanie terapii.
atopia, babka lancetowata, biegunka, ból brzucha, dysfagia, działanie przeciwzapalne, działanie wykrztuśne, gorączka, immunoterapia alergenowa, immunoterapia alergiczna, immunoterapia podjęzykowa, niestrawność, nieżyt nosa, nieżyt spojówek, obrzęk, obrzęk Quinckego, obrzęk warg, personel medyczny, pieczenie oczu, pieczenie w jamie ustnej, podanie podskórne, pokrzywka uogólniona, preparat złożony, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, rumień, świąd, świszczący oddech, tkanka podskórna, ucisk w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk atopowy, wysypka skórna, zaburzenie skóry, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaostrzenie astmy, zgaga, ziarniniak - Leksykon substancji czynnych
Wyczyniec łąkowy – Działania niepożądane
Wyczyniec łąkowy (Alopecurus pratensis) jest istotnym składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii swoistej, m.in. w preparatach Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye. Działania niepożądane związane z tym alergenem obejmują szerokie spektrum reakcji immunologicznych, od łagodnych (wyprysk atopowy, pieczenie oczu, kichanie, kaszel) po umiarkowane i ciężkie (pokrzywka, obrzęk Quincke’go, świszczący oddech, zaostrzenie astmy) oraz rzadkie, zagrażające życiu wstrząsy anafilaktyczne. Objawy ze strony układu pokarmowego (bóle brzucha, biegunka) oraz skórne (uogólniona pokrzywka, świąd, nasilenie egzemy atopowej) również mogą wystąpić. Reakcje miejscowe po podaniu podskórnym obejmują świąd, rumień o średnicy 5-10 cm, obrzęk oraz podskórne guzki (ziarniniaki), które mogą utrzymywać się do 6 tygodni lub dłużej, natomiast podanie podjęzykowe wiąże się z objawami takimi jak świąd w gardle, pieczenie jamy ustnej i obrzęk warg. W przypadku preparatu Pollinex+Rye odnotowano bardzo rzadkie objawy choroby posurowiczej (gorączka, bóle stawów, pokrzywka, obrzęk węzłów chłonnych).
biegunka, choroba posurowicza, egzema atopowa, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, mieszanka alergenowa, nieżyt nosa, nieżyt spojówek, obrzęk Quinckego, obrzęk węzłów chłonnych, pokrzywka, preparat alergenowy, reakcja immunologiczna, świszczący oddech, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg alergenowy, wyczyniec łąkowy, wyprysk atopowy, zaostrzenie astmy, ziarniniak - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tormexal forte –
Tormexal forte to maść o złożonym składzie, zawierająca 20% tlenku cynku, 3% wyciągu z kłącza pięciornika, 2% ichtamolu oraz 1% boraksu, co zapewnia jej działanie przeciwzapalne, ściągające, antyseptyczne i łagodzące. Preparat jest wskazany w leczeniu różnych postaci wyprysków (kontaktowego, atopowego i innych), oparzeń I stopnia oraz łagodnego trądziku pospolitego. Tlenek cynku i ichtamol łagodzą stan zapalny, zmniejszają zaczerwienienie i świąd, a boraks i ichtamol wspomagają działanie antybakteryjne. W oparzeniach I stopnia maść przyspiesza regenerację naskórka i redukuje ból, natomiast w trądziku działa przeciwbakteryjnie i zmniejsza łojotok oraz rozszerzenie porów skóry.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Pentasa 1 g/100 ml
Lek Pentasa w postaci zawiesiny doodbytniczej zawiera mesalazynę w stężeniu 1 g/100 ml i jest związany z szeregiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, nudności, bóle brzucha i wymioty, a także bóle głowy i wysypki skórne. Istotne są również rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości, w tym gorączka polekowa oraz ciężkie skórne reakcje (SCAR), takie jak zespół Stevensa i Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Miejscowe działania niepożądane obejmują świąd, dyskomfort i bolesne parcie na stolec, charakterystyczne dla doodbytniczego podania leku. W bardzo rzadkich przypadkach odnotowano poważne zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza), reakcje alergiczne (DRESS, anafilaksja), zapalenia mięśnia sercowego i osierdzia, a także zmiany włókniste w płucach i hepatotoksyczność.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, ciężkie skórne działania niepożądane, eozynofilia, eozynofilia płucna, fotosensytyzacja, gorączka polekowa, kamica układu moczowego, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, mesalazyna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zastoinowe zapalenie wątroby, zawiesina doodbytnicza, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczeniopodobny - Leksykon substancji czynnych
Azotan mikonazolu – Przeciwwskazania stosowania
Azotan mikonazolu, obecny w preparatach Daktarin krem i puder leczniczy w stężeniu 20 mg/g, wykazuje szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed zastosowaniem. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na mikonazol, inne pochodne imidazolu oraz substancje pomocnicze, takie jak kwas benzoesowy (2 mg/g) i butylohydroksyanizol (0,052 mg/g) w kremie. Preparaty nie powinny być stosowane na grzybicze zakażenia owłosionej skóry głowy, grzybice paznokci, infekcje błon śluzowych oraz zranioną skórę ze względu na ograniczoną penetrację leku i ryzyko podrażnień lub zwiększonego wchłaniania systemowego. Puder leczniczy jest dodatkowo przeciwwskazany do stosowania w okolicach oczu, na rany otwarte i błony śluzowe z powodu ryzyka podrażnień mechanicznych i chemicznych.
azotan mikonazolu, błona śluzowa, butylohydroksyanizol, Daktarin krem, dermatoza zapalna, forma galenowa, grzybica paznokci, infekcja grzybicza, interakcja lekowa, kwas benzoesowy, leczenie skojarzone, leczenie systemowe, łuszczyca, nadwrażliwość, onychomykoza, owłosiona skóra głowy, pochodna imidazolu, puder leczniczy, reakcja krzyżowa, środek przeciwgrzybiczny, terapia systemowa, wyprysk atopowy, zaburzenie poznawcze, zaburzenie wątroby, zakażenie grzybicze, zraniona skóra - Leksykon substancji czynnych
Tomka wonna – Działania niepożądane
Tomka wonna (Anthoxanthum odoratum) jest składnikiem preparatów stosowanych w immunoterapii swoistej, takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz POLLINEX+Rye. Preparaty te podawane są drogą podskórną (Catalet T, POLLINEX+Rye) lub podjęzykową (Perosall T13). Działania niepożądane związane z tomką wonną obejmują reakcje alergiczne o różnym nasileniu: od łagodnych (wyprysk atopowy, nasilenie egzemy, pieczenie oczu, kichanie, kaszel) przez umiarkowane i ciężkie (pokrzywka, obrzęk Quincke’go, świszczący oddech, zaostrzenie astmy) aż po zagrażające życiu wstrząs anafilaktyczny, który może wystąpić rzadko, ale szybko po podaniu preparatu. Reakcje miejscowe po wstrzyknięciu obejmują swędzenie, rumień i obrzęk o średnicy 5-10 cm, a także późniejsze pojawienie się ziarniniaków podskórnych utrzymujących się do 6 tygodni, związanych z obecnością wodorotlenku glinu. W przypadku podjęzykowego podania obserwuje się krótkotrwały świąd gardła, pieczenie jamy ustnej i obrzęk warg.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, choroba posurowicza, duszność, egzema atopowa, immunoterapia podjęzykowa, immunoterapia swoista, nieżyt nosa, nieżyt spojówek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obrzęk warg, pokrzywka, reakcja miejscowa, skurcz oskrzeli, stwardnienie podskórne, świąd oczu, świszczący oddech, tomka wonna, ucisk w klatce piersiowej, uogólniona pokrzywka, wodorotlenek glinu, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie podskórne, wyprysk atopowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaostrzenie astmy, zaostrzenie objawów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mupirox 20 mg/g
Mupirox w postaci maści zawierającej 20 mg/g mupirocyny jest wskazany do miejscowego leczenia bakteryjnych zakażeń skóry wywołanych przez wrażliwe szczepy bakterii, w szczególności Staphylococcus aureus, w tym metycylinoopornych (MRSA), oraz inne gronkowce i paciorkowce. Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu pierwotnych zakażeń takich jak liszajec (impetigo), zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) oraz czyraki (furunculi), a także wtórnych zakażeń skóry powstałych na tle dermatoz (np. wyprzenia, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca), ran i otarć. Mupirox jest szczególnie efektywny w zakażeniach o potwierdzonej lub podejrzewanej etiologii bakteryjnej, zwłaszcza w środowisku szpitalnym, gdzie istnieje ryzyko zakażeń MRSA, oraz w przypadku niepowodzenia terapii innymi antybiotykami miejscowymi.
bakteryjne zakażenie skóry, czyrak, etiologia bakteryjna, etiologia gronkowcowa, liszajec, łuszczyca, maść, mupirocyna, nadkażenie bakteryjne, patogen bakteryjny, środek przeciwbakteryjny, Staphylococcus aureus, szczep metycylinooporny, wtórne zakażenie skóry, wyprysk atopowy, wyprzenie, zakażenie skóry, zakażona rana, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clemastinum WZF 1 mg/10 ml
Clemastinum WZF w postaci syropu (1 mg/10 ml) zawiera klemastynę, antagonisty receptorów histaminowych H₁, i jest wskazany w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, kontaktowego zapalenia skóry, świądu, pokrzywki, atopowego zapalenia skóry oraz obrzęku naczynioruchowego (obrzęku Quinckego). Preparat skutecznie łagodzi objawy takie jak wodnisty wyciek z nosa, świąd, zaczerwienienie, obrzęk i bąble pokrzywkowe, a także może być stosowany jako terapia wspomagająca w przewlekłych stanach zapalnych skóry. W przypadkach obrzęku naczynioruchowego, zwłaszcza z zajęciem dróg oddechowych, lek pełni rolę wspomagającą, przy czym w ciężkich stanach konieczne jest leczenie ratunkowe.
alergen wziewny, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, atopowe zapalenie skóry, bąbel pokrzywkowy, choroba zapalna skóry, działanie antagonistyczne, fumaran klemastyny, kichanie, kontaktowe zapalenie skóry, leczenie wspomagające, lek przeciwhistaminowy, nietolerancja fruktozy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, pokrzywka, reakcja alergiczna, receptor histaminowy H1, świąd skóry, wodnisty wyciek z nosa, wyprysk atopowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatkanie nosa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Catalet D stężenie 1-25 JS/ml, stęźenie 2-250 JS/ml, stężenie 3-2500 JS/ml (leczenie podstawowe); stężenie 4-5000 JS/ml (leczenie podtrzymujące)
Lek Catalet D, zawierający alergoidy z pyłku drzew (olcha, brzoza, leszczyna pospolita), stosowany w immunoterapii alergenowej, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu, zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. Reakcje alergiczne obejmują wstrząs anafilaktyczny, pokrzywkę, obrzęk Quincke’go oraz wyprysk atopowy, jednak częstość ich występowania jest nieznana. Objawy ze strony układu oddechowego to kichanie, kaszel, świszczący oddech i ucisk w klatce piersiowej. Miejscowo obserwuje się swędzenie, rumień i obrzęk o średnicy 5-10 cm, a także podskórne, swędzące guzki (ziarniniaki) pojawiające się 2-3 tygodnie po podaniu, związane z obecnością wodorotlenku glinu, które mogą utrzymywać się do 6 tygodni lub dłużej. W przypadku mnogich guzków zaleca się przerwanie immunoterapii. Gorączka również została zgłoszona jako działanie niepożądane.
alergoidy pyłku drzew, guzki podskórne, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, monitorowanie spontaniczne, obrzęk Quinckego, odczulanie, pieczenie oczu, pokrzywka, świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej, wodorotlenek glinu, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk atopowy, zaburzenie narządu wzroku, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu oddechowego, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Alergie – Objawy
Alergia stanowi nieprawidłową odpowiedź immunologiczną, w której układ odpornościowy wytwarza przeciwciała IgE przeciwko nieszkodliwym alergenom, prowadząc do uwolnienia histaminy i innych mediatorów zapalnych. Objawy alergii są zróżnicowane i mogą obejmować układ oddechowy (kichanie, wodnisty katar, świszczący oddech), skórę (wysypka, pokrzywka, świąd), układ pokarmowy (nudności, wymioty, biegunka) oraz reakcje anafilaktyczne zagrażające życiu. Częstość występowania alergii w USA sięga 30% dorosłych i 40% dzieci, a objawy mogą mieć charakter sezonowy lub całoroczny, zależnie od rodzaju alergenu i drogi ekspozycji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, testach skórnych i oznaczeniu specyficznych IgE, a leczenie obejmuje unikanie alergenów, farmakoterapię (antyhistaminiki, kortykosteroidy donosowe, leki obkurczające naczynia, immunoterapię) oraz edukację pacjenta.
alergen, alergia na jad owadów, alergia na lek, alergia pokarmowa, alergia skórna, alergiczne zapalenie skóry, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, atopowe zapalenie skóry, filtr HEPA, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia podjęzykowa, immunoterapia podskórna, katar sienny, komórka tuczna, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid donosowy, lek antyleukotrienowy, lek obkurczający naczynia krwionośne, lek przeciwhistaminowy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, post-nasal drip, reakcja anafilaktyczna, roztocze kurzu domowego, układ immunologiczny, wyprysk atopowy, zapalenie zatok - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pimafucort (10 mg + 10 mg + 3500 I.U.)/g
Pimafucort krem to preparat złożony zawierający natamycynę (10 mg/g), hydrokortyzon (10 mg/g) oraz neomycynę w postaci siarczanu (3500 I.U./g), łączący działanie przeciwzapalne, przeciwgrzybicze i przeciwbakteryjne. Wskazany jest do krótkotrwałego leczenia powierzchniowych dermatoz zapalnych, które reagują na kortykosteroidy i współistnieją z wtórnym zakażeniem bakteryjnym lub grzybiczym wrażliwym odpowiednio na neomycynę i natamycynę. Wskazania obejmują m.in. wyprysk kontaktowy i atopowy z nadkażeniem, łojotokowe zapalenie skóry oraz reakcje alergiczne skóry z wtórnym zakażeniem. Preparat nie jest zalecany w pierwotnych zakażeniach skóry, długotrwałej terapii ani gdy patogen jest niewrażliwy na składniki aktywne.
dermatoza zapalna, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwzapalne, hydrokortyzon, kortykosteroid, łojotokowe zapalenie skóry, metylu parahydroksybenzoesan, nadkażenie bakteryjne, nadkażenie grzybicze, natamycyna, neomycyna, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna skóry, wyprysk atopowy, wyprysk kontaktowy, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Differin 1 mg/g
Adapalen w stężeniu 1 mg/g w postaci żelu (Differin) jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u pacjentek planujących ciążę ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u osób z nadwrażliwością na adapalen lub substancje pomocnicze, takie jak glikol propylenowy i metylu parahydroksybenzoesan, które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Wskazaniem do unikania stosowania jest także ciężki trądzik pospolity lub rozległe zmiany skórne, gdzie preferowane jest leczenie ogólnoustrojowe lub alternatywne metody terapii miejscowej.
adapalen, ciężki trądzik pospolity, Differin, działanie niepożądane, glikol propylenowy, izotretynoina, leczenie ogólnoustrojowe, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, promieniowanie UV, przerwanie ciągłości naskórka, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, retinoid, substancja czynna, substancja pomocnicza, terapia miejscowa, trądzik, tretynoina, wyprysk atopowy, wyprysk kontaktowy, wyprysk łojotokowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wszawica – Objawy
Wszawica to infestacja wywołana przez wszy, które żywią się krwią ze skóry głowy, składając jaja (gnidy) mocno przyczepione do łodyg włosów. Objawy kliniczne obejmują intensywne swędzenie skóry głowy, szczególnie za uszami i na karku, które może pojawić się z opóźnieniem 4-6 tygodni po zakażeniu u osób z pierwszą infestacją, oraz uczucie poruszania się wszy we włosach nasilające się nocą. Diagnostyka opiera się na identyfikacji żywych wszy (wielkość około ziarna sezamu, przezroczyste lub szaro-białe) oraz gnid, które w odległości <6 mm od skóry wskazują na aktywne zakażenie. Cykl rozwojowy wszy trwa około 3 tygodni, z wylęgiem gnid po 7-10 dniach i dojrzewaniem nimf w kolejne 7-10 dni; dorosłe wszy żyją do 30 dni, składając do 90 jaj. Nieleczona infestacja może trwać ponad rok, prowadząc do wtórnych zakażeń bakteryjnych, zmian skórnych, powiększenia węzłów chłonnych oraz, w rzadkich przypadkach, zapalenia spojówek przy infestacji brwi i rzęs.
choroba przenoszona drogą płciową, cykl życiowy wszy, gnida, grzebień do wykrywania wszy, infestacja wszami, jajo wszy, łupież, łuszczyca, nimfa, owrzodzenie, preparat owadobójczy, reakcja alergiczna, ropień, ślina wszy, świąd skóry głowy, układ odpornościowy, wesz, węzeł chłonny, wszawica ciała, wszawica głowy, wszawica łonowa, wtórne zakażenie bakteryjne, wyprysk atopowy, zakażenie bakteryjne, zapalenie spojówek, zmiana pigmentacji skóry, zmiana skórna - Leksykon substancji czynnych
Flutykazon – Wskazania do stosowania
Flutykazon propionian jest silnym glikokortykosteroidem o szerokim spektrum zastosowań klinicznych, głównie w leczeniu astmy oskrzelowej, POChP oraz chorób alergicznych i zapalnych błony śluzowej nosa. W astmie stosowany jest w różnych dawkach i postaciach (wziewnej, nebulizacji), zależnie od nasilenia choroby: od 50-100 µg w łagodnej i umiarkowanej astmie do 250-500 µg w ciężkiej astmie, gdzie może umożliwić redukcję lub odstawienie doustnych steroidów. W POChP zalecane są wyższe dawki (np. 500 µg flutykazonu + 50 µg salmeterolu) u pacjentów z FEV1 <60% wartości należnej, powtarzającymi się zaostrzeniami i utrzymującymi się objawami mimo leczenia rozszerzającego oskrzela. Flutykazon w postaci donosowej (50 µg/dawkę) jest skuteczny w sezonowym i całorocznym alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa oraz w leczeniu polipów nosa (400 µg krople do nosa). Preparaty łączone z azelastyną są wskazane w umiarkowanym do ciężkiego nasileniu objawów, gdy monoterapia jest niewystarczająca.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergiczny wyprysk kontaktowy, astma ciężka, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, azelastyny chlorowodorek, beta2-mimetyk, długodziałający beta2-mimetyk, erytrodermia, FEV1, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, katar sienny, kortykoterapia ogólna, krótko działający beta2-mimetyk, lek przeciwhistaminowy, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, nebulizacja, POChP, polipy nosa, przewlekła astma oskrzelowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, salmeterol, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, świerzbiączka guzkowa, świerzbiączka ograniczona, toczeń rumieniowaty, wyprysk atopowy, wyprysk pieniążkowaty, zaostrzenie astmy oskrzelowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pentasa 1 g
Mesalazyna w dawce 1 g (tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Pentasa) stosowana w terapii chorób zapalnych jelit może wywoływać szerokie spektrum działań niepożądanych, od często występujących zaburzeń żołądkowo-jelitowych (biegunka, nudności, ból brzucha, wymioty) oraz bólów głowy i wysypki, po rzadkie, ale poważne powikłania. Do tych ostatnich należą ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, gorączkę polekową, DRESS oraz rumień wielopostaciowy. Wśród działań niepożądanych bardzo rzadkich znajdują się zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia), nefrologiczne (ostre i przewlekłe śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy), hepatotoksyczność (zwiększona aktywność aminotransferaz, marskość, niewydolność wątroby) oraz kardiologiczne (zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia). Zaleca się regularne monitorowanie morfologii krwi i funkcji narządów u pacjentów długotrwale leczonych mesalazyną.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, cholestaza, choroba zapalna jelit, eozynofilia płucna, fotoalergia, gorączka polekowa, hepatotoksyczność, kamica moczowa, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, mesalazyna, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, zaostrzenie choroby, zapalenie całej okrężnicy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zastoinowe zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pentasa 4 g
Mesalazyna, substancja czynna leku Pentasa 4 g, może powodować działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, ból brzucha, nudności i wymioty (≥1/100 do <1/10), a także bóle głowy i wysypkę. Bardzo rzadkie (<1/10 000) reakcje obejmują poważne zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza), neuropatię obwodową, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, ostre zapalenie trzustki, hepatotoksyczność, śródmiąższową chorobę płuc oraz ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa i Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Mechanizmy niektórych poważnych działań, takich jak zapalenie mięśnia sercowego, trzustki, nerek i wątroby, mogą mieć podłoże alergiczne, choć nie są w pełni poznane. Nadwrażliwość na światło może prowadzić do ciężkich reakcji, zwłaszcza u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, bóle brzucha, cholestaza, choroba zapalna jelita, eozynofilia płucna, fotonadwrażliwość, gorączka polekowa, łysienie przemijające, marskość wątroby, mesalazyna, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SCAR, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, zapalenie całej okrężnicy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerek, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowe zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczeniopodobny - Leksykon chorób i schorzeń
Balanitis – Patofizjologia i mechanizm
Balanitis to zapalenie żołędzi prącia, często związane z mikrośrodowiskiem pod napletkiem u nieobrzezanych mężczyzn, gdzie ciepło, wilgoć i zaleganie wydzielin sprzyjają namnażaniu drobnoustrojów. Infekcyjne przyczyny stanowią około 50% przypadków, z dominacją zakażeń grzybiczych (Candida albicans) i bakteryjnych (Streptococcus spp., Staphylococcus spp., bakterie beztlenowe, Neisseria gonorrhoeae, Chlamydia spp., Treponema pallidum). Candida albicans uwalnia kandydalizynę, toksynę uszkadzającą nabłonek, co nasila stan zapalny. Czynniki ryzyka infekcji obejmują cukrzycę, immunosupresję, antybiotykoterapię oraz infekcje partnerów seksualnych. Poza infekcjami, balanitis może mieć podłoże nieinfekcyjne, w tym dermatozy zapalne (wyprysk, łuszczyca, liszaj płaski, balanitis xerotica obliterans), reakcje alergiczne i kontaktowe, a także choroby współistniejące, zwłaszcza cukrzycę, która poprzez hiperglikemię i glukozurię (np. w terapii inhibitorami SGLT-2) zwiększa ryzyko infekcji grzybiczych i bakteryjnych.
bakteria beztlenowa, bakteriemia, balanitis, balanitis xerotica obliterans, balanoposthitis, bielactwo, Borrelia burgdorferi, Candida albicans, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca, HPV, kandydalizyna, kiła, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, łuszczyca, nadczynność tarczycy, Neisseria gonorrhoeae, neutropenia, niedoczynność tarczycy, obrzezanie, rak płaskonabłonkowy, rak prącia, reakcja alergiczna, reaktywne zapalenie stawów, smegma, Staphylococcus, Streptococcus, stulejka, Treponema pallidum, trichomoniaza, wirus opryszczki, wyprysk atopowy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, załupek, zatrzymanie moczu, zwężenie cewki moczowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salofalk 1000 mg
Lek Salofalk zawierający mesalazynę w dawkach 1000 mg, 1,5 g oraz 3 g, może powodować liczne działania niepożądane, które wymagają uważnego monitorowania. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia, leukopenia i małopłytkowość, które występują bardzo rzadko, ale stanowią zagrożenie życia. Reakcje nadwrażliwości obejmują wysypkę alergiczną, gorączkę polekową, toczeń rumieniowaty oraz pancolitis. Wśród działań niepożądanych neurologicznych najczęściej obserwuje się ból głowy i zawroty głowy, a rzadziej neuropatię obwodową. Rzadkie, ale poważne powikłania to zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia oraz alergiczne i zwłóknieniowe reakcje płucne, takie jak duszność, kaszel, skurcz oskrzeli, zapalenie pęcherzyków płucnych i płucna eozynofilia. Często występują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, a także rzadkie ostre zapalenie trzustki. Monitorowanie funkcji wątroby i nerek jest niezbędne ze względu na ryzyko cholestatycznego zapalenia wątroby, zapalenia wątroby oraz ostrych i przewlekłych zapaleń śródmiąższowych nerek.
agranulocytoza, astenia, atopowe zapalenie skóry, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawów, cholestatyczne zapalenie wątroby, enzymy trzustkowe, eozynofilia, eozynofilia płucna, gorączka polekowa, kamica układu moczowego, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mesalazyna, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, nudności, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancolitis, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości, SCAR, skurcz oskrzeli, świąd, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, wymioty, wyprysk atopowy, wysypka, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Klemastyna – Wskazania do stosowania
Klemastyna, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, dostępna jest w Polsce w formie tabletek, syropów oraz roztworu do wstrzykiwań (1 mg/ml), co umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Wskazania obejmują alergiczny nieżyt nosa (łagodzenie wodnistej wydzieliny, kichania, świądu i łzawienia), różne postaci alergii skórnych (pokrzywka, zapalenie kontaktowe, wyprysk atopowy, świąd) oraz obrzęk naczynioruchowy. Preparaty Clemastinum Aflofarm i Clemastinum Hasco są rekomendowane w leczeniu tych schorzeń, a działanie klemastyny polega na blokowaniu receptorów H₁, co skutecznie redukuje objawy alergiczne błony śluzowej nosa i skóry.
alergia skórna, alergiczny nieżyt nosa, bąbel pokrzywkowy, górne drogi oddechowe, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, pokrzywka, postać farmaceutyczna, postać parenteralna, reakcja alergiczna, reakcja zapalna skóry, receptor H1, roztwór do wstrzykiwań, schorzenie dermatologiczne, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, substancja czynna, świąd skóry, terapia obrzęku naczynioruchowego, trudność w połykaniu, uwalnianie histaminy, wodnista wydzielina z nosa, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk atopowy, zapalenie kontaktowe skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Molluscum contagiosum – Etiologia i przyczyny
Molluscum contagiosum (MC) to łagodna infekcja skóry wywołana przez wirusa Molluscum contagiosum virus (MCV), należącego do rodzaju Molluscipoxvirus w rodzinie Poxviridae. Wirus ten jest dsDNA i różni się od ortopokswirusów, co wyklucza skuteczność szczepień przeciw ospie prawdziwej w profilaktyce MC. Wyróżnia się cztery genotypy MCV (I-IV), z których MCV-I odpowiada za 96,6% infekcji, głównie u dzieci, a MCV-II jest częstszy u osób z HIV i przenoszony drogą płciową. Okres inkubacji wynosi zwykle 2-7 tygodni, a wirus replikuje się w cytoplazmie komórek naskórka, powodując charakterystyczne guzki o średnicy 2-5 mm z centralnym wgłębieniem. Transmisja odbywa się głównie przez bezpośredni kontakt skóra-skóra, ale także przez zanieczyszczone przedmioty, a autoinokulacja prowadzi do rozprzestrzeniania się zmian na ciele pacjenta. Grupy ryzyka to dzieci 1-10 lat, osoby uprawiające sporty kontaktowe, osoby z obniżoną odpornością (np. HIV/AIDS, immunosupresja) oraz osoby z atopowym zapaleniem skóry.
atopowe zapalenie skóry, autoinokulacja, badanie histopatologiczne, bliznowacenie, choroba nowotworowa, choroba przenoszona drogą płciową, genotyp wirusa, HIV/AIDS, leczenie immunosupresyjne, molluscum contagiosum, naskórek, odporność komórkowa, okres inkubacji, ortopokswirus, poxviridae, terapia intralezyjna, wirus molluscum contagiosum, wirus ospy prawdziwej, wtórne zakażenie bakteryjne, wyprysk atopowy, zaburzenie limfoproliferacyjne, zapalenie spojówek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salaza 500 mg
Produkt leczniczy Salaza 500 mg w postaci czopków zawierających mesalazynę może wywoływać różnorodne działania niepożądane, których częstość występowania klasyfikowana jest zgodnie z terminologią MedDRA. Wśród rzadkich działań niepożądanych (≥1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się poważne zmiany hematologiczne, takie jak agranulocytoza, pancytopenia, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość oraz niedokrwistość aplastyczna. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym wyprysk alergiczny, gorączka polekowa, toczeń rumieniowaty oraz pancolitis. Z nieznaną częstością zgłaszane są objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, neuropatia obwodowa), kardiologiczne (zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia), pulmonologiczne (duszność, kaszel, alergiczne i eozynofilowe zapalenie płuc, nacieki i zapalenie płuc), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (dyskomfort, biegunka, nudności, wymioty, ostre zapalenie trzustki, nasilenie objawów zapalenia jelita grubego). Ponadto mogą wystąpić zaburzenia czynności wątroby (wzrost aminotransferaz, zapalenie i cholestatyczne zapalenie wątroby) oraz ciężkie reakcje skórne (DRESS, SJS, TEN), które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, szczególnie u pacjentów z chorobami skóry.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, atopowe zapalenie skóry, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, działanie niepożądane mesalazyny, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, gorączka polekowa, granulocyt, kamica nerkowa, leukopenia, małopłytkowość, mesalazyna, morfologia krwi, naciek płucny, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancolitis, pancytopenia, SCAR, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, wyprysk alergiczny, wyprysk atopowy, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cutivate 0,05 mg/g
Cutivate to maść zawierająca 0,05 mg/g flutykazonu propionianu, silny kortykosteroid do stosowania miejscowego, wskazany w leczeniu różnych przewlekłych i zapalnych chorób skóry u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 1. roku życia. Preparat jest skuteczny w atopowym zapaleniu skóry, wyprysku pieniążkowatym, alergicznym wyprysku kontaktowym, świerzbiączce guzkowej i ograniczonej, łuszczycy (z wyłączeniem zmian uogólnionych), liszaju płaskim, toczniu rumieniowatym (DLE, DDLE) oraz łojotokowym zapaleniu skóry jako leczenie wspomagające. W przypadku erytrodermii Cutivate może być stosowany miejscowo jako uzupełnienie ogólnej kortykoterapii, jednak pod ścisłym nadzorem specjalisty ze względu na ciężkość stanu pacjenta.
alergiczny wyprysk kontaktowy, atopowe zapalenie skóry, blaszka łuszczycowa, erytrodermia, flutykazonu propionian, glikol propylenowy, kortykosteroid, kortykoterapia, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, odczyn po ukąszeniu owada, podrażnienie skóry, świerzbiączka guzkowa, świerzbiączka ograniczona, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty skórny, wyprysk atopowy, wyprysk dziecięcy, wyprysk pieniążkowaty, zmiana rumieniowo-złuszczająca - Leksykon chorób i schorzeń
Dermografizm – Patofizjologia i mechanizm
Dermografizm, znany również jako pokrzywka dermograficzna, jest jedną z najczęstszych postaci pokrzywki fizykalnej, dotykającą 2-5% populacji. Charakteryzuje się powstawaniem bąbli pokrzywkowych i rumienia w miejscach urazu mechanicznego skóry, co jest wynikiem nieprawidłowej aktywacji komórek tucznych i uwalniania histaminy oraz innych mediatorów zapalnych, takich jak leukotrieny, bradykinina, heparyna, kalikreina i peptydy (np. substancja P). Mechanizm ten prowadzi do tzw. potrójnej odpowiedzi Lewisa: początkowej linii czerwonej, rumienia i liniowego bąbla. Dermografizm wykazuje podobieństwo do reakcji alergicznej typu I, jednak wyzwalany jest przez uraz mechaniczny, a nie przez klasyczne alergeny. Wyróżnia się także odmianę białego dermografizmu, gdzie po zadrapaniu pojawia się zblednięcie skóry spowodowane wazokonstrykcją naczyń włosowatych. Ponadto istnieją odmiany fałszywego dermografizmu, takie jak żółty (związany z cholestazą) i czarny (powodowany przez kontakt z metalem). Czynniki nasilające objawy to m.in. alergie, wysiłek fizyczny, ekspozycja na temperaturę, leki (np. penicylina), stres, tarcie i infekcje.
bąbel pokrzywkowy, badanie histopatologiczne, biały dermografizm, bradykinina, cholestaza, cyklosporyna, degranulacja, dermografizm, dermografometr, heparyna, histamina, immunoglobulina E, kalikreina, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, leukotrien, mastocytoza, mechanoreceptor, mediator wazoaktywny, mediator zapalny, naciek limfocytarny, naczynie włosowate, objaw Dariera, omalizumab, pokrzywka fizykalna, reakcja alergiczna typu I, rumień, spongioza, substancja P, tętniczka, wazokonstrykcja, wyprysk atopowy, zespół aktywacji komórek tucznych - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Diagnostyka i diagnoza
Wysypki skórne u niemowląt i dzieci stanowią częsty problem kliniczny, z ponad 12 milionami wizyt rocznie. Diagnostyka opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, uwzględniającym czas trwania, charakterystykę zmian (plamy, grudki, pęcherzyki, krosty), lokalizację oraz obecność objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka. W większości przypadków badania laboratoryjne nie są konieczne, jednak w wybranych sytuacjach stosuje się testy alergiczne, morfologię krwi, badania mikroskopowe lub biopsję skóry. Wysypki wirusowe, takie jak różyczka niemowlęca (wysypka po 3-5 dniach wysokiej gorączki), rumień zakaźny (charakterystyczny rumień na policzkach) oraz choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, dominują w etiologii. Wysypki bakteryjne, np. płonica (szorstka wysypka przypominająca papier ścierny) i liszajec zakaźny, wymagają często antybiotykoterapii. Wysypki alergiczne i wypryskowe, takie jak atopowe zapalenie skóry i pokrzywka, diagnozuje się na podstawie obrazu klinicznego i testów alergicznych.
atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, badanie krwi, biopsja skóry, choroba bostońska, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, choroba Kawasakiego, infekcja drożdżakowa, infekcja wirusowa, liszajec zakaźny, łojotokowe zapalenie skóry, mięczak zakaźny, morfologia krwi, ospa wietrzna, pieluszkowe zapalenie skóry, płonica, pokrzywka, posocznica meningokokowa, rumień zakaźny, test alergiczny skórny, wymaz z gardła, wyprysk atopowy, wysypka wirusowa, zakażenie grzybicze, zakażenie meningokokowe, zespół oparzonej skóry gronkowcowej, zespół Stevensa-Johnsona, zmiany skórne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Elidel 10 mg/g
Produkt leczniczy Elidel, zawierający 10 mg/g pimekrolimusa, jest wskazany do leczenia atopowego zapalenia skóry (AZS) i powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w tej dziedzinie. Terapia obejmuje dwa schematy: krótkotrwałe leczenie objawów oraz długotrwałe, przerywane stosowanie w celu zapobiegania nawrotom. Preparat aplikuje się miejscowo, cienką warstwą dwa razy na dobę na zmienione chorobowo obszary skóry, aż do ustąpienia objawów, po czym terapię należy przerwać. Elidel może być stosowany na skórę głowy, twarzy, szyi oraz inne powierzchnie objęte wypryskiem, jednak jest przeciwwskazany do stosowania na błony śluzowe oraz pod opatrunkiem okluzyjnym. W przypadku braku poprawy po 6 tygodniach lub zaostrzenia choroby, konieczne jest przerwanie leczenia i ponowna ocena rozpoznania oraz rozważenie alternatywnych metod terapeutycznych.
atopowe zapalenie skóry, badanie kliniczne, emolient, grupa wiekowa, miejsce zmienione chorobowo, nawrót choroby, objawy podmiotowe i przedmiotowe, objawy przedmiotowe i podmiotowe, opatrunek okluzyjny, pimekrolimus, terapia długotrwała, terapia przerywana, wyprysk atopowy, wyprzenie skóry, zaostrzenie choroby - Leksykon substancji czynnych
Pimekrolimus – Interakcje
Pimekrolimus, zawarty w kremie Elidel w stężeniu 10 mg/g, wykazuje minimalne wchłanianie do krwiobiegu, co znacząco ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami ogólnoustrojowymi. Metabolizowany jest wyłącznie przez enzym CYP 450 3A4, jednak brak systematycznych badań interakcji klinicznych. Dostępne dane potwierdzają bezpieczeństwo jednoczesnego stosowania pimekrolimusa z antybiotykami, lekami przeciwhistaminowymi oraz glikokortykosteroidami podawanymi drogą doustną, donosową lub wziewną. W przypadku szczepień ryzyko interakcji jest niskie, jednak zaleca się wykonywanie szczepień podczas przerw w terapii u pacjentów z zaawansowanym atopowym zapaleniem skóry oraz unikanie aplikacji pimekrolimusa w miejscu szczepienia podczas odczynów poszczepiennych. Pięcioletnie badania u niemowląt (3-12 miesięcy) wykazały prawidłową odpowiedź immunologiczną i skuteczną immunizację, co potwierdza brak negatywnego wpływu pimekrolimusa na odpowiedź poszczepienną.
antybiotyk, atopowe zapalenie skóry, azatiopryna, cyklosporyna A, CYP 450 3A4, działanie fotokarcynogenne, fotochemioterapia, fototerapia, glikokortykosteroid, kortykosteroid miejscowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, odczyn poszczepienny, odpowiedź immunologiczna, pieczenie skóry, pimekrolimus, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, terapia immunosupresyjna, terapia PUVA, uderzenie gorąca, wyprysk atopowy, wysypka skórna - Leksykon substancji czynnych
Kłosówka wełnista – Działania niepożądane
Kłosówka wełnista (Holcus lanatus) jest składnikiem preparatów do immunoterapii alergenowej, które mogą wywoływać zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe działania niepożądane. Miejscowe reakcje po podaniu podskórnym obejmują świąd, rumień i obrzęk o średnicy 5-10 cm, a także podskórne, swędzące guzki (ziarniniaki) pojawiające się 2-3 tygodnie po iniekcji, związane z obecnością wodorotlenku glinu jako adiuwantu. Preparaty takie jak Pollinex+Rye mogą powodować zaczerwienienie, obrzęk >5 cm oraz świąd, a w rzadkich przypadkach przejściowe stwardnienie podskórne. Podjęzykowe formy (np. Perosall T13) wywołują krótkotrwałe objawy miejscowe, takie jak świąd gardła, pieczenie jamy ustnej i obrzęk warg. Reakcje ogólnoustrojowe obejmują spektrum od łagodnych (kichanie, kaszel, pokrzywka, łagodny skurcz oskrzeli) po ciężkie (obrzęk Quincke’go, wstrząs anafilaktyczny), które mogą wystąpić w ciągu kilku minut po podaniu preparatu i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Rzadko obserwuje się objawy choroby posurowiczej, takie jak gorączka, bóle stawów i obrzęk węzłów chłonnych, pojawiające się po kilku dniach od podania.
adiuwant, astma, ból brzucha, choroba posurowicza, egzema atopowa, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, kłosówka wełnista, nieżyt nosa, nieżyt spojówek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obrzęk warg, obrzęk węzłów chłonnych, podanie podjęzykowe, podanie podskórne, pokrzywka, preparat biologiczny, reakcja miejscowa, reakcja ogólnoustrojowa, rumień, skurcz oskrzeli, sprzęt resuscytacyjny, stan astmatyczny, świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk atopowy, zaburzenia narządu wzroku, zaburzenia skórne, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie naczyń, zapalenie nerek, ziarniniak - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asamax 500 500 mg
Mesalazyna, substancja czynna leku Asamax 500, może wywoływać szerokie spektrum działań niepożądanych, od często występujących do bardzo rzadkich, ale potencjalnie zagrażających życiu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości, takie jak DRESS, zespół Stevensa i Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Ponadto, mesalazyna może indukować zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia) oraz eozynofilię, będącą markerem reakcji nadwrażliwości. Należy również monitorować funkcję nerek ze względu na ryzyko ostrego i przewlekłego śródmiąższowego zapalenia nerek oraz niewydolności nerek, a także występowanie kamicy układu moczowego. Często obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, a w rzadkich przypadkach ostre zapalenie trzustki.
agranulocytoza, atopowe zapalenie skóry, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cholestatyczne zapalenie wątroby, ciężkie skórne działanie niepożądane, eozynofilia, eozynofilia płucna, fotowrażliwość, gorączka polekowa, kamica układu moczowego, leukopenia, mesalazyna, naciek w płucach, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancolitis, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczny wykwit skórny, trombocytopenia, wymioty, wyprysk atopowy, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Kupkówka pospolita – Działania niepożądane
Kupkówka pospolita (Dactylis glomerata) jest istotnym alergenem stosowanym w immunoterapii swoistej, obecnym w preparatach takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz POLLINEX+Rye. Działania niepożądane związane z tymi preparatami obejmują przede wszystkim reakcje miejscowe w miejscu podania, takie jak świąd, rumień i obrzęk o średnicy 5-10 cm, pojawiające się w fazie wczesnej (do 20 minut) lub późnej (w dniu iniekcji lub kolejnych). Charakterystycznym powikłaniem są podskórne ziarniniaki, związane z obecnością wodorotlenku glinu, które mogą utrzymywać się do 6 tygodni. W przypadku podjęzykowego podawania (np. Perosall T13) dominują objawy miejscowe w obrębie jamy ustnej i gardła, takie jak świąd, pieczenie i obrzęk warg. Reakcje ogólnoustrojowe mogą mieć różne nasilenie – od łagodnych objawów alergicznych (swędzenie oczu, kichanie, kaszel, pokrzywka, łagodny skurcz oskrzeli) po ciężkie, w tym wstrząs anafilaktyczny, który występuje rzadko, ale stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji.
adiuwant, alergen pyłkowy, bąbel pokrzywkowy, choroba posurowicza, duszność, egzema atopowa, immunoterapia alergenowa, immunoterapia podskórna, immunoterapia swoista, kupkówka pospolita, nieżyt nosa, nieżyt spojówek, obrzęk miejsca iniekcji, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obrzęk warg, obrzęk węzłów chłonnych, personel medyczny, pokrzywka, preparat podjęzykowy, reakcja miejscowa, reakcja ogólnoustrojowa, rumień, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk atopowy, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaostrzenie astmy, ziarniniak - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nitrofurazon 2 mg/g
Nitrofurazon w stężeniu 2 mg/g, stosowany miejscowo w postaci maści, wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwbakteryjnej wobec patogenów odpowiedzialnych za zakażenia skóry, takich jak Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, Escherichia coli, Proteus sp. oraz Enterobacter aerogenes. Preparat jest wskazany w leczeniu bakteryjnych zakażeń skóry, w tym wtórnych zakażeń zmian alergicznych (np. atopowego zapalenia skóry) z nadkażeniem bakteryjnym, a także w terapii wspomagającej oparzeń termicznych i chemicznych oraz owrzodzeń podudzi, odleżynowych i cukrzycowych z infekcją bakteryjną. Nitrofurazon może również pełnić funkcję profilaktyczną w ranach pourazowych, pooperacyjnych oraz w ochronie miejsc pobrania i przeszczepów skórnych przed zakażeniem.
chirurgia rekonstrukcyjna, czyrak, Enterobacter aerogenes, gronkowiec złocisty, kontaktowe zapalenie skóry, liszajec zakaźny, nadkażenie bakteryjne, Nitrofurazon, oparzenie, oparzenie chemiczne, owrzodzenie cukrzycowe, owrzodzenie odleżynowe, owrzodzenie podudzi, owrzodzenie skórne, paciorkowiec ropotwórczy, pałeczka okrężnicy, patogen oportunistyczny, Proteus, przeszczep skórny, rana pooperacyjna, rana przewlekła, wtórne zakażenie bakteryjne, wyprysk atopowy, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie rany, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salofalk 1,5 g
Mesalazyna, substancja czynna preparatu Salofalk dostępnego w dawkach 1000 mg, 1,5 g oraz 3 g w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu, może powodować liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Do bardzo rzadkich, ale poważnych powikłań należą zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia, leukopenia i małopłytkowość (<1/10 000). Reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka alergiczna, gorączka polekowa, toczeń rumieniowaty i zapalenie jelita grubego, również występują bardzo rzadko. Neurologiczne działania niepożądane obejmują często bóle głowy (1-10%) i niezbyt często zawroty głowy (0,1-1%), a bardzo rzadko neuropatię obwodową. Poważne powikłania kardiologiczne, takie jak zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, oraz alergiczne i zwłóknieniowe reakcje płucne (duszność, kaszel, zapalenie pęcherzyków płucnych) również klasyfikowane są jako bardzo rzadkie. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, występują często, natomiast ostre zapalenie trzustki jest bardzo rzadkie, ale wymaga natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, aminotransferaza, amylaza, astenia, atopowe zapalenie skóry, cholestatyczne zapalenie wątroby, gorączka polekowa, granulat o przedłużonym uwalnianiu, kamica układu moczowego, kolka nerkowa, leukopenia, lipaza, małopłytkowość, mesalazyna, naciek płucny, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, płucna eozynofilia, reakcja polekowa z eozynofilią, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, wysypka alergiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zapalenie jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cutivate 0,5 mg/g
Cutivate krem 0,5 mg/g zawiera mikronizowany flutykazon propionian, silny kortykosteroid do stosowania miejscowego, przeznaczony dla dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 1. roku życia. Lek jest wskazany w leczeniu dermatoz wykazujących odpowiedź na kortykosteroidy, takich jak atopowe zapalenie skóry, wyprysk pieniążkowaty, alergiczny wyprysk kontaktowy, świerzbiączka guzkowa i ograniczona, łuszczyca (z wyłączeniem uogólnionej), liszaj płaski oraz jako terapia wspomagająca w toczniu rumieniowatym skórnym (DLE, DDLE) i łojotokowym zapaleniu skóry. Ponadto, Cutivate może być stosowany miejscowo w nasilonych odczynach po ukąszeniach owadów oraz w ograniczonym leczeniu erytrodermii u pacjentów poddawanych ogólnoustrojowej kortykoterapii.
alergiczny wyprysk kontaktowy, alkohol cetostearylowy, atopowe zapalenie skóry, erytrodermia, flutykazonu propionian, glikol propylenowy, imidomocznik, kortykoterapia, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, silny kortykosteroid, świerzbiączka guzkowa, świerzbiączka ograniczona, toczeń rumieniowaty skórny, ukąszenie owada, wyprysk atopowy, wyprysk dziecięcy, wyprysk pieniążkowaty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salofalk 3 g
Salofalk (mesalazyna) w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu (dawki 1000 mg, 1,5 g, 3 g) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR), takie jak DRESS, zespół Stevensa i Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz interwencji medycznej. U pacjentów z atopowymi chorobami skóry obserwowano nasilenie reakcji nadwrażliwości na światło. Ponadto, terapia mesalazyną może prowadzić do zmian w parametrach laboratoryjnych, w tym podwyższenia aminotransferaz, wskaźników cholestazy, enzymów trzustkowych (lipaza, amylaza) oraz eozynofilii, co wymaga regularnego monitorowania funkcji wątroby, nerek i trzustki.
agranulocytoza, atopowe zapalenie skóry, cholestatyczne zapalenie wątroby, DRESS, eozynofilia płucna, fotowrażliwość, kamica moczowa, kolka nerkowa, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, mesalazyna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, SCAR, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wyprysk atopowy, zaburzenia czynności nerek, zapalenie jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie śródmiąższowe nerek, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona