niedobór witaminy D

Niedobór witaminy D to powszechny stan kliniczny, definiowany jako stężenie 25-hydroksywitaminy D w surowicy poniżej 20 ng/ml (50 nmol/l). U pacjentów z ciężkim niedoborem (poniżej 10 ng/ml) może prowadzić do krzywicy u dzieci i osteomalacji u dorosłych, charakteryzujących się nieprawidłową mineralizacją kości.

Główne przyczyny niedoboru witaminy D to niedostateczna ekspozycja na promienie słoneczne, niewystarczająca podaż w diecie, zaburzenia wchłaniania (np. w chorobach zapalnych jelit, celiakii), otyłość oraz stosowanie niektórych leków (m.in. glikokortykosteroidów, leków przeciwpadaczkowych). Szczególnie narażone grupy to osoby starsze, z ciemną karnacją skóry, kobiety w ciąży oraz pacjenci z przewlekłymi chorobami nerek i wątroby.

Konsekwencje zdrowotne niedoboru witaminy D wykraczają poza układ szkieletowy. Badania wskazują na związek z osłabieniem funkcji układu immunologicznego, zwiększonym ryzykiem chorób autoimmunologicznych, cukrzycy typu 2, chorób sercowo-naczyniowych oraz niektórych nowotworów. Suplementacja witaminy D jest zalecana u osób z potwierdzonym niedoborem, przy czym dawkowanie powinno być dostosowane do wyjściowego stężenia i indywidualnych potrzeb pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl