achalazja
Achalazja to zaburzenie motoryki przełyku charakteryzujące się nieprawidłową relaksacją dolnego zwieracza przełyku (LES) oraz brakiem perystaltyki w dystalnej części przełyku. Schorzenie to prowadzi do postępującego utrudnienia przechodzenia pokarmów do żołądka.
Patogeneza achalazji wiąże się z degeneracją neuronów w splocie mięśniowym przełyku, szczególnie neuronów hamujących, które uwalniają tlenek azotu i peptyd związany z genem kalcytoniny. Zanik tych neuronów prowadzi do przewagi działania cholinergicznego, powodując skurcz mięśniówki gładkiej i brak relaksacji LES.
Główne objawy achalazji to dysfagia (zarówno dla pokarmów stałych, jak i płynnych), regurgitacje niestrawionych pokarmów, ból w klatce piersiowej, spadek masy ciała oraz nawracające infekcje dróg oddechowych wskutek aspiracji treści pokarmowej. Diagnostyka opiera się na badaniach kontrastowych przełyku, manometrii przełykowej wysokiej rozdzielczości oraz endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Leczenie achalazji obejmuje metody endoskopowe (pneumatyczne rozszerzanie przełyku, iniekcje toksyny botulinowej), chirurgiczne (miotomia Hellera) oraz nowszą metodę POEM (Per-Oral Endoscopic Myotomy). Wybór metody terapeutycznej zależy od stanu klinicznego pacjenta, stopnia nasilenia objawów oraz doświadczenia ośrodka leczącego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek zenkera – Patofizjologia i mechanizm
Uchyłek Zenkera (ZD) to uchyłek rzekomy, powstający w tylnej ścianie gardła dolnego, tuż powyżej górnego zwieracza przełyku (UES), w obszarze anatomicznej słabości zwanym trójkątem Killiana. Patogeneza ZD opiera się na dysfunkcji mięśnia pierścienno-gardłowego (cricopharyngeus), która prowadzi do nieprawidłowego rozkurczu UES podczas połykania, skutkując zwiększonym ciśnieniem wewnątrzświatłowym w gardle dolnym. To ciśnienie powoduje uwypuklenie błony śluzowej i podśluzowej przez trójkąt Killiana, tworząc uchyłek ciśnieniowy (pulsion diverticulum). Manometria wykazuje zwiększone napięcie spoczynkowe mięśnia, niewystarczające rozluźnienie oraz brak koordynacji między skurczem gardła a rozkurczem zwieracza. Histologicznie obserwuje się zwłóknienie i zastępowanie włókien mięśniowych tkanką łączną włóknistą i tłuszczową, co zmniejsza podatność mięśnia. Uchyłek Zenkera występuje najczęściej u osób w wieku 70-90 lat, a czynniki predysponujące obejmują choroby przełyku (np. achalazję), refluks żołądkowo-przełykowy (GERD) oraz zaburzenia motoryki przełyku.
achalazja, błona śluzowa i podśluzowa, dysfagia, gardło dolne, górny zwieracz przełyku, mięsień pierścienno-gardłowy, parakeratoza, przepuklina rozworu przełykowego, rak płaskonabłonkowy, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz mięśni gardła, teoria okluzji, trójkąt Killiana, uchyłek rzekomy, uchyłek Zenkera, zaburzenia motoryki przełyku, zwłóknienie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ospen 1000
Fenoksymetylopenicylina potasowa zawarta w preparacie Ospen 1000 wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, zwłaszcza u pacjentów z historią alergii na penicyliny, cefalosporyny lub inne beta-laktamy oraz u chorych z astmą oskrzelową. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej leczenie należy natychmiast przerwać i wdrożyć terapię adrenaliną, aminami presyjnymi, lekami przeciwhistaminowymi oraz kortykosteroidami. Fenoksymetylopenicyliny nie stosuje się w ostrych ciężkich zakażeniach, takich jak ropniak, bakteriemia, zapalenie osierdzia, opon mózgowo-rdzeniowych czy stawów, ani jako profilaktyki okołooperacyjnej w zabiegach urologicznych, ginekologicznych czy gastroenterologicznych. U pacjentów z gorączką reumatyczną dawkę profilaktyczną należy podwoić przed zabiegami chirurgicznymi. Wchłanianie leku może być upośledzone u pacjentów z zaburzeniami przewodu pokarmowego, co może obniżać skuteczność terapii.
achalazja, adrenalina, amina presyjna, antybiotyk beta-laktamowy, astma oskrzelowa, bakteriemia, cefalosporyna, czynność wątroby, drobnoustrój oporny, encefalopatia, fenoksymetylopenicylina potasowa, gorączka reumatyczna, kortykosteroid, lek hamujący perystaltykę, lek przeciwhistaminowy, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, profilaktyka okołooperacyjna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, ropniak, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, wankomycyna, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie osierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze przełyku – Epidemiologia
Skurcze przełyku, w tym dystalny skurcz przełyku (DES), to rzadkie zaburzenia motoryki przełyku o zapadalności około 1/100 000 rocznie, z wyższą częstością w populacji pacjentów z objawami przełykowymi (4-7%). Choroba dotyka głównie osoby w wieku 60-80 lat, częściej kobiety, i może współistnieć z GERD, zaburzeniami lękowymi, depresją oraz nadciśnieniem tętniczym. Diagnostyka opiera się na manometrii wysokiej rozdzielczości (HRM) według Klasyfikacji Chicago v4.0, gdzie DES definiuje się jako przedwczesne skurcze w ≥20% połknięć przy prawidłowym rozkurczu dolnego zwieracza przełyku u pacjentów z dysfagią lub bólem w klatce piersiowej. Endoskopia i funkcjonalna sonda obrazowania światła przewodu (FLIP) służą do wykluczenia innych przyczyn i oceny motoryki. Ból w klatce piersiowej pochodzenia przełykowego stanowi 2-5% wizyt na oddziałach ratunkowych, a koszty opieki zdrowotnej są znaczące, np. w USA roczny koszt hospitalizacji z powodu ostrego bólu w klatce z prawidłowymi naczyniami wieńcowymi wynosi 8 mld USD.
achalazja, ból w klatce piersiowej, choroba refluksowa przełyku, dysfagia, dystalny skurcz przełyku, endoskopia, GERD, klasyfikacja Chicago, manometria, manometria wysokiej rozdzielczości, nadciśnienie tętnicze, pierścień Schatzkiego, przepuklina rozworu przełykowego, przezustna miotomia endoskopowa, rozlany skurcz przełyku, skurcz przełyku, stwardnienie rozsiane, zaburzenie motoryki przełyku, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Trudności w połykaniu – Patofizjologia i mechanizm
Dysfagia definiowana jest jako zaburzenie połykania, obejmujące opóźnione lub nieprawidłowe przejście kęsa pokarmowego z jamy ustnej do żołądka, wynikające z patologii w fazie ustnej, gardłowej lub przełykowej. Patogeneza jest wieloczynnikowa i obejmuje zaburzenia neurologiczne (uszkodzenia kory mózgowej, pnia mózgu, móżdżku), mięśniowe (sarcopenia, osłabienie mięśni żuchwy i języka), a także zmiany strukturalne i zapalne. Dysfagia ustno-gardłowa często wiąże się z deficytami neurologicznymi, takimi jak opóźniony odruch połykania, zmniejszone czucie i perystaltyka gardła, natomiast dysfagia przełykowa wynika z zaburzeń motoryki przełyku (np. achalazja, twardzina układowa) lub obstrukcji mechanicznej. W chorobach neurologicznych, takich jak udar mózgu, choroba Parkinsona, Alzheimera, stwardnienie rozsiane czy choroba Huntingtona, dysfagia manifestuje się różnorodnie, często z progresją nasilenia objawów i powiązana jest z uszkodzeniem specyficznych obszarów mózgu i sieci neuronalnych odpowiedzialnych za połykanie.
achalazja, aspiracja, choroba Alzheimera, choroba Huntingtona, choroba Parkinsona, cicha aspiracja, dysfagia, dysfagia orofaryngealna, dysfagia przełykowa, eozynofilowe zapalenie przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane, substancja P, suchość jamy ustnej, twardzina układowa, udar mózgu, zaburzenie motoryki przełyku, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie połykania, zapalenie płuc aspiracyjne, zwieracz przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Trudności w połykaniu – Diagnostyka i diagnoza
Dysfagia, definiowana jako trudności w przesuwaniu pokarmów lub płynów z jamy ustnej do żołądka, wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz badania instrumentalne. Kluczowe jest określenie fazy połykania (ustna, gardłowa, przełykowa) oraz charakteru trudności (pokarmy stałe, płynne lub oba). Badania przesiewowe, takie jak test połykania wody czy kliniczna ocena połykania, mają ograniczoną czułość, zwłaszcza w wykrywaniu cichej aspiracji, która występuje u 40-70% pacjentów. Złotym standardem diagnostycznym jest wideofluoroskopowa ocena połykania (VFSS), umożliwiająca ocenę koordynacji faz połykania, obecności aspiracji oraz efektywności technik terapeutycznych. Alternatywnie, fiberoskopowa endoskopowa ocena połykania (FEES) pozwala na bezpośrednią wizualizację struktur gardła i krtani, z wysoką czułością w wykrywaniu aspiracji (PPV około 90%). Dodatkowo, ezofagogastroduodenoskopia (EGD) i manometria wysokiej rozdzielczości (HRM) są niezbędne w diagnostyce organicznych i motorycznych przyczyn dysfagii przełykowej.
achalazja, aspiracja, badanie fizykalne, badanie pH-metryczne, choroba Parkinsona, choroba refluksowa przełyku, cicha aspiracja, dysfagia, dysfagia przełykowa, dysfagia ustno-gardłowa, dystrofia mięśniowa, EndoFLIP, eozynofilowe zapalenie przełyku, ezofagogastroduodenoskopia, manometria przełyku, manometria wysokiej rozdzielczości, miastenia, pierścień przełykowy, pierścień Schatzkiego, rezonans magnetyczny, scyntygrafia, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, tomografia komputerowa, twardzina, uchyłek Zenkera, udar mózgu, wywiad medyczny, zachłystowe zapalenie płuc, zwężenie przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sedron 70 mg tabletki powlekane 70 mg
Lek Sedron 70 mg zawiera kwas alendronowy (70 mg, odpowiadający 91,35 mg sodu alendronianu trójwodnego) i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z nieprawidłową budową przełyku (zwężenie, achalazja, zaburzenia motoryki), które zwiększają ryzyko uszkodzenia błony śluzowej przełyku. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów niezdolnych do utrzymania pozycji pionowej przez minimum 30 minut po podaniu, co jest kluczowe dla prawidłowego przejścia tabletki do żołądka i minimalizacji ryzyka podrażnienia przełyku. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest hipokalcemia, którą należy wyrównać przed rozpoczęciem terapii, aby uniknąć poważnych zaburzeń metabolicznych związanych z hamowaniem resorpcji kostnej przez alendronian.
achalazja, bisfosfoniany, chemioterapia, choroba przyzębia, choroba wrzodowa żołądka, demencja, dysfagia, glikokortykosteroidy, hipokalcemia, kwas alendronowy, lek antyangiogenny, martwica kości szczęki, nadwrażliwość, nieprawidłowa budowa przełyku, opóźnione opróżnianie przełyku, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, resorpcja kostna, sodu alendronian trójwodny, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia motoryki przełyku, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychiczne, zaburzenia świadomości, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zwężenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Eozynofilowe zapalenie przełyku – Objawy
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekła, immunologiczna choroba charakteryzująca się infiltracją eozynofilów w błonie śluzowej przełyku, prowadzącą do zapalenia i uszkodzenia. Etiologia obejmuje reakcje na alergeny pokarmowe, środowiskowe oraz refluks kwasu żołądkowego. EoE dotyczy zarówno dzieci, jak i dorosłych, z przewagą mężczyzn, i występuje u około 1 na 2000 osób. Klinicznie objawia się dysfagią, impakcją pokarmową, bólem w klatce piersiowej oraz objawami refluksu opornymi na leczenie inhibitorami pompy protonowej (PPI). U dzieci objawy są bardziej zróżnicowane i zależne od wieku, obejmując m.in. trudności w karmieniu, wymioty, ból brzucha i utratę apetytu. Impakcja pokarmowa występuje u 30-50% nieleczonych pacjentów i stanowi stan nagły wymagający interwencji. Choroba ma tendencję do progresji od fenotypu zapalnego do fibrostenotycznego, z rocznym wzrostem ryzyka zwężeń o 9%, co podkreśla konieczność wczesnej diagnozy i leczenia.
achalazja, alergen pokarmowy, białe krwinki, bliznowacenie, błona śluzowa przełyku, ból w klatce piersiowej, budezonid, choroba refluksowa przełyku, dupilumab, dysfagia, eozynofile, eozynofilowe zapalenie przełyku, fenotyp zapalny, flutikazon, impakcja pokarmowa, inhibitor pompy protonowej, lek biologiczny, lek przeciwkwasowy, miejscowy kortykosteroid, nadwrażliwość trzewna, perforacja przełyku, pierścień Schatzkiego, refluks kwasu żołądkowego, regurgitacja, remisja histologiczna, zwężenie przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alendrogen 70 mg
Alendronian sodu, substancja czynna leku Alendrogen 70 mg, jest bisfosfonianem stosowanym w terapii osteoporozy, jednak jego podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest obecność nieprawidłowości anatomicznych i czynnościowych przełyku, takich jak zwężenie (stenoza) czy achalazja, które mogą zwiększać ryzyko zatrzymania tabletki i powikłań. Ponadto, pacjenci muszą być zdolni do utrzymania pozycji stojącej lub siedzącej przez minimum 30 minut po przyjęciu leku, aby zapewnić prawidłową absorpcję i zmniejszyć ryzyko podrażnienia górnego odcinka przewodu pokarmowego. Nadwrażliwość na kwas alendronowy lub substancje pomocnicze, w tym 150,94 mg laktozy w tabletce, oraz hipokalcemia stanowią kolejne bezwzględne przeciwwskazania do terapii. Hipokalcemia powinna być skorygowana przed rozpoczęciem leczenia, ze względu na ryzyko jej nasilenia przez bisfosfoniany.
achalazja, Alendrogen, bisfosfonian, dolny zwieracz przełyku, górny odcinek przewodu pokarmowego, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hipokalcemia, kwas alendronowy, laktoza jednowodna, niedobór witaminy D, nieprawidłowość przełyku, nietolerancja laktozy, poziom wapnia w surowicy, stenoza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie motoryki przełyku, zwężenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze przełyku – Objawy
Skurcze przełyku to zaburzenia motoryki charakteryzujące się nieregularnymi, nieskoordynowanymi i często bolesnymi skurczami mięśni przełyku, które mogą upośledzać transport pokarmu do żołądka. Wyróżnia się dwa główne typy: dystalny skurcz przełyku (DES) oraz przełyk hiperkinetyczny. Dominującym objawem jest silny, uciskający ból w klatce piersiowej, trwający od kilku minut do kilku godzin, często promieniujący do ramion, pleców, szyi lub żuchwy, co może imitować ból sercowy. Dysfagia występuje u około 66% pacjentów i obejmuje trudności w połykaniu pokarmów stałych i płynów, odynofagię oraz uczucie zalegania pokarmu. Dodatkowo mogą wystąpić objawy takie jak globus, regurgitacja, zgaga, kaszel i chrypka. Epizody skurczów są zmienne, mogą mieć charakter przerywany lub przewlekły, a ich nasilenie i częstotliwość różnią się indywidualnie. Czynniki wyzwalające to m.in. spożywanie bardzo gorących lub zimnych pokarmów, szybkie jedzenie, czerwone wino, napoje gazowane, stres oraz opioidy.
achalazja, angina, angina pectoris, badanie manometryczne, ból w klatce piersiowej, choroba refluksowa przełyku, choroba sercowo-naczyniowa, chorobowość, dysfagia, dystalny skurcz przełyku, GERD, głobus, odynofagia, przełyk dziadka do orzechów, przełyk hiperkinetyczny, refluks, regurgitacja, rozlany skurcz przełyku, skurcz przełyku, zaburzenie motoryki przełyku, zawał mięśnia sercowego, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze przełyku – Etiologia i przyczyny
Skurcze przełyku to zaburzenia motoryki charakteryzujące się nieskoordynowanymi skurczami mięśni przełyku, najczęściej związane z dysfunkcją nerwów pozazwojowych i zaburzeniem równowagi między drogami hamującymi a pobudzającymi. W rozlanym skurczu przełyku (DES) obserwuje się przerost mięśni dystalnej części przełyku oraz objawy takie jak dysfagia, ból w klatce piersiowej i regurgitacja. Często współistnieje z przewlekłą chorobą refluksową przełyku (GERD), która może modyfikować aferentne nerwy i wpływać na motorykę przełyku. Czynniki wyzwalające obejmują spożywanie bardzo gorących lub zimnych pokarmów, czerwone wino, opioidy (>3 miesiące), pikantne potrawy oraz alergie pokarmowe. Ryzyko wzrasta u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, stanami lękowymi, depresją, podwyższonym BMI, hiperglikemią i hiperlipidemią, szczególnie w wieku 60-80 lat i u kobiet. Całkowity cholesterol i BMI mają wysoką wartość predykcyjną dla kurczliwości przełyku, a glikemia i BMI są prognostyczne dla funkcji dolnego zwieracza przełyku.
acetylocholina, achalazja, choroba refluksowa przełyku, dysfagia, dystalny skurcz przełyku, GERD, hiperglikemia, hiperlipidemia, indeks masy ciała, kandydoza, nadciśnienie tętnicze, perystaltyka przełyku, przełyk dziadek do orzechów, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, rozlany skurcz przełyku, skurcz przełyku, tlenek azotu, uchyłek przełyku, wirus opryszczki, zapalenie przełyku, zwężenie przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibandronat Polpharma 150 mg
Lek Ibandronat Polpharma w dawce 150 mg (tabletki powlekane) zawiera kwas ibandronowy w postaci sodu ibandronianu jednowodnego i posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań. Należą do nich nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 163 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, hipokalcemia wymagająca korekty przed terapią oraz zaburzenia anatomiczne lub czynnościowe przełyku (np. zwężenia, achalazja), które opóźniają opróżnianie przełyku. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów niezdolnych do utrzymania pozycji stojącej lub siedzącej przez minimum 60 minut po podaniu, co jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka działań niepożądanych ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego. Pacjenci z zaawansowaną niepełnosprawnością ruchową lub unieruchomieni powinni otrzymać alternatywne formy terapii bisfosfonianami, np. dożylne.
Stosowanie Ibandronatu Polpharma wymaga ostrożności u pacjentów z aktywną chorobą wrzodową, refluksem żołądkowo-przełykowym, zapaleniem przełyku oraz dysfagią, ze względu na ryzyko zaostrzenia tych schorzeń. Ze względu na zawartość laktozy, lek jest przeciwwskazany u osób z galaktozemią, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem laktazy. Dodatkowo, pacjentom, którzy nie są w stanie utrzymać pozycji pionowej przez co najmniej 60 minut (np. z zaawansowanymi chorobami neurologicznymi, osteoporozą z bólem w pozycji pionowej, zawrotami głowy lub hipotonią ortostatyczną), należy odradzić doustne stosowanie leku i rozważyć inne metody leczenia osteoporozy, w tym alternatywne klasy leków lub formy podania bisfosfonianów.
achalazja, bisfosfoniany, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, galaktozemia, gospodarka wapniowa, hipokalcemia, hipotonia ortostatyczna, kwas ibandronowy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, osteoporoza, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz przełyku, sodu ibandronian jednowodny, zaburzenia motoryki przełyku, zapalenie przełyku, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamania kompresyjne kręgosłupa, zwężenie przełyku - Leksykon substancji czynnych
Sód alendronian – Przeciwwskazania stosowania
Sód alendronianowy w dawce 70 mg (Alendronat Bluefish) jest skutecznym bisfosfonianem stosowanym w leczeniu osteoporozy, jednak jego podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują zaburzenia przełyku takie jak zwężenie, achalazję oraz inne stany opóźniające opróżnianie przełyku, które zwiększają ryzyko podrażnienia i uszkodzenia śluzówki. Ponadto, pacjenci muszą być zdolni do utrzymania pozycji pionowej przez minimum 30 minut po przyjęciu leku, aby zapobiec refluksowi tabletki i powikłaniom przełykowym. Hipokalcemia stanowi kolejne bezwzględne przeciwwskazanie, wymagające korekty przed rozpoczęciem terapii, ze względu na ryzyko nasilenia niedoboru wapnia i powikłań takich jak tężyczka czy zaburzenia rytmu serca. Należy również uwzględnić nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 35 ml/min) oraz aktywne choroby górnego odcinka przewodu pokarmowego.
achalazja, alendronat, bisfosfonian, choroba neurologiczna, choroba przyzębia, choroba wrzodowa żołądka, demencja, drgawka, dysfagia, ekstrakcja zębów, GERD, górny odcinek przewodu pokarmowego, hipokalcemia, hipowitaminoza D, klirens kreatyniny, kortykosteroid, łagodne zaburzenie poznawcze, martwica kości szczęki, motoryka przełyku, nadwrażliwość, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, otępienie, owrzodzenie, perforacja, perystaltyka przełyku, podrażnienie przełyku, reakcja krzyżowa, refluks żołądkowo-przełykowy, sód alendronianowy, tężyczka, uchyłek przełyku, witamina D, zabieg stomatologiczny, zaburzenie czynności przytarczyc, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzenie mineralizacji kości, zaburzenie poznawcze, zaburzenie przełyku, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kości i szpiku, zapalenie przełyku, zespół złego wchłaniania, zwężenie przełyku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ospen 1500
Fenoksymetylopenicylina potasowa w dawce 1 500 000 IU (981 mg) zawarta w preparacie OSPEN 1500 wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią reakcji alergicznych, zwłaszcza z astmą oskrzelową oraz nadwrażliwością na beta-laktamy, ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie dokładnego wywiadu alergicznego. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć leczenie objawowe, w tym adrenalinę, leki przeciwhistaminowe oraz kortykosteroidy. Fenoksymetylopenicylina nie jest wskazana w ciężkich zakażeniach wymagających terapii dożylnej, takich jak bakteriemia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie osierdzia czy ropniaki. U pacjentów z zaburzeniami wchłaniania oraz znaczną niewydolnością nerek konieczne może być dostosowanie dawki leku. Długotrwała terapia wymaga monitorowania morfologii krwi, funkcji wątroby i nerek oraz kontroli pod kątem nadkażeń opornymi drobnoustrojami.
achalazja, adrenalina, antybiotyk beta-laktamowy, astma oskrzelowa, bakteriemia, cefalosporyna, czynność nerek, czynność wątroby, drobnoustrój oporny, encefalopatia, fenoksymetylopenicylina potasowa, gorączka reumatyczna, kortykosteroid, lek hamujący perystaltykę, lek przeciwhistaminowy, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadkażenie drobnoustrojami, nadwrażliwość krzyżowa, nudności i wymioty, reakcja anafilaktyczna, reakcja uczuleniowa, ropniak, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, wankomycyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wchłaniania, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów - Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek zenkera – Etiologia i przyczyny
Uchyłek Zenkera to najczęstszy typ uchyłku przełyku, występujący u 0,01-0,11% populacji, głównie u osób w wieku 70-90 lat. Powstaje w obszarze trójkąta Killiana, między mięśniem pierścienno-gardłowym a dolnym zwieraczem gardła, jako pseudodiverticulum obejmujące błonę śluzową i submukozę. Etiopatogeneza opiera się na dysfunkcji mięśnia pierścienno-gardłowego, który nie rozluźnia się prawidłowo podczas połykania, co prowadzi do wzrostu ciśnienia w gardle i uwypuklenia ściany gardła. Czynniki ryzyka to wiek, płeć męska, choroba refluksowa przełyku (GERD), achalazja, zaburzenia motoryki przełyku, stany zapalne oraz czynniki stylu życia, takie jak palenie, alkohol, otyłość i dieta uboga w błonnik.
achalazja, choroba refluksowa przełyku, choroba współistniejąca, dysfagia, eozynofilowe zapalenie przełyku, GERD, górny zwieracz przełyku, mięsień pierścienno-gardłowy, podłoże patofizjologiczne, przepuklina rozworu przełykowego, refluks żołądkowy, skurcz przełyku, teoria mechaniczna, teoria okluzji, trójkąt Killiana, uchyłek rzekomy, uchyłek Zenkera, zaburzenie motoryki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Eozynofilowe zapalenie przełyku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekła, immunologiczna choroba o alergicznym podłożu, charakteryzująca się eozynofilową infiltracją przełyku i przewlekłym przebiegiem. Badania populacyjne z lat 2005-2017 w Szwecji wykazały, że EoE nie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności ani zgonów z powodu nowotworów przełyku czy innych nowotworów przewodu pokarmowego, niezależnie od płci czy poziomu wykształcenia. Choroba wymaga długotrwałego leczenia, obejmującego dietę eliminacyjną, miejscowe steroidy, inhibitory pompy protonowej oraz endoskopowe rozszerzanie przełyku w przypadku zwężeń. Czynniki ryzyka nawrotu to m.in. wiek zachorowania <40 lat, dłuższy czas do diagnozy, wymioty oraz leczenie glikokortykosteroidami, natomiast wyższy BMI i podwyższone IgE mają charakter ochronny.
achalazja, badanie kohortowe, choroba atopowa, choroba immunologiczna, czynnik ryzyka nawrotu, dieta eliminacyjna, eozynofilia przełyku, eozynofilowe zapalenie przełyku, epidemiologia, glikokortykosteroid, inhibitor pompy protonowej, marsz atopowy, mechanizm patogenetyczny, miejscowy steroid, nowotwór przełyku, nowotwór przewodu pokarmowego, pierścień Schatzkiego, podwyższony poziom IgE, remisja choroby, rozszerzanie endoskopowe, rozszerzanie przełyku, spontaniczna remisja, zaostrzenie objawów - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ostemax 70 comfort 70 mg
Preparat Ostemax 70 comfort zawiera 70 mg kwasu alendronowego (w postaci 91,36 mg alendronianu sodu trójwodnego) i posiada szereg przeciwwskazań, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę (128,64 mg w tabletce), zaburzeniami motoryki przełyku (achalazja, stenoza przełyku), niemożnością utrzymania pozycji pionowej przez minimum 30 minut po podaniu, a także u osób z hipokalcemią, która musi być skorygowana przed leczeniem. Ponadto, stosowanie leku jest niewskazane u pacjentów z aktywnymi chorobami górnego odcinka przewodu pokarmowego, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 35 ml/min), trudnościami w połykaniu, zaburzeniami poznawczymi uniemożliwiającymi przestrzeganie zaleceń oraz niedoborami witaminy D i wapnia do czasu ich wyrównania.
achalazja, alendronian sodu, atypowe złamanie kości udowej, choroba wrzodowa żołądka, demencja, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, hipokalcemia, klirens kreatyniny, kwas alendronowy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór witaminy D, nieprawidłowa budowa przełyku, niewydolność nerek, NLPZ, osteonekroza szczęki, perystaltyka, refluks żołądkowo-przełykowy, salicylan, stenoza przełyku, zaburzenie gospodarki wapniowej, zaburzenie motoryki przełyku, zaburzenie poznawcze, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku - Leksykon substancji czynnych
Piwmecylina – Przeciwwskazania stosowania
Piwmecylina w postaci chlorowodorku piwmecylinamu, dostępna m.in. w preparacie X-Systo w dawce 400 mg tabletek powlekanych, posiada istotne przeciwwskazania, które należy skrupulatnie ocenić przed wdrożeniem terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także nadwrażliwość krzyżowa w obrębie antybiotyków beta-laktamowych, w tym penicylin (np. amoksycylina, ampicylina) i cefalosporyn (np. cefuroksym, ceftriakson). U pacjentów z historią reakcji alergicznych na te grupy leków istnieje ryzyko poważnych reakcji nadwrażliwości, włącznie z anafilaksją. Ponadto, schorzenia upośledzające pasaż przełykowy, takie jak stenoza przełyku, achalazja, uchyłki, nowotwory czy zaburzenia motoryki przełyku, stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania tabletek piwmecyliny ze względu na ryzyko zalegania leku i powikłań miejscowych, w tym owrzodzeń czy perforacji.
achalazja, acyduria metylomalonowa, amoksycylina, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, ceftriakson, cefuroksym, chlorowodorek piwmecylinamu, defekt transportera karnityny, dysfagia, kwasica propionowa, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór karnityny, nowotwór przełyku, penicylina, perforacja, piwmecylina, przeciwwskazanie, reakcja anafilaktyczna, stenoza przełyku, uchyłek przełyku, zaburzenie motoryki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alendronat Bluefish 70 mg
Kwas alendronowy w dawce 70 mg (Alendronat Bluefish) jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami motoryki przełyku, takimi jak zwężenie przełyku, achalazja oraz inne stany opóźniające opróżnianie przełyku, ze względu na ryzyko zatrzymania tabletki i miejscowego uszkodzenia błony śluzowej (zapalenie, owrzodzenia, perforacje). Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów, którzy nie są w stanie utrzymać pozycji stojącej lub wyprostowanej siedzącej przez co najmniej 30 minut po podaniu, co jest istotne dla prawidłowego transportu tabletki do żołądka i minimalizacji refluksu żołądkowo-przełykowego. Przeciwwskazania obejmują także nadwrażliwość na kwas alendronowy, sód alendronianu trójwodnego (91,37 mg w tabletce 70 mg) lub inne składniki preparatu oraz niekorygowaną hipokalemię, która może się pogłębić podczas terapii i prowadzić do poważnych powikłań, takich jak tężyczka czy arytmie.
achalazja, arytmia, bisfosfonian, celiakia, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, drgawka, dysfagia, dysfunkcja przełyku, eozynofilowe zapalenie przełyku, hipokalcemia, klirens kreatyniny, kwas alendronowy, martwica kości szczęki, niewydolność nerek, osteoporoza, owrzodzenie, perforacja, refluks żołądkowo-przełykowy, stenoza przełyku, suplementacja wapnia i witaminy D, tężyczka, zaburzenie wchłaniania z przewodu pokarmowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek zenkera – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Uchyłek Zenkera to patologiczne uwypuklenie górnej części przełyku, powstające w trójkącie Killiana na poziomie 5-6 kręgu szyjnego, najczęściej u pacjentów powyżej 60. roku życia, z przewagą mężczyzn. Etiologia wiąże się z nadciśnieniem w gardle podczas połykania oraz zaburzeniami motoryki przełyku, np. achalazją. Objawy obejmują dysfagię, regurgitację nieprzetrawionych pokarmów, halitozę, kaszel, utratę masy ciała oraz nawracające aspiracyjne zapalenia płuc. Diagnostyka opiera się na badaniu z kontrastem (połykanie baru), wideofluoroskopii oraz endoskopii, które pozwalają ocenić wielkość i charakter uchyłka.
achalazja, aspiracyjne zapalenie płuc, diwertikulektomia, diwertikułopeksja, dysfagia, endoskopia, gastroenterolog, halitoza, laryngolog, laser CO2, logopeda, mięsień pierścienno-gardłowy, miotomia, nerw krtaniowy wsteczny, niedożywienie, otolaryngolog, regurgitacja, seroma, stapler endoskopowy, trójkąt Killiana, uchyłek Zenkera, wideofluoroskopia, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie śródpiersia, zgłębnik nosowo-żołądkowy