nienadżerkowa choroba refluksowa

Nienadżerkowa choroba refluksowa (NERD – Non-Erosive Reflux Disease) to podtyp choroby refluksowej przełyku (GERD), charakteryzujący się występowaniem typowych objawów refluksowych przy braku widocznych uszkodzeń błony śluzowej przełyku w badaniu endoskopowym. Stanowi ona najczęstszą postać GERD, dotykając około 60-70% pacjentów z objawami refluksu.

Pacjenci z NERD doświadczają typowych objawów refluksowych, takich jak zgaga, cofanie się kwaśnej treści żołądkowej, ból w klatce piersiowej, dysfagia czy przewlekły kaszel, mimo braku endoskopowych cech zapalenia przełyku. Diagnostyka opiera się na ocenie objawów klinicznych, pH-metrii przełyku oraz impedancji przełykowej, które pomagają potwierdzić patologiczny refluks treści żołądkowej.

Leczenie NERD obejmuje modyfikację stylu życia (utrata masy ciała, unikanie późnych posiłków, uniesienie wezgłowia łóżka), stosowanie inhibitorów pompy protonowej (IPP), antagonistów receptora H₂ oraz leków prokinetycznych. Należy zauważyć, że pacjenci z NERD często wykazują słabszą odpowiedź na leczenie IPP w porównaniu z pacjentami z nadżerkowym zapaleniem przełyku, co może wynikać z nakładania się innych mechanizmów patofizjologicznych, w tym nadwrażliwości przełyku.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Zgaga – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zgaga, jako kluczowy objaw choroby refluksowej przełyku (GERD), wykazuje zróżnicowaną odpowiedź na leczenie inhibitorami pompy protonowej (IPP), zależną od czynników demograficznych i klinicznych. Lepszą skuteczność terapii IPP obserwuje się u mężczyzn (p = 0,0011), pacjentów z wyższym BMI (p < 0,0001), osób poniżej 40 roku życia oraz u chorych z nadżerkowym zapaleniem przełyku (ERD). Współistniejące zaburzenia, takie jak lęk (wysoki wynik w skali HADS, p < 0,0001), zespół jelita drażliwego (IBS, p < 0,0001) oraz twardzina układowa (SSc) z częściową odpowiedzią na IPP u 54% pacjentów (95%CI 47,4-60,3), negatywnie wpływają na efektywność leczenia. Parametry diagnostyczne, takie jak czas ekspozycji na kwas (AET), wskaźnik objawowy (SI), wynik DeMeestera ≥ 14,7 oraz długość (≥ 4,05 cm) i ciśnienie spoczynkowe LES (≥ 19,65 mmHg), stanowią istotne predyktory skuteczności terapii farmakologicznej i chirurgicznej.
BMI, ból w klatce piersiowej pochodzenia niesercowego, choroba refluksowa przełyku, dolny zwieracz przełyku, dysfagia przełykowa, inhibitor pompy protonowej, magnetyczna augmentacja zwieracza, manometria, migotanie przedsionków, nadżerkowe zapalenie przełyku, nienadżerkowa choroba refluksowa, omeprazol, pantoprazol, pH-metria, śródmiąższowa choroba płuc, twardzina układowa, zaburzenie lękowe, zespół jelita drażliwego, zgaga
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie przełyku – Etiologia i przyczyny

Zapalenie przełyku (esophagitis) to stan zapalny błony śluzowej przełyku, najczęściej wywołany chorobą refluksową przełyku (GERD), gdzie cofanie się kwasu żołądkowego do przełyku prowadzi do podrażnienia i uszkodzenia śluzówki. Kluczowymi czynnikami ryzyka GERD i refluksowego zapalenia przełyku są m.in. osłabienie dolnego zwieracza przełyku (LES), przepuklina rozworu przełykowego, otyłość, ciąża, palenie tytoniu, spożywanie alkoholu i niektórych pokarmów oraz zaburzenia motoryki przełyku. Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekła choroba immunologiczna, charakteryzująca się naciekiem eozynofilowym w błonie śluzowej, najczęściej wywołana reakcją alergiczną na pokarmy (mleko, jaja, pszenica, soja, orzeszki ziemne, owoce morza) lub alergeny środowiskowe. Leki takie jak bisfosfoniany, tetracykliny, NLPZ, siarczan żelaza i inne mogą powodować zapalenie przełyku poprzez bezpośrednie drażnienie śluzówki, szczególnie przy niewłaściwym przyjmowaniu (np. z małą ilością wody lub przed snem). Infekcyjne zapalenie przełyku, rzadkie u osób z prawidłową odpornością, występuje głównie u pacjentów immunosupresyjnych i jest najczęściej wywołane przez Candida albicans, HSV, CMV lub VZV.
achalazja, bisfosfoniany, Candida albicans, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba refluksowa przełyku, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, eozynofilowe zapalenie przełyku, immunoglobulina E, infekcyjne zapalenie przełyku, inhibitor pompy protonowej, naciek eozynofilowy, nienadżerkowa choroba refluksowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, perforacja przełyku, polekowe zapalenie przełyku, przełyk Barretta, przepuklina rozworu przełykowego, refluksowe zapalenie przełyku, twardzina układowa, wirus cytomegalii, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej-półpaśca, zakażenie grzybicze, zapalenie przełyku, zwężenie przełyku
Leksykon chorób i schorzeń
Zgaga i refluks żołądkowo-przełykowy – Epidemiologia

Refluks żołądkowo-przełykowy (GERD) jest powszechnym schorzeniem gastroenterologicznym o globalnej częstości występowania około 13,98%, z wyraźnym zróżnicowaniem geograficznym (np. 18,1-27,8% w Ameryce Północnej, 2,5-7,8% w Azji Wschodniej). Choroba dotyka wszystkie grupy wiekowe, ze wzrostem częstości po 40. roku życia, a u kobiet w ciąży częstość sięga nawet do 60% w trzecim trymestrze. Czynniki ryzyka obejmują otyłość (iloraz szans 1,70; 95% CI: 1,36-2,12), dietę bogatą w tłuszcze i słodycze, palenie tytoniu (23% wzrost ryzyka), spożycie alkoholu, stres, stosowanie NLPZ oraz predyspozycje genetyczne (31-43% dziedziczności). GERD wiąże się z poważnymi powikłaniami, takimi jak zapalenie przełyku (6,4-15,5%), przełyk Barretta (około 10% pacjentów z objawowym GERD) oraz zwiększone ryzyko gruczolakoraka przełyku (iloraz szans 7,7; 95% CI: 5,3-11,4), choć roczne ryzyko rozwoju raka pozostaje niskie (<0,001%).
astma, azotan, bloker kanału wapniowego, ciśnienie w jamie brzusznej, dławica piersiowa, endoskopia, fundoplikacja, gruczolakorak przełyku, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, lek antycholinergiczny, morfina, nadwaga, nienadżerkowa choroba refluksowa, otyłość, powikłanie GERD, przełyk Barretta, przewlekła niewydolność serca, refluks krtaniowo-gardłowy, refluks żołądkowo-przełykowy, teofilina, tkanka tłuszczowa trzewna, zapalenie przełyku, zgaga, zwężenie przełyku
Leksykon chorób i schorzeń
Zgaga i refluks żołądkowo-przełykowy – Diagnostyka i diagnoza

Refluks żołądkowo-przełykowy (GERD) diagnozuje się przede wszystkim na podstawie charakterystycznych objawów klinicznych, takich jak zgaga i regurgitacja, które cechują się wysoką specyficznością (odpowiednio 89% i 95%), choć niską czułością. Rozpoznanie stawia się przy występowaniu objawów co najmniej dwa razy w tygodniu przez kilka tygodni. Empiryczna terapia inhibitorami pompy protonowej (PPI) przez 8 tygodni jest często stosowana jako test diagnostyczny, jednak jej specyficzność wynosi jedynie 44%. W przypadku objawów alarmowych (dysfagia, odynofagia, utrata masy ciała, krwawienie, niedokrwistość) lub braku odpowiedzi na leczenie, wskazane jest wykonanie gastroskopii, która pozwala na ocenę błony śluzowej przełyku i wykrycie powikłań, takich jak zapalenie przełyku, przełyk Barretta, zwężenia czy przepuklina rozworu przełykowego. Należy podkreślić, że u 50-70% pacjentów z GERD gastroskopia może być prawidłowa (NERD), dlatego badanie to służy głównie do wykluczenia powikłań i innych rozpoznań.
achalazja, badanie kontrastowe, czas ekspozycji przełyku na kwas, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, dyspepsja czynnościowa, eozynofilowe zapalenie przełyku, fundoplikacja, gastroskopia, inhibitor pompy protonowej, manometria wysokiej rozdzielczości, nadwrażliwość trzewna, nienadżerkowa choroba refluksowa, przełyk Barretta, przepuklina rozworu przełykowego, rak gruczołowy przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, zapalenie przełyku, zgaga, zwężenie przełyku
Leksykon chorób i schorzeń
Zgaga – Diagnostyka i diagnoza

Zgaga jest dominującym objawem choroby refluksowej przełyku (GERD), której diagnostyka wymaga wieloaspektowego podejścia. Rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu klinicznego i badania fizykalnego, uwzględniającego charakterystykę objawów takich jak pieczenie za mostkiem i regurgitacja, które charakteryzują się wysoką swoistością (odpowiednio 89% i 95%) lecz niską czułością (38% i 6%). Empiryczna próba leczenia inhibitorami pompy protonowej (PPI), np. omeprazolem 40 mg/dobę przez 14 dni, wykazuje czułość 71% i swoistość 44% w diagnostyce GERD, jednak nie jest jednoznaczna z rozpoznaniem. Gastroskopia (EGD) umożliwia ocenę zmian błony śluzowej przełyku, takich jak nadżerki, owrzodzenia czy przełyk Barretta, jednak u 70% pacjentów z GERD endoskopia może być prawidłowa, zwłaszcza w nienadżerkowej postaci choroby (NERD). Złotym standardem pozostaje 24-48 godzinne monitorowanie pH przełyku, gdzie patologiczny Acid Exposure Time (AET) definiuje się jako ≥6%, a wartości pomiędzy 4% a 6% wymagają dalszej interpretacji klinicznej. Impedancja-pH-metria rozszerza diagnostykę o wykrywanie refluksów niekwaśnych, co jest istotne u pacjentów na terapii PPI.
achalazja, anemia, astma, badanie fizykalne, biopsja, choroba Crohna, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, czas ekspozycji przełyku na kwas, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, eozynofilowe zapalenie przełyku, erozja zębów, gastroskopia, gruczolakorak przełyku, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, kurcz przełyku, manometria przełyku, monitorowanie pH, nadżerki, niedokrwistość, nienadżerkowa choroba refluksowa, nowotwór przełyku, przełyk Barretta, przełyk barytowy, przepuklina rozworu przełykowego, przewlekły kaszel, refluksowe zapalenie krtani, regurgitacja, ropień płuca, włóknienie śródmiąższowe, wywiad kliniczny, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, zawał serca, zespół Zollingera-Ellisona, zgaga, zwężenie przełyku

nienadżerkowa choroba refluksowa

Powiązane wpisy

Zgaga – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zapalenie przełyku – Etiologia i przyczyny

Zgaga i refluks żołądkowo-przełykowy – Epidemiologia

Zgaga i refluks żołądkowo-przełykowy – Diagnostyka i diagnoza

Zgaga – Diagnostyka i diagnoza