nadwrażliwość trzewna
Nadwrażliwość trzewna to zjawisko patofizjologiczne charakteryzujące się wzmożoną percepcją bodźców z przewodu pokarmowego przy braku organicznych zmian w obrębie jelit. Pacjenci doświadczają nasilonych dolegliwości bólowych oraz dyskomfortu brzusznego w odpowiedzi na bodźce, które u zdrowych osób nie wywołują takich objawów.
Mechanizm nadwrażliwości trzewnej obejmuje zaburzenia na osi mózgowo-jelitowej, nieprawidłową aktywację receptorów bólowych w jelitach oraz zaburzenia przetwarzania sygnałów bólowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Zjawisko to jest jednym z kluczowych elementów patogenezy zespołu jelita drażliwego (IBS) oraz innych czynnościowych zaburzeń przewodu pokarmowego.
Diagnostyka nadwrażliwości trzewnej opiera się na badaniach manometrycznych, barostatycznych oraz testach rozciągania balonem, które pozwalają obiektywnie ocenić próg wrażliwości trzewnej. W leczeniu stosuje się farmakoterapię ukierunkowaną na modulację czucia trzewnego (trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny), leki rozkurczowe, psychoterapię oraz metody niefarmakologiczne jak hipnoterapia ukierunkowana na jelita.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kolka niemowlęca – Diagnostyka i diagnoza
Kolka niemowlęca definiowana jest jako epizody intensywnego, niepocieszonego płaczu u zdrowych niemowląt poniżej 3-4 miesiąca życia, trwające powyżej 3 godzin dziennie, co najmniej 3 dni w tygodniu przez ponad 3 tygodnie (kryteria Wessela, reguła trzech), zaktualizowane przez kryteria Rome IV. Występuje u 10-40% niemowląt, niezależnie od płci i sposobu karmienia. Objawy pojawiają się zwykle między 2. a 3. tygodniem życia, osiągają szczyt około 6. tygodnia i ustępują samoistnie do 3-4 miesiąca. Charakterystyczne są napadowy, wysoki ton płaczu, pojawiający się najczęściej wieczorem (18:00-22:00), towarzyszące mu objawy somatyczne (zaciskanie pięści, podkurczanie nóg, prężenie ciała, zaczerwienienie, marszczenie brwi) oraz częste odbijanie i oddawanie gazów. Między epizodami płaczu niemowlę jest zdrowe, prawidłowo przybiera na wadze i ma dobry apetyt. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych przyczyn patologicznych, takich jak infekcje, alergie pokarmowe, refluks czy wady anatomiczne, przy pomocy szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego. Badania dodatkowe są wskazane tylko w przypadku objawów alarmowych lub nietypowego przebiegu.
alergia pokarmowa, badanie palpacyjne, biomarkery zapalne, depresja poporodowa, diagnostyka różnicowa, diagnoza wykluczenia, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, Helicobacter pylori, kolka niemowlęca, kryteria ROME IV, kryteria Wessela, mikrobiota jelitowa, nadwrażliwość trzewna, nietolerancja białka mleka krowiego, nietolerancja laktozy, ostre zapalenie ucha środkowego, przepuklina uwięźnięta, refluks żołądkowo-przełykowy, reguła trzech, wgłobienie jelita, zapalenie jelit, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie oskrzelików, zapalenie rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Czynnościowa dyspepsja – Objawy
Czynnościowa dyspepsja (FD) to przewlekłe zaburzenie czynnościowe górnego odcinka przewodu pokarmowego, charakteryzujące się objawami takimi jak ból lub pieczenie w nadbrzuszu, uczucie pełności poposiłkowej, wczesna sytość, nudności i dyskomfort, przy braku wykrywalnych zmian strukturalnych w badaniach endoskopowych i obrazowych. Diagnostyka opiera się na kryteriach rzymskich IV, wymagających obecności objawów przez minimum 3 miesiące z początkiem co najmniej 6 miesięcy przed diagnozą. FD dzieli się na dwa podtypy: zespół bólu w nadbrzuszu (EPS, 7% przypadków) oraz zespół poposiłkowego dyskomfortu (PDS, 69% przypadków), z około 25% pacjentów doświadczających objawów obu podtypów. Przebieg jest przewlekły i zmienny, z około 20% pacjentów doświadczających całkowitej remisji, 43% utrzymujących objawy, a 37% rozwijających inne czynnościowe zaburzenia żołądkowo-jelitowe. FD nie zwiększa śmiertelności, ale istotnie obniża jakość życia, często współistniejąc z zaburzeniami lękowymi, depresją i somatyzacją.
ból nadbrzusza, choroba refluksowa przełyku, dyskomfort brzuszny, dyspepsja czynnościowa, eradykacja Helicobacter pylori, FODMAP, gastropareza, Helicobacter pylori, inhibitory pompy protonowej, kryteria Rzymskie IV, lek prokinetyczny, lek przeciwdepresyjny, nadwrażliwość trzewna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, olejek miętowy, pełność poposiłkowa, pieczenie nadbrzusza, refluks żołądkowo-przełykowy, smolisty stolec, somatyzacja, terapia poznawczo-behawioralna, wczesna sytość, wymioty krwią, zaburzenie lękowe, zespół bólu nadbrzusza, zespół jelita drażliwego, zespół poposiłkowego dyskomfortu - Leksykon chorób i schorzeń
Kolka niemowlęca – Epidemiologia
Kolka niemowlęca dotyka około 20% niemowląt, choć częstość jej występowania w literaturze waha się od 3% do 40%, co wynika z różnic w kryteriach diagnostycznych i metodologii badań. Najczęściej pojawia się między 2. a 3. tygodniem życia, osiągając szczyt około 6. tygodnia, a ustępuje u 60% niemowląt do 12. tygodnia i u 90% do 16. tygodnia życia. Nie stwierdzono związku między płcią, sposobem karmienia, statusem socjoekonomicznym, kolejnością urodzenia czy czasem porodu a występowaniem kolki. Natomiast niska masa urodzeniowa (np. 2000 g, OR=1,7 [CI: 1,3; 2,2]) oraz wcześniactwo (przed 32. tygodniem ciąży, OR=1,6 [1,1; 2,4]) są istotnymi czynnikami ryzyka. Epidemiologia wskazuje także na wyższą częstość kolki u niemowląt rasy białej w krajach uprzemysłowionych położonych dalej od równika, podczas gdy w społeczeństwach tradycyjnych kolka jest praktycznie nieznana.
badanie epidemiologiczne, badanie prospektywne, badanie retrospektywne, czynnościowe zaburzenia żołądkowo-jelitowe, iloraz szans, karmienie piersią, kleszcze położnicze, kolka niemowlęca, konsekwencje zdrowotne, kryteria diagnostyczne, migrena, migrena dziecięca, nadwrażliwość trzewna, niska masa urodzeniowa, płacz niemowlęcia, podstawowa opieka zdrowotna, pomoc medyczna, poród przedwczesny, przegląd systematyczny, randomizowane badanie kliniczne, tydzień ciąży, wiek ciążowy, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Liść mięty pieprzowej – Właściwości farmakodynamiczne
Liść mięty pieprzowej (Menthae piperitae folium) wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, istotne w leczeniu dyspepsji czynnościowej. Jego mechanizmy obejmują rozkurcz mięśni gładkich trzonu i dna żołądka, co łagodzi objawy takie jak uczucie pełności, wczesna sytość i utrata apetytu. Dodatkowo liść mięty działa przeciwzapalnie poprzez hamowanie cytokin prozapalnych, zwiększanie ekspresji cytokin przeciwzapalnych oraz działanie przeciwutleniające. Preparaty zawierające miętę pieprzową tłumią również nadwrażliwość trzewną poprzez modulację sygnalizacji neuronalnej zewnętrznego unerwienia czuciowego przewodu pokarmowego, co potwierdzono w modelach in vivo na szczurach. W badaniach in vitro wykazano także modulację mikrobiomu jelitowego i wzrost stężenia krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych, co ma znaczenie dla homeostazy przewodu pokarmowego. Liść mięty wykazuje powinowactwo do receptorów muskarynowych i serotoninowych, zwiększa stężenie prostaglandyn i mucyn chroniących błonę śluzową oraz hamuje wydzielanie soku żołądkowego, co przeciwdziała zgadze.
badanie in silico, badanie in vitro, cytokina prozapalna, cytokina przeciwzapalna, dyspepsja czynnościowa, działanie karminacyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwutleniające, działanie przeciwzapalne, działanie rozkurczowe, krótkołańcuchowy kwas tłuszczowy, leukotrien, liść mięty pieprzowej, Menthae piperitae folium, mięśnie gładkie trzonu, mikrobiom jelitowy, mucyna, nadwrażliwość trzewna, podwójnie ślepa próba, prostaglandyna, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, sensytyzacja ośrodkowa, subkliniczny stan zapalny, wydzielanie soku żołądkowego, zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Eozynofilowe zapalenie przełyku – Objawy
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekła, immunologiczna choroba charakteryzująca się infiltracją eozynofilów w błonie śluzowej przełyku, prowadzącą do zapalenia i uszkodzenia. Etiologia obejmuje reakcje na alergeny pokarmowe, środowiskowe oraz refluks kwasu żołądkowego. EoE dotyczy zarówno dzieci, jak i dorosłych, z przewagą mężczyzn, i występuje u około 1 na 2000 osób. Klinicznie objawia się dysfagią, impakcją pokarmową, bólem w klatce piersiowej oraz objawami refluksu opornymi na leczenie inhibitorami pompy protonowej (PPI). U dzieci objawy są bardziej zróżnicowane i zależne od wieku, obejmując m.in. trudności w karmieniu, wymioty, ból brzucha i utratę apetytu. Impakcja pokarmowa występuje u 30-50% nieleczonych pacjentów i stanowi stan nagły wymagający interwencji. Choroba ma tendencję do progresji od fenotypu zapalnego do fibrostenotycznego, z rocznym wzrostem ryzyka zwężeń o 9%, co podkreśla konieczność wczesnej diagnozy i leczenia.
achalazja, alergen pokarmowy, białe krwinki, bliznowacenie, błona śluzowa przełyku, ból w klatce piersiowej, budezonid, choroba refluksowa przełyku, dupilumab, dysfagia, eozynofile, eozynofilowe zapalenie przełyku, fenotyp zapalny, flutikazon, impakcja pokarmowa, inhibitor pompy protonowej, lek biologiczny, lek przeciwkwasowy, miejscowy kortykosteroid, nadwrażliwość trzewna, perforacja przełyku, pierścień Schatzkiego, refluks kwasu żołądkowego, regurgitacja, remisja histologiczna, zwężenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Czynnościowa dyspepsja – Patofizjologia i mechanizm
Czynnościowa dyspepsja (FD) to powszechne zaburzenie żołądkowo-jelitowe, charakteryzujące się przewlekłymi objawami dyspeptycznymi bez wykrywalnych zmian organicznych. Patofizjologia FD jest heterogenna i obejmuje trzy podtypy: zespół bólu w nadbrzuszu (EPS), zespół poposiłkowego dyskomfortu (PDS) oraz typ mieszany. Kluczowe mechanizmy to zaburzenia motoryki żołądka i jelita cienkiego (w tym opóźnione opróżnianie żołądka u 25-50% pacjentów, zaburzenia akomodacji żołądka u około 40%, hipomotoryka antrum oraz dysrytmie żołądkowe u około 66% chorych) oraz nadwrażliwość trzewna (obniżony próg bólu na rozciąganie żołądka, zwiększona wrażliwość na kwas i tłuszcze w dwunastnicy). Istotną rolę odgrywa mikrostan zapalny dwunastnicy, z eozynofilią i aktywacją komórek tucznych, co prowadzi do zwiększonej przepuszczalności błony śluzowej i zmienionej sygnalizacji neuronalnej. Ponadto, dysfunkcja osi mózgowo-jelitowej, w tym patologiczne centralne przetwarzanie bodźców trzewnych i dysregulacja osi HPA, wpływa na objawy FD. Zakażenie Helicobacter pylori jest przyczynowo związane z dyspepsją, choć tylko u części pacjentów eradykacja przynosi ulgę.
czynnościowa dyspepsja, dysbioza mikrobioty jelitowej, dysfunkcja nerwu błędnego, dyspepsja poinfekcyjna, dysregulacja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, dysrytmia żołądkowa, eozynofilia dwunastnicy, nadwrażliwość trzewna, objaw dyspeptyczny, opóźnione opróżnianie żołądka, oś mózgowo-jelitowa, zaburzenie autonomicznego układu nerwowego, zaburzenie motoryki żołądka, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie Helicobacter pylori, zapalenie o niskim stopniu nasilenia, zespół poposiłkowego dyskomfortu - Leksykon substancji czynnych
Angelica – Właściwości farmakodynamiczne
Wyciąg z korzenia arcydzięgla (Angelicae radicis extractum) stanowi 10,0 ml w 100 ml płynu w preparacie Iberogast (ekstrakt 1:2,5-3,5, ekstrahent: etanol 30% v/v) i odgrywa kluczową rolę w wielokierunkowym mechanizmie działania tego leku roślinnego stosowanego w zaburzeniach czynnościowych przewodu pokarmowego. Substancja ta reguluje motorykę przewodu pokarmowego poprzez dwukierunkowe działanie rozkurczające na nadmiernie pobudzone mięśnie gładkie żołądka i jelit, co prowadzi do łagodzenia objawów takich jak uczucie pełności i wzdęcia. Farmakologicznie wyciąg oddziałuje na receptory serotoninowe, muskarynowe i opioidowe, co tłumaczy szerokie spektrum efektów terapeutycznych, w tym zmniejszenie nadwrażliwości trzewnej, istotnej w patogenezie zespołu jelita drażliwego. Ponadto, wyciąg wykazuje działanie cytoprotekcyjne poprzez zwiększenie stężenia prostaglandyn i mucyny oraz hamowanie wydzielania soku żołądkowego, co wspiera ochronę błony śluzowej przewodu pokarmowego.
5-lipooksygenaza, działanie rozkurczające, działanie wiatropędne, Iberogast, komórka okładzinowa żołądka, leukotrien, mechanizm patofizjologiczny, mediator zapalny, mikrobiota jelitowa, motoryka przewodu pokarmowego, nadwrażliwość trzewna, prostaglandyna, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor serotoninowy, uszkodzenie oksydacyjne, właściwość przeciwzapalna, wrażliwość aferentna jelit, wyciąg z korzenia arcydzięgla, wzdęcia, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Czynnościowa dyspepsja – Diagnostyka i diagnoza
Czynnościowa dyspepsja, dotykająca 7-20% populacji, jest zaburzeniem czynnościowym górnego odcinka przewodu pokarmowego, charakteryzującym się przewlekłymi lub nawracającymi objawami dyspeptycznymi (ból, pieczenie w nadbrzuszu, uczucie pełności poposiłkowej, wczesne uczucie sytości) bez uchwytnych zmian strukturalnych. Diagnoza opiera się na kryteriach Rome IV, które wymagają obecności objawów przez co najmniej 3 miesiące, z początkiem co najmniej 6 miesięcy wcześniej. Wyróżnia się dwa podtypy: zespół dolegliwości poposiłkowych (PDS) i zespół bólu w nadbrzuszu (EPS). Diagnostyka wymaga wykluczenia chorób organicznych, takich jak choroba wrzodowa, zakażenie Helicobacter pylori, GERD, nowotwory czy zapalenia przewodu pokarmowego. Podstawą jest dokładny wywiad, badanie przedmiotowe oraz badania laboratoryjne (morfologia, panel biochemiczny, funkcje nerek i tarczycy, testy w kierunku celiakii). Testowanie H. pylori (test oddechowy, antygen w kale, serologia, biopsja) jest kluczowe, a strategia „test and treat” zalecana u pacjentów <60 r.ż. bez objawów alarmowych.
akomodacja żołądka, badanie opróżniania żołądka, biomarker, ból nadbrzusza, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka, czynnościowa dyspepsja, diagnostyka celiakii, dysfagia, EGD, ezofagogastroduodenoskopia, funkcja nerek, funkcja tarczycy, gastropareza, GERD, górny odcinek przewodu pokarmowego, impedancja przełykowa, kryteria ROME IV, nadwrażliwość trzewna, niedokrwistość, objawy dyspeptyczne, ocena histopatologiczna, panel biochemiczny, pełność poposiłkowa, pieczenie nadbrzusza, rezonans magnetyczny, scyntygrafia żołądka, SIBO, strategia test and treat, test oddechowy, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, wczesne uczucie sytości, wodorowy test oddechowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie lękowe, zakażenie Helicobacter pylori, zapalenie przełyku, zespół bólu nadbrzusza, zespół dolegliwości poposiłkowych, zespół jelita drażliwego - Leksykon substancji czynnych
Kwiat rumianku – Właściwości farmakodynamiczne
Kwiat rumianku (Matricaria recutita L., flos) wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, istotne w terapii zaburzeń przewodu pokarmowego, zwłaszcza dyspepsji czynnościowej. Jego mechanizmy obejmują rozkurcz mięśni gładkich trzonu i dna żołądka, modulację receptorów muskarynowych i serotoninowych, a także ochronę błony śluzowej poprzez zwiększenie stężenia prostaglandyn i mucyn oraz obniżenie leukotrienów i hamowanie wydzielania soku żołądkowego. Dodatkowo, kwiat rumianku wykazuje działanie przeciwzapalne, hamując cytokiny prozapalne, zwiększając ekspresję cytokin przeciwzapalnych i wykazując właściwości przeciwutleniające. Wpływa także na układ nerwowy, tłumiąc sygnalizację neuronalną zewnętrznego unerwienia czuciowego przewodu pokarmowego, co przeciwdziała nadwrażliwości trzewnej, kluczowej w patogenezie dyspepsji czynnościowej. Ponadto, preparaty zawierające kwiat rumianku, takie jak Iberogast Balance (0,30 mL wyciągu płynnego na 1 mL preparatu), modulują mikrobiom jelitowy, zwiększając stężenie krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych, co może wspierać homeostazę jelitową.
benzokaina, cytokiny prozapalne, cytokiny przeciwzapalne, dolegliwości hemoroidalne, dyspepsja czynnościowa, działanie przeciwutleniające, działanie przeciwzapalne, krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, kwiat rumianku, leukotrien, mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, nadwrażliwość czuciowa, nadwrażliwość trzewna, percepcja bólu, prostaglandyna, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, sensytyzacja ośrodkowa, sok żołądkowy, właściwości farmakodynamiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół jelita drażliwego – Patofizjologia i mechanizm
Zespół jelita drażliwego (IBS) jest przewlekłym zaburzeniem funkcjonalnym przewodu pokarmowego, charakteryzującym się złożoną patofizjologią obejmującą dysfunkcję osi jelitowo-mózgowej (DGBI), nadwrażliwość trzewną, zaburzenia motoryki jelit oraz dysbiozę mikrobiomu. Kluczowe mechanizmy obejmują uwrażliwienie aferentnych dróg nocyceptywnych, zmiany w czynności mioelektrycznej jelit, a także przewlekły stan zapalny o niskim nasileniu z udziałem komórek tucznych, limfocytów śródnabłonkowych i komórek enteroendokrynnych. U pacjentów z IBS obserwuje się zmieniony skład mikrobioty, w tym zmniejszenie Bifidobacteria i Faecalibacterium prausnitzii oraz wzrost Lactobacillaceae, Bacteroides i Enterobacteriaceae, a także często występujący przerost bakteryjny jelita cienkiego (SIBO) z częstością od 4% do 84%. Zaburzenia metabolizmu serotoniny (5-HT), zwłaszcza poprzez receptory 5-HT3 i 5-HT4, oraz czynniki psychospołeczne, takie jak stres i zaburzenia psychiczne (obecne u około 50% pacjentów), również odgrywają istotną rolę w etiopatogenezie IBS.
aktywacja immunologiczna, białka połączeń ścisłych, biegunka, cytokiny prozapalne, dysbioza, fermentacja bakteryjna, FODMAP, komórki enterochromafinowe, komórki tuczne, limfocyty śródnabłonkowe, metylacja DNA, mikrobiota jelitowa, mikroRNA, modyfikacje epigenetyczne, motoryka jelit, nadwrażliwość trzewna, odruch żołądkowo-okrężniczy, oś jelitowo-mózgowa, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, poinfekcyjny IBS, polimorfizmy genów, przepuszczalność jelitowa, przerost bakteryjny jelita cienkiego, przeznabłonkowy opór elektryczny, receptory toll-podobne, serotonina, transporter serotoniny, zaburzenia somatyzacyjne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ircolon Forte 200 mg
Ircolon Forte, zawierający 200 mg trimebutyny maleinianu w tabletce, jest wskazany do leczenia objawowego zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego, w tym zespołu jelita drażliwego (IBS) oraz dolegliwości związanych z motoryką jelit i dróg żółciowych. Lek wykazuje działanie regulujące perystaltykę jelit, zarówno w przypadku biegunek, jak i zaparć, a także łagodzi bóle brzucha i stany skurczowe mięśniówki gładkiej. Tabletki mają postać białych, podłużnych tabletek o wymiarach 15,5 mm x 6,3 mm, z linią podziału umożliwiającą podział na dawki po 100 mg. Istotne jest, że każda tabletka zawiera 233 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antagonista receptorów opioidowych, biegunka, ból brzucha, choroba zapalna jelit, defekacja, dolegliwość jelitowa, kamica żółciowa, kryteria rzymskie, laktoza jednowodna, nadwrażliwość trzewna, naprzemienne zaparcia i biegunki, nietolerancja laktozy, przewlekły ból brzucha, stan skurczowy jelit, trimebutyna maleinian, wzdęcie, zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenie motoryki jelit, zaburzenie rytmu wypróżnień, zaparcie, zespół jelita drażliwego - Leksykon substancji czynnych
Ziele ubiorka gorzkiego – Właściwości farmakodynamiczne
Ziele ubiorka gorzkiego (Iberis amara L., herba) stanowi istotny składnik produktu leczniczego Iberogast Balance, występujący w formie wyciągu płynnego (1:1,5-2,5) z 50% etanolem jako rozpuszczalnikiem. W preparacie zawartość wyciągu wynosi 0,15 ml na 1 ml produktu (3 krople na 20 kropli). Badania farmakodynamiczne in vitro i in vivo na modelach zwierzęcych wykazały dwukierunkowe działanie na motorykę przewodu pokarmowego: rozkurczające mięśnie gładkie trzonu i dna żołądka oraz stymulujące kurczliwość mięśnia odźwiernika. Ponadto, ziele wykazuje działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie cytokin prozapalnych, zwiększenie ekspresji cytokin przeciwzapalnych oraz działanie przeciwutleniające, co jest istotne w patogenezie dyspepsji czynnościowej. W modelach zwierzęcych potwierdzono także tłumienie nadwrażliwości trzewnej poprzez modulację aktywacji neuronalnej w rdzeniu kręgowym i korowo-limbicznych obszarach mózgu, co przeciwdziała bólowi związanym z dyspepsją.
aktywacja neuronalna, badanie in silico, badanie in vitro, badanie interwencyjne, cytokiny prozapalne, cytokiny przeciwzapalne, dyspepsja czynnościowa, działanie niepożądane, działanie przeciwutleniające, działanie przeciwzapalne, krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, kryteria rzymskie, leukotrieny, motoryka przewodu pokarmowego, nadwrażliwość czuciowa, nadwrażliwość trzewna, prostaglandyny ochronne, randomizowane badanie kliniczne, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, rozkurczanie mięśni gładkich, sekrecja kwasu żołądkowego, sensytyzacja obwodowa, sensytyzacja ośrodkowa, sygnalizacja neuronalna, wyciąg płynny - Leksykon substancji czynnych
Owoc kminku – Właściwości farmakodynamiczne
Owoc kminku (Carum carvi L., fructus) jest istotnym składnikiem leku Iberogast Balance, występującym w formie wyciągu płynnego w proporcji 1:2,5-3,5 z 30% etanolem jako rozpuszczalnikiem, w dawce 0,20 ml wyciągu na 1 ml preparatu. Badania in vitro i in vivo wykazały, że wyciąg z kminku działa rozkurczająco na mięśnie gładkie żołądka, jednocześnie pobudzając kurczliwość mięśnia odźwiernika, co wspomaga motorykę przewodu pokarmowego. Ponadto wykazuje właściwości przeciwzapalne poprzez hamowanie cytokin prozapalnych, zwiększenie ekspresji cytokin przeciwzapalnych oraz działanie przeciwutleniające. Wyciąg tłumi również sygnalizację neuronalną unerwienia czuciowego przewodu pokarmowego, co redukuje nadwrażliwość trzewną i ból, a także moduluje mikrobiom jelitowy, zwiększając stężenie krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych. Mechanizmy te obejmują powinowactwo do receptorów muskarynowych i serotoninowych oraz regulację wydzielania prostaglandyn, mucyn, leukotrienów i soku żołądkowego, co przeciwdziała objawom nadkwaśności, takim jak zgaga.
błona śluzowa, cytokina prozapalna, cytokina przeciwzapalna, dysfunkcja przewodu pokarmowego, dyspepsja czynnościowa, działanie niepożądane, działanie przeciwutleniające, etanol, krótkołańcuchowy kwas tłuszczowy, leukotrien, mięsień gładki, mikrobiom jelitowy, mucyna, nadwrażliwość czuciowa, nadwrażliwość trzewna, owoc kminku, prostaglandyna, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, stan zapalny, wrażliwość trzewna, wyciąg płynny, zaburzenie motoryki, zgaga - Leksykon substancji czynnych
Korzeń lukrecji – Właściwości farmakodynamiczne
Korzeń lukrecji (Glycyrrhiza glabra L. i/lub G. inflata Bat. i/lub G. uralensis Fisch, radix) jest składnikiem preparatu Iberogast Balance w stężeniu 0,10 mL wyciągu płynnego (1:2,5-3,5) na 1 mL produktu, pozyskiwanym przy użyciu 30% etanolu. W badaniach in vitro i in vivo na modelach zwierzęcych wykazano, że korzeń lukrecji reguluje motorykę przewodu pokarmowego poprzez rozkurcz mięśni gładkich trzonu i dna żołądka oraz stymulację kurczliwości mięśnia odźwiernika. Działa przeciwzapalnie, hamując cytokiny prozapalne, zwiększając ekspresję cytokin przeciwzapalnych oraz wykazując właściwości przeciwutleniające. Ponadto tłumi sygnalizację neuronalną unerwienia czuciowego przewodu pokarmowego, co redukuje trzewną nadwrażliwość, a także moduluje mikrobiom jelitowy, zwiększając stężenie krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych. Preparat wykazuje powinowactwo do receptorów muskarynowych i serotoninowych, zwiększa stężenie prostaglandyn i mucyn oraz hamuje wydzielanie soku żołądkowego, co przeciwdziała objawom nadmiernego wydzielania kwasu, takim jak zgaga.
aktywacja neuronalna, badanie podwójnie ślepe, cytokiny prozapalne, cytokiny przeciwzapalne, dyspepsja czynnościowa, działanie przeciwutleniające, działanie przeciwzapalne, etanol, korzeń lukrecji, krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, leukotrieny, mechanizmy patofizjologiczne, mięśnie gładkie, mikrobiom jelitowy, motoryka przewodu pokarmowego, nadwrażliwość trzewna, prostaglandyny, przewód pokarmowy, randomizowane badanie kontrolowane placebo, receptory muskarynowe, receptory serotoninowe, sensytyzacja ośrodkowa, sok żołądkowy, sygnalizacja neuronalna, wydzielanie soku żołądkowego