neutropenia i trombocytopenia
Neutropenia to stan charakteryzujący się obniżoną liczbą neutrofili we krwi obwodowej (poniżej 1500/μl). W zależności od nasilenia wyróżnia się neutropenię łagodną (1000-1500/μl), umiarkowaną (500-1000/μl) i ciężką (<500/μl). Najczęstsze przyczyny to leki (chemioterapeutyki, leki przeciwtarczycowe), zakażenia (wirusowe, bakteryjne), choroby autoimmunologiczne oraz zaburzenia szpiku kostnego.
Trombocytopenia oznacza zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 150 000/μl. Może być wynikiem zmniejszonej produkcji płytek w szpiku kostnym, zwiększonego niszczenia płytek obwodowych lub sekwestracji płytek w śledzionie. Ciężka trombocytopenia (<50 000/μl) zwiększa ryzyko krwawień, szczególnie przy wartościach poniżej 10 000-20 000/μl.
Współwystępowanie neutropenii i trombocytopenii (tzw. bicytopenia) może sugerować poważne schorzenia hematologiczne, takie jak zespoły mielodysplastyczne, białaczki, aplazja szpiku, lub być następstwem leczenia cytostatycznego. Diagnostyka obejmuje morfologię z rozmazem, badanie szpiku kostnego, testy na obecność przeciwciał oraz wykluczenie przyczyn polekowych i infekcyjnych.
Leczenie zależy od przyczyny, nasilenia i objawów klinicznych. Może obejmować odstawienie leków wywołujących cytopenie, antybiotykoterapię w przypadku gorączki neutropenicznej, stosowanie czynników wzrostu kolonii granulocytów (G-CSF), immunoglobulin, kortykosteroidów, leków immunosupresyjnych lub transfuzji preparatów krwiopochodnych w przypadku ciężkiej trombocytopenii z objawami skazy krwotocznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 180 mg
Temozolomide Glenmark w postaci kapsułek twardych jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego i powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w onkologii neurochirurgicznej. Terapia składa się z dwóch etapów: leczenia skojarzonego z radioterapią (60 Gy w 30 dawkach) oraz monoterapii do 6 cykli. W trakcie leczenia skojarzonego temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m²/dobę przez 42 dni, z cotygodniową kontrolą morfologii krwi. Kontynuacja leczenia wymaga spełnienia kryteriów hematologicznych: granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l oraz toksyczność pozahematologiczna ≤ stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku spadku granulocytów do 0,5-1,5 x 10⁹/l lub płytek do 10-100 x 10⁹/l, lub toksyczności stopnia 2, konieczne jest przerwanie podawania leku.
chemioterapia, działanie toksyczne, farmakokinetyka temozolomidu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, klirens temozolomidu, leczenie przeciwwymiotne, łysienie, monoterapia temozolomidem, morfologia krwi, neutropenia i trombocytopenia, nudności i wymioty, parametry hematologiczne, płytki krwi, radioterapia, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, wznowa lub progresja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Temozolomid – Dawkowanie i sposób podawania
Temozolomid jest stosowany w leczeniu glejaka wielopostaciowego u dorosłych, w schemacie dwufazowym: faza skojarzona z radioterapią (75 mg/m²/dobę przez 42 dni wraz z 60 Gy w 30 frakcjach) oraz faza monoterapii (do 6 cykli, początkowo 150 mg/m²/dobę przez 5 dni z 23-dniową przerwą, z możliwością zwiększenia do 200 mg/m²/dobę od 2. cyklu, jeśli toksyczność hematologiczna i pozahematologiczna jest akceptowalna). Monitorowanie hematologiczne (morfologia z rozmazem) jest obowiązkowe raz w tygodniu podczas leczenia skojarzonego oraz w 22. dniu cyklu podczas monoterapii. Dawkowanie wymaga modyfikacji lub przerwania w przypadku granulocytopenii < 1,5 x 10⁹/l, trombocytopenii < 100 x 10⁹/l lub toksyczności pozahematologicznej ≥ stopnia 2 (wg CTC), z dokładnie określonymi kryteriami przerwania i zmniejszenia dawki. W przypadku progresji glejaka lub wznowy, dawka początkowa wynosi 200 mg/m²/dobę przez 5 dni w 28-dniowym cyklu, z możliwością redukcji u pacjentów wcześniej leczonych chemioterapią.
chemioterapia, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, kapsułki twarde, klirens temozolomidu, kryteria CTC, leczenie onkologiczne, leczenie przeciwwymiotowe, łysienie, monoterapia temozolomidem, morfologia z rozmazem, neutropenia i trombocytopenia, nudności i wymioty, płytki krwi, radioterapia, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, wznowa lub progresja, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 140 mg
Terapia Dasatinibem Stada powinna być prowadzona przez doświadczonych lekarzy, ze szczególnym uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania i monitorowania działań niepożądanych. U dorosłych z ostrą białaczką limfoblastyczną z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+) zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków, ale o stałej porze. U dzieci dawkowanie jest uzależnione od masy ciała, np. 40 mg dla masy 10–20 kg, 60 mg dla 20–30 kg, 70 mg dla 30–45 kg i 100 mg dla powyżej 45 kg, przy czym tabletki nie są zalecane dla dzieci poniżej 10 kg, gdzie stosuje się proszek do sporządzania zawiesiny. Leczenie u dorosłych trwa do progresji choroby lub nietolerancji, natomiast u dzieci i młodzieży stosuje się je jako uzupełnienie chemioterapii do 2 lat, z możliwością przedłużenia o rok po przeszczepie komórek macierzystych. W przypadku braku odpowiedzi u dorosłych dopuszcza się zwiększenie dawki do 180 mg/dobę, natomiast u dzieci nie zaleca się zwiększania dawki ze względu na skojarzenie z chemioterapią.
ALL Ph+, aspiracja szpiku kostnego, bezwzględna liczba neutrofili, biorównoważność, dazatynib, glikokortykosteroid, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, komórkowość szpiku kostnego, lek moczopędny, małopłytkowość, neutropenia i trombocytopenia, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Filadelfia, pełna odpowiedź cytogenetyczna, pole pod krzywą, przeszczep komórek macierzystych, przetaczanie płytek krwi, większa odpowiedź molekularna, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Temozolomide Fair-Med 20 mg
Temozolomid, stosowany głównie w terapii glejaków, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to nudności (43%), wymioty (36%), zaparcia, jadłowstręt, bóle głowy, zmęczenie, drgawki oraz wysypka. Ciężkie nudności i wymioty występują u około 4% pacjentów. Kluczowym aspektem bezpieczeństwa jest mielosupresja, w tym neutropenia i trombocytopenia stopnia 3 i 4, obserwowane odpowiednio u 8-19% i 14-19% pacjentów, co może prowadzić do hospitalizacji i przerwania leczenia. Mielosupresja nasila się między dniem 21 a 28 cyklu i ustępuje zwykle w ciągu 1-2 tygodni. U kobiet zaobserwowano wyższą częstość ciężkiej neutropenii (ANC < 0,5 x 10^9/l) i trombocytopenii (< 20 x 10^9/l) w porównaniu do mężczyzn, co wymaga szczególnej uwagi podczas monitorowania terapii.
afazja, białaczka szpikowa, cholestaza, erytrodermia, glejak, glejak wielopostaciowy, gorączka neutropeniczna, granulocyty obojętnochłonne, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, jadłowstręt, lek cytotoksyczny, leukopenia, limfopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, menorrhagia, mielosupresja, moczówka prosta, neutropenia i trombocytopenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, polekowa reakcja z eozynofilią, posocznica, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, temozolomid, wybroczyny, zakażenie CMV, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc PCP, zator tętnicy płucnej, zespół Cushinga, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Temozolomide Glenmark
Temozolomid wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych powikłań, takich jak zakażenia oportunistyczne (np. Pneumocystis jirovecii, wirus HBV, CMV), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, uszkodzenie i niewydolność wątroby, a także mielodysplazję i wtórne nowotwory złośliwe. Szczególnie istotna jest profilaktyka przeciwko PCP u pacjentów leczonych 42-dniowym schematem temozolomidu w skojarzeniu z radioterapią, niezależnie od liczby limfocytów, z kontynuacją profilaktyki do ustąpienia limfopenii do ≤ 1. Monitorowanie funkcji wątroby jest obowiązkowe przed, w trakcie (w połowie cyklu 42-dniowego) i po zakończeniu każdego cyklu leczenia, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka śmiertelnej hepatotoksyczności. Przed terapią należy wykonać testy czynnościowe wątroby oraz ocenić ryzyko reaktywacji HBV, konsultując pacjentów z dodatnimi wynikami serologicznymi z hepatologiem.
antykoncepcja, białaczka szpikowa, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, hepatotoksyczność, kriokonserwacja nasienia, laktoza, limfopenia, neutropenia i trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność oddechowa, nudności i wymioty, opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pancytopenia, Pneumocystis jirovecii, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, temozolomid, uszkodzenie wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Fair-Med 140 mg
Temozolomid FAIR-MED jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego, stosowany w dwóch fazach: leczeniu skojarzonym z radioterapią oraz monoterapii. W fazie skojarzonej podaje się 75 mg/m² pc. temozolomidu doustnie codziennie przez 42 dni, równocześnie z radioterapią 60 Gy w 30 dawkach. Kontynuacja leczenia wymaga spełnienia kryteriów hematologicznych: granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l oraz toksyczności pozahematologicznej ≤ stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku toksyczności hematologicznej (granulocyty < 0,5 x 10⁹/l lub płytki < 10 x 10⁹/l) lub pozahematologicznej stopnia 3-4, konieczne jest przerwanie lub zaprzestanie terapii. Monitorowanie hematologiczne powinno odbywać się co tydzień, a decyzje o modyfikacji dawki opierają się na szczegółowych kryteriach toksyczności.
farmakokinetyka temozolomidu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, klirens temozolomidu, leczenie onkologiczne, leczenie przeciwwymiotne, leczenie skojarzone, łysienie, monoterapia temozolomidem, morfologia z rozmazem, neutropenia i trombocytopenia, nudności i wymioty, płytki krwi, radioterapia, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 100 mg
Terapia dazatynibem (Dasatinib Stada) w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+) powinna być prowadzona przez doświadczonych hematologów. U dorosłych pacjentów zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków, z możliwością zwiększenia do 180 mg w przypadku braku odpowiedzi hematologicznej lub cytogenetycznej. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest dostosowywane do masy ciała, z dawkami od 40 mg do 100 mg na dobę, a u pacjentów poniżej 10 kg stosuje się proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, gdyż tabletki nie są w tej grupie biorównoważne. Leczenie u dorosłych trwa do progresji choroby lub nietolerancji, natomiast u dzieci i młodzieży jest stosowane ciągle jako uzupełnienie chemioterapii, maksymalnie do 2 lat, z możliwością kontynuacji do roku po przeszczepie komórek macierzystych.
ALL Ph+, aspiracja szpiku kostnego, bezwzględna liczba neutrofili, biopsja szpiku kostnego, cytopenia, Dasatinib Stada, dazatynib, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakologiczna, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, komórkowość szpiku kostnego, lek moczopędny, neutropenia i trombocytopenia, niewydolność nerek, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Filadelfia, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, toksyczność hematologiczna, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 20 mg
Temozolomide Glenmark jest wskazany do leczenia glejaków wielopostaciowych i powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w onkologii neurochirurgicznej. Terapia składa się z dwóch faz: leczenia skojarzonego z radioterapią oraz monoterapii. W fazie skojarzonej temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m² pc. na dobę przez 42 dni równocześnie z radioterapią (60 Gy w 30 frakcjach). Kontrola hematologiczna (morfologia krwi z rozmazem) jest wymagana co tydzień, a leczenie można kontynuować pod warunkiem, że granulocyty obojętnochłonne wynoszą ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l, a toksyczność pozahematologiczna nie przekracza stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku hematologicznej toksyczności (granulocyty < 0,5 x 10⁹/l lub płytki < 10 x 10⁹/l) lub ciężkiej toksyczności pozahematologicznej (stopień 3 lub 4) należy przerwać lub zaprzestać terapii.
chemioterapia, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, guzy mózgu, kapsułki twarde, leczenie przeciwwymiotne, leczenie skojarzone, monoterapia, morfologia krwi, neutropenia i trombocytopenia, radioterapia, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, wznowa lub progresja, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Pharmascience
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje działanie teratogenne potwierdzone badaniami na małpach, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym. Pacjentki muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez minimum 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości ≥ 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub potencjalnie płodnymi przez cały okres leczenia i 7 dni po jego zakończeniu. Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, zaleca się profilaktykę przeciwzakrzepową oraz monitorowanie objawów takich jak duszność, ból w klatce piersiowej i obrzęki kończyn. Ponadto, lenalidomid może indukować nadciśnienie płucne, neutropenię, trombocytopenię oraz powikłania takie jak zespół rozpadu guza (TLS) i reakcje typu „tumour flare” (TFR), szczególnie u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza i chłoniakiem grudkowym, co wymaga intensywnego monitorowania i odpowiedniego leczenia wspomagającego.
agenezja macicy, brak laktazy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, delecja 5q, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, lenalidomid, morfologia krwi, mutacja genu TP53, nadciśnienie płucne, neutropenia i trombocytopenia, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, polekowa reakcja z eozynofilią, postępująca leukoencefalopatia wieloogniskowa, reaktywacja zakażenia wirusowego, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wirus zapalenia wątroby typu B, zaćma, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Temozolomide Glenmark
Temozolomid wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zakażeń oportunistycznych (np. Pneumocystis jirovecii), reaktywacji wirusów HBV i CMV oraz uszkodzenia wątroby, które mogą prowadzić do niewydolności i zgonu. Szczególnie istotne jest stosowanie profilaktyki przeciw PCP u pacjentów poddawanych 42-dniowemu schematowi leczenia skojarzonemu z radioterapią, niezależnie od liczby limfocytów, oraz kontynuowanie jej do ustąpienia limfopenii (≤ 1). Zaleca się regularne badania czynności wątroby przed, w trakcie (w połowie cyklu 42-dniowego) i po każdym cyklu terapii. Występuje także ryzyko mielosupresji, w tym pancytopenii i niedokrwistości aplastycznej, co wymaga monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza liczby granulocytów obojętnochłonnych (≥ 1,5 x 10^9/l) i płytek krwi (≥ 100 x 10^9/l), z koniecznością redukcji dawki przy spadkach poniżej 1,0 x 10^9/l i 50 x 10^9/l odpowiednio. Dawkowanie temozolomidu obejmuje poziomy 100, 150 i 200 mg/m² powierzchni ciała, z minimalną dawką 100 mg/m².
antykoncepcja, białaczka szpikowa, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, kriokonserwacja nasienia, limfopenia, mielosupresja, neutropenia i trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pancytopenia, Pneumocystis jirovecii, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wirusem cytomegalii, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 20 mg
Dasatinib Stada jest wskazany do leczenia dorosłych oraz dzieci i młodzieży z ostrą białaczką limfoblastyczną z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+). U dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę podawana doustnie w formie tabletek powlekanych, z możliwością zwiększenia do 180 mg w przypadku braku odpowiedzi hematologicznej lub cytogenetycznej. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest zależne od masy ciała: od 40 mg/dobę dla pacjentów 10–20 kg do 100 mg/dobę dla masy ciała ≥45 kg, podawane raz dziennie w formie tabletek lub proszku do sporządzania zawiesiny doustnej (zalecane u pacjentów <10 kg). Leczenie u dorosłych trwa do progresji choroby lub nietolerancji, natomiast u dzieci i młodzieży stosuje się je jako uzupełnienie chemioterapii przez maksymalnie 2 lata, z możliwością kontynuacji przez rok po przeszczepie komórek macierzystych. Dazatynib wymaga regularnej oceny hematologicznej i dostosowania dawki w przypadku neutropenii lub trombocytopenii, z zaleceniami dotyczącymi przerw w leczeniu, zmniejszenia dawki lub zakończenia terapii w razie konieczności.
aspiracja szpiku kostnego, bezwzględna liczba neutrofili, biopsja, chemioterapia, cytopenia, dazatynib, dysfagia, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, komórkowość szpiku kostnego, lek moczopędny, neutropenia i małopłytkowość, neutropenia i trombocytopenia, niehematologiczne działania niepożądane, niewydolność nerek, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Filadelfia, płytki krwi, pole pod krzywą AUC, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, przeszczep komórek macierzystych, tabletka powlekana, transplantacja, wysięk w jamie opłucnej, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 50 mg
Leczenie dazatynibem w ostrym białaczce limfoblastycznej z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+) powinno być prowadzone przez doświadczonych hematologów, z uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania. U dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji do 180 mg w przypadku braku odpowiedzi. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest uzależnione od masy ciała, np. 40 mg dla pacjentów 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg, podawane raz dziennie. Dla dzieci <10 kg stosuje się proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, gdyż tabletki powlekane nie są biorównoważne. Terapia u dorosłych trwa do progresji lub nietolerancji, natomiast u dzieci jest prowadzona maksymalnie przez 2 lata, z możliwością kontynuacji po przeszczepie komórek macierzystych przez kolejny rok. Tabletki dostępne są w dawkach 20–140 mg, co pozwala na elastyczne dostosowanie terapii.
bezwzględna liczba neutrofili, chemioterapia podstawowa, chromosom Filadelfia, dazatynib, glikokortykosteroidy, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, leki moczopędne, neutropenia i trombocytopenia, niehematologiczne działania niepożądane, niewydolność nerek, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Filadelfia, pole pod krzywą stężenia, przeszczep komórek macierzystych, tabletka powlekana, toksyczność hematologiczna, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Trabectedin EVER PHARMA 0,25 mg
Trabektedyna w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (Trabectedin EVER PHARMA 0,25 mg oraz 1 mg) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, u osób z ciężkimi lub niekontrolowanymi zakażeniami oraz u kobiet karmiących piersią. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe przeprowadzenie wywiadu alergologicznego oraz wykluczenie aktywnego procesu infekcyjnego lub jego skuteczna kontrola. Ponadto, jednoczesne podanie szczepionki przeciwko żółtej febrze jest absolutnym przeciwwskazaniem ze względu na ryzyko śmiertelnych powikłań związanych z immunosupresją wywołaną przez trabektedynę.
ciężkie zakażenie, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, karmienie piersią, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, lek immunosupresyjny, mielosupresja, nadwrażliwość na trabektedynę, neutropenia i trombocytopenia, niewydolność nerek, roztwór do infuzji, szczepionka przeciwko żółtej febrze, trabektedyna, właściwości immunosupresyjne, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Temozolomide Fair-Med 180 mg
Temozolomid, stosowany w terapii glejaków, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym głównie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności u 43%, wymioty u 36%, biegunka, zaparcia), hematologiczne (neutropenia i trombocytopenia stopnia 3. i 4. u 8-19% pacjentów) oraz neurologiczne (drgawki, bóle głowy, niedowład). Mielosupresja, szczególnie neutropenia (ANC < 0,5 x 10^9/l) i trombocytopenia (< 20 x 10^9/l), występuje najczęściej w pierwszych cyklach terapii, z nadirem między 21. a 28. dniem cyklu, ustępującym w ciągu 1-2 tygodni bez kumulacji. U kobiet obserwuje się wyższą częstość ciężkich zaburzeń hematologicznych (neutropenia 4. stopnia u 12% kobiet vs. 5% mężczyzn; trombocytopenia 4. stopnia u 9% kobiet vs. 3% mężczyzn), co wymaga szczegółowego monitorowania. Działania niepożądane obejmują także reakcje alergiczne, zaburzenia endokrynologiczne, psychiczne, skórne (wysypka, łysienie, rzadkie ciężkie reakcje jak zespół Stevensa-Johnsona), a także powikłania zakaźne związane z mielosupresją.
afazja, ataksja, białaczka szpikowa, cytostatyk, diplopia, drgawki, dysfagia, działanie niepożądane, erytrodermia, glejak, glejak wielopostaciowy, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, hipokaliemia, jadłowstręt, krwotok mózgowy, leukopenia, limfopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, miopatia, moczówka prosta, neuropatia, neutropenia, neutropenia i trombocytopenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, nudność, objaw neurologiczny, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parastezja, porażenie połowicze, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan padaczkowy, temozolomid, trombocytopenia, wymioty, zaburzenie hematologiczne, zakażenie, zakrzepica żył głębokich, zaniewidzenie połowicze, zator tętnicy płucnej, zespół Cushinga, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc