toksyczność pozahematologiczna
Toksyczność pozahematologiczna to termin medyczny oznaczający negatywne efekty uboczne terapii, które dotyczą tkanek i narządów innych niż układ krwiotwórczy. W odróżnieniu od toksyczności hematologicznej (obejmującej wpływ na komórki krwi i szpik kostny), toksyczność pozahematologiczna może dotyczyć wielu układów organizmu, w tym przewodu pokarmowego, układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, skóry, nerek i wątroby.
Najczęściej toksyczność pozahematologiczna występuje jako powikłanie chemioterapii, radioterapii lub terapii celowanych stosowanych w onkologii. Typowe objawy mogą obejmować nudności, wymioty, biegunkę, zapalenie błon śluzowych, neuropatię obwodową, kardiotoksyczność, hepatotoksyczność czy nefrotoksyczność. Ocena stopnia toksyczności jest prowadzona według międzynarodowych skal, takich jak kryteria CTCAE (Common Terminology Criteria for Adverse Events).
Monitorowanie i odpowiednie zarządzanie toksycznością pozahematologiczną stanowi kluczowy element opieki nad pacjentem onkologicznym. Wczesne rozpoznanie objawów umożliwia modyfikację dawkowania leków, wdrożenie leczenia wspomagającego lub czasowe wstrzymanie terapii. W ciężkich przypadkach może być konieczne trwałe przerwanie leczenia. Obecnie prowadzone są intensywne badania nad nowymi strategiami minimalizującymi toksyczność pozahematologiczną, przy jednoczesnym zachowaniu skuteczności przeciwnowotworowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 180 mg
Temozolomide Glenmark w postaci kapsułek twardych jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego i powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w onkologii neurochirurgicznej. Terapia składa się z dwóch etapów: leczenia skojarzonego z radioterapią (60 Gy w 30 dawkach) oraz monoterapii do 6 cykli. W trakcie leczenia skojarzonego temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m²/dobę przez 42 dni, z cotygodniową kontrolą morfologii krwi. Kontynuacja leczenia wymaga spełnienia kryteriów hematologicznych: granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l oraz toksyczność pozahematologiczna ≤ stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku spadku granulocytów do 0,5-1,5 x 10⁹/l lub płytek do 10-100 x 10⁹/l, lub toksyczności stopnia 2, konieczne jest przerwanie podawania leku.
chemioterapia, działanie toksyczne, farmakokinetyka temozolomidu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, klirens temozolomidu, leczenie przeciwwymiotne, łysienie, monoterapia temozolomidem, morfologia krwi, neutropenia i trombocytopenia, nudności i wymioty, parametry hematologiczne, płytki krwi, radioterapia, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, wznowa lub progresja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Fair-Med 100 mg
Temozolomid FAIR-MED jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego w schemacie skojarzonym z radioterapią oraz w monoterapii po jej zakończeniu. W trakcie leczenia skojarzonego temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m² pc. na dobę przez 42 dni równocześnie z radioterapią (60 Gy w 30 frakcjach). Monitorowanie hematologiczne (morfologia z rozmazem) jest obowiązkowe co tydzień, a dawkę należy modyfikować lub przerwać w zależności od toksyczności: granulocyty < 1,5 x 10⁹/l i/lub płytki < 100 x 10⁹/l wymagają przerwania, a granulocyty < 0,5 x 10⁹/l i płytki < 10 x 10⁹/l – zaprzestania leczenia. Toksyczność pozahematologiczna stopnia ≥ 2 (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów) również wymaga przerwania lub zaprzestania terapii. Po 4 tygodniach od zakończenia leczenia skojarzonego rozpoczyna się monoterapia temozolomidem, maksymalnie do 6 cykli, z dawką początkową 150 mg/m² pc. przez 5 dni co 28 dni, z możliwością zwiększenia do 200 mg/m² pc. od drugiego cyklu, jeśli nie wystąpiła istotna toksyczność hematologiczna i pozahematologiczna. Kontrola morfologii krwi powinna odbywać się w 22. dniu cyklu, a dawkę należy zmniejszyć lub przerwać w przypadku granulocytów < 1,0 x 10⁹/l, płytek < 50 x 10⁹/l lub toksyczności pozahematologicznej stopnia 3-4.
Common Toxicity Criteria, farmakokinetyka temozolomidu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, guzy mózgu, kapsułki twarde, klirens temozolomidu, kryteria CTC, leczenie przeciwwymiotne, leczenie skojarzone, monoterapia, morfologia z rozmazem, neutropenia, płytki krwi, radioterapia, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, wznowa lub progresja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Temozolomid – Dawkowanie i sposób podawania
Temozolomid jest stosowany w leczeniu glejaka wielopostaciowego u dorosłych, w schemacie dwufazowym: faza skojarzona z radioterapią (75 mg/m²/dobę przez 42 dni wraz z 60 Gy w 30 frakcjach) oraz faza monoterapii (do 6 cykli, początkowo 150 mg/m²/dobę przez 5 dni z 23-dniową przerwą, z możliwością zwiększenia do 200 mg/m²/dobę od 2. cyklu, jeśli toksyczność hematologiczna i pozahematologiczna jest akceptowalna). Monitorowanie hematologiczne (morfologia z rozmazem) jest obowiązkowe raz w tygodniu podczas leczenia skojarzonego oraz w 22. dniu cyklu podczas monoterapii. Dawkowanie wymaga modyfikacji lub przerwania w przypadku granulocytopenii < 1,5 x 10⁹/l, trombocytopenii < 100 x 10⁹/l lub toksyczności pozahematologicznej ≥ stopnia 2 (wg CTC), z dokładnie określonymi kryteriami przerwania i zmniejszenia dawki. W przypadku progresji glejaka lub wznowy, dawka początkowa wynosi 200 mg/m²/dobę przez 5 dni w 28-dniowym cyklu, z możliwością redukcji u pacjentów wcześniej leczonych chemioterapią.
chemioterapia, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, kapsułki twarde, klirens temozolomidu, kryteria CTC, leczenie onkologiczne, leczenie przeciwwymiotowe, łysienie, monoterapia temozolomidem, morfologia z rozmazem, neutropenia i trombocytopenia, nudności i wymioty, płytki krwi, radioterapia, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, wznowa lub progresja, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Fair-Med 140 mg
Temozolomid FAIR-MED jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego, stosowany w dwóch fazach: leczeniu skojarzonym z radioterapią oraz monoterapii. W fazie skojarzonej podaje się 75 mg/m² pc. temozolomidu doustnie codziennie przez 42 dni, równocześnie z radioterapią 60 Gy w 30 dawkach. Kontynuacja leczenia wymaga spełnienia kryteriów hematologicznych: granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l oraz toksyczności pozahematologicznej ≤ stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku toksyczności hematologicznej (granulocyty < 0,5 x 10⁹/l lub płytki < 10 x 10⁹/l) lub pozahematologicznej stopnia 3-4, konieczne jest przerwanie lub zaprzestanie terapii. Monitorowanie hematologiczne powinno odbywać się co tydzień, a decyzje o modyfikacji dawki opierają się na szczegółowych kryteriach toksyczności.
farmakokinetyka temozolomidu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, klirens temozolomidu, leczenie onkologiczne, leczenie przeciwwymiotne, leczenie skojarzone, łysienie, monoterapia temozolomidem, morfologia z rozmazem, neutropenia i trombocytopenia, nudności i wymioty, płytki krwi, radioterapia, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 100 mg
Temozolomid (Temozolomide Glenmark) jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego w schemacie skojarzonym z radioterapią (60 Gy w 30 frakcjach) oraz w następującej po niej monoterapii do 6 cykli. W fazie skojarzonej temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m² pc. na dobę przez 42 dni, z cotygodniową kontrolą morfologii krwi i oceną toksyczności hematologicznej i pozahematologicznej (CTC). Kontynuacja leczenia wymaga granulocytów ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytek ≥ 100 x 10⁹/l oraz toksyczności pozahematologicznej ≤ stopnia 1 (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku obniżenia parametrów hematologicznych lub toksyczności stopnia 2 zaleca się przerwanie lub opóźnienie podawania leku. Po 4 tygodniach od zakończenia radiochemioterapii rozpoczyna się monoterapię temozolomidem, początkowo 150 mg/m² pc. przez 5 dni w 28-dniowych cyklach, z możliwością zwiększenia dawki do 200 mg/m² pc. od 2. cyklu, jeśli nie wystąpiła toksyczność ≥ stopnia 3 i parametry hematologiczne są prawidłowe.
biodostępność leku, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, klirens leku, leczenie przeciwwymiotowe, leczenie skojarzone, monoterapia temozolomidem, morfologia krwi, neutropenia, nudności i wymioty, płytki krwi, radioterapia, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 250 mg
Leczenie temozolomidem w postaci kapsułek twardych, stosowanym w terapii guzów mózgu, obejmuje dwa etapy: leczenie skojarzone z radioterapią oraz monoterapię do 6 cykli. W trakcie leczenia skojarzonego temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m² powierzchni ciała na dobę przez 42 dni równocześnie z radioterapią 60 Gy w 30 dawkach. Monitorowanie toksyczności hematologicznej i pozahematologicznej odbywa się raz w tygodniu, a kontynuacja leczenia wymaga spełnienia kryteriów: granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l oraz toksyczność pozahematologiczna ≤ stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku spadku parametrów krwi lub wzrostu toksyczności konieczne jest czasowe przerwanie lub zaprzestanie podawania leku zgodnie z określonymi progami (np. granulocyty < 0,5 x 10⁹/l lub płytki < 10 x 10⁹/l).
Po 4 tygodniach od zakończenia leczenia skojarzonego rozpoczyna się monoterapia temozolomidem, początkowo w dawce 150 mg/m² przez 5 dni z 23-dniową przerwą, z możliwością zwiększenia dawki do 200 mg/m² od drugiego cyklu, jeśli nie wystąpiła istotna toksyczność (granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l, toksyczność pozahematologiczna ≤ stopnia 2 wg CTC). Monitorowanie morfologii krwi odbywa się w 22. dniu cyklu, a w przypadku toksyczności hematologicznej lub pozahematologicznej zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku istnieje zwiększone ryzyko neutropenii i trombocytopenii. Temozolomid należy podawać na czczo, kapsułki połykać w całości, nie otwierać ani nie rozgryzać. Wymioty po podaniu leku nie wymagają powtórzenia dawki w tym samym dniu.
farmakokinetyka temozolomidu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyt obojętnochłonny, guz mózgu, leczenie przeciwwymiotne, leczenie skojarzone, monoterapia, morfologia krwi, neutropenia, płytka krwi, radioterapia, temozolomid, Temozolomide Glenmark, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, wznowa lub progresja - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Fair-Med 20 mg
Temozolomid FAIR-MED w postaci kapsułek twardych jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego i powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w onkologii neurochirurgicznej. Terapia obejmuje dwa etapy: leczenie skojarzone z radioterapią (60 Gy w 30 frakcjach) przy dawce temozolomidu 75 mg/m²/dobę przez 42 dni oraz następującą po nim monoterapię do 6 cykli. Monitorowanie hematologiczne jest kluczowe, z cotygodniową oceną morfologii krwi, zwłaszcza liczby granulocytów obojętnochłonnych (ANC ≥ 1,5 x 10⁹/l) i płytek krwi (PLT ≥ 100 x 10⁹/l). W przypadku toksyczności hematologicznej lub pozahematologicznej powyżej stopnia 1 (wg CTC) zaleca się przerwanie lub opóźnienie leczenia. Dawkowanie nie powinno być redukowane podczas leczenia skojarzonego, a przerwy są rozważane na podstawie oceny toksyczności.
badanie krwi, dakarbazyna, glejak wielopostaciowy, granulocyty obojętnochłonne, guz mózgu, leczenie przeciwwymiotne, leczenie skojarzone, mielosupresja, monoterapia, morfologia z rozmazem, neutrofile, parametry hematologiczne, płytki krwi, radioterapia celowana, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 20 mg
Temozolomide Glenmark jest wskazany do leczenia glejaków wielopostaciowych i powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w onkologii neurochirurgicznej. Terapia składa się z dwóch faz: leczenia skojarzonego z radioterapią oraz monoterapii. W fazie skojarzonej temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m² pc. na dobę przez 42 dni równocześnie z radioterapią (60 Gy w 30 frakcjach). Kontrola hematologiczna (morfologia krwi z rozmazem) jest wymagana co tydzień, a leczenie można kontynuować pod warunkiem, że granulocyty obojętnochłonne wynoszą ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l, a toksyczność pozahematologiczna nie przekracza stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku hematologicznej toksyczności (granulocyty < 0,5 x 10⁹/l lub płytki < 10 x 10⁹/l) lub ciężkiej toksyczności pozahematologicznej (stopień 3 lub 4) należy przerwać lub zaprzestać terapii.
chemioterapia, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, guzy mózgu, kapsułki twarde, leczenie przeciwwymiotne, leczenie skojarzone, monoterapia, morfologia krwi, neutropenia i trombocytopenia, radioterapia, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, wznowa lub progresja, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Fair-Med 180 mg
Temozolomid FAIR-MED jest wskazany do leczenia guzów mózgu i powinien być stosowany wyłącznie przez onkologów z doświadczeniem w terapii nowotworów ośrodkowego układu nerwowego. Leczenie obejmuje dwa etapy: fazę skojarzoną z radioterapią (temozolomid 75 mg/m²/dobę przez 42 dni wraz z radioterapią 60 Gy w 30 frakcjach) oraz monoterapię trwającą do 6 cykli. W trakcie fazy skojarzonej konieczne jest monitorowanie morfologii krwi co tydzień, a kontynuacja leczenia wymaga spełnienia kryteriów hematologicznych (granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l) oraz toksyczności pozahematologicznej ≤ stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku toksyczności hematologicznej lub pozahematologicznej zaleca się przerwanie lub zaprzestanie terapii zgodnie z określonymi progami (np. granulocyty < 0,5 x 10⁹/l lub płytki < 10 x 10⁹/l – zaprzestanie podawania). Po zakończeniu radioterapii rozpoczyna się monoterapię temozolomidem, początkowo w dawce 150 mg/m² przez 5 dni na 28-dniowy cykl, z możliwością zwiększenia dawki do 200 mg/m² od drugiego cyklu, jeśli nie wystąpiła istotna toksyczność.
biodostępność leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka leku, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, klasyfikacja Childa, klirens leku, kryteria CTC, leczenie skojarzone, lek przeciwwymiotowy, łysienie, monoterapia, morfologia z rozmazem, neutropenia, nudności i wymioty, płytki krwi, podeszły wiek, progresja choroby, radioterapia, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Fair-Med 250 mg
Temozolomid w postaci kapsułek twardych jest stosowany w leczeniu nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego w dwóch etapach: leczeniu skojarzonym z radioterapią oraz monoterapii. W trakcie leczenia skojarzonego podaje się dawkę 75 mg/m² pc. dziennie przez 42 dni wraz z radioterapią 60 Gy w 30 frakcjach. Monitorowanie hematologiczne (morfologia z rozmazem) jest obowiązkowe co tydzień, a podawanie leku należy przerwać lub zakończyć w przypadku granulocytów < 1,5 x 10⁹/l, płytek < 100 x 10⁹/l lub toksyczności pozahematologicznej > stopnia 1 (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). Po zakończeniu leczenia skojarzonego rozpoczyna się monoterapia do 6 cykli, z dawką początkową 150 mg/m² pc. przez 5 dni i 23-dniową przerwą; dawka może być zwiększona do 200 mg/m² pc. pod warunkiem braku istotnej toksyczności. Kontrola hematologiczna powinna być wykonywana w 22. dniu cyklu, a dawkę modyfikuje się zgodnie z poziomami toksyczności.
absorpcja leku, badanie krwi, farmakokinetyka temozolomidu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyt obojętnochłonny, guz mózgu, kapsułka twarda, klirens temozolomidu, kryteria CTC, leczenie przeciwwymiotne, łysienie, monoterapia, morfologia z rozmazem, neutropenia, nudności i wymioty, płytka krwi, radioterapia, radioterapia celowana, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, wznowa lub progresja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 5 mg
Temozolomide Glenmark jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego oraz wznowy lub progresji glejaka złośliwego u dorosłych i dzieci powyżej 3 lat. Terapia składa się z dwóch etapów: leczenia skojarzonego z radioterapią (dawka temozolomidu 75 mg/m²/dobę przez 42 dni wraz z radioterapią 60 Gy w 30 frakcjach) oraz monoterapii do 6 cykli (pierwszy cykl 150 mg/m²/dobę przez 5 dni, z możliwością zwiększenia do 200 mg/m² w kolejnych cyklach). Monitorowanie hematologiczne jest kluczowe, z cotygodniową morfologią krwi podczas leczenia skojarzonego oraz badaniem w 22. dniu cyklu podczas monoterapii. Dawkę należy modyfikować lub przerwać w przypadku granulocytów < 1,5 x 10⁹/l, płytek < 100 x 10⁹/l lub toksyczności pozahematologicznej ≥ stopnia 2 (wg CTC), z dokładnymi kryteriami przerwania opisanymi w tabelach.
badanie morfologiczne krwi, dysfagia, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, guz mózgu, leczenie onkologiczne, leczenie przeciwwymiotne, łysienie, monoterapia, monoterapia temozolomidem, morfologia krwi, neutropenia, nudności, radioterapia, temozolomid, Temozolomide Glenmark, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, wymioty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 140 mg
Temozolomid w postaci kapsułek twardych jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego oraz wznowy lub progresji glejaka złośliwego, i powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w onkologii neurochirurgicznej. W terapii glejaka wielopostaciowego leczenie składa się z dwóch etapów: leczenia skojarzonego z radioterapią (60 Gy w 30 dawkach) oraz monoterapii. W trakcie leczenia skojarzonego temozolomid podaje się w dawce 75 mg/m² powierzchni ciała (pc.) na dobę przez 42 dni, z cotygodniową kontrolą morfologii krwi i oceną toksyczności hematologicznej i pozahematologicznej wg CTC. W przypadku toksyczności (np. granulocyty <1,5 x 10⁹/l, płytki <100 x 10⁹/l, toksyczność pozahematologiczna stopień ≥2) podawanie leku należy przerwać lub opóźnić. Po zakończeniu leczenia skojarzonego rozpoczyna się monoterapię do 6 cykli, gdzie dawka początkowa wynosi 150 mg/m² pc. przez 5 dni z 23-dniową przerwą, a w drugim cyklu można ją zwiększyć do 200 mg/m² pc., jeśli tolerancja jest dobra. Monitorowanie morfologii krwi odbywa się w 22. dniu każdego cyklu, a dawkę należy modyfikować w zależności od toksyczności (np. granulocyty <1,0 x 10⁹/l, płytki <50 x 10⁹/l, toksyczność pozahematologiczna stopień 3).
działanie toksyczne, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, guz mózgu, kapsułki twarde, klasyfikacja Childa, klirens leku, leczenie onkologiczne, leczenie skojarzone, leki przeciwwymiotne, łysienie, morfologia krwi, neutropenia, nudności i wymioty, przyjmowanie na czczo, radioterapia celowana, stopień toksyczności, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, wznowa lub progresja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Fair-Med 5 mg
Temozolomid FAIR-MED jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego i powinien być stosowany przez lekarzy doświadczonych w onkologii neurochirurgicznej. Leczenie składa się z dwóch etapów: leczenia skojarzonego z radioterapią (60 Gy w 30 frakcjach) oraz monoterapii. W trakcie leczenia skojarzonego temozolomid podaje się doustnie w dawce 75 mg/m² pc. na dobę przez 42 dni. Monitorowanie hematologiczne (morfologia z rozmazem) jest obowiązkowe co tydzień, a dawkę należy modyfikować lub przerwać w zależności od poziomu granulocytów obojętnochłonnych (<1,5 x 10⁹/l) i płytek krwi (<100 x 10⁹/l) oraz toksyczności pozahematologicznej (CTC stopień ≥2). Po zakończeniu radioterapii rozpoczyna się monoterapia temozolomidem, maksymalnie do 6 cykli, z dawką początkową 150 mg/m² pc. przez 5 dni w 28-dniowym cyklu, z możliwością zwiększenia do 200 mg/m² pc. od 2. cyklu, jeśli toksyczność jest akceptowalna (CTC ≤2) i parametry hematologiczne są prawidłowe (granulocyty ≥1,5 x 10⁹/l, płytki ≥100 x 10⁹/l).
farmakokinetyka leku, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyt obojętnochłonny, guz mózgu, kapsułka twarda, klasyfikacja Childa, klirens leku, leczenie onkologiczne, leczenie skojarzone, lek przeciwwymiotny, monoterapia, morfologia krwi z rozmazem, neutropenia, nudności i wymioty, radioterapia celowana, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, wznowa nowotworu