gorączka z wysypką

Gorączka z wysypką (łac. febris cum exanthema) stanowi zespół objawów o różnorodnej etiologii, będący istotnym problemem diagnostycznym w praktyce klinicznej. Charakteryzuje się podwyższoną temperaturą ciała powyżej 38°C oraz współwystępującymi zmianami skórnymi o różnym charakterze: plamistym, grudkowym, pęcherzykowym, krwotocznym lub mieszanym.

Najczęstszymi przyczynami gorączki z wysypką są infekcje wirusowe (odra, ospa wietrzna, różyczka, rumień nagły), bakteryjne (płonica, choroba z Lyme, posocznica meningokokowa), a także reakcje polekowe i choroby autoimmunologiczne. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić choroby zakaźne o potencjalnie ciężkim przebiegu, w tym zakażenia meningokokowe, które wymagają natychmiastowej interwencji.

Postępowanie diagnostyczne powinno obejmować dokładny wywiad epidemiologiczny, ocenę charakteru i lokalizacji zmian skórnych oraz badania laboratoryjne (morfologia, CRP, prokalcytonina, posiewy). Szczególnie istotna jest ocena stanu ogólnego pacjenta oraz poszukiwanie objawów alarmowych sugerujących zagrożenie życia (zaburzenia świadomości, hipotensja, zaburzenia oddychania).

Leczenie gorączki z wysypką zależy od zidentyfikowanej przyczyny i obejmuje postępowanie przyczynowe oraz objawowe. W przypadku podejrzenia etiologii bakteryjnej konieczne jest wdrożenie antybiotykoterapii empirycznej przed uzyskaniem wyników badań mikrobiologicznych, szczególnie przy podejrzeniu zakażeń o ciężkim przebiegu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl