egzema
Egzema (wyprysk) to przewlekła, zapalna choroba skóry charakteryzująca się świądem, zaczerwienieniem i obecnością zmian skórnych o różnym charakterze. W przebiegu egzemy można obserwować zarówno zmiany ostre (rumień, obrzęk, pęcherzyki, nadżerki, sączenie), jak i przewlekłe (lichenifikacja, złuszczanie, przebarwienia).
Wyróżnia się kilka rodzajów egzemy, w tym atopowe zapalenie skóry (AZS), wyprysk kontaktowy (alergiczny i z podrażnienia), wyprysk potnicowy, pieniążkowaty i zastoinowy. Patogeneza egzemy jest złożona i obejmuje zarówno czynniki genetyczne, immunologiczne, jak i środowiskowe, które prowadzą do zaburzenia bariery naskórkowej i rozwoju stanu zapalnego.
Diagnostyka egzemy opiera się głównie na obrazie klinicznym, wywiadzie i testach płatkowych w przypadku podejrzenia alergicznego wyprysku kontaktowego. Leczenie obejmuje unikanie czynników drażniących, odpowiednią pielęgnację skóry, miejscowe preparaty przeciwzapalne (glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny), leki przeciwhistaminowe oraz w ciężkich przypadkach – terapię ogólnoustrojową (cyklosporyna, dupilumab, metotreksat).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody i karbunkuły – Epidemiologia
Wrzody (czyraki) i karbunkuły stanowią powszechne schorzenia dermatologiczne, z częstością występowania w populacji 30-50 lat na poziomie 0,2-1,2 przypadków na 100 osób rocznie. Epidemiologicznie wrzody dominują u nastolatków i młodych dorosłych, natomiast karbunkuły częściej dotyczą mężczyzn w średnim i starszym wieku. Czynniki ryzyka obejmują m.in. egzemę, cukrzycę, niedobory immunologiczne, otyłość, złe warunki higieniczne oraz kolonizację MRSA. W Wielkiej Brytanii odnotowano wzrost hospitalizacji z powodu ciężkich ropni gronkowcowych, wrzodów i karbunkułów, z częstością 450 (95% CI 447-452) na 100 000 osobolat i wzrostem wskaźnika hospitalizacji z 123 do 236 na 100 000 osób w latach 1998/1999–2010/2011. W USA w siłach zbrojnych wskaźnik zakażeń skóry i tkanek miękkich wynosił 558,2 na 10 000 osobolat, z najwyższą zachorowalnością wśród rekrutów marynarki wojennej (695,1 na 10 000 osobolat).
atopowe zapalenie skóry, bliznowacenie, cefalosporyna, chlorheksydyna, cukrzyca, egzema, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, flukloksacylina, furunkuloza, lek immunosupresyjny, łuszczyca, metycylinooporny gronkowiec złocisty, nacięcie i drenaż, nadmierna potliwość, niedobór immunologiczny, penicylina, pseudofolliculitis, ropień gronkowcowy, schorzenie dermatologiczne, środek antyseptyczny, Staphylococcus aureus, trądzik, triklosan, wrzód i karbunkuł, zakażenie skóry, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Epidemiologia
Zatkany kanał słuchowy (cerumen impaction) jest powszechnym problemem zdrowotnym, dotykającym około 6% populacji ogólnej, z wyraźnym wzrostem częstości u osób starszych (do 32,4% powyżej 70. roku życia) oraz u pensjonariuszy domów opieki (do 57%). Występowanie schorzenia jest zróżnicowane geograficznie i demograficznie, a czynniki ryzyka obejmują m.in. używanie aparatów słuchowych, wąskie kanały słuchowe, choroby skóry (np. egzema), zaburzenia poznawcze oraz nieprawidłowe praktyki higieniczne. Zatkanie kanału słuchowego jest jedną z najczęstszych przyczyn tymczasowej utraty słuchu, powodując podwyższenie progów słyszenia nawet o około 10 dB, a także objawy takie jak zawroty głowy, ból ucha czy szumy uszne. W USA rocznie odnotowuje się około 12 milionów wizyt związanych z tym problemem oraz 8 milionów procedur usuwania woskowiny, co generuje znaczne obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej.
aparat słuchowy, choroba autoimmunologiczna, demencja, depresja, egzema, funkcje poznawcze, irygacja ucha, izolacja społeczna, mikroodsysanie, otolaryngologia, podstawowa opieka zdrowotna, próg słyszenia, przewlekły stan zapalny ucha, szumy uszne, toczeń, tymczasowa utrata słuchu, zaburzenia pamięci, zaburzenia równowagi, zatkanie kanału słuchowego, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Kwiat cynamonowca – Przeciwwskazania stosowania
Kwiat cynamonowca (Cinnamomum cassia) jest składnikiem preparatu Melisana Klosterfrau Original, występującym w stężeniu 36 mg/100 ml, będącym częścią mieszaniny olejków lotnych. Przeciwwskazania do stosowania doustnego obejmują nadwrażliwość na kwiat cynamonowca oraz inne składniki preparatu, w tym korę cynamonowca (321 mg/100 ml), a także aktywne owrzodzenie żołądka i dwunastnicy ze względu na potencjalne działanie drażniące na błonę śluzową przewodu pokarmowego. W przypadku aplikacji miejscowej na skórę przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na aldehyd cynamonowy, uczulenie krzyżowe z balsamem peruwiańskim, a także stosowanie na uszkodzoną skórę, rany otwarte oraz choroby skóry takie jak egzema, które mogą nasilać reakcje zapalne i podrażnienia.
aldehyd cynamonowy, aplikacja miejscowa na skórę, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, balsam peruwiański, choroba wątroby, choroba wrzodowa, Cinnamomum cassia, Cinnamomum verum, egzema, etanol, kłącze imbiru, kłącze omanu, kora cynamonowca, korzeń arcydzięgla, kwiat cynamonowca, kwiat goździka, liść melisy, Melisana Klosterfrau, nadwrażliwość na substancje czynne, olejek lotny, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, rana otwarta, uczulenie krzyżowe, uszkodzona skóra, wyprysk, wywiad alergiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie skóry – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie skóry (cellulitis) to bakteryjne zapalenie skóry i naczyń limfatycznych, często przebiegające z objawami ogólnoustrojowymi u 40% pacjentów. Profilaktyka, zwłaszcza niefarmakologiczna, jest kluczowa w zapobieganiu nawrotom. Zaleca się utrzymanie higieny skóry, nawilżanie, właściwe leczenie ran, stosowanie opatrunków ochronnych, kontrolę obrzęku (terapia uciskowa, pończochy uciskowe), ochronę skóry oraz szybkie leczenie infekcji współistniejących, takich jak grzybica stóp. Identyfikacja i leczenie czynników ryzyka, w tym przewlekłego obrzęku limfatycznego, otyłości, cukrzycy i chorób skóry, jest niezbędna. Badanie kliniczne wykazało, że terapia pończochami uciskowymi zmniejsza częstość nawrotów z 40% do 15% (NNT=4).
dysfagia, egzema, fenoksymetylopenicylina, grzybica międzypalcowa, grzybica stóp, limfedem, lipedema, liszajec, maść antybiotykowa, objawy ogólnoustrojowe, obrzęk limfatyczny, odleżyna, oporność przeciwdrobnoustrojowa, owrzodzenie podudzi, paciorkowce beta-hemolizujące, penicylina G benzatynowa, pończochy uciskowe, profilaktyka antybiotykowa, przewlekły obrzęk, róża, Streptococcus pyogenes, terapia uciskowa, zapalenie naczyń limfatycznych, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fenirex 500 mg + 25 mg + 200 mg
Fenirex, zawierający 500 mg paracetamolu, 25 mg feniraminy maleinianu oraz 200 mg kwasu askorbinowego, może wywoływać liczne działania niepożądane, które należy uwzględnić w decyzjach terapeutycznych. Paracetamol rzadko powoduje poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak anemia hemolityczna i agranulocytoza, oraz bardzo rzadko trombocytopenię, leukopenię i neutropenię. Może także wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i obrzęk Quinckego, oraz ciężkie reakcje skórne. Feniramina maleinian wykazuje szeroki zakres działań niepożądanych o nieznanej częstości, obejmujących zaburzenia hematologiczne, immunologiczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), neuropsychiatryczne (dezorientacja, omamy, pobudzenie), neurologiczne (zawroty głowy, senność, bezsenność), okulistyczne (zaburzenia akomodacji, rozszerzenie źrenic), kardiologiczne (kołatanie serca), naczyniowe (niedociśnienie ortostatyczne), żołądkowo-jelitowe (suchość błony śluzowej, zaparcia) oraz skórne (rumień, świąd, pokrzywka). Działania przeciwcholinergiczne są szczególnie nasilone u osób starszych.
agranulocytoza, aminotransferaza, anemia hemolityczna, ciężka reakcja skórna, dezorientacja, działanie przeciwcholinergiczne, egzema, feniramina maleinian, kamica nerkowa, kołatanie serca, kwas askorbowy, kwas moczowy, kwas szczawiowy, leukopenia, neutropenia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk Quinckego, omam, paracetamol, plamica, pokrzywka, rozszerzenie źrenic, rumień, suchość jamy ustnej, świąd, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zaburzenie akomodacji, zaburzenie koordynacji, zaburzenie pamięci, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy błędnikowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Letybo 50 j.
Lek Letybo zawierający toksynę botulinową typu A (50 jednostek w fiolce) jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na toksynę lub substancje pomocnicze, a także u osób z uogólnionymi zaburzeniami czynności mięśni, takimi jak miastenia rzekomoporaźna, zespół Lamberta-Eatona oraz stwardnienie zanikowe boczne (SLA). Podanie leku w tych przypadkach może prowadzić do nasilenia osłabienia mięśni i poważnych powikłań, w tym niewydolności oddechowej. Ponadto, Letybo nie powinien być stosowany w obecności aktywnych infekcji lub stanów zapalnych w miejscach planowanych iniekcji, takich jak ropnie, czyraki, róża, trądzik w fazie aktywnej, egzema czy łuszczyca, ze względu na ryzyko nasilenia stanu zapalnego i rozprzestrzenienia zakażenia.
antybiotyk aminoglikozydowy, choroba von Willebranda, egzema, gentamycyna, hemofilia, infekcja ogólnoustrojowa, infekcja skórna, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwkrzepliwy, łuszczyca, miastenia rzekomoporaźna, nadwrażliwość, niewydolność oddechowa, ostre zakażenie, przeciwciało neutralizujące, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja alergiczna, stan zapalny skóry, streptomycyna, stwardnienie zanikowe boczne, toksyna botulinowa typu A, trądzik, transmisja nerwowo-mięśniowa, trombocytopenia, zaburzenia czynności mięśni, zaburzenia hemostazy, zakażenie tkanek miękkich, zespół Lamberta-Eatona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rub-Arom
Maść RUB-AROM zawiera substancje czynne o potencjale drażniącym, takie jak tymol (0,25 g/100 g), lewomentol (2,75 g/100 g), kamfora racemiczna (5,00 g/100 g) oraz olejki eteryczne: cedrowy (0,75 g/100 g), eukaliptusowy (1,50 g/100 g) i terpentynowy z sosny nadmorskiej (5,00 g/100 g). Ze względu na ryzyko miejscowych reakcji alergicznych i podrażnień, preparat należy stosować wyłącznie na ograniczone, zdrowe powierzchnie skóry, unikając okolic głowy i szyi (zwłaszcza w pobliżu oczu i ust), błon śluzowych, skóry oparzonej, zmienionej chorobowo (np. wysypka, egzema, łuszczyca) oraz uszkodzonej (rany, otarcia, pęknięcia naskórka). W przypadku pojawienia się rumienia lub innych objawów nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać stosowanie i skonsultować się z lekarzem.
błona śluzowa, egzema, kamfora racemiczna, kontaktowe zapalenie skóry, lewomentol, łuszczyca, nadwrażliwość, olejek cedrowy, olejek eukaliptusowy, olejek terpentynowy, oparzenie skóry, podrażnienie miejscowe, podrażnienie skóry, reakcja alergiczna, rumień, świąd, tymol, uczucie pieczenia, wysypka, zaczerwienienie skóry, zmiana chorobowa skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta brodawki sutkowej – Objawy
Choroba Pageta brodawki sutkowej to rzadka forma nowotworu piersi, rozpoczynająca się w obrębie brodawki i rozprzestrzeniająca się odśrodkowo na otoczkę oraz inne obszary piersi. Początkowe objawy, takie jak łuszczenie, zaczerwienienie, świąd i pieczenie brodawki, często imitują zmiany zapalne skóry, co może prowadzić do błędnej diagnozy i opóźnienia leczenia. W około 80-90% przypadków choroba współistnieje z rakiem przewodowym in situ (DCIS) lub inwazyjnym rakiem przewodowym, a u połowy pacjentów obecny jest wyczuwalny guzek, który w 90% wskazuje na inwazyjny nowotwór. Progresja choroby jest powolna, trwająca od kilku miesięcy do lat, a jej przebieg kliniczny dzieli się na fazę początkową (subtelne objawy), pośrednią (zmiany skórne przypominające egzemę) oraz zaawansowaną (owrzodzenie, wyciek, wciągnięcie brodawki). Wczesne rozpoznanie jest kluczowe, gdyż pięcioletni wskaźnik przeżycia w stadium ograniczonym do brodawki przekracza 90%, natomiast w obecności inwazyjnego raka i wyczuwalnego guzka spada do 40-50%.
biopsja, brodawka sutkowa, choroba Pageta brodawki sutkowej, DCIS, diagnostyka obrazowa, egzema, inwazyjny rak przewodowy, inwersja brodawki, komórki Pageta, kontaktowe zapalenie skóry, mammografia diagnostyczna, nowotwór piersi, owrzodzenie brodawki, przerzuty do węzłów chłonnych, rak przewodowy in situ, receptory hormonalne, rezonans magnetyczny, status HER2, ultrasonografia piersi, wskaźnik przeżycia, wyciek z brodawki, zajęcie węzłów chłonnych, zakażenie grzybicze, zapalenie gruczołu sutkowego, złuszczanie naskórka, zmiana pigmentacyjna - Leksykon chorób i schorzeń
Astma dziecięca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Astma dziecięca, dotykająca około 10% populacji w wieku 0-14 lat, jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych charakteryzującą się obturacją, nadreaktywnością oskrzeli oraz zwiększoną produkcją śluzu. Objawy kliniczne obejmują świszczący oddech, duszność, kaszel i uczucie ucisku w klatce piersiowej, które mogą nasilać się nocą lub podczas wysiłku. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniach czynnościowych (spirometria, pulsoksymetria, pomiar szczytowego przepływu wydechowego) oraz testach alergicznych. Leczenie farmakologiczne dzieli się na leki kontrolujące długoterminowo, takie jak wziewne kortykosteroidy (np. flutykazon), długo działające beta-agonisty, modyfikatory leukotrienów (montelukast) i leki biologiczne, oraz leki doraźne, głównie krótko działające beta-agonisty (salbutamol: 6 wdechów u dzieci <6 lat, 12 wdechów u dzieci >6 lat). Kluczowe jest indywidualne dostosowanie terapii, monitorowanie skuteczności i stopniowe modyfikowanie dawki leków w celu optymalnej kontroli astmy i minimalizacji działań niepożądanych.
alergiczna choroba skóry, benralizumab, budezonid, choroba refluksowa przełyku, długo działający beta-agonista, dupilumab, duszność, egzema, flutykazon, funkcja płuc, komora inhalacyjna, kortykosteroid doustny, krótko działający beta-agonista, lek biologiczny, mepolizumab, modyfikator leukotrienów, montelukast, nieskuteczne oczyszczanie dróg oddechowych, niewydolność oddechowa, omalizumab, plan działania w astmie, prednizolon, przeciwciało monoklonalne, przewlekła choroba zapalna dróg oddechowych, pulsoksymetria, salbutamol, saturacja tlenem, skurcz mięśni gładkich oskrzeli, spirometria, świszczący oddech, szczytowy przepływ wydechowy, teofilina, test alergiczny, ucisk w klatce piersiowej, wziewny kortykosteroid, zaburzenie wymiany gazowej, zaostrzenie astmy, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na skorupiaki – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na skorupiaki to IgE-zależna reakcja immunologiczna na białka, głównie tropomiozynę, obecne w skorupiakach pancerzowych (krewetki, kraby, homary) oraz mięczakach (małże, ostrygi, ślimaki). Dotyczy około 2-3% dorosłych i ponad 1% dzieci, zwykle rozwijając się w wieku dorosłym i utrzymując się przez całe życie. Objawy pojawiają się w ciągu minut do godziny po ekspozycji i obejmują pokrzywkę, obrzęk, świąd, duszność, objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz w najcięższych przypadkach anafilaksję z nagłym spadkiem ciśnienia, obrzękiem gardła i wstrząsem. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych, oznaczeniu specyficznych IgE oraz, w wybranych przypadkach, na doustnej próbie prowokacyjnej i diagnostyce molekularnej (CRD). Reakcje mogą być wywołane nie tylko spożyciem, ale także kontaktem skórnym czy inhalacją oparów z gotujących się skorupiaków.
adrenalina, alergia na skorupiaki, anafilaksja, angioedema, desensytyzacja, diagnostyka molekularna, doustna próba prowokacyjna, duszność, egzema, hipoalergen, histamina, immunoterapia swoista, komórka tuczna, komponent alergenowy, kortykosteroid, lek biologiczny, lek przeciwhistaminowy, leukotrien, omalizumab, pokrzywka, prostaglandyna, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, świszczący oddech, test skórny, tropomiozyna, układ immunologiczny, wstrząs anafilaktyczny, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon substancji czynnych
Butylohydroksyanizol – Przeciwwskazania stosowania
Butylohydroksyanizol (E320) jest substancją pomocniczą stosowaną w plastrach leczniczych zawierających diklofenak, np. w preparacie Voltaren Forte, gdzie każdy plaster zawiera 2,90 mg E320. Stosowanie tych preparatów jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na E320, u dzieci i młodzieży poniżej 16. roku życia oraz w trzecim trymestrze ciąży. Ponadto, plastry z butylohydroksyanizolem nie powinny być aplikowane na uszkodzoną skórę, w tym w stanach takich jak wysiękowe zapalenie skóry, egzema, zmiany zakażone, oparzenia czy rany. Przeciwwskazania obejmują również pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ, aktywną chorobą wrzodową oraz osoby, u których wystąpiły reakcje alergiczne na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ.
butylohydroksyanizol, czynna choroba wrzodowa, diklofenak, diklofenak sodowy, dysfagia, egzema, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, napad astmy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oparzenie, ostre zapalenie błony śluzowej nosa, plaster leczniczy, pokrzywka, trzeci trymestr ciąży, uszkodzenie ciągłości skóry, uszkodzona skóra, wysiękowe zapalenie skóry, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Terbiderm 10 mg/g
Produkt leczniczy Terbiderm (chlorowodorek terbinafiny 10 mg/g, krem) może wywoływać głównie miejscowe działania niepożądane skórne, takie jak świąd, łuszczenie naskórka, ból, podrażnienie, zaburzenia pigmentacji, uczucie pieczenia, rumień oraz powstawanie strupów. Reakcje te występują z częstością nieznaną i nie powinny być mylone z reakcjami nadwrażliwości, które manifestują się uogólnioną wysypką i stanowią wskazanie do natychmiastowego przerwania terapii. W przypadku kontaktu preparatu z oczami może dojść do podrażnienia struktur oka, co wymaga przepłukania oka czystą wodą. Rzadko obserwuje się paradoksalne nasilenie infekcji grzybiczej, co wymaga rozważenia alternatywnych metod leczenia przeciwgrzybiczego.
chlorowodorek terbinafiny, egzema, infekcja grzybicza, kontaktowe zapalenie skóry, leczenie przeciwgrzybicze, miejscowa reakcja skórna, miejscowe podrażnienie, nasilenie infekcji, pieczenie skóry, podrażnienie oka, reakcja nadwrażliwości, rumień skóry, suchość skóry, świąd skóry, Terbiderm, tworzenie strupów, układ immunologiczny, wyprysk skórny, zaburzenie pigmentacji, zaburzenie skóry, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Neobiotic 11,72 mg/g
Lek Neobiotic w postaci aerozolu na skórę zawiera neomycynę siarczan w stężeniu 11,72 mg/g i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na neomycynę lub substancje pomocnicze. Preparat nie powinien być stosowany na uszkodzoną skórę, duże powierzchnie skóry, sączące zmiany chorobowe oraz owrzodzenia żylakowate ze względu na ryzyko zwiększonego wchłaniania systemowego i potencjalnych działań niepożądanych. Ponadto, Neobiotic jest przeciwwskazany do aplikacji na błony śluzowe oraz u dzieci poniżej 12 roku życia. Stosowanie w okresie ciąży i karmienia piersią jest również zabronione z powodu ryzyka ototoksyczności i nefrotoksyczności oraz przenikania neomycyny przez łożysko i do mleka matki.
aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, błona śluzowa, ciąża i laktacja, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne, egzema, leczenie przeciwbakteryjne, łuszczyca, nadwrażliwość na neomycynę, neomycyna siarczan, owrzodzenie żylakowate, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, sącząca zmiana chorobowa, uszkodzenie skóry, wchłanianie systemowe, wchłanianie systemowe neomycyny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie słuchu - Leksykon substancji czynnych
Owocnia pomarańczy – Przeciwwskazania stosowania
Owocnia pomarańczy (Citrus aurantium L. ssp. aurantium) jest składnikiem aktywnym w preparacie Melisana Klosterfrau Original, występującym w ilości 714 mg na 100 ml płynu. Preparat ten zawiera również etanol w stężeniu 66,8% V/V, co może stanowić dodatkowe przeciwwskazanie przy stosowaniu doustnym. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania preparatu jest nadwrażliwość na owocnię pomarańczy lub inne składniki preparatu, w tym substancje mogące wywoływać reakcje krzyżowe, takie jak cynamon czy balsam peruwiański. Stosowanie doustne jest przeciwwskazane u pacjentów z owrzodzeniem żołądka i dwunastnicy ze względu na drażniące działanie olejków eterycznych na błonę śluzową przewodu pokarmowego.
- Leksykon chorób i schorzeń
Katar sienny – Epidemiologia
Katar sienny (allergic rhinitis) jest jedną z najczęstszych chorób alergicznych na świecie, dotykającą od 10% do 30% populacji globalnie, z wyższą częstością w krajach uprzemysłowionych (np. 25% w Niemczech, 26% dorosłych i 19% dzieci w USA w 2021 roku). Choroba najczęściej rozwija się przed 20. rokiem życia, z szczytem zachorowań między 20. a 40. rokiem życia. Czynniki ryzyka obejmują atopową historię rodzinną, obecność swoistych IgE, wyższy status społeczno-ekonomiczny oraz życie w obszarach miejskich. Epidemiologia kataru siennego wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i demograficzne, z wyższą częstością w aglomeracjach miejskich (np. OR 1,29 dla mieszkańców aglomeracji w porównaniu do obszarów wiejskich). Wzrost zachorowań w ostatnich dekadach wynosi 2-3% rocznie w krajach uprzemysłowionych, co wiąże się m.in. ze zmianami klimatycznymi wydłużającymi sezony pylenia i zwiększającymi ekspozycję na alergeny. Katar sienny współistnieje często z astmą (ponad 40% pacjentów z alergicznym nieżytem nosa ma astmę), a także z innymi schorzeniami atopowymi i powikłaniami, takimi jak zapalenie zatok, polipy nosa czy zaburzenia snu.
alergen, alergia sezonowa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma, atopia, atopowe zapalenie skóry, choroba alergiczna, choroba atopowa, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, egzema, katar sienny, mikrowybudzenie, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, polip nosa, przeciwciało IgE, remisja, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, uczulenie alergiczne, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon substancji czynnych
Difenyloguanidyna – Przeciwwskazania stosowania
Difenyloguanidyna, obecna w plastrach TRUE Test 36 jako składnik mieszaniny pochodnych węglowych (obok dietyloditiokarbaminianu cynku i dibutyloditiokarbaminianu cynku) w stężeniu 250 µg/cm² (203 µg/płatek), jest stosowana w diagnostyce alergii kontaktowej, zwłaszcza związanej z ekspozycją na produkty gumowe. Aplikacja tego alergenu znajduje się w płatku nr 15 panelu nr 2. Testy płatkowe z difenyloguanidyną są przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim lub uogólnionym aktywnym zapaleniem skóry, nadwrażliwością na substancje pomocnicze plastra, a także u osób stosujących miejscowe glikokortykosteroidy (odstawione co najmniej 5-7 dni przed testem), ogólnoustrojowe kortykosteroidy (>20 mg prednizonu/dobę), leki immunosupresyjne (np. cyklosporyna A, metotreksat, azatiopryna) oraz leki przeciwhistaminowe. Należy unikać aplikacji na skórę z aktywnymi zmianami zapalnymi, niedawno przebytym stanem zapalnym, obszary nadmiernie owłosione, fałdy skórne oraz po intensywnej ekspozycji na promieniowanie UV, gdyż może to prowadzić do fałszywych wyników testu. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry, poważnymi chorobami ogólnoustrojowymi, kobiet w ciąży i karmiących oraz u osób z zaburzeniami psychicznymi lub silnym kontakowym zapaleniem skóry.
alergen testowy, alergia kontaktowa, atopowe zapalenie skóry, azatiopryna, cyklosporyna A, dermatoza, diagnostyka alergii kontaktowej, dibutyloditiokarbaminian cynku, dietyloditiokarbaminian cynku, difenyloguanidyna, disiarczek dibenzotiazylu, disiarczek dipentametylenotiuramu, disiarczek tetrametylotiuramu, disulfiram, egzema, kontaktowe zapalenie skóry, leczenie immunosupresyjne, lek biologiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, łuszczyca, merkaptobenzotiazol, metotreksat, miejscowy glikokortykosteroid, mieszanina czarnej gumy, mieszanina pochodnych merkaptanowych, mieszanina tiuramów, morfolinylomerkaptobenzotiazol, N-cykloheksylobenzotiazylosufonamid, nadwrażliwość na substancje, pochodna parafenylenodiaminy, proces zapalny, promieniowanie UV, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, siarczek tetrametylotiuramu, stan zapalny, terapia ogólnoustrojowa, test płatkowy, TRUE Test 36, zapalenie skóry, zmiana chorobowa - Leksykon substancji czynnych
Klobetazol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Klobetazol propionian jest silnym kortykosteroidem do stosowania miejscowego, którego terapia powinna być ograniczona do 2 tygodni w przypadku preparatu Clobederm oraz do 4 tygodni dla Dermovate i Infilea. Przekroczenie zalecanego czasu stosowania wymaga rozważenia terapii słabszym kortykosteroidem oraz monitorowania funkcji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza poprzez oznaczanie kortyzolu we krwi i moczu po stymulacji ACTH. Długotrwałe lub szerokie stosowanie zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, takich jak obrzęki, nadciśnienie tętnicze, hiperglikemia, immunosupresja oraz objawy hiperkortyzolizmu (zespół Cushinga). Nagłe odstawienie leku może prowadzić do niedoborów glikokortykosteroidów, dlatego konieczne jest stopniowe zmniejszanie dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci, u których ryzyko zahamowania wzrostu i rozwoju oraz zespołu Cushinga jest wyższe ze względu na większy stosunek powierzchni ciała do masy ciała; leczenie u dzieci powyżej 12 lat powinno być krótkotrwałe i pod ścisłą kontrolą lekarską.
centralna chorioretinopatia surowicza, dysfagia, egzema, glikol propylenowy, hiperglikemia, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid miejscowy, kortyzol, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczny, liszaj rumieniowaty przewlekły, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, martwicze zapalenie powięzi, metotreksat, mięsak Kaposiego, mykofenolan mofetylu, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość miejscowa, niedobór glikokortykosteroidów, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, parahydroksybenzoesan metylu, teleangiektazja, zaćma, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pudrospan – Puder płynny (10 mg + 200 mg + 10 mg)/g
Lek Pudrospan w postaci zawiesiny na skórę zawiera beznokainę (10 mg/g), tlenek cynku (200 mg/g) oraz mentol (10 mg/g). Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na którykolwiek ze składników aktywnych lub substancje pomocnicze. Preparatu nie należy aplikować na uszkodzoną skórę, w tym rany, otarcia oraz zmiany sączące, ze względu na ryzyko zwiększonej absorpcji systemowej i podrażnień. Ponadto, długotrwałe stosowanie oraz aplikacja na duże powierzchnie skóry są przeciwwskazane z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u małych dzieci, zwłaszcza poniżej 2. roku życia, ze względu na ryzyko methemoglobinemii wywołanej beznokainą, co może prowadzić do upośledzenia transportu tlenu i hipoksji tkanek.
beznokaina, dapson, egzema, ester kwasu para-aminobenzoesowego, hipoksja tkanek, lek znieczulający miejscowo, łuszczyca, mentol, methemoglobinemia, nadwrażliwość, niedokrwistość, nitrofurantoina, otarcie skóry, prokaina, przerwanie ciągłości naskórka, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, sulfonamid, tetrakaina, tlenek cynku, uszkodzenie skóry, utlenienie żelaza hemoglobiny, zmiana sącząca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Myconafine 1% 10 mg/g (1%)
Myconafine 1% krem zawiera terbinafinę chlorowodorek w stężeniu 10 mg/g (1%) i jest stosowany miejscowo w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry. Działania niepożądane związane z aplikacją kremu dotyczą głównie skóry i tkanki podskórnej, z częstością występowania obejmującą łuszczenie naskórka i świąd (często), zmiany skórne, strupy, zaburzenia pigmentacji, rumień oraz uczucie pieczenia (niezbyt często), a także suchość skóry, kontaktowe zapalenie skóry i egzemę (rzadko). W miejscu aplikacji mogą pojawić się również ból i podrażnienie (niezbyt często), a w rzadkich przypadkach nasilenie objawów grzybicy. Reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, występują z częstością nieznaną i wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Podrażnienie oka może wystąpić rzadko w przypadku przypadkowego kontaktu kremu z tkanką oka.
działanie niepożądane, egzema, grzybica, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczenie naskórka, łuszczenie skóry, monitorowanie, nasilenie grzybicy, podrażnienie oka, produkt leczniczy, reakcja miejscowa, reakcja nadwrażliwości, rumień, stosunek korzyści do ryzyka, strup, suchość skóry, świąd, terbinafina chlorowodorek, uczucie pieczenia, wysypka, zaburzenie ogólne, zaburzenie pigmentacji, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu immunologicznego, zmiana pigmentacyjna - Leksykon substancji czynnych
Fluoresceina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Fluoresceina sodowa stosowana w angiografii fluoresceinowej wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, zwłaszcza u pacjentów z historią chorób sercowo-płucnych, alergii (np. pokrzywka, astma, egzema) oraz stosujących beta-adrenolityki, które mogą osłabiać reakcje kompensacyjne i skuteczność adrenaliny. Przed badaniem konieczny jest szczegółowy wywiad oraz monitorowanie pacjenta podczas i minimum 30 minut po zabiegu, z utrzymaniem wkłucia dożylnego przez co najmniej 5 minut oraz zapewnieniem drugiego dostępu dożylnego do szybkiego podania leków ratujących życie. Premedykacja doustnymi lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może być rozważana, jednak nie gwarantuje pełnej ochrony przed poważnymi zdarzeniami niepożądanymi i nie jest zalecana rutynowo u wszystkich pacjentów. Testy skórne mają ograniczoną wartość diagnostyczną i mogą być niebezpieczne.
adrenalina, alergiczny nieżyt nosa, angiografia fluoresceinowa, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, choroba nerek, egzema, fluoresceina sodowa, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, martwica wilgotna skóry, nefropatia kontrastowa, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, resuscytacja, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, test śródskórny, wstrząs anafilaktyczny, wynaczynienie, zapalenie żył powierzchownych, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon chorób i schorzeń
Molluscum contagiosum – Zapobieganie i profilaktyka
Molluscum contagiosum to wirusowa infekcja skóry wywołana przez Poxviridae, manifestująca się charakterystycznymi grudkami z centralną umblikacją. Kluczowe w profilaktyce jest rygorystyczne przestrzeganie higieny rąk – mycie ciepłą wodą z mydłem po każdym kontakcie z wykwitami, co zapobiega przenoszeniu wirusa. Należy unikać dotykania, drapania i golenia obszarów z wykwitami, aby zapobiec autoinokulacji i transmisji. Zakrywanie zmian odzieżą lub wodoodpornymi opatrunkami jest szczególnie istotne podczas sportów kontaktowych i pływania, a także w sytuacjach kontaktu bezpośredniego z innymi osobami. Zaleca się również unikanie współdzielenia przedmiotów osobistych, takich jak ręczniki, ubrania, przybory toaletowe i sprzęt sportowy, oraz stosowanie osobnych akcesoriów kąpielowych u dzieci.
atopowe zapalenie skóry, autoinokulacja, choroba zakaźna, ciężki przebieg zakażenia, dermatolog, dezynfekcja, egzema, infekcja, kontakt seksualny, molluscum contagiosum, narządy płciowe, obniżona odporność, patogen, przenoszenie wirusa, rozprzestrzenianie wirusa, ryzyko infekcji, samoistne ustąpienie, transmisja seksualna, układ odpornościowy, umblikacja, wirus Poxviridae, wodoodporny opatrunek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lesinelle 3 mg + 0,02 mg
Lesinelle, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania zgodnie z MedDRA. Do często występujących należą m.in. ból głowy, trądzik, ból piersi, powiększenie i tkliwość piersi, a także zaburzenia miesiączkowania, takie jak bolesne miesiączkowanie i krwawienia międzymiesiączkowe. Niezbyt często obserwuje się nadciśnienie tętnicze, migreny, żylaki oraz zaburzenia psychiczne, w tym depresję i zmniejszenie libido. Rzadkie, ale poważne działania obejmują zakrzepowo-zatorowe powikłania tętnicze i żylne (ATE, VTE), w tym zator płucny, a także reakcje alergiczne, obrzęk naczynioruchowy, rumień guzowaty i rumień wielopostaciowy. Lek zawiera również 44 mg laktozy jednowodnej, co może mieć znaczenie u pacjentek z nietolerancją laktozy.
bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, choroba Leśniowskiego-Crohna, chwiejność emocjonalna, drospirenon i etynyloestradiol, dysplazja włóknisto-torbielowata piersi, egzema, kandydoza, kandydoza pochwy, krwotok miesiączkowy, laktoza jednowodna, łysienie, mięśniak macicy, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, nowotwór piersi, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, padaczka, parestezja, pląsawica Sydenhama, porfiria, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przemijający atak niedokrwienny, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz dodatkowy, świąd, tachykardia, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, udar mózgu, uderzenia gorąca, vertigo, wirus opryszczki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza moczowego, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylaki, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Keratoza pilaris (KP) to powszechne, nieszkodliwe schorzenie skóry, charakteryzujące się obecnością drobnych, szorstkich guzków spowodowanych zatkaniem mieszków włosowych keratyną. Dotyka około 40-70% nastolatków i 40% dorosłych, szczególnie osób z suchą skórą lub atopowym zapaleniem skóry. Zmiany lokalizują się głównie na zewnętrznych powierzchniach ramion, ud i pośladków, a także na twarzy. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i wywiadzie, bez konieczności specjalistycznych testów. Objawy nasilają się zimą i pod wpływem tarcia przez ciasną odzież. Leczenie jest objawowe i skupia się na regularnym nawilżaniu skóry preparatami zawierającymi lanolinę, wazelinę, glicerynę oraz keratolitykami, takimi jak kwas mlekowy, salicylowy, glikolowy i mocznik (np. Carmol 10-40, Urix 40), stosowanymi 1-2 razy dziennie. Zaleca się unikanie agresywnych detergentów, gorących kąpieli oraz intensywnego pocierania skóry.
adapalen, alfa-hydroksykwasy, atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, biofeedback, depilacja laserowa, doustny retinoid, egzema, immunomodulator, izotretinoina, keratoza pilaris, keratyna, kortykosteroid, kwas glikolowy, kwas mlekowy, kwas salicylowy, laseroterapia, miejscowy retinoid, mieszki włosowe, mikrodermabrazja, mocznik, peeling chemiczny, pimekrolimus, preparat keratolityczny, stan zapalny, takrolimus, tazaroten, terapia fotodynamiczna, terapia poznawczo-behawioralna, wywiad medyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprofen Dr. Max 50 mg/g
Żel Ibuprofen Dr.Max o stężeniu 50 mg/g jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią reakcji alergicznych na NLPZ lub ASA, takich jak skurcz oskrzeli, astma, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Nie należy stosować preparatu na uszkodzoną lub chorą skórę, w tym na rany otwarte, otarcia, zmiany infekcyjne, zapalne, egzemy czy inne chorobowe zmiany skórne, ze względu na ryzyko zwiększonego wchłaniania i działań niepożądanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie u kobiet w trzecim trymestrze ciąży, gdyż może to prowadzić do zahamowania akcji porodowej, przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu, zwiększonego ryzyka krwawień oraz uszkodzenia nerek płodu.
aplikacja leku, astma, astma oskrzelowa, egzema, infekcja skóry, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na ibuprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przewód tętniczy, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, uszkodzenie nerek, uszkodzona skóra, zamknięcie przewodu tętniczego, zaostrzenie astmy, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) jest infekcją kanału słuchowego zewnętrznego, najczęściej bakteryjną, rozwijającą się w wilgotnym środowisku. Profilaktyka opiera się na utrzymaniu suchości kanału słuchowego po ekspozycji na wodę, co można osiągnąć przez osuszanie ucha (np. przechylenie głowy, delikatne pociągnięcie płatka usznego, suszarka na najniższej temperaturze w odległości ≥30 cm). Zaleca się stosowanie zatyczek do uszu, czepków pływackich lub indywidualnie dopasowanych wkładek, szczególnie u osób z nawracającymi infekcjami. Po pływaniu można stosować krople wysuszające zawierające alkohol i kwas octowy lub domowy roztwór 50:50 białego octu i alkoholu izopropylowego (3-5 kropli), które zakwaszają kanał i hamują rozwój patogenów. Należy unikać stosowania kropli u pacjentów z perforacją błony bębenkowej, drenami wentylacyjnymi, aktywnym zapaleniem lub wydzieliną z ucha.
alkohol izopropylowy, aparat słuchowy, audiolog, dren wentylacyjny, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, egzema, hydrokortyzon, implant słuchowy, kanał słuchowy zewnętrzny, krople antybiotykowe, krople zakwaszające, kwas octowy, laryngolog, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, otitis externa, patyczek kosmetyczny, perforacja błony bębenkowej, remisja, roztwór Burowa, spirytus salicylowy, swimmer’s ear, woskowina, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon substancji czynnych
Alkohole sterolowe z lanoliny – Przeciwwskazania stosowania
Alkohole sterolowe z lanoliny, obecne w preparacie TRUE Test 36 w stężeniu 1000 mikrogramów/cm² (810 mikrogramów/płatek), są stosowane jako alergen w diagnostyce alergicznego kontaktowego zapalenia skóry za pomocą testów płatkowych. Wykonanie testów z tą substancją jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim lub uogólnionym aktywnym zapaleniem skóry oraz u osób z nadwrażliwością na substancje pomocnicze preparatu. Zaleca się odroczenie testów w przypadku ostrych faz chorób skóry (np. egzema, łuszczyca, atopowe zapalenie skóry) oraz aktywnych infekcji skórnych, aby uniknąć fałszywych wyników i powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet w ciąży i karmiących, dzieci z AZS oraz pacjentów z zaburzeniami odporności.
alergen testowy, alergia kontaktowa, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alkohol sterolowy z lanoliny, atopowe zapalenie skóry, egzema, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, lanolina, łuszczyca, maść, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, reakcja nadwrażliwości, stężenie diagnostyczne, test płatkowy, TRUE Test, zaburzenie odporności, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piascledine 100 mg + 200 mg
Produkt leczniczy Piascledine, zawierający 100 mg niezmydlającej się frakcji oleju awokado oraz 200 mg niezmydlającej się frakcji oleju sojowego, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 1174 pacjentów stosujących dawkę 300 mg raz na dobę. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia układu pokarmowego, występujące u około 3% pacjentów, w tym biegunka (częstość ≥1/100 do <1/10), ból brzucha, niestrawność, wzdęcia oraz nudności (częstość od 0,4% do 1,1%). Działania te mają zazwyczaj łagodny lub umiarkowany przebieg i nie są klasyfikowane jako ciężkie. Rzadziej występują trombocytopenia (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000), reakcje nadwrażliwości (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100), bóle głowy, zmiany skórne, zaburzenia czynności wątroby (cytoliza, cholestaza, żółtaczka) oraz objawy estrogenopodobne, takie jak ból i obrzęk piersi czy krwotok z macicy.
cholestaza, chromaturia, ciśnienie tętnicze, cytoliza wątroby, działanie estrogenopodobne, egzema, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotranspeptydaza, kamica nerkowa, krwotok maciczny, nadciśnienie tętnicze, płytki krwi, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna ogólnoustrojowa, stan asteniczny, suchość w ustach, transaminazy, trombocytopenia, uderzenie gorąca, wykwit skórny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie słuchu, zaburzenie układu pokarmowego, zaburzenie żołądka i jelit, zapalenie jelit, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Ketotyfen – Działania niepożądane
Ketotifen jest lekiem przeciwalergicznym działającym poprzez stabilizację komórek tucznych i hamowanie uwalniania mediatorów zapalnych. Stosowany jest w różnych formach farmaceutycznych, w tym kroplach do oczu. Działania niepożądane ketotyfenu obejmują reakcje nadwrażliwości (np. rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona – bardzo rzadko), zaburzenia układu nerwowego (zawroty głowy – niezbyt często, uspokojenie polekowe – rzadko, drgawki – bardzo rzadko), objawy pobudzenia OUN (pobudzenie, drażliwość, bezsenność – często, szczególnie u dzieci), suchość błony śluzowej jamy ustnej (niezbyt często), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (wymioty, nudności, biegunka – częstość nieznana). W przypadku stosowania kropli do oczu często występują podrażnienie i ból oczu, punkcikowate zapalenie rogówki oraz punktowa nadżerka nabłonka rogówki, a także objawy takie jak niewyraźne widzenie i zespół suchego oka (niezbyt często).
bezsenność, drgawki, działanie anticholinergiczne, działanie przeciwalergiczne, egzema, enzymy wątrobowe, funkcje poznawcze, hepatotoksyczność, ketotifen, komórki tuczne, kontaktowe zapalenie skóry, mediatory reakcji zapalnej, nadżerka rogówki, obrzęk powiek, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, podrażnienie oczu, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, suchość błony śluzowej, światłowstręt, uspokojenie polekowe, wylew spojówkowy, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia pokarmowa – Objawy
Alergia pokarmowa to immunologiczna reakcja na białka pokarmowe, która może manifestować się od łagodnych objawów, takich jak świąd jamy ustnej, pokrzywka, obrzęk tkanek, do ciężkich, zagrażających życiu stanów, w tym anafilaksji. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu kilku minut do 2 godzin po ekspozycji na alergen, choć mogą wystąpić opóźnione reakcje do 72 godzin. Anafilaksja wymaga natychmiastowego podania epinefryny i hospitalizacji. Wyróżnia się także alergie IgE-pośredniczone oraz nie-IgE-pośredniczone, takie jak FPIES czy FPIAP, które charakteryzują się wolniejszym początkiem i dłuższym czasem trwania objawów, głównie ze strony układu pokarmowego. Czynniki nasilające reakcje to m.in. ilość alergenu, wysiłek fizyczny, astma oraz spożycie alkoholu. W diagnostyce i leczeniu kluczowe jest rozróżnienie alergii pokarmowej od nietolerancji pokarmowej, które różnią się mechanizmem immunologicznym i ryzykiem anafilaksji.
adrenalina, alergia pokarmowa, alergiczne zapalenie odbytnicy, anafilaksja, anafilaksja indukowana wysiłkiem, angioedema, astma, choroba trzewna, egzema, epinefryna, FPIAP, FPIES, nietolerancja pokarmowa, obrzęk warg, opryszczkowate zapalenie skóry, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej, reakcja alergiczna, reakcja dwufazowa, reakcja układu odpornościowego, spadek ciśnienia krwi, świszczący oddech, zespół alergii jamy ustnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pevazol 10 mg/g
Krem Pevazol zawierający 10 mg/g ekonazolu azotanu, pochodnej imidazolu o działaniu przeciwgrzybiczym, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu, a także obecność wypryskowego zapalenia skóry, gdyż aplikacja leku na zmiany o charakterze wypryskowym może nasilić stan zapalny. Ponadto, Pevazol nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
egzema, ekonazolu azotan, klotrimazol, leczenie przeciwgrzybicze, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, mikonazol, nadwrażliwość na substancję czynną, objaw alergiczny, pochodna imidazolu, reakcja nadwrażliwości, składnik pomocniczy, stan kliniczny pacjenta, wypryskowe zapalenie skóry, zmiana skórna, zmiana zapalna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Veral
Podczas stosowania diklofenaku sodowego w postaci żelu Veral 10 mg/g, lekarz powinien zwrócić szczególną uwagę na ograniczenie powierzchni aplikacji oraz czas trwania terapii, aby zminimalizować ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, które mogą wystąpić przy stosowaniu na rozległe obszary skóry lub podczas długotrwałego leczenia. Preparat należy aplikować wyłącznie na nieuszkodzoną skórę, gdyż uszkodzenia naskórka zwiększają absorpcję substancji czynnej i ryzyko podrażnień. Ważne jest także unikanie kontaktu żelu z oczami i błonami śluzowymi, a pacjent powinien być poinformowany o konieczności dokładnego mycia rąk po aplikacji, jeśli żel nie jest nakładany na dłonie. W przypadku pojawienia się wysypki skórnej należy natychmiast przerwać stosowanie preparatu, co może wskazywać na reakcję nadwrażliwości.
bandaż nieokluzyjny, błona śluzowa, diklofenak sodowy, działanie ogólnoustrojowe, egzema, etanol, opatrunek okluzyjny, penetracja przez skórę, pieczenie skóry, podrażnienie tkanek, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, terapia długoterminowa, uszkodzenie naskórka, wysypka skórna, żel przeciwbólowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Itami 140 mg
Plaster leczniczy Itami zawierający 140 mg diklofenaku sodowego jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na diklofenak, inne NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, zwłaszcza jeśli wystąpiły reakcje takie jak astma, pokrzywka czy ostry nieżyt nosa. Nie należy stosować plastra u osób z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, na uszkodzoną skórę (w tym zmiany zapalne, wysiękowe, zakażone, oparzenia i rany), a także u kobiet w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań płodowych. Preparat jest również przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 16 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
astma, atopowe zapalenie skóry, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, egzema, kontaktowe zapalenie skóry, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na diklofenak, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, przewód tętniczy, trzeci trymestr ciąży, wysiękowe zapalenie skóry, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Aldehyd cynamonowy – Przeciwwskazania stosowania
Aldehyd cynamonowy, będący składnikiem mieszaniny substancji zapachowych w produkcie TRUE Test 36 (430 µg/cm² lub 348 µg/płatek), jest istotnym alergenem w diagnostyce alergii kontaktowej. Testy płatkowe z jego udziałem są bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim lub uogólnionym aktywnym zapaleniem skóry oraz u osób z nadwrażliwością na substancje pomocnicze plastra. Względne przeciwwskazania obejmują łagodne zapalenie skóry w fazie aktywnej, atopowe zapalenie skóry w remisji, łuszczycę w okresie stabilnym oraz terapię lekami immunosupresyjnymi, które mogą zaburzać interpretację wyników. Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet w ciąży i karmiących, dzieci oraz pacjentów z sezonowymi zaostrzeniami alergii skórnych, a także u osób z historią reakcji alergicznych na produkty zawierające cynamon lub jego pochodne, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych.
aldehyd amylocynamonowy, aldehyd cynamonowy, alergia kontaktowa, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alkohol cynamonowy, atopowe zapalenie skóry, dermatozy, diagnostyka, egzema, eugenol, geraniol, hydroksycytronellal, izoeugenol, leki immunosupresyjne, łuszczyca, mieszanina substancji zapachowych, nadwrażliwość na substancje, reakcje krzyżowe, testy płatkowe, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hastina 21 0,02 mg + 3 mg
Hastina 21 to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu w każdej tabletce. Stosowanie leku wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń zakrzepowo-zatorowych (zarówno żylnych, jak i tętniczych), takich jak zawał serca, udar, przemijający napad niedokrwienny, zakrzepica żył głębokich oraz zatorowość płucna. Inne istotne powikłania obejmują nadciśnienie tętnicze wymagające monitorowania, rzadkie nowotwory wątroby, zaburzenia czynności wątroby oraz nieznacznie zwiększone ryzyko raka piersi, choć związek przyczynowy nie jest jednoznacznie potwierdzony. Ponadto, lek może nasilać przebieg chorób autoimmunologicznych i neurologicznych, takich jak toczeń rumieniowaty układowy, padaczka czy migrena, a także wywoływać lub nasilać objawy obrzęku naczynioruchowego u predysponowanych pacjentek.
astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, chwiejność emocjonalna, depresja, drospirenon, dysplazja włóknisto-torbielowata piersi, egzema, etynyloestradiol, hormonalny środek antykoncepcyjny, incydent zakrzepowo-zatorowy, kandydoza, kandydoza pochwy, krwawienie śródcykliczne, łysienie, mięśniak macicy, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedosłuch, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, padaczka, parestezja, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz dodatkowy, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, udar, wirus opryszczki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie widzenia, zakrzepica żylna, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał serca, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na orzeszki ziemne – Objawy
Alergia na orzeszki ziemne dotyczy około 2-3% dzieci i jest główną przyczyną ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, która wymaga natychmiastowego podania epinefryny. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu kilku minut do 2 godzin po ekspozycji, choć mogą być opóźnione nawet do 4 godzin. Reakcje obejmują spektrum od łagodnych (pokrzywka, świąd, objawy żołądkowo-jelitowe, katar) po ciężkie (obrzęk dróg oddechowych, duszność, spadek ciśnienia, utrata przytomności). Nawet minimalne ilości białka orzechowego (1 mg u osób z ciężką alergią) mogą wywołać reakcję. Anafilaksja związana z orzeszkami ziemnymi jest najczęstszą przyczyną zgonów alergicznych pokarmowych w USA, z 50-100 zgonami rocznie. Ryzyko ciężkich reakcji zwiększają m.in. astma, wcześniejsze epizody anafilaksji, choroby sercowo-naczyniowe oraz opóźnione podanie epinefryny.
alergen, alergia na jajka, alergia na orzeszki ziemne, alergolog, anafilaksja, astma, atopowe zapalenie skóry, autowstrzykiwacz adrenaliny, badanie LEAP, ciężka reakcja alergiczna, duszność, egzema, ekspozycja na alergen, epinefryna, immunoglobulina E, lek przeciwhistaminowy, obrzęk gardła, obrzęk języka, obrzęk skóry, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja dwufazowa, reaktywność krzyżowa, roślina strączkowa, spadek ciśnienia krwi, świszczący oddech, układ oddechowy, układ pokarmowy, utrata przytomności, zespół alergii jamy ustnej, zespół FPIES, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Leczenie
Wysypki skórne u niemowląt i dzieci mają zróżnicowaną etiologię, obejmującą infekcje wirusowe, bakteryjne, grzybicze, reakcje alergiczne oraz podrażnienia. Kluczowe jest prawidłowe rozpoznanie przyczyny wysypki, co determinuje wybór terapii. W leczeniu pieluszkowego zapalenia skóry zaleca się utrzymanie skóry w suchości, częstą zmianę pieluszek oraz stosowanie kremów barierowych z tlenkiem cynku lub wazeliną; w przypadku infekcji drożdżakowej wskazane są miejscowe leki przeciwgrzybicze, a przy ciężkim stanie zapalnym 0,5-1% hydrokortyzon. Atopowe zapalenie skóry wymaga regularnego stosowania emolientów 2-4 razy dziennie, miejscowych kortykosteroidów przez 2-3 tygodnie oraz inhibitorów kalcyneuryny jako alternatywy, a w ciężkich przypadkach terapii immunosupresyjnej lub biologicznej (np. dupilumab od 6. miesiąca życia). Wysypki infekcyjne wirusowe leczone są objawowo (paracetamol, ibuprofen, leki przeciwświądowe), natomiast bakteryjne wymagają antybiotykoterapii (np. penicylina w szkarlatynie, miejscowe lub doustne antybiotyki w liszajcu). Grzybice leczone są miejscowo lub doustnie (klotrimazol, mikonazol, terbinafina), a alergiczne wysypki – unikanie alergenów i stosowanie leków przeciwhistaminowych oraz kortykosteroidów w cięższych przypadkach.
atopowe zapalenie skóry, cellulitis, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, ciemieniucha, drożdżaki Candida, egzema, emolient, fototerapia, grzybica pachwin, grzybica skóry, impetigo, inhibitor kalcyneuryny, kortykosteroid, krioterapia, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, liszajec zakaźny, łojotokowe zapalenie skóry, lotion z kalaminą, mięczak zakaźny, odparzenie pieluszkowe, ospa wietrzna, pieluszkowe zapalenie skóry, pokrzywka, potówka, różyczka, rumień zakaźny, szkarlatyna, tinea capitis, trądzik niemowlęcy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Benzacne 100 mg/g
Lek Benzacne, dostępny w formie żelu zawierającego benzoilu nadtlenek w stężeniach 50 mg/g oraz 100 mg/g, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na benzoilu nadtlenek lub substancje pomocnicze, co może manifestować się miejscowym odczynem zapalnym, świądem czy pieczeniem. Ponadto, preparatu nie należy stosować u osób z wypryskiem (egzemą) oraz przewlekłym zapaleniem skóry, ze względu na ryzyko nasilenia stanu zapalnego i pogorszenia bariery skórnej.
Stosowanie Benzacne jest również przeciwwskazane na uszkodzoną skórę, w tym oparzenia termiczne oraz oparzenia słoneczne, które mogą zwiększać ryzyko podrażnień i powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wrażliwą skórą lub skłonnością do reakcji alergicznych, dobierając odpowiednie stężenie preparatu (50 mg/g lub 100 mg/g) w celu minimalizacji miejscowego podrażnienia. Kompleksowa ocena przeciwwskazań i wywiadu alergologicznego jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa i skuteczności terapii preparatem Benzacne.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie skóry – Objawy
Zapalenie skóry (dermatitis) to przewlekły stan zapalny skóry charakteryzujący się obrzękiem, zaczerwienieniem, świądem oraz różnorodnymi zmianami skórnymi, takimi jak pęcherze, wysięk, strupy, złuszczanie i lichenifikacja. Najczęściej występującą formą jest atopowe zapalenie skóry (eczema), które przebiega w trzech fazach: ostrej (intensywne swędzenie, pęcherze, silne zaczerwienienie), podostrej (łuszczenie, zmniejszone zaczerwienienie) oraz przewlekłej (przewlekłe zmiany, lichenifikacja, zgrubienie skóry). Objawy różnią się w zależności od wieku i fototypu skóry, przy czym u osób o ciemniejszej karnacji zmiany mogą mieć odcień szary, fioletowy lub ciemnobrązowy, a u jaśniejszych – różowy lub czerwony. Kontaktowe zapalenie skóry dzieli się na alergiczne i drażniące, z wysypką pojawiającą się odpowiednio po 1-2 dniach lub w ciągu kilku minut od ekspozycji. Łojotokowe zapalenie skóry manifestuje się łupieżem i łuszczeniem skóry głowy oraz twarzy, często z towarzyszącym świądem.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, astma, atopowe zapalenie skóry, drażniące kontaktowe zapalenie skóry, egzema, faza ostra choroby, faza podostra, faza przewlekła, guzki skórne, hiperpigmentacja, katar sienny, kontaktowe zapalenie skóry, lichenifikacja, lichenifikacja skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łupież, łuszcząca się skóra, obrzęk, obrzęk skóry, pęcherze skórne, remisja choroby, sączenie, stan zapalny skóry, świąd skóry, wysypka, wysypka pieluszkowa, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, złuszczanie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wysypki u niemowląt i małych dzieci są powszechnym objawem, najczęściej o łagodnym przebiegu i dobrym rokowaniu. Do najczęstszych etiologii należą pieluszkowe zapalenie skóry (z lub bez infekcji drożdżakowej), łojotokowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry (AZS) oraz wysypki wirusowe. Większość wysypek ma charakter samoograniczający się i nie wymaga intensywnego leczenia, zwłaszcza u dzieci bez objawów ogólnoustrojowych. Atopowe zapalenie skóry utrzymuje się u 20-40% dzieci w wieku dorosłym, przy czym u 75% pacjentów obserwuje się znaczną poprawę do 14. roku życia. Wysypka pieluszkowa lokalizuje się głównie wokół pośladków i pachwin, ustępując po odpowiedniej pielęgnacji. W cięższych przypadkach AZS konieczne może być stosowanie leków miejscowych, co wpływa na długoterminowe rokowanie.
atopowe zapalenie skóry, choroba Kawasakiego, czynnik drażniący, czynnik wyzwalający, egzema, gorączka z wysypką, infekcja wirusowa, infekcja zagrażająca życiu, kandydoza, lek miejscowy, łojotokowe zapalenie skóry, nawilżanie skóry, objawy ogólnoustrojowe, odra, pielęgnacja skóry, pieluszkowe zapalenie skóry, posocznica meningokokowa, sztywność karku, wysypka pieluszkowa, wysypka wirusowa, zapalenie opon mózgowych, zespół oparzonej skóry, zespół Stevensa-Johnsona, zmiana skórna - Leksykon chorób i schorzeń
Nietolerancja pokarmowa – Objawy
Nietolerancja pokarmowa to nieimmunologiczna nieprawidłowa reakcja organizmu na określone pokarmy lub ich składniki, dotycząca głównie układu pokarmowego, z częstością występowania 15-20% w populacji krajów uprzemysłowionych, znacznie przewyższającą alergie pokarmowe (2-5%). Objawy nietolerancji pojawiają się z opóźnieniem od kilku godzin do nawet 48 godzin po spożyciu i obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, wzdęcia, biegunka, zaparcia, nudności, refluks) oraz objawy pozajelitowe (neurologiczne, skórne, oddechowe, mięśniowo-szkieletowe). Charakterystyczna jest zależność nasilenia objawów od dawki spożytego pokarmu oraz indywidualny próg tolerancji. Nietolerancje mają zwykle charakter przewlekły, mogą pojawić się w każdym wieku i współistnieć z innymi chorobami, takimi jak IBS, choroby zapalne jelit czy egzema.
alergia pokarmowa, anafilaksja, anemia, celiakia, choroba zapalna jelit, cukier mleczny, dyspepsja czynnościowa, egzema, eozynofilowe zapalenie przełyku, laktaza, mgła mózgowa, migrena, mikrobiota jelitowa, nietolerancja FODMAP, nietolerancja fruktozy, nietolerancja glutenu, nietolerancja histaminy, nietolerancja laktozy, nietolerancja pokarmowa, nietolerancja salicylanów, objaw lękowy, pokrzywka, polip nosa, przewód pokarmowy, reakcja immunologiczna, refluks żołądkowy, układ immunologiczny, układ pokarmowy, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy – Epidemiologia
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy to powszechne schorzenia alergologiczno-dermatologiczne o istotnym obciążeniu społeczno-ekonomicznym. Globalne rozpowszechnienie pokrzywki w 2017 roku wynosiło około 86 milionów przypadków, z częstością epizodów u 15-25% populacji. Przewlekła pokrzywka (trwająca >6 tygodni) dotyka 0,5-5% populacji, z około 1% przypadków przewlekłej pokrzywki samoistnej. Choroba częściej dotyka kobiety (dwukrotnie częściej niż mężczyzn) oraz dzieci i młodzież (2-7% zachorowań), ze szczytem zachorowań między 20 a 40 rokiem życia. Obrzęk naczynioruchowy współwystępuje u 40-50% pacjentów z pokrzywką, a izolowany obrzęk naczynioruchowy stanowi około 10% przypadków. Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy (HAE) jest rzadkim schorzeniem (1:10 000 do 1:50 000), odpowiadającym za około 2% przypadków obrzęku naczynioruchowego, z objawami pojawiającymi się zwykle w pierwszych dwóch dekadach życia. Występuje bez różnic rasowych, choć kobiety doświadczają cięższych ataków.
alergiczny nieżyt nosa, alergologia, astma, autoimmunologiczna choroba tarczycy, bąbel pokrzywkowy, choroba atopowa, choroba Hashimoto, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, egzema, Helicobacter pylori, inhibitor C1, lata życia z niepełnosprawnością, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka przewlekła, pokrzywka samoistna, przewlekła pokrzywka samoistna