prednizolon
Prednizolon to syntetyczny glikokortykosteroid o średnim czasie działania, posiadający silne właściwości przeciwzapalne, immunosupresyjne i przeciwalergiczne. Jest pochodną prednizonu, aktywowaną w wątrobie do formy biologicznie czynnej.
W praktyce klinicznej prednizolon stosowany jest w leczeniu schorzeń o podłożu zapalnym i autoimmunologicznym, takich jak: reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenia naczyń, zespół nerczycowy, astma oskrzelowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, nieswoiste zapalenia jelit oraz choroby hematologiczne.
Mechanizm działania prednizolonu opiera się na wiązaniu z receptorami glikokortykosteroidowymi w cytoplazmie komórek, co prowadzi do modulacji ekspresji genów odpowiedzialnych za procesy zapalne. Lek zmniejsza produkcję cytokin prozapalnych, hamuje aktywację limfocytów T oraz migrację leukocytów do ognisk zapalnych.
Stosowanie prednizolonu wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie przy długotrwałej terapii lub wysokich dawkach. Najczęstsze powikłania to: osteoporoza, zespół Cushinga, hiperglikemia, nadciśnienie tętnicze, zaćma, jaskra, zwiększona podatność na infekcje oraz zaburzenia psychiczne. Z tego względu zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Predasol 5 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne preparatu Predasol, zawierającego prednizolon, nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka pod względem bezpieczeństwa stosowania. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów określono LD50 na poziomie 240 mg/kg masy ciała po jednorazowym podaniu. W badaniach subchronicznych i wielokrotnych dawkach obserwowano zmiany w komórkach wysp Langerhansa u szczurów (33 mg/kg/dobę przez 7-14 dni), uszkodzenie wątroby u królików (2-3 mg/kg/dobę przez 2-4 tygodnie) oraz martwicę mięśni u świnek morskich (0,5-5 mg/kg/dobę) i psów (4 mg/kg/dobę) po kilku tygodniach stosowania. Badania genotoksyczności nie wykazały klinicznie istotnych właściwości mutagennych prednizolonu, co potwierdza brak ryzyka genotoksycznego dla pacjentów stosujących lek.
dawka dobowa, dawka śmiertelna, działanie rakotwórcze, glikokortykosteroid, martwica mięśni, nieprawidłowości czaszki, podanie pozajelitowe, potencjał genotoksyczny, Predasol, prednizolon, rozszczep podniebienia, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność subchroniczna, uszkodzenie wątroby, właściwość genotoksyczna, wyspy Langerhansa, zaburzenia spermatogenezy, zaburzenia wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon chorób i schorzeń
Astma dziecięca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Astma dziecięca, dotykająca około 10% populacji w wieku 0-14 lat, jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych charakteryzującą się obturacją, nadreaktywnością oskrzeli oraz zwiększoną produkcją śluzu. Objawy kliniczne obejmują świszczący oddech, duszność, kaszel i uczucie ucisku w klatce piersiowej, które mogą nasilać się nocą lub podczas wysiłku. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniach czynnościowych (spirometria, pulsoksymetria, pomiar szczytowego przepływu wydechowego) oraz testach alergicznych. Leczenie farmakologiczne dzieli się na leki kontrolujące długoterminowo, takie jak wziewne kortykosteroidy (np. flutykazon), długo działające beta-agonisty, modyfikatory leukotrienów (montelukast) i leki biologiczne, oraz leki doraźne, głównie krótko działające beta-agonisty (salbutamol: 6 wdechów u dzieci <6 lat, 12 wdechów u dzieci >6 lat). Kluczowe jest indywidualne dostosowanie terapii, monitorowanie skuteczności i stopniowe modyfikowanie dawki leków w celu optymalnej kontroli astmy i minimalizacji działań niepożądanych.
alergiczna choroba skóry, benralizumab, budezonid, choroba refluksowa przełyku, długo działający beta-agonista, dupilumab, duszność, egzema, flutykazon, funkcja płuc, komora inhalacyjna, kortykosteroid doustny, krótko działający beta-agonista, lek biologiczny, mepolizumab, modyfikator leukotrienów, montelukast, nieskuteczne oczyszczanie dróg oddechowych, niewydolność oddechowa, omalizumab, plan działania w astmie, prednizolon, przeciwciało monoklonalne, przewlekła choroba zapalna dróg oddechowych, pulsoksymetria, salbutamol, saturacja tlenem, skurcz mięśni gładkich oskrzeli, spirometria, świszczący oddech, szczytowy przepływ wydechowy, teofilina, test alergiczny, ucisk w klatce piersiowej, wziewny kortykosteroid, zaburzenie wymiany gazowej, zaostrzenie astmy, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki – Objawy
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki (AIP) to choroba o zróżnicowanym obrazie klinicznym, trudna do rozpoznania ze względu na podobieństwo do raka trzustki. Typ 1 AIP, związany z podwyższonym poziomem IgG4, dotyczy głównie mężczyzn w wieku 60-70 lat i charakteryzuje się bezbolesną żółtaczką (występującą u około 80% pacjentów), obecnością masy lub rozlanego powiększenia trzustki, zwężeniami przewodu trzustkowego oraz często współistniejącą cukrzycą i niewydolnością zewnątrzwydzielniczą trzustki. Typ 2 AIP występuje u młodszych pacjentów obu płci, manifestując się głównie epizodami ostrego zapalenia trzustki (60% przypadków) oraz współistniejącymi nieswoistymi zapaleniami jelit. Ból brzucha jest mniej typowy dla typu 1, a częstszy i bardziej intensywny w typie 2. Leczenie kortykosteroidami (prednizolon 30-40 mg/dzień przez 3-4 tygodnie) prowadzi do remisji u 99% pacjentów z typem 1 i 92% z typem 2, jednak nawroty występują częściej w typie 1 (31-50%) niż w typie 2 (9-15%).
autoimmunologiczne zapalenie trzustki, ból w górnej części brzucha, choroba IgG4-zależna, ciemny mocz, guz trzustki, kamienie trzustkowe, nawracające epizody, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, ostre zapalenie trzustki, prednizolon, przeciwciała przeciwjądrowe, przewlekłe zapalenie trzustki, przewód Wirsunga, przewód żółciowy, remisja kliniczna, sarkoidoza, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, terapia steroidowa, tłuszczowe stolce, włóknienie wątroby, włóknienie zaotrzewnowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie wątroby, zespół Sjögrena, zwężenie dróg żółciowych, zwężenie przewodu trzustkowego, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flucinar N (0,25 mg + 5 mg)/g
Produkt leczniczy Flucinar N w postaci maści zawiera fluocynolonu acetonid (0,25 mg/g) oraz neomycyny siarczan (5 mg/g). Fluocynolonu acetonid jest stosowany wyłącznie miejscowo, dlatego nie przeprowadzono badań toksyczności po podaniu ogólnoustrojowym, jednak jego profil toksyczności jest porównywalny z innymi fluorowanymi glikokortykosteroidami. Nie wykazano działania mutagennego w badaniach na podobnych glikokortykosteroidach, takich jak flutykazon propionian, hydrokortyzon i prednizolon, a miejscowe stosowanie glikokortykosteroidów nie zwiększa ryzyka raka skóry u ludzi. Brak jest danych dotyczących wpływu fluocynolonu acetonidu na płodność, choć inne glikokortykosteroidy mogą wpływać na ten parametr.
działanie klastogenowe, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fluocynolonu acetonid, fluorowany glikokortykosteroid, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, hydrokortyzon, neomycyny siarczan, potencjał rakotwórczy, prednizolon, rak skóry, stosowanie miejscowe, test Amesa, test konwersji genów, test mikrojąderkowy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Predasol 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa prednizolonu wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) u szczurów wynosi 240 mg/kg masy ciała po jednorazowym podaniu, co wskazuje na stosunkowo niską toksyczność ostrą. W badaniach subchronicznych i przewlekłych zaobserwowano toksyczne efekty zależne od gatunku i dawki: u szczurów dawka 33 mg/kg/dobę przez 7-14 dni powodowała zmiany w komórkach wysp Langerhansa, u królików dawka 2-3 mg/kg/dobę przez 2-4 tygodnie wywoływała uszkodzenia wątroby, a u świnek morskich i psów dawki 0,5-5 mg/kg/dobę oraz 4 mg/kg/dobę odpowiednio prowadziły do martwicy mięśni. Dane dotyczące genotoksyczności i karcynogenności są ograniczone i niejednoznaczne, brak jest kompleksowych i długoterminowych badań potwierdzających te działania.
badanie przedkliniczne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, hepatotoksyczność, karcynogenność, LD50, martwica mięśni, mutagen, podanie jednorazowe, prednizolon, rozszczep podniebienia, rozwój płodowy, spermatogeneza, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna, wada rozwojowa, wyspy Langerhansa, zaburzenie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon leków
Interakcje leku – Kostarox 90 mg
Etorykoksyb (Kostarox) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na przeciwpłytkowe działanie kwasu acetylosalicylowego w dawce 81 mg, jednak jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku metotreksatu w dawce 120 mg obserwowano wzrost stężenia leku w osoczu o 28% i zmniejszenie klirensu nerkowego o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa AUC etynyloestradiolu o 37-60% w zależności od dawki, co podnosi ryzyko żylnych incydentów zakrzepowych u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoagulant, choroba wątroby, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, mikonazol, minoksydyl, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zaburzenie krzepnięcia krwi, żylny incydent zakrzepowy - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie bella – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Porażenie nerwu twarzowego typu Bella charakteryzuje się nagłym, jednostronnym osłabieniem mięśni twarzy, z dobrym rokowaniem u ponad 89% pacjentów, którzy osiągają stopień I lub II w skali House-Brackmann w ciągu 6-8 tygodni od leczenia. Najlepsze wyniki obserwuje się u dzieci poniżej 14 roku życia oraz kobiet w ciąży, z całkowitą spontaniczną regeneracją sięgającą 90%. Czynniki prognostyczne obejmują wiek (lepsze rokowanie u osób <60 lat), początkowy stopień nasilenia objawów, obecność chorób współistniejących (nadciśnienie, cukrzyca, choroba wieńcowa) oraz charakterystykę porażenia (jednostronne vs. obustronne). Badania elektrofizjologiczne, takie jak elektroneurografia (ENoG) z wartością fENoG >33%, test odruchu strzemiączkowego oraz elektromiografia (EMG), dostarczają istotnych informacji prognostycznych. Podwyższone markery zapalne, takie jak wskaźnik neutrofili do limfocytów (NLR) i białko C-reaktywne (CRP), korelują z gorszym rokowaniem.
badanie elektrofizjologiczne, białko C-reaktywne, biomarker zapalny, choroba wieńcowa, cukrzyca, depresja, elektromiografia, elektroneurografia, kortykosteroidy doustne, nadciśnienie tętnicze, obustronne porażenie, odruch strzemiączkowy, paraliż mięśni twarzy, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, prednizolon, regresja logistyczna, skala House-Brackmann, synkineza, terapia przeciwwirusowa, uczenie maszynowe, wskaźnik neutrofili do limfocytów - Leksykon leków
Interakcje leku – Cytosar 500 mg
Cytarabina (produkt leczniczy CYTOSAR) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii przeciwnowotworowej. Jednoczesne stosowanie cytarabiny z digoksyną prowadzi do odwracalnego zmniejszenia stężenia digoksyny w osoczu oraz jej wydalania nerkowego, co wymaga monitorowania stężeń digoksyny lub zastąpienia jej digitoksyną. Antagonizm cytarabiny z gentamycyną obniża skuteczność leczenia zakażeń Klebsiella pneumoniae, co może wymagać zmiany antybiotyku. Cytarabina osłabia również działanie fluorocytozyny, prawdopodobnie przez konkurencyjny wychwyt, co może skutkować suboptymalną terapią przeciwgrzybiczą. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja cytarabiny podawanej dożylnie z metotreksatem dokanałowo, zwiększająca ryzyko ciężkich neurologicznych działań niepożądanych, takich jak ból głowy, porażenie, śpiączka i epizody udaropodobne, wymagająca ścisłego monitorowania neurologicznego pacjentów.
alkohol benzylowy, alkohol etylowy, beta-acetylodigoksyna, chemioterapia, cyklofosfamid, cytarabina, digitoksyna, digoksyna, działanie niepożądane neurologiczne, epizod udaropodobny, farmakokinetyka, fluorocytozyna, gentamycyna, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwgrzybiczny, metotreksat, porażenie, prednizolon, stężenie digoksyny w osoczu, substancja pomocnicza, terapia przeciwgrzybicza, winkrystyna, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa prednizonu, substancji czynnej leku Esotkaleno, obejmuje badania toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej, genotoksyczności oraz wpływu na reprodukcję. W modelach zwierzęcych wartość LD50 dla prednizolonu wynosi 240 mg/kg m.c. (szczury, podanie jednorazowe), co wskazuje na stosunkowo wysoką tolerancję dawki ostrej. Toksyczność podostra ujawniła zmiany histopatologiczne zależne od gatunku i dawki: u szczurów dawka 33 mg/kg m.c./dobę przez 7-14 dni powodowała uszkodzenia komórek wysp trzustkowych Langerhansa, u królików dawka 2-3 mg/kg m.c./dobę przez 2-4 tygodnie wywoływała hepatotoksyczność, a u świnek morskich i psów dawki 0,5-5 mg/kg m.c. i 4 mg/kg m.c. odpowiednio przez kilka tygodni indukowały martwicę mięśni. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka mutagenności, a badania karcynogenności nie potwierdziły działania rakotwórczego prednizonu.
działanie diabetogenne, działanie embriotoksyczne, działanie histotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, LD50, martwica mięśni, mutagenność, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, płodność, prednizolon, prednizon, przedawkowanie, rozszczep podniebienia, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, właściwości genotoksyczne, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Interakcje leku – Alpicort E (2 mg + 0,05 mg + 4 mg)/ml
Alpicort E to preparat miejscowy zawierający prednizolon (2 mg/ml), estradiolu benzoesan (0,05 mg/ml) oraz kwas salicylowy (4 mg/ml), którego składniki mogą nasilać penetrację i działanie innych leków stosowanych na skórę. Prednizolon, jako glikokortykosteroid, oraz kwas salicylowy o działaniu keratolitycznym zwiększają absorpcję substancji czynnych, co może prowadzić do addytywnego działania i nasilenia działań niepożądanych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych kortykosteroidów miejscowych, antybiotyków, leków przeciwgrzybiczych oraz preparatów keratolitycznych. Estradiolu benzoesan może wchodzić w interakcje hormonalne, potencjalnie wpływając na skuteczność hormonalnej antykoncepcji. Wchłanianie systemowe składników jest możliwe przy aplikacji na duże powierzchnie skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym lub długotrwałym stosowaniu, co wymaga szczególnej ostrożności zwłaszcza u pacjentów przyjmujących doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe czy NLPZ.
antybiotyki miejscowe, działanie keratolityczne, działanie przeciwzapalne, estradiolu benzoesan, glikokortykosteroid, hiperkortyzolemia, hormonalna antykoncepcja, kortykosteroidy doustne, kortykosteroidy miejscowe, kwas salicylowy, lek przeciwzakrzepowy, leki przeciwgrzybicze, NLPZ, opatrunek okluzyjny, prednizolon, preparaty keratolityczne, promotor wchłaniania, terapia naprzemienna, właściwości keratolityczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Xaleba 120 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku XALEBA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Podawanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę u pacjentów stosujących warfarynę powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych oraz inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb w dawce 120 mg nie wpływa na działanie antyagregacyjne małych dawek ASA (81 mg/dobę), jednak łączne stosowanie zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku metotreksatu dawka 120 mg etorykoksybu może zwiększyć stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszyć jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa ekspozycję na etynyloestradiol w doustnych środkach antykoncepcyjnych (AUC0-24h wzrost o 37% przy dawce 60 mg i 50-60% przy dawce 120 mg) oraz podnosi stężenia niesprzężonych estrogenów podczas HTZ (estron o 41%, ekwilina o 76%, 17-β-estradiol o 22%).
antagonista receptora angiotensyny, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, działanie antyagregacyjne, działanie gastrotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, efekt hepatotoksyczny, estrogen skoniugowany, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, incydent zakrzepowy, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metotreksat, mikonazol, minoksydil, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, ryfampicyna, salbutamol, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Abiraterone Richter 500 mg
Abiraterone Richter (abirateron) jest wskazany w leczeniu dorosłych mężczyzn z nowo rozpoznanym hormonowrażliwym rakiem gruczołu krokowego wysokiego ryzyka z przerzutami (mHSPC) oraz w opornym na kastrację raku gruczołu krokowego z przerzutami (mCRPC) zarówno przed, jak i po chemioterapii zawierającej docetaksel. Lek w dawce 500 mg (zawierający 446 mg substancji czynnej) podawany jest wyłącznie w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem, a w przypadku mHSPC także z terapią supresji androgenowej (ADT). Terapia ta jest dedykowana pacjentom z potwierdzonymi przerzutami i wysokim ryzykiem progresji, u których wczesna intensyfikacja leczenia może przynieść korzyści, a także pacjentom z mCRPC bezobjawowym lub z łagodnymi objawami, którzy nie kwalifikują się jeszcze do chemioterapii lub u których doszło do progresji po leczeniu docetakselem.
abirateron, chemioterapia docetakselem, docetaksel, gospodarka mineralokortykoidowa, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, octan abirateronu, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego z przerzutami, prednizolon, prednizon, progresja choroby, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego wysokiego ryzyka, supresja androgenowa, tabletka powlekana, terapia supresji androgenowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – BDS N 0,5 mg/ml
Lek BDS N (budezonid) dostępny jest w formie zawiesiny do nebulizacji w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta i rodzaju schorzenia, z dążeniem do stosowania najmniejszej skutecznej dawki. Standardowo dawkę dobową dzieli się na dwie części podawane rano i wieczorem, z możliwością zwiększenia do 3-4 dawek w ciągu doby w przypadku niewystarczającej kontroli objawów. Maksymalne dawki dobowe wynoszą 2 mg dla niemowląt i dzieci do 11 lat oraz 4 mg dla młodzieży i dorosłych. W leczeniu zespołu krupu stosuje się dawkę 2 mg podawaną jednorazowo lub w dwóch dawkach po 1 mg co 30 minut, powtarzaną co 12 godzin do 36 godzin. W POChP zalecane dawki to 1-2 mg na dobę podzielone na dwie dawki co 12 godzin.
astma ciężka, budezonid, budezonid wziewny, doustny glikokortykosteroid, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid, kandydoza jamy ustnej, kortykosteroid doustny, leczenie steroidami, marskość wątroby, nebulizator, nebulizator ultradźwiękowy, objętość oddechowa, POChP, prednizolon, przewlekła obturacyjna choroba płuc, stan kliniczny, terapia astmy, zaburzenie funkcji nerek, zawiesina do nebulizacji, zespół krupu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Abiraterone Fresenius Kabi, zawierający 250 mg octanu abirateronu w tabletkach, jest wskazany do leczenia zaawansowanego raka gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn, wyłącznie w skojarzeniu z prednizolonem. Wskazania obejmują: 1) nowo zdiagnozowany, wysokiego ryzyka, hormonowrażliwy rak prostaty z przerzutami (mHSPC) w terapii pierwszej linii wraz z supresją androgenową (ADT); 2) rak oporny na kastrację z przerzutami (mCRPC) u pacjentów bezobjawowych lub z minimalnymi objawami, po niepowodzeniu ADT, ale przed chemioterapią; 3) mCRPC z progresją po chemioterapii z docetakselem. Tabletki mają postać owalną (16 x 9,5 mm), zawierają 180 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Decyzja o terapii powinna uwzględniać dokładną ocenę kliniczną, stadium choroby, obecność przerzutów oraz wcześniejsze leczenie.
ADT, chemioterapia, docetaksel, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, mCRPC, mHSPC, niepowodzenie terapii supresji androgenowej, nietolerancja laktozy, nowotwór gruczołu krokowego, octan abirateronu, prednizolon, progresja choroby, progresja choroby nowotworowej, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak prostaty, terapia pierwszej linii, terapia skojarzona, terapia supresji androgenowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esotkaleno 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa prednizonu, substancji czynnej Esotkaleno, obejmują szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz reprodukcyjnych. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach ustalono LD50 na poziomie 240 mg/kg masy ciała. W toksyczności podostrej i przewlekłej zaobserwowano zmiany narządowe zależne od gatunku i dawki: u szczurów zmiany w komórkach wysp trzustkowych Langerhansa po dawce 33 mg/kg przez 7-14 dni, u królików uszkodzenie wątroby po 2-3 mg/kg przez 2-4 tygodnie, a u świnek morskich i psów martwicę mięśni po dawkach 0,5-5 mg/kg i 4 mg/kg odpowiednio przez kilka tygodni. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego potencjału mutagennego ani karcynogennego.
dane przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie histotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, prednizolon, prednizon, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie wątroby, wyspy Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abiral 500 mg
Lek Abiral (octan abirateronu) w dawce 500 mg w postaci tabletek powlekanych posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym 232,2 mg laktozy jednowodnej i 11,5 mg sodu na tabletkę. Stosowanie jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub potencjalnie ciężarnych ze względu na ryzyko teratogenne. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) z powodu ryzyka kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Istotnym przeciwwskazaniem jest także jednoczesne stosowanie abirateronu z prednizonem lub prednizolonem w skojarzeniu z izotopem radu-223 (Ra-223), co może prowadzić do poważnych interakcji i zwiększonego ryzyka toksyczności.
W przypadku łagodnych (klasa A) i umiarkowanych (klasa B) zaburzeń czynności wątroby stosowanie leku wymaga ostrożności, monitorowania parametrów wątrobowych oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania. Obecność laktozy i sodu w preparacie wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy oraz u osób na diecie niskosodowej. Dodatkowo, konieczne jest rozważenie potencjalnych interakcji lekowych, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych, co może wymagać zmiany schematu terapeutycznego lub odrzucenia stosowania Abiralu. Lekarz powinien indywidualizować decyzję terapeutyczną, uwzględniając stosunek korzyści do ryzyka u każdego pacjenta.
ciąża, działanie niepożądane, interakcje lekowe, izotop radu-223, klasyfikacja Child-Pugh, łagodne zaburzenie czynności wątroby, laktoza jednowodna, leczenie skojarzone, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, octan abirateronu, prednizolon, prednizon, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Micafungin Zentiva 100 mg
Mykafungina, substancja czynna Micafungin Zentiva, wykazuje niski potencjał do interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez CYP3A, co potwierdzają badania kliniczne u zdrowych ochotników. Nie stwierdzono istotnych zmian w farmakokinetyce mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania z lekami immunosupresyjnymi (mykofenolan mofetylu, cyklosporyna, takrolimus, prednizolon, syrolimus), blokerami kanału wapniowego (nifedypina), lekami przeciwgrzybiczymi (flukonazol, itrakonazol, worykonazol, amfoterycyna B), przeciwwirusowymi (rytonawir) oraz antybiotykami (ryfampicyna). Jednakże mykafungina może zwiększać biodostępność niektórych leków: itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18%, co wymaga monitorowania objawów toksyczności i ewentualnej korekty dawkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z dezoksycholanem amfoterycyny B, gdzie obserwuje się 30% wzrost ekspozycji, co może zwiększać ryzyko toksyczności i wymaga ścisłego monitorowania oraz stosowania tej kombinacji tylko przy wyraźnej przewadze korzyści nad ryzykiem.
amfoterycyna B, AUC, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, CYP3A, dezoksycholan amfoterycyny B, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka mykafunginy, flukonazol, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, mykafungina, mykofenolan mofetylu, nifedypina, prednizolon, ryfampicyna, rytonawir, syrolimus, takrolimus, toksyczność amfoterycyny B, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Alkohole sterolowe z lanoliny – Interakcje
Alkohole sterolowe z lanoliny, obecne w produkcie TRUE Test 36 w dawce 1000 µg/cm² (810 µg/płatek), są stosowane w diagnostyce alergii kontaktowej za pomocą testów płatkowych. Najistotniejszą klinicznie interakcją jest wpływ leków immunosupresyjnych, zwłaszcza kortykosteroidów systemowych (≥20 mg prednizolonu/dobę) oraz miejscowych, które mogą prowadzić do fałszywie ujemnych wyników testów poprzez hamowanie odpowiedzi immunologicznej. Zaleca się odstawienie tych leków co najmniej 2 tygodnie przed wykonaniem testu. Inne immunosupresanty, takie jak cyklosporyna, takrolimus czy metotreksat, również mogą wpływać na wyniki, dlatego wymagana jest konsultacja lekarska w celu ewentualnego czasowego odstawienia. Leki przeciwhistaminowe mogą potencjalnie zmniejszać reakcję skórną, a fototoksyczne i fotoalergiczne substancje mogą nasilać reakcje skórne pod wpływem światła, co należy uwzględnić podczas interpretacji wyników.
alergia kontaktowa, alkohol sterolowy z lanoliny, budezonid, cetyryzyna, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, diuretyk, fałszywie ujemny wynik, farmakoterapia, feksofenadyna, fluorochinolon, flutikazon, hydrokortyzon maślan, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakologiczna, kortykosteroid miejscowy, kortykosteroid systemowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, metotreksat, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź immunologiczna typu komórkowego, prednizolon, przeszczep, reakcja immunologiczna, reakcja typu natychmiastowego, reaktywność skóry, takrolimus, terapia immunosupresyjna, test alergiczny, test płatkowy, test prowokacyjny, tetracyklina, wywiad farmakologiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Predasol 10 mg
Prednizolon, substancja czynna leku Predasol, jest niefluorowanym glikokortykosteroidem o szerokim spektrum działania na metabolizm tkanek oraz układ immunologiczny. W dawkach substytucyjnych (np. 5 mg prednizolonu odpowiada 20 mg hydrokortyzonu) pełni funkcję zastępczą w niewydolności kory nadnerczy i zespole nadnerczowo-płciowym, jednak ze względu na słabsze działanie mineralokortykosteroidowe wymaga uzupełnienia terapii o mineralokortykosteroidy. W dawkach przekraczających potrzeby substytucyjne wykazuje szybkie działanie przeciwzapalne (przeciwwysiękowe, antyproliferacyjne) oraz opóźnione immunosupresyjne, hamując chemotaksję, aktywność komórek układu odpornościowego oraz uwalnianie mediatorów zapalnych, takich jak prostaglandyny i leukotrieny. W terapii obturacji oskrzeli prednizolon wzmacnia efekt beta-adrenomimetyków, poprawiając drożność dróg oddechowych poprzez zmniejszenie obrzęku, hamowanie skurczu oskrzeli oraz redukcję produkcji i lepkości śluzu.
działanie immunosupresyjne, działanie mineralokortykosteroidowe, działanie przeciwzapalne, efekt mineralotropowy, efekt permisywny, efekt przeciwwysiękowy, enzym lizosomalny, glikokortykosteroid do stosowania układowego, hamowanie chemotaksji, hamowanie procesów zapalnych, hydrokortyzon, lek beta-adrenomimetyczny, lepkość śluzu, leukotrien, mediator reakcji zapalnej, niefluorowany glikokortykosteroid, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk błony śluzowej, obturacja oskrzeli, prednizolon, prostaglandyna, reakcja alergiczna typu I, schorzenie obturacyjne dróg oddechowych, skurcz oskrzeli, stabilizacja błony komórkowej, stężenie elektrolitów w surowicy krwi, substancja czynna, synteza mineralokortykosteroidów, uszczelnienie naczyń, wytwarzanie śluzu, zanik układu odpornościowego, zespół nadnerczowo-płciowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Predasol 10 mg
Prednizolon, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg (preparat Predasol), jest glikokortykosteroidem, którego stosowanie w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u pacjentek planujących ciążę wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Długotrwałe stosowanie w ciąży może prowadzić do zaburzeń rozwoju płodu, takich jak rozszczep podniebienia, wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu oraz zaburzenia rozwoju mózgu. Szczególnie istotne jest ryzyko niewydolności kory nadnerczy u noworodków, zwłaszcza przy podawaniu leku pod koniec ciąży, co może wymagać leczenia substytucyjnego. Prednizolon przenika do mleka matki, dlatego stosowanie podczas karmienia piersią jest dopuszczalne tylko w sytuacjach bezwzględnych wskazań medycznych, a przy wyższych dawkach zaleca się przerwanie karmienia, aby uniknąć ekspozycji niemowlęcia na lek.
glikokortykosteroid, leczenie substytucyjne, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność kory nadnerczy u noworodka, parametr nasienia, Predasol, prednizolon, przenikanie do mleka, rozszczep podniebienia, rozszczep ust, rozwój płodu, ruchliwość plemników, stosunek korzyści do ryzyka, wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu, zaburzenie rozwoju mózgu, zaburzenie wzrostu płodu