elektromiografia
Elektromiografia (EMG) to technika diagnostyczna stosowana do oceny aktywności elektrycznej mięśni szkieletowych oraz przewodnictwa nerwowego. Badanie to polega na rejestracji potencjałów czynnościowych w mięśniach za pomocą elektrod igłowych wprowadzanych bezpośrednio do badanego mięśnia lub elektrod powierzchniowych umieszczanych na skórze.
W praktyce klinicznej EMG wykorzystywane jest głównie w diagnostyce chorób nerwowo-mięśniowych, w tym neuropatii, miopatii, zaburzeń złącza nerwowo-mięśniowego oraz chorób neuronu ruchowego. Badanie dostarcza cennych informacji o lokalizacji, nasileniu i charakterze uszkodzenia, co pozwala na różnicowanie między uszkodzeniem pierwotnie mięśniowym a neurologicznym.
Interpretacja wyników EMG wymaga doświadczenia klinicznego i uwzględnienia pełnego obrazu klinicznego pacjenta. Charakterystyczne wzorce zapisu EMG mogą wskazywać na konkretne jednostki chorobowe, takie jak stwardnienie zanikowe boczne, miastenia gravis, polineuropatie czy dystrofie mięśniowe. Często EMG wykonuje się łącznie z badaniem przewodnictwa nerwowego (elektroneurografia), co zwiększa wartość diagnostyczną procedury.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ruminacji – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół ruminacji to zaburzenie interakcji jelitowo-mózgowej, charakteryzujące się bezwysiłkowym, nawracającym zwracaniem niedawno spożytego pokarmu do jamy ustnej w ciągu 10-15 minut po posiłku, trwającym od 1 do 2 godzin. Objaw ten nie jest wynikiem odruchu wymiotnego, a zwracany pokarm ma normalny smak, co odróżnia go od wymiotów. Częstość występowania wynosi około 0,8% populacji (1 na 125 osób). Zaburzenie to może prowadzić do niedożywienia, niedoborów witamin, minerałów i białka, a u dzieci skutkować zaburzeniami wzrostu i odwodnieniem. Diagnostyka opiera się na wywiadzie klinicznym i obserwacji, z wykluczeniem innych schorzeń, takich jak GERD, gastropareza czy zaburzenia odżywiania. Kluczowe jest podejście multidyscyplinarne, obejmujące gastroenterologów, pielęgniarki, terapeutów behawioralnych i dietetyków, które pozwala na kompleksowe zarządzanie objawami i poprawę jakości życia pacjentów.
anoreksja, baklofen, biofeedback, ból brzucha, bulimia, choroba refluksowa przełyku, depresja, dysfagia, edukacja pacjenta, elektromiografia, esomeprazol, gastropareza, GERD, hipokaliemia, inhibitor pompy protonowej, lęk, niedobór witaminy, niedożywienie, nudność, oddychanie przeponowe, odwodnienie, odżywianie dojelitowe, omeprazol, regurgitacja, sonda jejunostomijna, terapia behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, wyściółka przełyku, wzdęcie, zaburzenie interakcji jelitowo-mózgowa, zaburzenie odżywiania, zespół ruminacji, zwracanie pokarmu - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Diagnostyka i diagnoza
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to schorzenie dotykające 1-3% populacji rocznie, głównie osoby w wieku 30-50 lat, charakteryzujące się bólem w okolicy bocznego nadkłykcia kości ramiennej, nasilającym się podczas aktywności angażujących mięśnie prostowników nadgarstka i palców. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z wykorzystaniem testów klinicznych takich jak test Cozensa (czułość 91%), test Millsa, test Maudsley’a (czułość około 70%) oraz ocenie siły chwytu (różnica 8% siły chwytu ma 80% czułości i 85% swoistości). Badania obrazowe, w tym RTG, USG i MRI, nie są rutynowo wymagane, ale mogą być pomocne w wykluczeniu innych patologii lub w przypadku braku poprawy po leczeniu zachowawczym. USG umożliwia dynamiczną ocenę ścięgien i wykrycie zmian zwyrodnieniowych, natomiast MRI pozwala na szczegółową ocenę tkanek miękkich i wykluczenie patologii szyjnych. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. łokieć golfisty, radikulopatię szyjną, zespoły uciskowe nerwów oraz zmiany zwyrodnieniowe stawu łokciowego.
artroskopia, badanie przewodnictwa nerwowego, boczny nadkłykieć kości ramiennej, DASH, elektromiografia, lateral epicondylitis, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, medial epicondylitis, nadkłykieć boczny, nadkłykieć przyśrodkowy, neowaskularyzacja, Patient-Rated Tennis Elbow Evaluation, PRTEE, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, tendinoza, ultrasonografia, zdjęcie rentgenowskie, zespół kanału nerwu łokciowego, zespół nerwu międzykostnego tylnego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Ramsaya Hunta to neuropatia obwodowa nerwu twarzowego wywołana reaktywacją wirusa varicella-zoster (VZV) w zwoju kolanka nerwu twarzowego, stanowiąca około 7% przypadków porażenia nerwu VII. Klasyczna triada objawów obejmuje jednostronne porażenie nerwu twarzowego, silny ból ucha oraz pęcherzykową wysypkę w okolicy ucha i przewodu słuchowego, choć objawy te mogą nie występować jednocześnie, co utrudnia diagnostykę. Rozpoznanie opiera się na badaniu klinicznym, w tym ocenie funkcji nerwu twarzowego (np. skala House-Brackmanna) oraz wywiadzie, a w niektórych przypadkach na badaniach laboratoryjnych (PCR, test immunofluorescencyjny, test Tzancka, serologia) i obrazowych (MRI z kontrastem wykazujące wzmocnienie segmentów nerwu twarzowego). Badania elektrofizjologiczne (elektroneurografia, elektromiografia) oraz audiometria i elektronystagmografia dostarczają dodatkowych informacji prognostycznych i diagnostycznych. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić porażenie Bella, nerwiaka osłonkowego nerwu słuchowego, neuralgię nerwu trójdzielnego, udar mózgu, chorobę Lyme’a, stwardnienie rozsiane oraz inne schorzenia neurologiczne i zapalne.
audiometria, badanie serologiczne, bezpośredni test immunofluorescencyjny, choroba Lyme’a, elektromiografia, elektroneurografia, elektronystagmografia, herpes zoster oticus, neuralgia nerwu trójdzielnego, neuralgia popółpaścowa, odruch mrugania, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, skala House-Brackmanna, stwardnienie rozsiane, test Tzancka, wirus varicella zoster, wysypka pęcherzykowa, zapalenie mózgu, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie rdzenia, zapalenie wyrostka sutkowatego, zespół Ramsaya Hunta, zespół Tolosa-Hunta, zwój kolanka nerwu twarzowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół post-polio – Diagnostyka i diagnoza
Zespół post-polio (PPS) to schorzenie neurologiczne manifestujące się nowymi objawami nerwowo-mięśniowymi u pacjentów po przebytym poliomyelitis, zwykle po okresie stabilnej funkcji trwającym co najmniej 15 lat. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych Halsteada (1991) zatwierdzonych przez EFNS, obejmujących potwierdzenie wcześniejszego uszkodzenia neuronów ruchowych, stopniowe pojawienie się nowego osłabienia mięśni, utrzymujące się co najmniej rok, oraz wykluczenie innych przyczyn neurologicznych, medycznych i ortopedycznych. Kluczowe badania wspomagające diagnostykę to elektromiografia (EMG) wykazująca zmiany denerwacyjne, badania przewodnictwa nerwowego, MRI i CT w celu wykluczenia innych patologii, ultrasonografia mięśni oraz badania laboratoryjne i płynu mózgowo-rdzeniowego, które służą głównie do wykluczenia innych schorzeń. EMG potwierdza uszkodzenie neuronów ruchowych, ale nie jest testem specyficznym dla PPS. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. ALS, miastenię, choroby demielinizacyjne, zapalenia mięśni, choroby reumatyczne, zaburzenia psychiczne oraz schorzenia metaboliczne i ortopedyczne.
atrofia mięśni, badanie elektromiograficzne, biopsja mięśni, choroba demielinizacyjna, choroba zwyrodnieniowa stawów, dysfagia, elektromiografia, fibromialgia, miastenia, miopatia, neuron ruchowy, neuropatia, niedoczynność tarczycy, nietolerancja zimna, objaw depresyjny, objawy nerwowo-mięśniowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, polineuropatia, poliomyelitis, potencjał jednostki ruchowej, przewodnictwo nerwowe, radikulopatia, rezonans magnetyczny, schorzenie neurologiczne, skolioza, stenoza kanału kręgowego, stwardnienie zanikowe boczne, tomografia komputerowa, ultrasonografia mięśni, wentylacja mechaniczna, wirus polio, zaburzenie poznawcze, zapalenie mięśni, zapalenie stawów, zespół post-polio, zespół przewlekłego zmęczenia - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia snu – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka zaburzeń snu wymaga wieloaspektowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie przedmiotowe oraz stosowanie narzędzi takich jak dzienniczek snu, polisomnografia (PSG), domowe badania snu (HST), test wielokrotnej latencji snu (MSLT), test utrzymania czuwania (MWT) oraz aktygrafia. Polisomnografia, jako złoty standard, rejestruje parametry fizjologiczne podczas snu, w tym EEG, EOG, EMG, saturację krwi tlenem i wskaźnik AHI, który przy wartości ≥ 5/h potwierdza obturacyjny bezdech senny (OSA). MSLT jest kluczowy w diagnostyce narkolepsji, wykazując skrócony czas zasypiania (<8 minut) oraz obecność co najmniej dwóch epizodów SOREM. Diagnostyka RLS opiera się na kryteriach klinicznych i badaniach laboratoryjnych, w tym poziomie ferrytyny. Zaburzenia rytmu dobowego ocenia się za pomocą dzienniczka snu i aktygrafii, a w niektórych przypadkach pomiaru melatoniny. Wybór metody diagnostycznej zależy od podejrzewanego zaburzenia, objawów i dostępności badań.
aktygrafia, badanie fizykalne, badanie laboratoryjne, bezsenność, choroba sercowo-naczyniowa, domowe badanie snu, elektroencefalografia, elektromiografia, elektrookulografia, faza REM, fragmentacja snu, halucynacje hipnagogiczne, hipokretyna, katapleksja, medycyna snu, nadmierna senność dzienna, narkolepsja, obturacyjny bezdech senny, okresowe ruchy kończyn, paraliż senny, polisomnografia, Skala Senności Epworth, Test utrzymania czuwania, test wielokrotnej latencji snu, wskaźnik AHI, zaburzenie rytmu dobowego, zaburzenie snu, zaburzenie tarczycy, zespół niespokojnych nóg - Leksykon chorób i schorzeń
Waginizm – Patofizjologia i mechanizm
Waginizm to zaburzenie charakteryzujące się mimowolnym skurczem mięśni pochwy, zwłaszcza zewnętrznej jednej trzeciej, co uniemożliwia penetrację pomimo chęci pacjentki. Patogeneza jest złożona i obejmuje współdziałanie czynników neurobiologicznych, psychologicznych i fizjologicznych. Kluczową rolę odgrywają mechanizmy neurobiologiczne, w tym aktywacja ciała migdałowatego i układu limbicznego, które wywołują reakcję „walki lub ucieczki” w obrębie mięśni dna miednicy. Badania EMG wykazują zwiększoną aktywność mięśni dźwigacza odbytu, łonowo-odbytniczego i opuszkowo-jamistego, co potwierdza dysfunkcję motoryczną. Model lęku i unikania bólu opisuje błędne koło, w którym oczekiwanie bólu prowadzi do mimowolnego napięcia mięśni, nasilając dolegliwości i utrudniając penetrację. Waginizm jest klasyfikowany jako zaburzenie lękowe z podłożem psychosomatycznym, często współistniejącym z podwyższonym poziomem lęku u pacjentek.
autonomiczny układ nerwowy, błona dziewicza, ciało migdałowate, dyspareunia, elektromiografia, endometrioza, kandydoza pochwy, mechanizm obronny, mięsień dźwigacz odbytu, mięsień łonowo-odbytniczy, mięsień opuszkowo-jamisty, mięśnie dna miednicy, mięśnie pochwy, punkty spustowe, rozszerzacze pochwowe, sensytyzacja centralna, sensytyzacja obwodowa, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, układ limbiczny, układ współczulny, waginizm, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie przedsionka pochwy - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie bella – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Porażenie nerwu twarzowego typu Bella charakteryzuje się nagłym, jednostronnym osłabieniem mięśni twarzy, z dobrym rokowaniem u ponad 89% pacjentów, którzy osiągają stopień I lub II w skali House-Brackmann w ciągu 6-8 tygodni od leczenia. Najlepsze wyniki obserwuje się u dzieci poniżej 14 roku życia oraz kobiet w ciąży, z całkowitą spontaniczną regeneracją sięgającą 90%. Czynniki prognostyczne obejmują wiek (lepsze rokowanie u osób <60 lat), początkowy stopień nasilenia objawów, obecność chorób współistniejących (nadciśnienie, cukrzyca, choroba wieńcowa) oraz charakterystykę porażenia (jednostronne vs. obustronne). Badania elektrofizjologiczne, takie jak elektroneurografia (ENoG) z wartością fENoG >33%, test odruchu strzemiączkowego oraz elektromiografia (EMG), dostarczają istotnych informacji prognostycznych. Podwyższone markery zapalne, takie jak wskaźnik neutrofili do limfocytów (NLR) i białko C-reaktywne (CRP), korelują z gorszym rokowaniem.
badanie elektrofizjologiczne, białko C-reaktywne, biomarker zapalny, choroba wieńcowa, cukrzyca, depresja, elektromiografia, elektroneurografia, kortykosteroidy doustne, nadciśnienie tętnicze, obustronne porażenie, odruch strzemiączkowy, paraliż mięśni twarzy, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, prednizolon, regresja logistyczna, skala House-Brackmann, synkineza, terapia przeciwwirusowa, uczenie maszynowe, wskaźnik neutrofili do limfocytów - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły zespół kompartmentowy wywołany wysiłkiem – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekły zespół ciasnoty przedziałów powięziowych (CECS) to odwracalna patologia wywołana wzrostem ciśnienia wewnątrzprzedziałowego podczas wysiłku fizycznego, prowadząca do niedokrwienia i bólu mięśniowego, najczęściej u młodych sportowców wytrzymałościowych. Objawy obejmują ból i napięcie pojawiające się podczas ćwiczeń, ustępujące do 30 minut po ich zakończeniu, zlokalizowane w określonym przedziale mięśniowym. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu po wysiłku oraz badaniach obrazowych, takich jak MRI (w tym zaawansowane i po wysiłku) oraz pomiarze ciśnienia wewnątrzprzedziałowego (ICP), który pozostaje złotym standardem. Kryteria Pedowitza definiują wartości diagnostyczne ICP: ciśnienie spoczynkowe ≥ 15 mmHg, 1 minuta po wysiłku ≥ 30 mmHg, 5 minut po wysiłku ≥ 20 mmHg. CECS wymaga wykluczenia innych przyczyn bólu kończyn dolnych, takich jak shin splints, złamania przeciążeniowe, zapalenie ścięgien czy zaburzenia naczyniowe.
badanie obrazowe, błona międzykostna, ciśnienie wewnątrzprzedziałowe, elektromiografia, fasciotomia, klinicysta, niedokrwienie, pomiar ciśnienia wewnątrzprzedziałowego, przedział mięśniowy, przewlekły zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, saturacja tlenowa, spektroskopia, spektroskopia w bliskiej podczerwieni, ultrasonografia dopplerowska, ultrasonografia mięśniowo-szkieletowa, zaburzenie naczyniowe, zapalenie powięzi podeszwy, zapalenie ścięgna, zespół przeciążeniowy piszczeli, złamanie przeciążeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Diagnostyka i diagnoza
Łokieć golfisty (medial epicondylitis) to zapalne schorzenie ścięgien przyczepiających się do przyśrodkowego nadkłykcia kości ramiennej, wywołane powtarzającymi się skurczami mięśni przedramienia, prowadzącymi do mikropęknięć i bólu w wewnętrznej części łokcia. Diagnostyka opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym na teście przyśrodkowego nadkłykcia, który wywołuje ból przy zgięciu grzbietowym nadgarstka i wyproście łokcia. Różnicowanie obejmuje wykluczenie uszkodzeń więzadła pobocznego łokciowego, uwięźnięcia nerwu łokciowego, złamań, zapalenia stawów i innych patologii. Współistnienie zapalenia nerwu łokciowego może występować nawet u 50% pacjentów. Badania obrazowe, takie jak RTG (wykluczenie złamań i zapalenia stawów, obecność zwapnień u 25% pacjentów), USG (czułość 95%, swoistość 92%) oraz MRI (złoty standard do oceny tkanek miękkich i stopnia uszkodzenia ścięgien), są stosowane w przypadkach niejasnych lub podejrzenia współistniejących schorzeń.
badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, elektromiografia, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikropęknięcie ścięgna, osteochondritis dissecans, pronacja przedramienia, radiografia, rezonans magnetyczny, staw międzypaliczkowy bliższy, tendinoza, test iniekcyjny, ultrasonografia, więzadło poboczne łokciowe, zapalenie nerwu łokciowego, zginanie nadgarstka, złóg wapniowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół churga-straussa – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Churga-Straussa (EGPA) to rzadka eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń małych i średnich, charakteryzująca się astmą, eozynofilią (>10% lub >1500 komórek/μl) oraz zajęciem wielonarządowym. Diagnostyka opiera się na kryteriach ACR z 1990 roku (≥4 z 6 kryteriów, czułość 85%, swoistość 99,7%) oraz zaktualizowanych w 2022 roku kryteriach ACR/EULAR, które stosują system punktowy (m.in. eozynofile ≥1×10⁹/l +5 pkt, obturacyjna choroba dróg oddechowych +3 pkt, polipy nosa +3 pkt, ANCA -3 pkt). Diagnostyka laboratoryjna obejmuje morfologię krwi, obecność ANCA (30-50%, głównie p-ANCA/MPO), podwyższone IgE (~75% pacjentów), OB, CRP oraz badania funkcji nerek i moczu. Badania obrazowe (RTG, TK, HRCT, MRI serca) oraz badania czynnościowe (spirometria, EKG, echokardiografia, EMG) są niezbędne do oceny zajęcia narządów. Biopsja tkanek (skóra, płuca, nerwy, nerki) pozostaje złotym standardem potwierdzenia zapalenia naczyń z eozynofilowym naciekiem i ziarniniakami.
ANCA, astma eozynofilowa, białkomocz, cytometria przepływowa, czułość diagnostyczna, echokardiografia, elektrokardiografia, elektromiografia, eotaksyna-3, eozynofilia, eozynofilia krwi obwodowej, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, EULAR, guzkowe zapalenie tętnic, HRCT, krwiomocz, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, markery stanu zapalnego, morfologia krwi, nacieki płucne, obturacyjna choroba dróg oddechowych, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, polineuropatia, polipy nosa, przeciwciała anty-MPO, przeciwciała anty-proteinaza 3, rezonans magnetyczny, spirometria, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie płuc eozynofilowe, zapalenie zatok, zapalenie zatok przynosowych, zespół Churga-Straussa, zespół DRESS, zespół hipereozynofilowy, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Tężec – Diagnostyka i diagnoza
Tężec jest ostrą chorobą zakaźną układu nerwowego wywołaną przez neurotoksynę tetanospazminę produkowaną przez Clostridium tetani. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, gdyż brak jest specyficznych testów laboratoryjnych. Kluczowe objawy to szczękościsk, sztywność mięśni brzucha i pleców, uogólnione skurcze mięśniowe, tzw. uśmiech sardoniczny, dysfagia oraz zaburzenia autonomiczne (niestabilne ciśnienie tętnicze, tętno, temperatura ciała, wzmożona potliwość). Test szpatułki, wykazujący 94% czułości i wysoką swoistość, jest cennym narzędziem diagnostycznym. Posiewy z ran mają niską czułość (~30%), a badania serologiczne i płyn mózgowo-rdzeniowy nie są rozstrzygające. Diagnostyka różnicowa obejmuje zatrucie strychniną, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, reakcje dystoniczne, hipokalemię, złośliwą hipertermię i inne stany neurologiczne.
antybiotykoterapia, badanie serologiczne, benzodiazepina, Clostridium tetani, dysfagia, elektroencefalogram, elektromiografia, hipokalcemia, immunoglobulina przeciwtężcowa, metronidazol, neurotoksyna, płyn mózgowo-rdzeniowy, posiew z rany, punkcja lędźwiowa, szczękościsk, tetanospazmina, tężec noworodkowy, toksoid tężcowy, zaburzenie autonomiczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół serotoninowy, zespół sztywności uogólnionej, złośliwa hipertermia - Leksykon chorób i schorzeń
Paraneoplastyczne zespoły nerwowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Paraneoplastyczne zespoły nerwowe (PZN) to rzadkie, autoimmunologiczne powikłania nowotworów, występujące u mniej niż 1% pacjentów onkologicznych, najczęściej związane z rakiem drobnokomórkowym płuc, jajnika, piersi, jąder oraz chłoniakami. Mechanizm polega na produkcji onkoneuronalnych antygenów przez komórki nowotworowe, które wywołują odpowiedź immunologiczną skierowaną przeciwko układowi nerwowemu (mózg, rdzeń, nerwy obwodowe, mięśnie). Objawy neurologiczne rozwijają się szybko (dni-tygodnie) i obejmują zaburzenia motoryczne, czuciowe, poznawcze, koordynacji, mowy, widzenia, snu, napady padaczkowe oraz mimowolne ruchy. Charakterystyczne zespoły to m.in. paraneoplastyczne zwyrodnienie móżdżku, limbiczne zapalenie mózgu, zespół Lamberta-Eatona (2-3% pacjentów z rakiem drobnokomórkowym płuc), neuropatia obwodowa, dysautonomia, zespół opsoklonii-mioklonii-ataksji oraz zespół sztywnego człowieka. Diagnostyka opiera się na badaniu neurologicznym, oznaczeniu przeciwciał onkoneuronalnych (anty-Hu, anty-Yo, anty-Ri, anty-CV2, anty-Ma2, anty-amfifizyna), analizie płynu mózgowo-rdzeniowego, badaniach obrazowych (MRI, TK, PET-CT) oraz elektrofizjologicznych. W około 65% przypadków objawy neurologiczne poprzedzają rozpoznanie nowotworu, co podkreśla znaczenie wczesnej diagnostyki.
ataksja, azatiopryna, badanie przewodnictwa nerwowego, ćwiczenie oddechowe, cyklofosfamid, drobnokomórkowy rak płuc, dysartria, dysautonomia, dysfagia, elektromiografia, immunoglobulina dożylna, immunosupresja, immunoterapia, kacheksja, limbiczne zapalenie mózgu, limfocyt T, mechanizm autoimmunologiczny, neuropatia obwodowa, oczopląs, paraneoplastyczne zwyrodnienie móżdżku, paraneoplastyczny zespół nerwowy, plazmafereza, profilaktyka odleżyn, przeciwciało onkoneuronalne, przeciwciało przeciwneuronalne, punkcja lędźwiowa, rezonans magnetyczny, rytuksymab, zespół miasteniczny Lamberta-Eatona, zespół sztywnego człowieka - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy powtarzalnego napięcia – Diagnostyka i diagnoza
Uraz powtarzalnego napięcia (RSI) to zespół schorzeń mięśniowo-szkieletowych i nerwowych wywołanych powtarzalnymi ruchami i przeciążeniem. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, oceniającym obrzęk, stan zapalny, zakres ruchomości, siłę mięśniową, obecność bólu, odruchy neurologiczne oraz czucie. Wyróżnia się dwa typy RSI: typ 1 z widocznymi objawami zapalnymi i konkretnymi jednostkami chorobowymi (np. zespół cieśni nadgarstka, tendinitis, łokieć tenisisty), oraz typ 2, charakteryzujący się niespecyficznym, rozproszonym bólem bez jednoznacznych zmian fizykalnych. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie urazów ostrych, chorób zapalnych, zwyrodnieniowych, neuropatii i zaburzeń krążenia. W razie wątpliwości stosuje się badania obrazowe (RTG, MRI, CT, USG), neurofizjologiczne (EMG, badania przewodnictwa nerwowego) oraz laboratoryjne.
badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, badanie ultrasonograficzne, ból przewlekły, choroba de Quervaina, elektromiografia, fibromialgia, fizjoterapeuta, łokieć tenisisty, neurolog, neuropatia obwodowa, odruch neurologiczny, ortopeda, palec spustowy, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatolog, rezonans magnetyczny, siła mięśniowa, test Finkelsteina, test Phalena, test Tinela, tomografia komputerowa, uraz powtarzalnego napięcia, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie ścięgien, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Etiologia i przyczyny
Ypsy to schorzenie charakteryzujące się niekontrolowanymi skurczami mięśni, które zakłócają precyzyjne, wyuczone ruchy, z etiologią obejmującą zarówno czynniki neurologiczne, jak dystonia ogniskowa i dysfunkcje jąder podstawy mózgu, jak i psychologiczne, takie jak lęk przed występem i stres. Neurologiczne podłoże ypsów wiąże się z mimowolnymi skurczami mięśni nadgarstków, dłoni i palców, szczególnie u sportowców, ze średnim wiekiem pojawienia się około 35 lat. Zaburzenia przekazywania sygnałów nerwowych, reakcje hormonalne na stres (adrenalina, kortyzol) oraz zmiany adaptacyjne w mózgu prowadzą do nieprawidłowej aktywacji mięśni i trudności w wykonywaniu zautomatyzowanych ruchów. Czynniki ryzyka obejmują płeć męską, długotrwałą praktykę sportową, wysoki poziom umiejętności, pozytywny wywiad rodzinny, palenie tytoniu, uczestnictwo w zawodach oraz skłonność do lęku.
adrenalina, choroba Parkinsona, doświadczenie traumatyczne, drżenie samoistne, dystonia ogniskowa, elektromiografia, hormon stresu, jądra podstawy mózgu, kurcz pisarski, lęk przed występem, mimowolny skurcz mięśni, nadmierna samoświadomość, perfekcjonizm, reakcja stresowa, skurcz mięśni, stres, zaburzenie koordynacji mięśniowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni nadgarstka – Leczenie
Zespół cieśni nadgarstka (ZCN) to neuropatia uciskowa nerwu pośrodkowego manifestująca się bólem, parestezjami i osłabieniem funkcji ręki. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zapobiegania trwałym uszkodzeniom nerwu. W łagodnych i umiarkowanych przypadkach pierwszą linią terapii jest leczenie zachowawcze, obejmujące stosowanie szyn utrzymujących nadgarstek w pozycji neutralnej (szczególnie nocą), farmakoterapię z użyciem NLPZ (np. ibuprofen, naproksen) oraz doustnych kortykosteroidów (prednizon 20 mg/d przez 10-14 dni), a także iniekcje kortykosteroidów (metyloprednizolon 20-40 mg z lidokainą 1%) do kanału nadgarstka, które mogą przynieść ulgę utrzymującą się od 10 tygodni do ponad roku. Fizjoterapia, w tym ćwiczenia ślizgowe nerwów i ścięgien, mobilizacja stawów oraz terapia manualna, jest istotnym elementem leczenia, wykazując skuteczność porównywalną z leczeniem chirurgicznym w początkowych stadiach choroby. Metody fizykoterapeutyczne, takie jak ultradźwięki, fala uderzeniowa, laseroterapia czy diatermia krótkofalowa, mogą dodatkowo wspomagać terapię.
akupunktura, bliznowacenie, denerwacja, elektromiografia, elektrostymulacja, endoskop, iniekcja kortykosteroidowa, jonoforeza, kanał nadgarstka, kortykosteroidy doustne, laseroterapia, lidokaina, metyloprednizolon, mobilizacja stawów, nerw pośrodkowy, neuropatia uciskowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, operacja endoskopowa, operacja otwarta, pozycja neutralna, prednizon, szyna ortopedyczna, terapia falą uderzeniową, terapia ultradźwiękowa, unieruchomienie, więzadło poprzeczne nadgarstka, zanik mięśni kłębu kciuka, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół post-polio – Epidemiologia
Zespół post-polio (PPS) to schorzenie neurologiczne manifestujące się nowymi lub postępującymi objawami osłabienia mięśniowego, zmęczenia i bólu u pacjentów po przebytym poliomyelitis, pojawiające się zwykle po 15-40 latach od pierwotnego zakażenia. Częstość występowania PPS jest zmienna i wynosi od 15% do 80% w populacji ozdrowieńców, z danymi epidemiologicznymi wskazującymi na około 28,5% w badaniu populacyjnym w USA (95% CI 24,4-32,6). Czynniki ryzyka rozwoju PPS obejmują ciężkość pierwotnego zakażenia, płeć żeńską, czas od zakażenia (szczyt po 30-34 latach), objawy oddechowe podczas ostrej fazy, wiek w momencie zakażenia oraz stopień powrotu do zdrowia. Diagnostyka opiera się na kryteriach EFNS, w tym potwierdzeniu odnerwienia neuronów ruchowych w EMG, stabilności funkcjonalnej przez co najmniej 15 lat, nowych objawach utrzymujących się minimum rok oraz wykluczeniu innych przyczyn klinicznych. PPS jest diagnozą wykluczającą, bez specyficznych testów laboratoryjnych czy obrazowych.
choroba Heinego-Medina, choroba neuronu ruchowego, dysfagia, dziki wirus polio, elektromiografia, eradykacja polio, nadzór środowiskowy, objawy neuromięśniowe, odnerwienie neuronu ruchowego, osłabienie mięśniowe, ostre wiotkie porażenie, poliomyelitis, porażenie, schorzenie neurologiczne, stabilność neurologiczna, wirus polio, zanik mięśni, zespół post-polio, zmęczenie mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie kanału kręgowego – Diagnostyka i diagnoza
Zwężenie kanału kręgowego to patologia charakteryzująca się redukcją przestrzeni kanału kręgowego, prowadzącą do ucisku rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych, z MRI jako złotym standardem. Wymiary diagnostyczne to poniżej 11 mm w odcinku szyjnym (norma 14 mm) i 12 mm lub mniej w odcinku lędźwiowym. MRI umożliwia ocenę stopnia zwężenia, ucisku na struktury nerwowe, stanu krążków międzykręgowych i więzadeł żółtych. CT i CT-mielografia stanowią alternatywę w przypadku przeciwwskazań do MRI lub niejednoznacznych wyników. Badania elektrofizjologiczne mają ograniczoną wartość diagnostyczną i nie są zalecane rutynowo, choć test chodu EMG może wspomagać ocenę neurogennego chromania przestankowego.
badanie przewodnictwa nerwowego, chromanie przestankowe, CT-mielografia, elektromiografia, korzeń nerwowy, kręgozmyk, neuropatia obwodowa, objaw Babińskiego, objaw neurologiczny, przepuklina krążka międzykręgowego, przestrzeń podpajęczynówkowa, radikulopatia, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, ucisk na rdzeń kręgowy, wskaźnik kostkowo-ramienny, zdjęcie rentgenowskie, zespół ogona końskiego, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, zwężenie kanału kręgowego, zwężenie otworowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Diagnostyka i diagnoza
Zespół cieśni piersiowej (TOS) to złożone schorzenie wynikające z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w przestrzeni między obojczykiem a pierwszym żebrem, obejmujące trzy główne typy: neurogenny (nTOS, 90-95% przypadków), żylny (vTOS, 3-5%) oraz tętniczy (aTOS, 1-2%). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym (m.in. testy prowokacyjne: Roosa, Adsona, Eden, Wrighta) oraz badaniach obrazowych (RTG, USG, CT, MRI) i elektrodiagnostycznych (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego). Wartości diagnostyczne obejmują m.in. redukcję prędkości przewodzenia nerwów do <85 m/s jako wynik dodatni oraz <60 m/s jako wskazanie do leczenia operacyjnego. Badania naczyniowe, takie jak DSA, CTA, MR angiografia i duplex Doppler, są kluczowe w wykrywaniu zmian naczyniowych, zwłaszcza w vTOS i aTOS. Blokady mięśni schodkowych i piersiowego mniejszego z anestetykiem miejscowym pełnią rolę diagnostyczną i terapeutyczną, potwierdzając miejsce ucisku i prognozując skuteczność leczenia chirurgicznego.
badanie Dopplera, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, CT angiografia, elektromiografia, neurogenny zespół cieśni piersiowej, neurografia MR, neuropatia łokciowa, parestezje, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, somatosensoryczne potencjały wywołane, splot ramienny, test Adsona, test Roosa, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wewnątrznaczyniowa ultrasonografia, zapalenie splotu ramiennego, żebro szyjne, zespół cieśni nadgarstka, zespół cieśni piersiowej, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Paraliż – Leczenie
Paraliż definiowany jest jako utrata lub osłabienie funkcji mięśniowych spowodowane zaburzeniami połączeń nerwowych między mózgiem a określonymi częściami ciała. Leczenie paraliżu wymaga indywidualnego, multidyscyplinarnego podejścia, angażującego neurologów, neurochirurgów, fizjoterapeutów, terapeutów zajęciowych, logopedów oraz psychologów. Kluczowe jest wczesne rozpoczęcie terapii, która obejmuje fizjoterapię (w tym hydroterapię i specjalistyczną fizjoterapię twarzy), terapię zajęciową, terapię mowy oraz leczenie farmakologiczne (miorelaksanty, kortykosteroidy, leki przeciwwirusowe, np. metyloprednizolon, amipryptylina, pregabalina). W przypadku paraliżu twarzy stosuje się także toksynę botulinową w leczeniu synkinezy, a w niektórych sytuacjach interwencje chirurgiczne, takie jak naprawa nerwów, przeszczepy mięśni (np. mięsień smukły) oraz procedury statyczne poprawiające symetrię twarzy. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (CT, MRI), elektromiografii (EMG) oraz ocenie klinicznej funkcji motorycznych i sensorycznych.
amitryptylina, dysfagia, egzoszkielet, elektromiografia, fizjoterapeuta, fizjoterapia, funkcjonalna stymulacja elektryczna, herpes simplex, herpes zoster, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydroterapia, inhibitor anhydrazy węglanowej, kortykosteroid, lek przeciwwirusowy, metyloprednizolon, miorelaksant, nerw twarzowy, neurochirurg, neurolog, neuroplastyczność, neurorehabilitacja, ortopeda, paraliż, paraliż poudarowy, paraliż strun głosowych, paraliż twarzy, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, pregabalina, przeszczep nerwu, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, spastyczność, splot ramienny, stymulacja elektryczna, stymulacja rdzenia kręgowego, synkineza, terapia komórkami macierzystymi, terapia mowy, terapia zajęciowa, toksyna botulinowa, tomografia komputerowa, transfer nerwu, utrata funkcji mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół miasteniczny lamberta-eatona – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) to rzadkie autoimmunologiczne zaburzenie złącza nerwowo-mięśniowego, charakteryzujące się obecnością przeciwciał przeciw kanałom wapniowym zależnym od napięcia, co prowadzi do upośledzenia uwalniania acetylocholiny i osłabienia mięśni proksymalnych, dysfunkcji autonomicznej oraz obniżonych odruchów głębokich. W ponad połowie przypadków LEMS jest zespołem paraneoplastycznym związanym z rakiem drobnokomórkowym płuca (SCLC). Diagnostyka i monitorowanie obejmują ocenę siły mięśniowej, funkcji autonomicznych oraz amplitudy CMAP. Leczenie farmakologiczne opiera się na zwiększeniu uwalniania acetylocholiny (3,4-diaminopirydyna w dawce początkowej 10 mg 3x/d, max 80 mg/d, pirydostygmina, guanidyna) oraz terapii immunosupresyjnej (IVIG, plazmafereza, prednizolon, azatiopryna, metotreksat, mykofenolan, cyklosporyna, rytuksymab) w przypadkach opornych. W LEMS związanym z SCLC kluczowe jest leczenie nowotworu podstawowego, które często poprawia przebieg choroby.
4-diaminopirydyna, acetylocholina, aminoglikozyd, aspiracja, aspiracyjne zapalenie płuc, azatiopryna, cyklosporyna, dożylna immunoglobulina, dysfagia, dysfunkcja autonomiczna, elektromiografia, fizjoterapia, guanidyna, immunoterapia, kanał wapniowy zależny od napięcia, metotreksat, mykofenolan, niewydolność oddechowa, opieka paliatywna, osłabienie mięśni oddechowych, osłabienie mięśni proksymalnych, pirydostygmina, plazmafereza, prednizolon, przełom miasteniczny, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rytuksymab, terapia zajęciowa, wymiana osocza, zaburzenie autoimmunologiczne, zespół miasteniczny Lamberta-Eatona, zespół paraneoplastyczny, złącze nerwowo-mięśniowe, złożony potencjał czynnościowy mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Mioklonie – Patofizjologia i mechanizm
Mioklonie to mimowolne, krótkotrwałe skurcze mięśni, które mogą mieć źródło na różnych poziomach układu nerwowego: korowym, korowo-podkorowym, podkorowym segmentalnym lub obwodowym. Najczęściej spotykane są mioklonie korowe, charakteryzujące się hiperpobudliwością kory czuciowo-ruchowej, wyładowaniami EMG trwającymi poniżej 50 ms, synchroniczną aktywnością mięśni antagonistycznych oraz iglicami EEG poprzedzającymi mioklonie z odstępem około 20 ms. Patogeneza mioklonii obejmuje zaburzenia równowagi neuroprzekaźników, takich jak serotonina, GABA, glicyna i glutaminian, a także dysfunkcje szlaków móżdżkowo-wzgórzowych, szczególnie w mioklonii dystonicznej i rodzinnej korowej padaczce mioklonicznej (FCMTE). Diagnostyka elektrofizjologiczna, w tym EEG, EMG, SEP oraz badanie wstecznego uśredniania, jest kluczowa dla lokalizacji źródła mioklonii i różnicowania ich typów, co ma bezpośrednie przełożenie na wybór terapii.
5-hydroksytryptofan, asterixis, choroba Lafory, elektroencefalografia, elektromiografia, formacja siatkowata, klonazepam, kora czuciowo-ruchowa, kwas walproinowy, lewetiracetam, mioklonia dystonia, mioklonie, mioklonie korowe, napad miokloniczny, neurotransmisja GABAergiczna, padaczka miokloniczna, piracetam, receptor benzodiazepinowy, somatosensoryczne potencjały wywołane, walproinian, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina dysku – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina dysku międzykręgowego to patologiczne wydostanie się jądra miażdżystego przez uszkodzony pierścień włóknisty, prowadzące do ucisku na rdzeń kręgowy lub korzenie nerwowe. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym testach neurologicznych oraz teście unoszenia wyprostowanej nogi (SLR), który przy dodatnim wyniku wskazuje na ucisk nerwu, ze specyficznością powyżej 90% w przypadku testu kontralateralnego. Wskazane jest wykonanie rezonansu magnetycznego (MRI) po 6 tygodniach utrzymywania się objawów, będącego złotym standardem obrazowania, umożliwiającego precyzyjną lokalizację przepukliny i ocenę ucisku nerwów. Dodatkowo, w wybranych przypadkach stosuje się tomografię komputerową, mielografię oraz badania neurofizjologiczne, takie jak elektromiografia (EMG) i badanie przewodnictwa nerwowego (NCS), które pomagają w ocenie funkcji nerwów i mięśni. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. zespół mięśnia gruszkowatego, chorobę zwyrodnieniową dysków oraz stenozę kanału kręgowego, a także ocenę tzw. „czerwonych flag” wskazujących na pilne stany wymagające interwencji neurochirurgicznej.
badanie fizykalne, badanie neurofizjologiczne, badanie przewodnictwa nerwowego, białko C-reaktywne, blokada epiduralna, blokada nerwu, choroba zwyrodnieniowa dysków, deficyt neurologiczny, dyskografia, elektromiografia, jądro miażdżyste, korzeń nerwowy, mielografia, mikrodiscektomia, odcinek lędźwiowy, odczyn Biernackiego, pierścień włóknisty, płyn mózgowo-rdzeniowy, przepuklina dysku, przepuklina krążka międzykręgowego, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, stenoza kanału kręgowego, test unoszenia wyprostowanej nogi, tomografia komputerowa, zapalenie stawów kręgosłupa, zespół mięśnia gruszkowatego, zespół ogona końskiego - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie mózgowe – Diagnostyka i diagnoza
Porażenie mózgowe (PM) to niepostępujące zaburzenie neurologiczne wynikające z uszkodzenia lub nieprawidłowego rozwoju mózgu w okresie okołoporodowym lub wczesnym dzieciństwie, charakteryzujące się nieprawidłowym napięciem mięśniowym, postawą ciała i zaburzeniami ruchu. Diagnoza PM jest najczęściej stawiana między 12. a 24. miesiącem życia, choć w ciężkich przypadkach możliwa jest już po urodzeniu, a w łagodniejszych nawet dopiero w wieku 4-5 lat. Wczesne rozpoznanie, możliwe dzięki narzędziom takim jak Jakościowa Ocena Ruchów Ogólnych (Prechtl) z czułością 98% oraz Badanie Neurologiczne Niemowląt (HINE) z czułością 96% i swoistością 87%, jest kluczowe dla optymalizacji leczenia w okresie największej neuroplastyczności mózgu (pierwsze 1000 dni życia). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, ocenę napięcia mięśniowego, asymetrii ruchów, opóźnień rozwojowych oraz badania obrazowe, z MRI jako złotym standardem (czułość 86-89%), a także EEG, EMG, badania genetyczne i metaboliczne w celu wykluczenia innych schorzeń.
badanie fizykalne, choroba Tay-Sachsa, diplegia, dystrofia mięśniowa, dziedziczna parapareza spastyczna, elektroencefalografia, elektromiografia, hemiplegia, leukodystrofia, mukopolisacharydoza, napięcie mięśniowe, neuropatia dziedziczna, neuroplastyczność mózgu, opóźniony rozwój motoryczny, padaczka, plastyczność mózgu, porażenie mózgowe, rezonans magnetyczny, skolioza, spastyczne porażenie mózgowe, spastyczność, tetraplegia, tomografia komputerowa, ultrasonografia przezczaszkowa, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zespół Retta, zespół zakotwiczonego rdzenia, zwichnięcie stawu biodrowego - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroma mortona – Diagnostyka i diagnoza
Neuroma Mortona to włóknista przebudowa nerwu najczęściej zlokalizowana między trzecim a czwartym palcem stopy, będąca wynikiem przewlekłego ucisku nerwu podeszwowego przez więzadło śródstopne. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, w którym pacjenci opisują palący lub kłujący ból śródstopia, często z uczuciem „chodzenia po kamyku”. Badanie fizykalne obejmuje testy takie jak test ucisku bocznego, test Muldera i test ścisku stopy, które pozwalają na lokalizację i wywołanie charakterystycznych objawów. Dokładność badania klinicznego może sięgać do 98% przy doświadczonym lekarzu. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. zapalenie kaletki międzyśródstopnej, złamania przeciążeniowe oraz choroby zwyrodnieniowe stawów śródstopno-paliczkowych.
ból przodostopia, choroba Freiberga, choroba zwyrodnieniowa stawów, drętwienie i mrowienie, elastografia, elektromiografia, iniekcja kortykosteroidów, kapsulitis, nerw podeszwowy, nerwiak międzypalcowy, neurektomia, neuroma Mortona, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, test Muldera, ucisk nerwu, ultrasonografia, włóknienie okołonerwowe, zapalenie kaletki międzyśródstopnej, zapalenie torebki stawowej, zdjęcie rentgenowskie, zespół kanału stępu, złamanie przeciążeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie zachowania we śnie rem – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie zachowania we śnie REM (RBD) charakteryzuje się utratą atonii mięśniowej podczas fazy REM, co prowadzi do fizycznego odgrywania marzeń sennych. Diagnoza opiera się na kryteriach ICSD-3, w tym powtarzających się epizodach ruchowych i wokalizacji w fazie REM, potwierdzonych polisomnografią z zapisem wideo (vPSG), wykazującą REM bez atonii (RSWA). Kluczowe jest wykluczenie innych zaburzeń snu i stanów medycznych. W diagnostyce pomocne są kwestionariusze przesiewowe, takie jak RBD1Q (czułość 94%, swoistość 87%) i RBDSQ, jednak ich swoistość spada do 56% przy współistnieniu innych zaburzeń snu. Polisomnografia monitoruje EEG, EOG, EMG (szczególnie napięcie mięśni podbródka i kończyn), aktywność serca, płuc, ruchy kończyn i poziom saturacji, co pozwala na precyzyjne rozpoznanie RBD i ocenę RSWA metodami wizualnymi i komputerowymi.
aktografia, aktywność napadowa, badanie polisomnograficzne, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, elektroencefalografia, elektromiografia, elektrookulografia, faza snu REM, lek neuroprotekcyjny, Międzynarodowa Klasyfikacja Zaburzeń Snu, narkolepsja, narkolepsja z katapleksją, obturacyjny bezdech senny, otępienie z ciałami Lewy’ego, parasomnia, sen REM bez atonii, somnambulizm, synukleinopatia, wideo-polisomnografia, zaburzenie zachowania we śnie REM, zanik wieloukładowy, zmienność rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Ucisk nerwu – Diagnostyka i diagnoza
Ucisk nerwu (radiculopatia) to stan kliniczny wynikający z kompresji lub podrażnienia nerwu przez struktury kostne, chrząstki, mięśnie lub ścięgna. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, uwzględniającym ocenę odruchów, czucia, siły mięśniowej oraz testy prowokacyjne, takie jak test Lasègue’a czy test Spurlinga. Badania obrazowe, w tym RTG, MRI, CT oraz USG, umożliwiają wizualizację przyczyn ucisku, takich jak przepukliny krążków międzykręgowych, osteofity czy zwężenia kanału kręgowego. MRI jest szczególnie cennym narzędziem do oceny tkanek miękkich i korzeni nerwowych, natomiast USG znajduje zastosowanie w diagnostyce zespołów ucisku nerwów obwodowych. Badania elektrofizjologiczne, takie jak EMG i badanie przewodnictwa nerwowego, pozwalają na ocenę funkcji nerwów i stopnia ich uszkodzenia, mierząc m.in. szybkość przewodzenia impulsów oraz aktywność elektryczną mięśni.
badanie elektrofizjologiczne, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, ból promieniujący, elektromiografia, kompresja nerwu, mielografia CT, nerw pośrodkowy, neuropatia obwodowa, odruchy neurologiczne, osteofity, płyn mózgowo-rdzeniowy, przepuklina krążka międzykręgowego, punkcja lędźwiowa, radiculopatia, rezonans magnetyczny, rwa kulszowa, stenoza kanału kręgowego, test Lasègue’a, test Phalena, test Spurlinga, test Tinela, tomografia komputerowa, ucisk korzenia nerwowego, wyrośla kostne, zespół cieśni nadgarstka, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Nadczynność pęcherza – Diagnostyka i diagnoza
Nadczynność pęcherza (OAB) definiowana jest jako zespół objawów obejmujących parcie naglące, częstomocz dzienny i nokturie, z lub bez nietrzymania moczu z parcia, przy braku infekcji dróg moczowych lub innych patologii. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym (ocena częstotliwości, nasilenia objawów, historii chorób neurologicznych i urologicznych, przyjmowanych leków) oraz badaniu fizykalnym, w tym neurologicznym, per rectum u mężczyzn i ginekologicznym u kobiet. Podstawowe badania obejmują ogólne badanie moczu z posiewem, dzienniczek mikcyjny, pomiar objętości moczu zalegającego po mikcji (PVR) z normą do 30 ml, oraz kwestionariusze oceniające nasilenie objawów i wpływ na jakość życia (OAB-q, ICIQ-OAB). W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć infekcje, kamienie, guzy pęcherza, przerost prostaty, zaburzenia statyki narządu rodnego, cukrzycę, schorzenia neurologiczne oraz działania niepożądane leków.
badanie ciśnieniowo-przepływowe, badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, badanie neurologiczne, badanie ogólne moczu, badanie per rectum, badanie urodynamiczne, białkomocz, cewnikowanie pęcherza, cystometria, cystoskopia, częstomocz dzienny, dysfunkcja neurogenna pęcherza, dzienniczek mikcyjny, elektromiografia, guz pęcherza, hemoglobina glikowana, infekcja dróg moczowych, kamień moczowy, krwiomocz, lek antymuskarynowy, nadczynność pęcherza, nietrzymanie moczu z parcia, nokturia, parcie naglące, poliuria, posiew moczu, przerost prostaty, rak urotelialny, uroflowmetria, wideourodynamika, wywiad medyczny, zaleganie moczu po mikcji - Leksykon chorób i schorzeń
Ból kończyny resztkowej – Diagnostyka i diagnoza
Ból kończyny resztkowej (stump pain) dotyczy ponad 50% pacjentów po amputacji i manifestuje się w fizycznie istniejącej części kończyny pozostałej po zabiegu. W diagnostyce kluczowe jest odróżnienie go od bólu fantomowego, który lokalizuje się w amputowanej części kończyny. Ból kończyny resztkowej często ma konkretną przyczynę organiczną, taką jak nerwiak, zakażenie, niedokrwienie kikuta, kostniaki heterotopowe, zespół bólu regionalnego złożonego (CRPS) czy problemy z dopasowaniem protezy. Diagnostyka powinna obejmować szczegółowy wywiad, badanie kliniczne (ocena skóry, kości, obecności guzków, wrażliwości kikuta oraz dopasowania protezy), badania neurologiczne oraz obrazowe (MRI, CT, RTG, USG) w celu identyfikacji przyczyn bólu. Badania laboratoryjne (morfologia, CRP, OB, poziom glukozy) oraz elektrofizjologiczne (EMG, NCS) wspomagają wykluczenie infekcji i ocenę neuropatii. Charakterystyka bólu (np. palący, strzelający, pulsujący) dostarcza istotnych wskazówek diagnostycznych, a blokady miejscowe mogą potwierdzić źródło bólu, zwłaszcza w przypadku nerwiaka.
badanie podmiotowe i przedmiotowe, badanie przewodnictwa nerwowego, blokada diagnostyczna, ból fantomowy, ból kikuta, ból kończyny resztkowej, ból neuropatyczny, choroba tętnic obwodowych, elektromiografia, funkcjonalny rezonans magnetyczny, kikut, markery stanu zapalnego, morfologia krwi, nerwiak, neuroobrazowanie, obrazowanie tensora dyfuzji, pozytonowa tomografia emisyjna, regeneracyjny interfejs nerwów obwodowych, remisja, rezonans magnetyczny, sensytyzacja centralna, skostnienie heterotopowe, specjalista leczenia bólu, środek znieczulający miejscowo, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zespół bólu regionalnego złożonego - Leksykon chorób i schorzeń
Dysartria – Diagnostyka i diagnoza
Dysartria to zaburzenie motoryczne mowy wynikające z uszkodzenia układu nerwowego, prowadzące do osłabienia lub porażenia mięśni odpowiedzialnych za oddychanie, fonację, rezonans, artykulację i prozodię. Wyróżnia się kilka typów dysartrii, m.in. wiotką (uszkodzenie dolnych dróg neuronu ruchowego), spastyczną (obustronne uszkodzenie górnego neuronu ruchowego), ataktyczną (zaburzenia móżdżkowe), hipokinetyczną i hiperkinetyczną (zaburzenia jąder podstawy), jednostronnego górnego neuronu ruchowego oraz mieszaną. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie neurologicznym, badaniu fizykalnym oraz ocenie logopedycznej, która obejmuje analizę mechanizmu mowy, podsystemów mowy (oddychanie, fonacja, artykulacja, rezonans, prozodia), ocenę percepcyjną i zrozumiałości mowy. W diagnostyce wykorzystuje się także badania obrazowe (CT, MRI), EMG, EEG, badania laboratoryjne oraz testy neuropsychologiczne i standaryzowane testy mowy, takie jak Frenchay Dysarthria Assessment (FDA). Różnicowanie dysartrii obejmuje wykluczenie afazji, apraksji mowy i afemii, co jest kluczowe dla prawidłowego rozpoznania i terapii.
afazja, afemia, analiza akustyczna, analiza kinematyczna, apraksja mowy, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, choroba Parkinsona, demencja, dolny neuron ruchowy, dysfagia, elektroencefalogram, elektromiografia, górny neuron ruchowy, jądra podstawy, laryngoskopia, mózgowe porażenie dziecięce, punkcja lędźwiowa, rezonans magnetyczny, stwardnienie zanikowe boczne, test neuropsychologiczny, tomografia komputerowa, udar mózgu, układ nerwowy, zaburzenia połykania, zaburzenie językowe, zaburzenie motoryczne mowy - Leksykon chorób i schorzeń
Erytromelalgia – Diagnostyka i diagnoza
Erytromelalgia (EM) to rzadka jednostka chorobowa charakteryzująca się triadą objawów: zaczerwienieniem, uczuciem ciepła oraz nawracającym palącym bólem kończyn, nasilającym się pod wpływem ciepła, wysiłku fizycznego lub stresu, a łagodzonym przez ochłodzenie, odpoczynek lub uniesienie kończyny. Diagnoza opiera się głównie na obrazie klinicznym, gdyż brak jest specyficznych testów diagnostycznych. Kryteria Thompsona i wsp. obejmują palący ból kończyn, nasilenie pod wpływem ciepła, złagodzenie przez chłodzenie, zaczerwienienie skóry oraz podwyższoną temperaturę zajętych obszarów. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać m.in. zespół bólu regionalnego złożonego (CRPS), neuropatie obwodowe oraz choroby zapalne. W diagnostyce pomocne są badania laboratoryjne wykluczające choroby mieloproliferacyjne (np. trombocytemia z liczbą płytek >600×10⁹/L, hematokrytem >50%), badania serologiczne (ANA, RF), testy genetyczne w kierunku mutacji genu SCN9A (szczególnie u młodych pacjentów i z wywiadem rodzinnym) oraz obrazowe i funkcjonalne (termografia, scyntygrafia kości, EMG). Biopsja skóry może wykazać charakterystyczne zmiany różniące EM pierwotną od wtórnej, choć nie jest rutynowo stosowana.
badania serologiczne, biopsja skóry, choroba Fabry’ego, choroby mieloproliferacyjne, choroby naczyniowe, czynnik reumatoidalny, elektromiografia, erytromelalgia, gen SCN9A, kauzalgia, morfologia krwi, naciek jednojądrzasty, neuropatia obwodowa, pogrubienie błony wewnętrznej, proliferacja komórek, przeciwciała ANA, scyntygrafia kości, sekwencjonowanie genu, termografia, test prowokacyjny, toczeń rumieniowaty układowy, wirus HIV, zaburzenia mieloproliferacyjne, zapalenie tkanki łącznej, zespół bólu regionalnego złożonego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół miasteniczny lamberta-eatona – Diagnostyka i diagnoza
Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) to rzadkie autoimmunologiczne zaburzenie transmisji nerwowo-mięśniowej, charakteryzujące się triadą objawów: osłabieniem mięśni proksymalnych, arefleksją lub hiporefleksją oraz dysfunkcją autonomiczną. Diagnostyka opiera się na wykryciu przeciwciał przeciwko kanałom wapniowym typu P/Q (anti-VGCC), obecnych u 85-95% pacjentów, z miano powyżej 30 pmol/L wskazującym na rozpoznanie. W przypadku seronegatywnego LEMS (~15%) kluczowe są badania elektrofizjologiczne, które wykazują zmniejszoną amplitudę CMAP, dekrementację przy niskoczęstotliwościowej stymulacji oraz inkrementację powyżej 60%, często przekraczającą 100% po wysiłku lub stymulacji wysokoczęstotliwościowej. Różnicowanie z miastenią gravis opiera się na obecności objawów autonomicznych, arefleksji oraz charakterystycznej inkrementacji w badaniach elektrofizjologicznych, a także na odpowiedzi na test z edrofonium.
arefleksja, badanie funkcji tarczycy, badanie PET-CT, badanie przewodnictwa nerwowego, drobnokomórkowy rak płuca, dysfunkcja autonomiczna, elektromiografia, kserostomia, miastenia gravis, osłabienie mięśni opuszkowych, osłabienie mięśni proksymalnych, przeciwciała anty-VGCC, test edrofoniowy, tomografia komputerowa, transmisja nerwowo-mięśniowa, zaburzenia erekcji, zespół miasteniczny Lamberta-Eatona, zespół paraneoplastyczny, złącze nerwowo-mięśniowe, złożony potencjał czynnościowy mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Krioglobulinemia – Diagnostyka i diagnoza
Krioglobulinemia to schorzenie charakteryzujące się obecnością krioglobulin – białek wytrącających się w niskich temperaturach. Diagnostyka opiera się na wykrywaniu krioglobulin w surowicy, przy czym kluczowe jest utrzymanie próbki krwi w temperaturze 37°C podczas pobierania, transportu i obróbki, aby uniknąć fałszywie negatywnych wyników. Kriokryt, czyli procentowa objętość wytrąconego osadu, różni się w zależności od typu krioglobulinemii: typ I wykazuje kriokryt powyżej 5% (czas wytrącania 24 godziny do 3-5 dni), typ II 2-7%, a typ III 1-3% (czas wytrącania 5-7 dni). Diagnostyka powinna obejmować także oznaczenie dopełniacza (szczególnie obniżone C4), czynnik reumatoidalny, badania w kierunku HCV, a także biopsje tkanek w przypadku zajęcia narządów. Immunofiksacja jest metodą z wyboru do określania typu krioglobulin.
biopsja nerki, biopsja skóry, biopsja szpiku kostnego, czynnik reumatoidalny, elektromiografia, gammopatia monoklonalna, guzkowe zapalenie tętnic, HCV RNA, immunofiksacja, kłębuszkowe zapalenie nerek, krioglobulina, krioglobulinemia, kriokryt, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, livedo reticularis, makroglobulinemia Waldenströma, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, objaw Raynauda, plamica Henocha-Schönleina, przeciwciała przeciwjądrowe, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń reumatoidalne - Leksykon chorób i schorzeń
Meralgia parestezyczna – Diagnostyka i diagnoza
Meralgia parestezyczna to mononeuropatia wynikająca z uwięźnięcia lub podrażnienia nerwu skórnego bocznego uda (nervus cutaneus femoris lateralis), manifestująca się parestezjami, drętwieniem, pieczeniem lub bólem w przednio-bocznej części uda, nasilającymi się podczas stania lub chodzenia. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym na teście kompresji miednicy, który charakteryzuje się wysoką czułością (~95%) i swoistością (~93%). Badania obrazowe (RTG, CT, MRI, USG) oraz elektrofizjologiczne (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego, SEP) pełnią rolę uzupełniającą, pomagając wykluczyć inne patologie, takie jak radikulopatia lędźwiowa czy guzy. W diagnostyce ultrasonograficznej zwraca się uwagę na zmiany kalibru nerwu, niewyraźne perineurium oraz unaczynienie wewnątrznerwowe. Blokada nerwu skórnego bocznego uda z użyciem środka znieczulającego miejscowo stanowi ważne narzędzie potwierdzające diagnozę, a brak efektu może sugerować inną etiologię dolegliwości.
badanie elektrofizjologiczne, badanie laboratoryjne, badanie przewodnictwa nerwowego, badanie ultrasonograficzne, blokada nerwu, choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego, diagnostyka różnicowa, elektromiografia, meralgia paresthetica, mononeuropatia, nerw skórny boczny uda, neurografia, neuropatia cukrzycowa, niedoczynność tarczycy, parestezje, potencjał czynnościowy nerwu czuciowego, przepuklina dysku, radikulopatia, radikulopatia lędźwiowa, rezonans magnetyczny, somatosensoryczne potencjały wywołane, stenoza kanału kręgowego, test kompresji miednicy, tomografia komputerowa, zespół bólowy mięśniowo-powięziowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ehlersa-danlosa – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Ehlersa-Danlosa (ZED) to grupa dziedzicznych zaburzeń tkanki łącznej charakteryzujących się nadmierną ruchomością stawów, rozciągliwością skóry oraz kruchością tkanek. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu fizykalnym, w tym ocenie nadmiernej ruchomości stawów za pomocą 9-punktowej skali Beightona, gdzie wynik ≥5 punktów wskazuje na uogólnioną hipermobilność. Kluczowe jest zebranie wywiadu rodzinnego oraz ocena cech klinicznych, takich jak rozciągliwość skóry, blizny o charakterze bibułki papierosowej, skłonność do siniaków i złe gojenie ran. Testy genetyczne, w tym sekwencjonowanie nowej generacji (NGS), potwierdzają diagnozę większości typów ZED z wyjątkiem hipermobilnego (hZED), dla którego diagnoza opiera się wyłącznie na kryteriach klinicznych. W przypadku naczyniowego ZED (nZED) istotna jest analiza genu COL3A1, a testy genetyczne wykrywają 98% mutacji odpowiedzialnych za ten typ.
badanie biochemiczne, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, biopsja skóry, blizna zanikowa, diagnostyka prenatalna, echokardiogram, elektromiografia, hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa, klasyczny zespół Ehlersa-Danlosa, kolagen typu V, kruchość tkanek, kyfoza, multidyscyplinarny zespół, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, nadmierna ruchomość stawów, pęknięcie tętnicy, poradnictwo rodzinne, rezonans magnetyczny, rozciągliwość skóry, ruchomość stawów, sekwencjonowanie nowej generacji, siniaczenie, skala Beightona, skolioza, test funkcji płuc, test genetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wywiad medyczny, zaburzenie tkanki łącznej, zespół Ehlersa-Danlosa - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Diagnostyka i diagnoza
Amyloidoza to złożona choroba charakteryzująca się odkładaniem nierozpuszczalnych białek amyloidowych w tkankach, prowadząc do dysfunkcji narządów i wysokiej śmiertelności, szczególnie przy opóźnionej diagnostyce. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe i wymaga wysokiego podejrzenia klinicznego u pacjentów z objawami takimi jak białkomocz o zakresie nerczycowym, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, neuropatia obwodowa, hepatomegalia, czy niski woltaż zespołów QRS w EKG przy pogrubieniu ścian serca. Diagnostyka obejmuje badania przesiewowe: SPEP/IFE, SFLC, UPEP/IFE oraz biopsje tkankowe (np. aspiracja tkanki tłuszczowej brzucha, biopsja szpiku, biopsja narządów zajętych), z potwierdzeniem obecności amyloidu za pomocą barwienia czerwienią Kongo i mikroskopii polaryzacyjnej. Typowanie amyloidu, niezbędne do wyboru terapii, realizuje się metodami immunohistochemii, immunofluorescencji, spektrometrii mas oraz badaniami genetycznymi (np. mutacje genu TTR w amyloidozie ATTR).
amyloidoza AA, amyloidoza AL, amyloidoza ATTR, amyloidoza serca, badanie przewodnictwa nerwowego, białkomocz nerczycowy, biomarkery sercowe, biopsja nerki, biopsja szpiku kostnego, dwójłomność, dysfunkcja autonomiczna, elektroforeza białek surowicy, elektromiografia, hepatomegalia, immunofiksacja, immunofluorescencja, immunohistochemia, neuropatia obwodowa, niewydolność serca, NT-proBNP, rezonans magnetyczny serca, scyntygrafia kości, spektrometria mas, troponina, wolne łańcuchy lekkie, złogi amyloidu - Leksykon chorób i schorzeń
Mioklonie – Diagnostyka i diagnoza
Mioklonie to nagłe, krótkotrwałe, mimowolne skurcze mięśni, które mogą mieć różne pochodzenie anatomiczne: korowe, podkorowe, rdzeniowe lub obwodowe. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu neurologicznym oraz kluczowych badaniach elektrofizjologicznych, takich jak EEG, EMG i potencjały wywołane (np. SSEP). EEG pozwala na identyfikację mioklonii korowych i ewentualnych zmian napadowych, EMG ocenia aktywność mięśniową, a korelacja EEG-EMG umożliwia precyzyjną klasyfikację fizjologiczną. Badania obrazowe, przede wszystkim MRI, służą do wykrywania zmian strukturalnych w OUN, a badania laboratoryjne (ocena funkcji nerek, wątroby, elektrolitów, markerów autoimmunologicznych) oraz płynu mózgowo-rdzeniowego pomagają wykluczyć przyczyny metaboliczne, infekcyjne i zapalne. W wybranych przypadkach wskazane są badania genetyczne, zwłaszcza przy podejrzeniu dziedzicznych zespołów, takich jak zespół mioklonia-dystonia (mutacja genu SGCE) czy postępujące padaczki miokloniczne.
akatyzja, badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, badanie neurologiczne, ceroidolipofuscynoza neuronalna, choroba Alzheimera, choroba Creutzfeldta-Jakoba, choroba Lafory, choroba neurodegeneracyjna, choroba Unverrichta-Lundborga, drżenie, dystonia, elektroencefalografia, elektromiografia, jądra podstawne, mioklonie, mioklonie korowe, młodzieńcza padaczka miokloniczna, neuroblastoma, padaczka, pląsawica, płyn mózgowo-rdzeniowy, postępująca padaczka miokloniczna, rezonans magnetyczny, skurcz mięśni, somatosensoryczne potencjały wywołane, tik, tomografia komputerowa, zaburzenie mitochondrialne, zespół mioklonia-dystonia - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz mięśni – Patofizjologia i mechanizm
Skurcze mięśniowe to nagłe, mimowolne i bolesne skurcze mięśni lub grup mięśniowych, których patofizjologia jest złożona i wieloczynnikowa. Dominującym mechanizmem jest nadmierna pobudliwość neuronalna, obejmująca zarówno neurogenne, jak i miogenne podłoże. Neurogenne skurcze wynikają z zaburzeń w przekazywaniu impulsów nerwowych na poziomie ośrodkowym (rdzeniowym) i obwodowym, w tym w połączeniu nerwowo-mięśniowym, z udziałem mechanizmów takich jak zmieniona kontrola odruchowa rdzenia kręgowego, transmisja efaptyczna oraz dysfunkcja interneuronów GABAergicznych. Miogenne skurcze są związane z zaburzeniami metabolizmu mięśniowego, zwłaszcza niedoborem ATP w miopatiach metabolicznych (np. choroba McArdle’a), co prowadzi do elektrycznie cichych przykurczów. Warto podkreślić, że tradycyjna teoria odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych (np. niedobory Ca2+, Mg2+, K+) jako głównej przyczyny skurczów została w dużej mierze podważona przez nowsze badania, które wykazały prawidłowe stężenia elektrolitów i nawodnienie u większości pacjentów doświadczających skurczów.
blokada nerwu obwodowego, choroba McArdle’a, chromanie przestankowe, elektromiografia, jednostka motoryczna, kanał wapniowy typu L, kontrola nerwowo-mięśniowa, nadmierne pocenie się, narząd ścięgnisty Golgiego, nocny skurcz nóg, połączenie nerwowo-mięśniowe, przekaźnik GABAergiczny, receptor P2X3, receptor potencjału przejściowego, skurcz mięśnia, stwardnienie zanikowe boczne, transmisja efaptyczna, wrzeciono mięśniowe, wymiennik sodowo-wapniowy, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Neurotoksyna Clostridium botulinum typu A – Wskazania do stosowania
Neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, dostępna w preparacie Dysport w dawkach 300 lub 500 jednostek, znajduje szerokie zastosowanie kliniczne w leczeniu spastyczności ogniskowej u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (od 2 roku życia), spastyczności kończyn u dorosłych, dystonii ogniskowych (kurczowy kręcz szyi, kurcz powiek, połowiczy kurcz twarzy), neurogennej nadreaktywności wypieracza z nietrzymaniem moczu u dorosłych oraz nadmiernej potliwości pach (hyperhidrosis axillaris). Mechanizm działania polega na blokowaniu uwalniania acetylocholiny w zakończeniach nerwów cholinergicznych, co prowadzi do zmniejszenia napięcia mięśniowego, redukcji bólu, poprawy funkcji motorycznych oraz ograniczenia produkcji potu przez kilka miesięcy (4-7 miesięcy). Terapia jest szczególnie wskazana, gdy konwencjonalne metody leczenia są nieskuteczne lub powodują działania niepożądane, a także gdy spastyczność lub dystonia znacząco ograniczają funkcjonowanie pacjenta.
acetylocholina, cewnikowanie przerywane, dystonia ogniskowa, elektromiografia, hyperhidrosis axillaris, kręcz szyi, kurcz powiek, mózgowe porażenie dziecięce, nadmierna potliwość pach, nerwy cholinergiczne, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, nietrzymanie moczu, połowiczy kurcz twarzy, spastyczność kończyn, spastyczność ogniskowa, spastyczność poudarowa, stwardnienie rozsiane, stymulacja elektryczna, uszkodzenie rdzenia kręgowego - Leksykon chorób i schorzeń
Bezdech senny obturacyjny – Diagnostyka i diagnoza
Obturacyjny bezdech senny (OBS) to zaburzenie charakteryzujące się powtarzającymi się epizodami całkowitego lub częściowego zatrzymania przepływu powietrza w drogach oddechowych podczas snu, pomimo zachowanego wysiłku oddechowego. Występuje u około 12% dorosłej populacji USA, z czego 80% pozostaje niezdiagnozowanych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu fizykalnym oraz stosowaniu kwestionariuszy przesiewowych (np. STOP-Bang, Berliński, ESS), które cechują się wysoką czułością, lecz niską swoistością. Złotym standardem diagnostycznym jest polisomnografia (PSG) typu I, monitorująca m.in. EEG, EOG, EMG, EKG, parametry oddechowe i saturację, umożliwiająca ocenę wskaźnika AHI (Apnea-Hypopnea Index) oraz RDI (Respiratory Disturbance Index). Kryteria rozpoznania obejmują AHI lub RDI ≥15 zdarzeń/godz. lub AHI/RDI 5-14 z towarzyszącymi objawami klinicznymi. Ciężkość OBS klasyfikuje się jako łagodną (AHI 5-14), umiarkowaną (15-29) i ciężką (≥30 zdarzeń/godz.). Alternatywnie stosuje się domowe badania bezdechu sennego (HSAT), które jednak mają ograniczoną dokładność i nie są zalecane u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi.
aktygrafia, Amerykańska Akademia Medycyny Snu, aparat doustny, badanie fizykalne, centralny bezdech senny, choroba niedokrwienna serca, chrapanie, CPAP, domowe badanie bezdechu sennego, duszność nocna, elektroencefalografia, elektrokardiografia, elektromiografia, elektrookulografia, górne drogi oddechowe, kwestionariusz przesiewowy, kwestionariusz STOP-Bang, nadmierna senność dzienna, narkolepsja, nasofiberoskopia, obturacyjny bezdech senny, oksymetria nocna, otolaryngolog, polisomnografia, Skala Senności Epworth, specjalista medycyny snu, spłycenie oddechu, wskaźnik bezdechów i spłyceń oddechów, wskaźnik zaburzeń oddychania, wysunięcie szczękowo-żuchwowe