trąd
Trąd (lepra) to przewlekła choroba zakaźna wywoływana przez prątki Mycobacterium leprae, które atakują głównie skórę, nerwy obwodowe, błony śluzowe górnych dróg oddechowych oraz oczy. Choroba charakteryzuje się długim okresem inkubacji, wynoszącym średnio 3-5 lat, choć może trwać nawet do 20 lat.
Wyróżnia się dwie główne postaci trądu: tuberkuloidową (paucibacillary) z ograniczonymi zmianami skórnymi i małą liczbą prątków, oraz lepromatyczną (multibacillary) z rozległymi zmianami i dużą liczbą bakterii. Rozpoznanie opiera się na objawach klinicznych, badaniu histopatologicznym wycinka skóry oraz identyfikacji prątków.
Leczenie trądu polega na wielolekowej terapii (MDT) obejmującej kombinację rifampicyny, dapsonu i klofazyminy, stosowanej przez 6-12 miesięcy w zależności od typu choroby. Wczesne rozpoznanie i leczenie zapobiega postępowi choroby i rozwojowi nieodwracalnych deformacji. Mimo że trąd jest uleczalny, nadal stanowi problem zdrowotny w niektórych regionach Azji, Afryki i Ameryki Południowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ryfampicyna – Wskazania do stosowania
Ryfampicyna jest kluczowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, szczególnie skutecznym wobec prątków kwasoodpornych, stanowiącym podstawę terapii gruźlicy w różnych jej postaciach (płucnej i pozapłucnej), w tym nowo zdiagnozowanych, zaawansowanych, przewlekłych oraz lekoopornych. Preparat Rifamazid, łączący ryfampicynę (150 mg lub 300 mg) z izoniazydem (100 mg lub 150 mg), jest wskazany do leczenia wszystkich form gruźlicy, pod warunkiem zachowania wrażliwości prątków na oba leki. Ryfampicyna wykazuje także aktywność wobec atypowych prątków oraz jest stosowana w terapii trądu (postaci licznoprątkowej i skąpoprątkowej) w skojarzeniu z innymi lekami przeciwtrądowymi. Ponadto, znajduje zastosowanie w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, takich jak bruceloza, legionelloza oraz zakażenia gronkowcowe, zawsze w terapii skojarzonej, aby zapobiec rozwojowi oporności.
adherencja pacjenta, antybiotyk o szerokim spektrum, Brucella, bruceloza, działanie przeciwbakteryjne, gruźlica, gruźlica płucna, gruźlica pozapłucna, Haemophilus influenzae, izoniazyd, leczenie przeciwprątkowe, Legionella pneumophila, legionelloza, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwprątkowy, lek przeciwtrądowy, lekooporność, Mycobacterium tuberculosis, Neisseria meningitidis, oporność bakteryjna, oporność prątków, postać licznoprątkowa, postać skąpoprątkowa, prątek gruźlicy, prątki atypowe, prątki kwasoodporne, rifamazid, ryfampicyna, schemat terapeutyczny, szczep oporny, trąd, wrażliwość bakterii, zakażenie gronkowcowe, zapalenie opon mózgowych meningokokowe - Leksykon chorób i schorzeń
Przemieszczenie przegrody nosowej – Etiologia i przyczyny
Przemieszczenie przegrody nosowej, występujące u 70-80% populacji, może mieć podłoże wrodzone (około 20% noworodków) lub nabyte, najczęściej pourazowe. Wrodzone odchylenia mają charakterystyczny kształt litery C lub S, natomiast pourazowe cechują się nieregularnym kształtem i ostrym kątem odchylenia. Czynniki ryzyka obejmują urazy sportowe, wypadki komunikacyjne, choroby tkanki łącznej (np. zespół Marfana, Ehlersa-Danlosa), procesy starzenia, przewlekłe stany zapalne (np. przewlekłe zapalenie zatok, alergie) oraz powikłania po zabiegach chirurgicznych nosa, takich jak septoplastyka (najczęstsze odchylenia po zabiegu lokalizują się w przegrodzie przedniej – 44,6%). Rzadziej przyczyną są nadużywanie narkotyków donosowych, agresywne manipulacje w nosie czy obecność masy w jamie nosowej.
astma, bezdech senny, chrapanie, chrząstka przegrody nosowej, homocystynuria, krwawienie z nosa, małżowina nosowa dolna, migrena, niedrożność nosa, odchylenie przegrody nosowej, przegroda nosowa, przemieszczenie przegrody nosowej, przewlekłe zapalenie zatok, rinoplastyka, septoplastyka, trąd, zaburzenie tkanki łącznej, zatoka klinowa, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, złamanie nosa, złamanie twarzoczaszki - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Zapobieganie i profilaktyka
Szczepionka BCG (Bacillus Calmette-Guérin) jest jedyną zatwierdzoną szczepionką przeciwko gruźlicy, stosowaną od 1921 roku, zawierającą żywy, atenuowany szczep Mycobacterium bovis. Wykazuje wysoką skuteczność (~80%) w zapobieganiu ciężkim postaciom gruźlicy u dzieci poniżej 5 roku życia, takim jak gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i gruźlica rozsiana, oraz zmniejsza śmiertelność związaną z gruźlicą o około 71%. Ochrona może utrzymywać się do 15-20 lat, zwłaszcza gdy szczepienie wykonane jest w wieku szkolnym. Skuteczność w zapobieganiu zakażeniom i chorobie u dorosłych jest zmienna (0-80%) i generalnie niższa, co ogranicza jej wpływ na transmisję gruźlicy w populacji dorosłych. Szczepionka BCG jest podawana najczęściej śródskórnie w pojedynczej dawce, zwykle w górną część lewego ramienia, i jest zalecana przez WHO w krajach o umiarkowanej i wysokiej zapadalności na gruźlicę. W krajach o niskiej zapadalności szczepienie jest stosowane selektywnie u osób z wysokim ryzykiem ekspozycji.
Bacillus Calmette-Guérin, chemoprofilaktyka, ciężki złożony niedobór odporności, gruźlica, gruźlica płuc, gruźlica prosówkowa, gruźlica rozsiana, gruźlica wielolekooporna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, IGRA, izoniazyd, Mycobacterium bovis, Mycobacterium tuberculosis, owrzodzenie Buruli, płyn z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego, prątki niegruźlicze, próba Mantoux, ryfampicyna, SCID, szczepionka BCG, szczepionka mRNA, szczepionka podjednostkowa, szczepionka wektorowa, test tuberkulinowy, test uwalniania interferonu gamma, trąd, zakażenie mykobakteryjne - Leksykon leków
Interakcje leku – Proursan 400 mg
Kwas ursodeoksycholowy zawarty w preparacie Proursan wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Żywice jonowymienne, takie jak kolestyramina i kolestypol, oraz leki zobojętniające zawierające związki glinu znacząco ograniczają wchłanianie kwasu ursodeoksycholowego, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania lub zachowania co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego. Proursan może modyfikować wchłanianie cyklosporyny, co wymaga monitorowania jej stężenia w surowicy i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, obserwuje się zmniejszenie biodostępności cyprofloksacyny oraz zmiany farmakokinetyki nitrendypiny (obniżenie Cmax i AUC), co wskazuje na konieczność ścisłego monitorowania efektów terapeutycznych i dostosowania dawek. Interakcje z dapsonem mogą obniżać jego skuteczność, co jest istotne w leczeniu trądu. W badaniach u zdrowych ochotników odnotowano nieznaczne zwiększenie stężenia rozuwastatyny (20 mg/dobę) przy jednoczesnym stosowaniu kwasu ursodeoksycholowego (500 mg/dobę), jednak znaczenie kliniczne tej interakcji pozostaje niejasne.
blokery kanału wapniowego, cholesterol we krwi, cyklosporyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450 3A, dapson, dostępność biologiczna, hormony estrogenowe, interakcje lekowe, kamica żółciowa, klofibrat, kwas ursodeoksycholowy, leki immunosupresyjne, nitrendypina, pierwotne zapalenie dróg żółciowych, rozuwastatyna, statyny, trąd, wodorotlenek glinu, żywice jonowymienne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rifampicyna TZF 300 mg
Ryfampicyna jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, kluczowym w leczeniu gruźlicy, w tym postaci nowo zdiagnozowanej, zaawansowanej, przewlekłej oraz lekoopornej, zawsze w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwprątkowymi. Ponadto wykazuje aktywność wobec atypowych prątków z rodzaju Mycobacterium oraz jest stosowana w leczeniu trądu (choroby Hansena) w postaciach licznoprątkowej i skąpoprątkowej, również w terapii skojarzonej. Ryfampicyna znajduje zastosowanie w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych, takich jak bruceloza, legionelloza oraz ciężkie zakażenia gronkowcowe, gdzie zawsze powinna być łączona z innym antybiotykiem, aby zapobiec rozwojowi oporności. Ponadto lek jest stosowany w zapobieganiu meningokokowemu zapaleniu opon mózgowych poprzez eliminację nosicielstwa Neisseria meningitidis oraz w eradykacji i chemioprofilaktyce zakażeń Haemophilus influenzae u dzieci do 4 lat.
antybiotyk o szerokim spektrum, bakteria Brucella, bruceloza, chemioprofilaktyka, choroba Hansena, drobnoustrój, eradykacja nosicielstwa, eradykacja zakażenia, gruźlica, gruźlica lekooporna, Haemophilus influenzae, kapsułka twarda, łańcuch epidemiologiczny, Legionella pneumophila, legionelloza, meningokokowe zapalenie opon mózgowych, Mycobacterium leprae, Mycobacterium tuberculosis, Neisseria meningitidis, oporność bakterii, postać licznoprątkowa, postać skąpoprątkowa, prątki trądu, racjonalna antybiotykoterapia, ryfampicyna, szczep oporny, terapia skojarzona, terapia wielolekowa, trąd, zakażenie bakteryjne, zakażenie gronkowcowe, zakażenie meningokokowe - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Etiologia i przyczyny
Szczepionka Bacillus Calmette-Guerin (BCG) zawiera żywe, atenuowane prątki Mycobacterium bovis i jest stosowana od 1921 roku w profilaktyce gruźlicy, zwłaszcza u niemowląt i małych dzieci. BCG indukuje odpowiedź immunologiczną poprzez aktywację limfocytów T CD4+ i CD8+ oraz produkcję IFN-γ, co zwiększa aktywność makrofagów przeciwmykobakteryjną. Skuteczność szczepionki wynosi około 50% w zapobieganiu gruźlicy, z ochroną przekraczającą 70% przed ciężkimi postaciami choroby u dzieci, takimi jak gruźlica prosówkowa i gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Szczepionka nie zapobiega zakażeniu prątkami M. tuberculosis, ale ogranicza rozwój aktywnej choroby. Ochrona zmniejsza się z wiekiem, a skuteczność u dorosłych w zapobieganiu gruźlicy płuc jest zmienna i może zanikać po 20 latach od szczepienia. BCG jest przeciwwskazana u osób z obniżoną odpornością, kobiet w ciąży oraz osób z aktywną lub przebyłą gruźlicą. Najczęstsze działania niepożądane to miejscowa reakcja zapalna i limfadenopatia, podczas gdy poważne powikłania, takie jak rozsiane zakażenie BCG, występują rzadko i dotyczą głównie osób immunosupresyjnych.
anafilaksja, Bacillus Calmette-Guérin, cytokina, gruźlica, gruźlica płuc, gruźlica prosówkowa, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, interferon gamma, komórka dendrytyczna, kompleks Mycobacterium tuberculosis, limfadenopatia, limfocyt T, Mycobacterium bovis, Mycobacterium tuberculosis, obniżona odporność, odpowiedź immunologiczna, powiększenie węzłów chłonnych, prątek gruźlicy, rozsiane zakażenie, szczep oporny, test tuberkulinowy, trąd, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus opryszczki, wirus syncytialny, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Objawy
Szczepionka BCG, zawierająca żywe, atenuowane Mycobacterium bovis, jest stosowana w profilaktyce gruźlicy, szczególnie skuteczna w zapobieganiu ciężkim postaciom choroby u niemowląt i małych dzieci, zapewniając 70-80% ochrony przed gruźliczym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych i gruźlicą prosówkową oraz około 70% ochrony przed aktywną gruźlicą u dzieci. Skuteczność w zapobieganiu gruźlicy płucnej u dorosłych jest zmienna (0-80%), a ochrona utrzymuje się do około 10-15 lat. Typowe reakcje poszczepienne obejmują lokalny pęcherzyk i indurację, które rozwijają się w ciągu 2-12 tygodni i pozostawiają bliznę, a także łagodne objawy ogólne, takie jak gorączka do 39°C, bóle mięśniowe i powiększenie węzłów chłonnych. Poważne działania niepożądane, w tym anafilaksja czy ropień, są rzadkie i częstsze u osób z niedoborami odporności, u których szczepienie jest przeciwwskazane.
aktywna gruźlica, anafilaksja, choroba współistniejąca, gruźlica kręgosłupa, gruźlica krtani, gruźlica płuc, gruźlica płucna, gruźlica pozapłucna, gruźlica prosówkowa, gruźlica rozsiana, gruźlica węzłów chłonnych, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, induracja, Mycobacterium bovis, Mycobacterium tuberculosis, nocne poty, odkrztuszanie plwociny, owrzodzenie, owrzodzenie Buruli, powiększony węzeł chłonny, próba tuberkulinowa, reakcja alergiczna, ropień, skórny test tuberkulinowy, szczepionka BCG, test IGRA, trąd, utajona gruźlica, zakażenie gruźlicą - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rifampicyna TZF 150 mg
Rifampicyna TZF, dostępna w kapsułkach twardych o dawkach 150 mg i 300 mg, jest antybiotykiem o działaniu przeciwprątkowym i przeciwbakteryjnym, stosowanym przede wszystkim w terapii skojarzonej w leczeniu gruźlicy we wszystkich postaciach klinicznych, w tym postaci zaawansowanych, przewlekłych oraz lekoopornych. Ponadto, lek wykazuje skuteczność wobec atypowych szczepów Mycobacterium oraz w terapii trądu (choroby Hansena) – zarówno postaci licznoprątkowej (LL), jak i skąpoprątkowej (TT) – gdzie jest elementem schematu leczenia rekomendowanego przez WHO. Rifampicyna TZF znajduje także zastosowanie w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, takich jak bruceloza, legionelloza oraz zakażenia gronkowcowe, zwłaszcza szczepami opornymi na inne antybiotyki, zawsze w połączeniu z innymi lekami przeciwdrobnoustrojowymi w celu zapobiegania rozwojowi oporności.
Brucella, bruceloza, choroba Hansena, choroba inwazyjna, choroba legionistów, działanie przeciwprątkowe, eradykacja zakażenia, gruźlica, Haemophilus influenzae, Legionella pneumophila, legionelloza, leki przeciwprątkowe, lekooporność, Mycobacterium, Mycobacterium leprae, Neisseria meningitidis, oporność bakteryjna, postać licznoprątkowa, postać skąpoprątkowa, rifampicyna, terapia skojarzona, trąd, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rifamazid 300 mg + 150 mg
Rifamazid to preparat złożony, zawierający ryfampicynę (150 mg lub 300 mg) oraz izoniazyd (100 mg lub 150 mg), stosowany w terapii gruźlicy, mykobakterioz i trądu (kod ATC: J04AM02). Ryfampicyna, będąca antybiotykiem ansamycynowym, działa bakteriobójczo poprzez hamowanie polimerazy RNA zależnej od DNA, co skutkuje eliminacją prątków Mycobacterium tuberculosis zarówno w środowisku zewnątrz-, jak i wewnątrzkomórkowym. Ponadto wykazuje aktywność przeciwko prątkom atypowym, prątkom trądu oraz wybranym bakteriom Gram-dodatnim (np. Staphylococcus aureus) i Gram-ujemnym (np. Neisseria meningitidis). Izoniazyd natomiast hamuje syntezę kwasów mikolowych ściany komórkowej prątków, wykazując silne działanie bakteriobójcze wobec prątków zewnątrzkomórkowych, zwłaszcza tych w fazie podziału i wzrostu, zlokalizowanych w ścianach jam gruźliczych.
bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, działanie bakteriobójcze, gruźlica, Haemophilus influenzae, izoniazyd, leczenie gruźlicy, legionella, lekooporność prątków, Mycobacterium tuberculosis, mykobakterioza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, polimeraza RNA, prątki atypowe, prątki gruźlicy, prątki trądu, rifamazid, ryfampicyna, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, szczepy oporne, trąd - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczepionka BCG (Bacillus Calmette-Guérin) jest żywą, osłabioną szczepionką przeciwgruźliczą, stosowaną globalnie u około 100 milionów noworodków rocznie, głównie w krajach o wysokiej endemicznosci gruźlicy. Jej skuteczność jest zmienna i zależy od wieku oraz regionu geograficznego, z ochroną utrzymującą się do 20 lat, a największą efektywnością w zapobieganiu ciężkim postaciom gruźlicy u niemowląt i małych dzieci (50-80% skuteczności w zapobieganiu gruźliczemu zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych i postaci rozsianej). Ochrona zaczyna się po 6-8 tygodniach i trwa około 10-15 lat. Szczepionka jest podawana śródskórnie, zwykle w górną część lewego ramienia, a po podaniu obserwuje się charakterystyczne reakcje miejscowe, takie jak pęcherzyk i owrzodzenie, które goją się do 3 miesięcy. Przeciwwskazania obejmują m.in. immunosupresję, ciążę, dodatni wynik próby tuberkulinowej (≥5 mm) oraz wcześniejsze szczepienie BCG. Szczepionka może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu tuberkulinowego, dlatego u zaszczepionych preferuje się testy IGRA, które nie reagują krzyżowo z BCG.
Bacillus Calmette-Guérin, gruźlica płuc, gruźlica prosówkowa, gruźlica wielolekooporna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, IGRA, immunosupresja, izoniazyd, lek immunosupresyjny, MDR-TB, Mycobacterium bovis, Mycobacterium leprae, owrzodzenie Buruli, podanie dożylne, podanie śródskórne, prątki niegruźlicze, próba Mantoux, próba tuberkulinowa, rak pęcherza moczowego, rekombinowany szczep BCG, rifampicyna, steroid, szczepionka BCG, test uwalniania interferonu gamma, trąd, wyprysk - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rifampicyna TZF 300 mg
Rifampicyna TZF jest dostępna w kapsułkach twardych o dawkach 150 mg i 300 mg i powinna być stosowana wyłącznie w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwprątkowymi, aby zapobiec rozwojowi oporności. Dawkowanie u dorosłych w leczeniu gruźlicy wynosi 8-12 mg/kg mc. na dobę, z dawką minimalną 450 mg/dobę dla pacjentów <50 kg i co najmniej 600 mg/dobę dla pacjentów >50 kg. U dzieci stosuje się 10-20 mg/kg mc. na dobę, maksymalnie do 600 mg. W leczeniu trądu zaleca się dawkę 600 mg raz w miesiącu lub 10 mg/kg mc. raz na dobę, również w terapii skojarzonej. W ciężkich zakażeniach bakteryjnych, takich jak bruceloza czy legionelloza, dawka u dorosłych wynosi 600-1200 mg/dobę podzielonych na 2-4 dawki. Profilaktyka meningokokowego zapalenia opon mózgowych wymaga podawania ryfampicyny przez 2 dni, a profilaktyka zakażeń Haemophilus influenzae – przez 4 dni, z dawkami dostosowanymi do wieku i masy ciała pacjenta.
biodostępność, bruceloza, gruźlica, Haemophilus influenzae, legionelloza, lek przeciwprątkowy, lek przeciwtrądowy, meningokokowe zapalenie opon mózgowych, niewydolność wątroby, okres półtrwania, oporność bakteryjna, oporność na ryfampicynę, pacjent w podeszłym wieku, parametry wątrobowe, prątki trądu, terapia skojarzona, trąd, wydalanie leku, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie gronkowcowe - Leksykon substancji czynnych
Ryfampicyna – Właściwości farmakodynamiczne
Ryfampicyna, półsyntetyczna pochodna ryfamycyny B produkowanej przez Streptomyces mediterranei, jest kluczowym antybiotykiem ansamycynowym stosowanym w terapii zakażeń prątkowych, w tym wszystkich postaci gruźlicy, mykobakterioz oraz trądu. Mechanizm jej działania polega na selektywnym hamowaniu polimerazy RNA zależnej od DNA u prątków, co prowadzi do bakteriobójczego efektu zarówno na prątki zewnątrz-, jak i wewnątrzkomórkowe, w tym na populacje o różnym tempie namnażania (wolno, średnio i szybko dzielące się). Ryfampicyna wykazuje szerokie spektrum działania obejmujące również bakterie Gram-dodatnie (np. Staphylococcus aureus, S. epidermidis) oraz Gram-ujemne (Neisseria meningitidis, N. gonorrhoeae, Haemophilus influenzae, Legionella spp.). Preparaty ryfampicyny dostępne są zarówno jako monoterapia (np. Rifampicyna TZF, kod ATC J04AB02), jak i w formie leków złożonych (np. Rifamazid – ryfampicyna + izoniazyd, kod ATC J04AM02), co jest istotne w zapobieganiu rozwojowi lekooporności.
antybiotyk ansamycynowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, działanie bakteriobójcze, gruźlica, Haemophilus influenzae, izoniazyd, jama gruźlicza, komórka żerna, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwprątkowy, lekooporność prątków, makrofag, Mycobacterium tuberculosis, mykobakterioza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, oporność krzyżowa, pochodna ryfamycyny, polimeraza RNA, prątek atypowy, prątek gruźlicy, prątek trądu, preparat jednoskładnikowy, ryfamycyna B, selektywna toksyczność, spektrum przeciwbakteryjne, środowisko wewnątrzkomórkowe, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, synergizm lekowy, szczep oporny, terapia skojarzona, trąd, zakażenie prątkowe - Leksykon substancji czynnych
Ryfampicyna – Dawkowanie i sposób podawania
Ryfampicyna jest kluczowym lekiem przeciwprątkowym stosowanym w terapii gruźlicy, trądu oraz innych zakażeń bakteryjnych, takich jak bruceloza, legionelloza i zakażenia gronkowcowe. Dawkowanie ryfampicyny jest ściśle uzależnione od masy ciała pacjenta, wieku oraz rodzaju infekcji. U dorosłych z gruźlicą dawka wynosi 8-12 mg/kg mc./dobę, co przekłada się na 450 mg/dobę dla pacjentów <50 kg i co najmniej 600 mg/dobę dla pacjentów >50 kg. U dzieci stosuje się 10-20 mg/kg mc./dobę, maksymalnie do 600 mg/dobę. W leczeniu trądu ryfampicyna podawana jest zwykle w dawce 600 mg raz w miesiącu lub 10 mg/kg mc./dobę, zawsze w skojarzeniu z innymi lekami przeciwtrądowymi. W zakażeniach bakteryjnych dawka u dorosłych wynosi 600-1200 mg/dobę podzielone na 2-4 dawki. Profilaktyka meningokokowego zapalenia opon mózgowych wymaga podawania 600 mg ryfampicyny dwa razy na dobę przez 2 dni u dorosłych, a u dzieci odpowiednio 10 mg/kg lub 5 mg/kg mc. dwa razy na dobę. W profilaktyce zakażeń Haemophilus influenzae dawka wynosi 20 mg/kg mc./dobę (maks. 600 mg) przez 4 dni, z koniecznością rozpoczęcia terapii przed wypisaniem pacjenta ze szpitala.
badanie bakteriologiczne, bruceloza, chemioterapia przeciwprątkowa, Haemophilus influenzae, izoniazyd, leczenie gruźlicy, legionelloza, lek przeciwprątkowy, lek przeciwtrądowy, lekooporność, meningokokowe zapalenie opon mózgowych, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, podawanie leku, rifamazid, stężenie leku we krwi, trąd, wydalanie leku, wydalanie wątrobowe, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie gronkowcowe, zakażenie meningokokowe